Options and directions

Capturing, Processing Information, Integration

 Enterprise Content Management technology is a recent development in Information technology market that came as follow up of the ERP explosion that took place a few years ago.

Avery implementation of an ECM solution will most certainly generate significant benefits to any part of an organization.

Management has come to realize only some of its benefits and advantages.

The problem arises when different priorities are imposed, either from market conditions or changes in technology as well as internal company needs.

Management need first to fully understand the use and benefits that may come from the adoption of ECM strategy so that it can fully exploit its potential and then take decisions on how and in which areas it can be applied.

This article is written to simplify some attributes, so that management can obtain a closer understanding and analyze the basic constitutes of this strategy.

ECM technology consists of three main parts:

  1. Capturing Information both from incoming external and internal documents that are produced from IT applications  such as  ERP etc
  2. Processing and distributing information to all participants in work flow processes
  3. Integration with existing IT infrastructure systems.

Capturing Information

Data entry.jpg

This is the part that mainly replaces data entry manual effort that usually relates to ERP operations.

This is an area which is easily understood by management, but it is also an area which constitutes only a small part of the operational cost of the total operational cost in an organization.

Computers have developed intelligent characteristics that have risen expectations for future significant improvements in automatically reading digitized documents to a degree that can even understand hand written notes or adopt voice recognition technologies.

But we have not reached there yet, for such systems to become fully reliable.

Implementations are happening but the cases have to be specific while most of them prove to be comparably very expensive.

On the other side, business practices are changing capitalizing on widely applied technologies that allows   the production of electronic documents which are rapidly replacing hard copy documents, so that the requirement for digitization and automatic reading is eliminated.

For example we experience increase of electronic invoicing and Electronic Data Interchange (EDI) which totally eliminates the need for automatic reading of documents.

So it is questionable if one needs to invest on expensive capturing technology that will become redundant in the next few years.

Processing of Information.


This is the area where ECM investment can be proved to be more cost effective.

Here we observe a paperless environment to be created in parallel with the introduction of automatic work flow processes allowing participants to intercommunicate, accessing information, faster.

This will help to improve daily activities, achieving, better control, faster decision making, continuous monitoring of operations, automatic filling and retrieval, data protection and security, elimination of errors, and finally, independence from existing IT infrastructure, etc.

Avoiding data entry is an easily calculated savings number. According to international statistical reports, this saving consist about 6% of the total operational cost in an organization.

It appears that the investment required to eliminate data entry cost with current technological tools is too high.

On the other hand it is important to stress that ROI results have proved to be impressive due to savings and benefits achieved from, fast and better decision making processes, continuous real time monitoring of operational activities, data integrity and security, immediate access to information from one central depository that incorporates all information otherwise scattered in different systems included in the company’s infrastructure.

Finally, how can anyone evaluate additional non tangible benefits, such as process simplification with lean management applied in operational workflows, as well as identification of operational redundancies and bottlenecks that this technology helps to eliminate?

This is where major improvements have been achieved.

So in conclusion, any decision for an ECM implementation needs to be the result of a careful study that will identify the areas investments should take place.


The final part of an ECM implementation project that needs to be considered is the capability of an ECM platform to intercommunicate with any existing IT infrastructure to avoid process duplication, to allow data interchange and interoperability but most of all to ensure independence of the central ECM information repository and workflow designs to remain when any IT infrastructure is to be replaced.

A big advantage of an ECM system is to retain its centralized data repository for a long period even after changes of the rest of IT infrastructure.



The second part of a review on historical events that lead to conflicts between Greece and Turkey over Aegean Sea, the Aegean island and Cyprus in an effort to provide a point of view that could be considered as neutral as possible considering that I am Greek and both sides of my family came to Greece as refugees after the defeat of the Greek army during 1922.

 In part I of this article I tried to cover the period from the fall of Constantinople during 1453 to the Greek upraise against the Ottoman Empire during 1821.

In the first part I referred, mainly to the way Ottoman administration treated its subjects, mainly of Christian religion. The oppressive ways reached to extreme situations in the Greek mainland and Crete where heavy taxes were imposed and the practice of “grabbing” Christian children, which was probably the worst wound for Hellenism, since these children were going to become “janissaries”, the most well trained part of the Turkish army, usually confronting Greek populations and revolutionaries.

In the second part of this article I want to concentrate on events following 1821 fight for Greek independence, the Balkan wars, the defeat of the Greek army following the invasion of Asia Minor, the fate of Greek population that suffered terrible atrocities, mass killings and deportation of 1.5m people from their homes, up to contemporary periods when conflicts still prevail over Cyprus the Aegean sea and the Islands.


The influence of Renaissance and the French revolution.


Before I proceed with a description of the actual events over this period I think it will be a mistake if I don’t, mention the influence that Renaissance had on Greeks living under Turkish rule around 400 years, during medieval times, as well as the effect that the French revolution had in the European states which inevitably influenced Greece and other national movements in the Balkans.

It would have been very difficult for Greece to regain its national identity just as a reaction to Ottoman oppression, even suffering cruelty, if it was not for the freedom Greek Tradesmen acquired with the help of Greek ship-owners, who managed to grow in the Aegean Islands.

From the 17th century Greeks from the islands, Asia Minor even as far as Caucasus, the Black sea and the rest of the Balkans developed a strong commercial power that, in turn, produced a generation of scholars who benefited by the cultural explosion  that was taking place in the rest of Europe. It would have been a very strange development if the West, which was finding its way out of the dark medieval period, rediscovering classical Greece, to leave untouched this generation of Greeks. Hence the explosion of the just anger from the Ottoman oppression came to meet the cultural revolution of the generation of Greek tradesmen and scholars who grew, either within Ottoman Empire or in “Diaspora”. This coincidence generated the spirit for independence, which started from Greece but, very quickly, spread over the rest of the Balkans.

Conflict of cultures

islamic clash.jpg

The fact is that Greece happened to be in the middle of a wider “clash” of cultures, between East and West, which include religious aspects, other issues involving national and imperialistic aspirations from every side, commercial and political interests all of which, inevitably, involve Greece.

Every such involvement had both positive and negative side effects.

Every military conflict between West and Turkey was creating an expectation for the Greek independence. As consequence, every conflict between Turkey and West was followed by Turkish retaliations with real “blood baths” for innocent as well as revolting Greeks. The Turkish response to these accusations for retaliations that were disproportional expose the Turkish cruel way of thinking, so they say: What do you expect?   

There were several uprisings, not only in Peloponnese but also in Macedonia and in many other areas, including many of the islands such as Chios Island, Crete etc.  The massacre in Chios Island inspired the French painter Delacroix who helped to make the Turkish atrocities well known all over Europe creating a lot of sympathy for the Greek cause.

An early Greek uprising took place after the Battle of Lepando (between Venetians and Turks), as early as (October 7th, 1571) that ended in massacres of the Greek population,

This was repeated many times i.e., during the Russian war with Turkey (Orlof Brothers and Crimean wars).

Hence Turkey cannot claim that Greeks lived as happy subjects of Ottoman Empire, or even that they did not maintain their national identity.

Yet, there is a question that is still bothering me, why Turks still maintain such animosity with Greece even today?  There were many European nations that managed to overcome national conflicts that caused many battles, even two World Wars. What is so special, unsurpassed with the problem between Greece and Turkey?

I believe that Turkey never overcame the shock of their defeat during the Balkan Wars, especially from Greece. This led to serious national hate and consequently to extermination of all Christian population from Asia Minor, following the defeat of the Greek army after the invasion. An invasion which was encouraged by Great Britain and other western powers, allies during the First World War 

But even this Turkish victory during 1922 did not seem to satisfy the Turkish side, this may be an additional reason why Turkey currently adopts a revisionary approach. Turks are still nostalgic of the greatness of their past and feel betrayed, pushed in the corner against West.

Greece, for Turkey, is, once more, the instrument of West. Even if Greece was supportive for Turkish entry to European Union, Turkey still retains aspirations in Aegean, the islands, Cyprus, east Mediterranean and may be even West Thrace.

Turkey cannot forget their outdated practices on minority rights and comes in conflict with other European standards regarding civil and other human rights hitting back with actions that damage the heart of Christian Orthodoxy, otherwise why they have closed the High School for Orthodox Clergy in the island of Chalki that deprives the Ecumenical Patriarch of succession in the existing ecclesiastic hierarchy? This attitude in no way complies with European or even international standards for freedom of religion in the civilized world.      

But, let’s go back to the events covering the period from 1821 to current situation that seriously threatens new conflicts, even the braking out of a new full scale war between our countries. .

Aegean Sea and the islands according to international treaties



I will start, this time, from an analysis on Aegean Sea and the Turkish claims on the sovereignty of certain islands, what Turkey is bringing up as “gray areas”.

International community is confused with this situation especially when they hear Tayip Erdogan to proclaim:  “Turkey is bigger than…. Turkey, we cannot be restricted within the existing 720.000 square km. Turkey’s frontiers are within the physical and other “Frontiers of our heart”

This, together with many revisionary statements of Tayip Erdogan, have created serious concern to Greece and others, about Turkey’s long term intentions.

International treaties regarding National Frontiers are final and are valid indefinitely, because they are set and signed after considerable sacrifices and blood.

So, to clarify the issue, it is important to note and make reference to specific articles of such treaties which are fundamental and cannot be changed at each one’s will.

First, Lausanne treaty, signed during 1923, was the original treaty that defined frontiers between Greece and Turkey. The treaty gave to Turkey East Thrace, the area around Smyrna and the islands, Imvros and Tenedos. In the same treaty, Turkey agreed for Cyprus to be given to UK and the group of Dodecanese islands to be given to Italy.

Details about the Aegean islands were described specifically in articles 6,12,14,16 of the treaty

Article 6 defines the Turkish Sea frontiers specifying that all islands within a 3 miles limit from the Asia Minor coasts will belong to Turkey.

Article 12 refers to all major islands of North Aegean by name, quoting also the treaty of London dated 13th/17th of May 1913 as well as the treaty of Athens 1st/14th of November 1913, in which the two islands of Imvros and Temedos as well as the group of Lagouson islands (Mavrion Taysan Adas) are excluded and will belong to Turkey, together with all islands that lay within the 3 miles limit, no other names of islands are mentioned.

In spite of this, Turkey is occupying a number of islands outside the 3 miles limit ‘defacto’, which according to the Turkish way of thinking could be claimed as ‘gray’ areas by Greece.  This argument could be used against Turkey in many such cases, even for islands within the Sea of Marmara. This, of course, would sound ridiculous. Even so, Turkey is applying the same argument for the Greek islands, which similarly sounds ridiculous.

It would be inconceivable to assume the possibility to different phrasing could have been used, more over that status of sovereignty in the Aegean would be left ambiguous, leaving open even the slight possibility for future claims on smaller islets situated among the larger islands of Aegean archipelago. Any such idea would indeed be counter to the declared fundamentals principles of Kemal’s policies.

This basic hypothesis was confirmed by the unimpeded implementation of Italian sovereignty, after the signing of the Treaty of in the Dodecanese maritime zone, Ankara never raised the slightest objection when the Italian government determined the boundaries of its sovereignty through legislative acts and internationally recognized military maps, or when after years of ‘on –the-spot’ , detailed work, it mapped the Dodecanese  to its eastern limits exercising its rights within all political and administrative bodies. But even more evidence exists in a form of agreements between Turkey and Italy that I will not bother you for the sake of detail which extends over the objective of this article.


In conclusion:

  1. Article14 Specifically mentions details about the rights of Greek inhabitants on the islands of Imvros and Tenedos that passed to Turkish sovereignty. These rights were violated and never respected.
  2. Article 15 specifically mentions that Turkey abandons any right for the islands of Dodecanese that were then occupied by Italy including the island of Castelorizo and all smaller islands dependent from the major named ones.
  3. Article 16 specifically mentions that Turkey is abandoning any rights on all islands laying beyond the 3 miles limit mentioned, except for the ones mentioned in this treaty.
  4. In addition to the Treaty of Lausanne there are other treaties such as the Treaty between Turkey and Italy of January 1932 including the minutes (PROCESS-VERBAL) of December 1932 that clarifies and reconfirms the ownership of all islands of Dodecanese including Imia (Kardak) to Italy.
  5. Finally with the signing of the peace treaty of Paris 1947 Greece becomes the full successor, from Italy, as the sole owner of all Dodecanese.
  6. The Turkish argument that there were special conditions due to pre Second World War conditions were rejected from the Vienna Treaty of 1969.

I don’t want to go to a deeper analysis of all details in support of this, not even the Turkish claim   for the so called violation of these agreements regarding the defense of these islands, with the provision of defense equipment, because it is evident that Turkey, since 1970, has made obvious that is challenging the sovereignty of these islands, hence Greece has all rights to defend same.

Challenging the sovereignty opens a series of issues regarding territorial waters, FIR, the right of the islands to have territorial waters, reticle delimitations, economic zone etc. The problem cannot be resolved unless claims for sovereignty will be cleared, so international law can be applied or even negotiated. Turkey is claiming that Greece wants to make Aegean a closed lake and deprive Turkey of rights to access open sea. This is definitely an excuse because there are always amicable ways to solve such issues. Yet amicable ways is not a traditional way that Turkey has been resolving international issues.

At some stage I lost interest to provide further legal evidence or make further research of all International law and consider other consequences, since, in every step of the analysis, when every time a conclusion is reached, with negative results for the Turkish point of view, I was confronted with the same argument, “Turkey does not respect international law, neither Hague international jury, neither UN or EU, since all such organizations are controlled by major western  powers, mainly using Greece as an instrument to promote their interests.”

So what is the point of any further discussion on this line of thought?

I believe none, for as far as sovereignty of the islands, Greece would only negotiate reticle delimitations.

Hence I will proceed to other areas, some of which are of historical interest, and some of National importance that are still unresolved.    .

The Cyprus issue


Once again Cyprus became an issue of conflict and ground for propaganda among involved parties, especially to provide excuses for the deportation of the last remaining group of Greeks of Istanbul.

Greek Cypriots revolted against British colonialist who betrayed their promise given to them during the Second World War when Churchill was encouraging Greek Cypriots, who were fighting with UK against Germans by saying to Greek Cypriots: “Fight for Union of Cyprus with Greece” ! Let us not forget that Greece payed a heavy penalty for remaining loyal to its allies fighting against both Italy and Germany during the Second World War, 350.000 losses of human lives.

Following the defeat of Germany, UK forgot these promises and the fight for union with Greece started during the fifties. The Turkish minority did not like the eventuality of Cyprus uniting with Greece, hence animosity developed among Greeks and Turks who were, till then, living a quiet life under the British colonial rule. The Turkish minority, at that time, did not exceed 18% of the total population of the island.

Cyprus gained its independence (Convention of Zurich) after many years of fighting against the British. During this period the relationships between Greeks and Turks grew bitter.

Independence was eventually granted under three guaranteeing powers UK, Greece and Turkey.

Unfortunately, internal fighting started n not between Greeks and Turks but between Greek Nationalists and Greek Cypriot supporters of the constitution of an independent Cyprus and its President Archbishop Makarios, it is important to note that in spite the internal fighting not any atrocities took place against the local Turkish Cypriots, in fact when US mediated with Attkison plan for Union with Greece of the whole island, the Cypriot Turks did not raise serious objections. The real problem started when Nick Samson tried to overthrow Makarios,   during the period of the Greek Dictatorship. Even then the conflict was among Greeks not against Turks

This gave the perfect excuse to Turkey to intervene by invading Cyprus as a guarantor power, under the pretense of atrocities happening against Turkish Cypriots.

This invasion went as far as the Turkish army to occupy almost half of Cyprus confiscating all Greek lands and property, an action that was condemned by United Nations three times.

In addition to losses of property there were significant losses of civilian lives including prisoners of war that were never returned or accounted for. Mass graves were also found.

A line dividing the island was created and maintained under UN troop’s protection.

UN had recognized Cyprus as a legitimate member state of UN while the North part remained under Turkish occupation with the presence of Turkish troops.

Turkey tried to change the demographics of the island by importing inhabitants from the Turkish mainland.

Since then repeated efforts by UN to unite the island have failed, effectively partitioning Cyprus.

The situation is now further complicated because Turkey does not want to recognize South Cyprus as an independent country although the country is, by now, a member of UN and EU.

I wonder how anyone can negotiate with a country that disrespects, UN, EU and International law, stating that these international organizations are non-credible because they are controlled by western powers that will use Greece and Cyprus as instruments to promote their interests and destroy Turkey. I don’t believe this is the long term intention West of West, on the contrary I believe that west values the geopolitical  position of Turkey against the Russian effort to expand its influence in South Balkans and East Mediterranean Sea.

So, it appears we need to establish new terms of reference and rules as a basis for negotiation with Turkey. How could we do that?  It is a matter of common sense to recognize that Turkey intends to take advantage of its geopolitical position and   impose its own interests by negotiations and force, if needed. So Greece has no option but defend its own position by joining alliances to counter balance Turkey’s military superiority.

Especially for Cyprus where Turkey is using Turkish Cypriot minority to control territorial waters as well as reticle delimitations, economic zone etc.

Turkey keeps arguing that mainland countries with long coastal lines have more rights to reticle delimitations, and economic zone than islands. Turkey does not want to obey by international laws and regulations regarding islands.  They don’t reply what are the rights of these islands, especially when these islands are independent countries or consist a major part of a country.

It is obvious that Turkey is using the Turkish minority in Cyprus, to defend not so much the rights of this minority but the rights of Turkey itself. This will not work, the Turkish minority will get an equal share of the rights and benefits in proportion to their population ratio in Cyprus. But the decision will not involve Turkey which will have nothing to share.

Bringing arguments of deported Turkish populations in the past, or Greek animosities against the Turkish Cypriots will not work as an excuse to blare the issue. It is a childish pretense.

Greek and Turkish Cypriots are both victims and up against bigger interests. We will never get to the bottom of this.

But whatever we can say about the history the proof of the way Turks think and behave becomes evident under recent statements of Turkish politicians («Bahchelli) who proclaim as follows:

«Why are Greeks bothered? Because our maps show Cyprus as a Turkish territory. I will ask these fools and bumps what we would do, how would we show it? I state and stress: Cyprus is Turkish. It is a Turkish homeland and Turkish will remain, «Bahchelli said according to yenisafak press and continued:


«The Greek government, which plays games in the Aegean islands, should learn its limits and not forget what her ancestors did when they were thrown into the sea. The same will happen again. Thank God, the will to make the Aegean a tomb of the Greek’ desires, is still alive. And it will continue to be. «

What a proper basis for honest negotiations!! There is nothing more I can say. If that is the level of Turkish politicians who inspire hate by passing misleading histories to Turkish people, I can predict a period of disasters for both our Nations.

Turkish point of view is also expressed by Mr Sukan Gukaynak a Turkish person living in Germany today.
“For me the feeling is not Greece saying I will now expand. They say that and that has belonged to me since antiquity, the Turks should end their occupation.

Take Cyprus, this is by treaty no sovereign state. Greeks say they are the majority and it belongs to them, Turks should go.

I once told a gentleman from the official German think tank Science and politics that the EU membership of Cyprus is against valid treaties. He said, yes but treaties are only valid as long as the balance of power holds.

So the West thinks Turkey is weak and they can take her assets ignoring treaties. The only way to show them the balance of power holds is by using military force. Business and cooperation is good. We had that before 1912. It did not prevent the Greek invasion of Macedonia which at that point had only a Greek minority. They claimed they were liberating what had always been theirs.”

What can I say as reply?

The whole argument lacks any real foundation.

Cypriot Greeks are not saying that Turkish Cypriots will have to go. How can anyone quote such a statement? Cypriots Greeks are saying that Turks are a minority in Cyprus and should coexist in Cyprus under European equal rights. Nobody wants the Cypriot Turks to disappear from the island.

What the German thinker said about treaties is wrong

Treaties are to be respected.

But using force under the pretention of protecting Turkish minority is not a legal activity that can be respected even under the treaty of Zurich that has three guarantying powers, not just Turkey.

There are many ways to protect minorities.

Finally Turkey invaded Cyprus under pretenses to control the island by changing its population ratio. The long term intentions are exposed now, as Turkey is trying to protect their own interests against Cyprus using the Turkish minority as their own instrument.

Whatever one can say for the past positive or negative the fact is that Cyprus is a UN and EU member recognized by the international community. There is no better way to protect minorities than EU and UN any other protection would require the agreement of the three guarantying powers not just a single member that naturally will exercise its own rights to promote one sided  interests. This is common sense. Nobody can deny the right of one country to be independent. The Maximum that Turkey can do is to detach the northern part and totally divide Cyprus, an act that will deprive Turkish Cypriots of their right to be member of EU.

Regarding the argument of Greeks invading Macedonia brings back the issue of reviving the old Turkish aspiration of reviving the Ottoman Empire. Fights for independence of many nations have taken place in the Balkans and Central Europe that established a new status that cannot change by reviewing treaties.

The new Turkish nation was established on the basis of these treaties after serious loss of lives and sacrifices from many sides, nobody in his rights senses wants to bring back this period.

As for the issue of majorities versus minorities we can argue endlessly region by region, town by town and the argument will never be conclusive, especially for Macedonia and Thrace there are conflicting data  i.e The 1904 Ottoman census of Hilmi Pasha shows Christian populations to be higher than  Muslim   with a majority of Greeks compared to other nationalities 648,962 Greeks by church, 307,000 identified as Greek speakers, while about 250,000 as Slavic speakers and 99,000 as Vlachs

But I don’t raise this issue as a most credible one because even today Turkey does not allow researchers to access details of numbers of populations in order to hide genocidal activities that had been taking place in many areas.

The Ottoman archives are undergoing a purging campaign to destroy all incriminating evidence relating to the Armenian Genocide of 1915-23, say scholars. According to one source, the evidence—at one time or another—indicated that what transpired in the waning days of the Ottoman Empire was purely and simply a “slaughter

The Macedonian Issue


Will we accept the deliverance of Macedonia?

A while ago, an Athens newspaper, with its headline, wrote that a European Prime Minister urged us to accept to deliverance of Macedonia to these thieves, as a tradeoff for a six months delay in implementing the reduction of the pensions due at the beginning of 2019

The Greek poet, Oskar winner, Seferis writes in his way:

«We were told that you will win when you submit.

We have subsided and found the ashes.

They told us you will win when you abandon-sacrifice your life.

We sacrificed our lives and we found ashes ….

It remains to revive back to life, now that we have nothing more «.

The Macedonian issue has been a matter of significant concern over the last 27 years, even more, following the attack raged by the Americans against the communist state of Yugoslavia.

As a result Yugoslavia broke up into various states, each one seeking for their ethnic origin which was suppressed under the dominance of Serbs that Tito, a great Croatian politician, managed to keep together as a single multi ethnic state which maintained one of the strongest armies in the Balkans considered to be a strong but independent ally of the Soviet union.

Hence, many new states immerged and old religious and ethnic minority issues, which existed since the Ottoman times reappeared among Turkish Muslims, Orthodox and Catholic Christians, Slavs, Albanians, Serbs, Greeks, Bulgarians, Vlachs, Jews, Croatians, Pomaks, Romani etc.

Tito gave the name Macedonia to the Southern district of Yugoslavia with the support of Soviet Union because, since the period of the Second World War, the Communists with national identity either Bulgarians or Slavs or Albanians or Yugoslavs were looking at Greek Macedonia as an obstacle to access Aegean Sea.

The fact is that the geographic area of Macedonia was split among three countries, Greece, Bulgaria and Yugoslavia.

Unfortunately, after the defeat of the Greek Communists, during the Greek civil war, a lot of Greek Communists fled to Yugoslavia and Bulgaria where they were mixed with local Greek minorities that existed there scattered in many towns and nationalities, which gave them refuge.

Even today there are around 400.000 Greeks living around Skopia. The Communists during 1949, recognized the part of Southern Yugoslavia as Macedonia to satisfy their Communist allies. This was later denounced (1956) even by the Greek Communist Party, to eliminate the accusation of traitors.

So the real question that has been raised for the layman is who are the Macedonians? I remember distinctively an American lady, head of the American Mission in the area, saying to me in Skopia: Who could imagine that a small country like this created an empire so great like the Empire created by Alexander the Macedonian?

I couldn’t find words to express my disappointment about the ignorance of this Head of American Mission. I was aware of the lack of international and specifically European history knowledge that Americans were famous for, but this was over and above the limit anybody could contemplate.

So the question raises stronger and sounds less rhetorical, if we are phased with such ignorance.  Who are the Macedonians? Are they a nation or a region in North Greece? If they are a nation then what are the Greek Macedonians? Who are the Slavo-Macedonians, who are the Albanian-Macedonians? Who are the Bulgarian Macedonians? Who are the Turkish Macedonians? Why all these people claim Greek Macedonia? Why don’t they call themselves North Macedonians, and they insist to call themselves simply Macedonians?  What is hidden under this identity issue?

Are they Slavs who lived for centuries in the district of South Yugoslavia that was destroyed by the Americans, or the Albanians who have strong Albanian National identity, or the Bulgarians who still maintain a third part of the wider geographical area within Bulgarian territory or Greeks who lived there as subjects of the Ottomans and managed to gain their independence fighting against the Ottomans, or may be Turks who were living there during the Ottomans?

Are the national and cultural roots, the historical roots, the language and the traditions of any importance? Are the results of conflicts, and wars between countries of any importance? All these questions very recently unfolded and had to be answered. So it is important to examine the Macedonian issue in its wider perspective.

As this article is being written there has been a first step for an agreement, between FYROM, the so called Macedonia and Greece that the new name will be North Macedonia inserting a note that this country has no relation or link to Ancient Greek Macedonia, never the less it provides that there is a Macedonian Nationality and citizenship as well as a Macedonian language that leaves Greek Macedonians strongly objecting this development.

This agreement has to be ratified by a referendum in North Macedonia as well as to be voted in the Greek Parliament, where there seems to be strong opposition, in spite the international consensus from the international community, EU and NATO for obvious reasons, they have nothing to lose. Has there been a hidden agreement under which Greece is getting some rewards in view of its weak financial situation? This would consist a major violation of the Greek constitution, if ever can be proved.

Macedonian roots


Alexander’s the Great letter to Darius III:

“Your ancestors invaded Macedonia and the rest of Greece and harmed us though we had done nothing to provoke them. Me as the supreme commander of all Greeks as i have been appointed, i invaded Asia with the aim of punishing the Persians for this act, an act which must be laid wholly to your charge.”

Another statement from Alexander:

I said to them:

“Men of Athens, I give you this message in trust as a secret which you must reveal to no one but Pausanias, or else you will be responsible for my undoing. In truth I would not tell it to you if I did not care so much for all Hellas. Because as always I am a Hellene by ancient descent, and I would not be willingly to see Hellas change her freedom for slavery.

Herodotus, Histories. Greek historian – 440 BC.



Slavs and other Ethnicities, the myth of indigenous people.

Slavs,  as they did not exist  in the area  before the 6th  century AD , they tried to relate Illyrians with ancient Macedonia, that is why they  invented a myth proclaiming that Macedonians were not Greeks but were  Illyrians who invaded the area and extinguished the indigenous people integrating  the rest.

So the story insists that this is the way the Slavs inherited the culture and are the successors of the culture and the influence of the great empire of the Hellenistic period of Alexander the Great.

This approach, of bringing the myth of indigenous people, is very often used by Turkish propaganda to dilute or minimize the influence of Greeks in the greater area in the Balkans and Asia Minor. Especially for Asia Minor Turks have gone as far to confuse tourist by introducing nonexistent indigenous civilizations to replace all Greek evidence of existence, influence and languages. I quote here my personal experience, I have heard of a Turkish guide to say about the statue of Attalus, in a Turkish museum, that the inscription under the status was written in Attalian language!

Next argument that Turkey is proclaiming is that the majority of inhabitants in Macedonia were Muslims Turks who were exterminated or forced to depart during the fight for independence that was concluded during and after the Balkan wars.

The 1904 Ottoman census of Hilmi Pasha people were assigned to ethnicity according which church/language they belonged, it recorded 373,227 Greeks in the vilayet of Thessaloniki,   261,283 Greeks in the vilayet of Monastir (Vitola) and 13,452 Greeks in the villayet of Kosovo.

For the 1904 census of the 648,962 Greeks by church, 307,000 identified as Greek speakers, while about 250,000 as Slavic speakers and 99,000 as Vlachs

Hugh Poulton, in his Who Are the Macedonians, notes that «assessing population figures is problematic» for the territory of Greek Macedonia before its incorporation into the Greek state in 1913. The area’s remaining population was principally composed of Ottoman Turks (including non-Turkish Muslims of mainly Bulgarian and Greek Macedonian convert origin) and also a sizeable community of mainly Sephardic Jews  (centered in Thessaloniki), and smaller numbers of Romani Albanians and Vlachs

But even these reports are not fully presenting what has really happened during the Ottoman period.

Most of the Greeks of Macedonia had been linguistically converted to Slavonic speaking since the Middle Ages. However, they continued to retain the Greek (Romaic) identity of the Eastern Roman State (Byzantines) and denied that they were Bulgarians. Besides, «Bulgarian» did not mean a national identity but was synonymous with farmers. The Romaic’ Slavonic speech was started after the schism of the so-called Bulgarian Exarchy (1870), which was supported by the Ottoman Empire in cooperation with Tsarist Russia to stop the expansion of Hellenism to the Danube. At the same time, panslavism had a plan to maculate Macedonia to give Russians exit to Mediterranean sea.

Whichever line one decides to adopt, the fact is that Greek Macedonia was liberated by Greeks who sacrificed their lifes fighting Ottomans and Bulgarians. The result was ratified by international treaties hence preserving a continuation path between Greek Macedonia and Ancient Greek Macedonia.

During the first half of the twentieth century, major demographic shifts took place, which resulted in the region’s population becoming overwhelmingly ethnic Greek. In 1919, after Greek victory in World War I, Bulgaria and Greece signed the Treaty of Neuilly, which called for an exchange of populations between the two countries. According to the treaty, Bulgaria was considered to be the parent state of all ethnic Slavs living in Greece. Most ethnic Greeks from Bulgaria were resettled in Greek Macedonia; most Slavs were resettled in Bulgaria but a number remained, most of them by changing or adapting their surnames and declaring themselves to be Greek so as to be exempt from the exchange.[ In 1923 Greece and Turkey  signed the Treaty of Lausanne in the aftermath of the ‘Greco –Turkish War’ 1919-1922 , and in total 776,000 Greek refugees from Turkey  (674,000), Bulgaria  (33,000), Russia (61,000), Serbia (5,000), Albania (3,000) were resettled in the region.

They replaced between 300,000 and 400,000 Macedonian Turks and other Muslims (of Albanian, Roma, Slavic and Vlach ethnicity) who were sent to Turkey under similar terms.

Year Greeks Bulgarians Muslims Others Total
1913 ] 42.6%

After the Treaty of Neuilly-sur Seine  ten thousands of Bulgarians left and after the Population exchange between Greece and Turkey almost all Muslims left the region, while hundreds of thousands of Greek refugees settled in the region, thus changing the demography of the province.

Year Greeks Bulgarians Muslims Others Total
1926 League of nations data 88.8%

The 1928 Greek Census collected data on the religion as well as on the language.

Year Christians Jews Muslims Total
1928 Greek Census data


Year GREEK Slavic dialect Turkish Latino Aromanian Armenian Other Total
1928 Greek Census data

The population was badly affected by the Second World War through starvation, executions, massacres and deportations.

Central Macedonia, including Thessaloniki, was occupied by the Germans, and in the east Nazi-aligned Bulgarian occupation forces persecuted the local Greek population and settled Bulgarian colonists in their occupation zone in eastern Macedonia and western Thrace, deporting all Jews from the region. Total civilian deaths in Macedonia are estimated at over 400,000, including up to 55,000 Greek Jews. Further heavy fighting affected the region during the Greek Civil War   which drove many inhabitants of rural Macedonia to emigrate to the towns and cities, or abroad, during the late 1940s and 1950s.

Current agreement between Greece and “North Macedonia” makes no reference to 400.000 Greek inhabitants still remaining in this country.

Turkey has tried to capitalize on the conflict between Greece and “North Macedonia” encouraging the people of this country to claim the status of Macedonian ethnicity just to add another problem to Greece’s North frontiers, as well as to reduce Greek commercial and cultural investments in west Balkans.

 The history of Pontos


The Turkish point of view regarding the area of Pontus is that Greeks in Pontus were a minority which tried to establish a Greek independent state within an area where there existed a Turkish Muslim majority.

This article, is written to question whether the above statement, can justify the national cleansing that took place during the period from year 1914 to 1922.

The fact is that the Pontians, after 1461, experienced persecutions and attempts for Islamization and extortion. The decision to exterminate the Greeks (and Armenians) was taken by the New Turks in 1911, was implemented during the First World War and was completed by Mustafa Kemal in the period 1919-1923

In December 1916, Emver and Talaat, leaders of the Young Turks, designed a plan of extinction of the Pontians, «the immediate extinction of men of cities from 16 to 60 years and the general exile of all the men and women of the villages in the inland of the East with slaughter and extermination program «. Turkey’s defeat by the Entente forces brought a temporary postponement of the plan to exterminate the Greeks.
During this period atrocities were so harsh that even the Russian communists who were, at the time, supportive towards Turkey, made allegations of Turkish barbarities to Kemal Ataturk who responded:

«I know these barbarities. I am against barbarism. I have given orders to treat the Greek prisoners in a good way … You must understand our people. They are furious. Who should be accused of this? Those who want to establish a «Pontian state» in Turkey”

This is an indication of what was really taking place.

Every where we were looking corpses.jpg


The genocide of the Greeks in the Pontus was the result of the decision of the Turkish nationalists to resolve the national problem of the Ottoman Empire with the natural extermination of indigenous ethnicities. The normal future of this Empire had been bluntly described by Rosa Luxemburg: «Turkey cannot be born again as a whole because it consists of different countries. No material interest, no common development that could link them had been created! On the contrary, the oppression and the misery of joint submission to the Turkish state are becoming ever greater! This created a natural tendency for the various ethnicities to detach themselves from the whole and to seek through an autonomous existence the way for a better social development. The historic crisis for Turkey had come out: it was going to break up”.

This was the conception that West had at the time for the Ottoman Empire

Of course the situation is different today, so any reference to the past is just for historic reasons, to learn from history to resolve current problems, if possible.

The Black Book of the Pontian Central Council mentions on the genocide the following: «The massacred and in any case exterminated Greeks of the Pontus from 1914 to 1922 amount to the following numbers»: Amasia Region: 134.078, Rodopoli District: 17.479, Chaldeia Region – Kerasounta: 64,582, Neokesareia Region: 27,216, Region. Trebizond: 38,435, Cologne: 21,448: Total: 303,238 people ».

Until the spring of 1924 the Pontians’ martyrdom included another 50,000 victims, the total number of Pontians who were assassinated by March 1924 was 353,000, more than 50% of the total population of the Pontians.

The Pontian genocide forced to abandon their homes and relocate in Greece, the USSR (there were persecuted by the Stalinist regime of the interwar period) period, Iran, Syria, and elsewhere (Australia, USA).

From 1100 BC until 1923 AD, Hellenism of the Pontus was one of the most important parts of the nation. The economic recovery of Pontian Hellenism has been matched by the demographic rise.     In 1865 the Greeks of Pontus were 265,000 people     In 1880 the Greeks of the Pontus were 330,000.     Pontic Hellenism at the beginning of the 20th century numbered 600,000 people, according to estimates by the Ecumenical Patriarchate and the Ottoman authorities.     At the same time in southern Russia, in the Caucasus region, there lived about 150,000 Pontians who had moved there after the fall of Trebizond.     The main cities of Pontus were Trebizond, Kerasounta, Tripolis, Kotyora, Amisos (Samsonta), Sinope, Nikopoli, Argyroupoli and Amassia.     The area was divided into the following 6 metropolises: 1. Trebizond. 2. Rodopoli. 3. Cologne. 4. Chaldia – Kerasounta. 5. Neocaesareia and 6. Amaseia while there were 376 schools, 386 teachers and 23,600 students. Throughout the region 1,047 schools with 1,247 teachers and 75,953 pupils attended. There were also 1,131 temples, 22 monasteries, 1,647 chapels and 1,459 clergy.

Finally, for anybody who wants to learn the real history of this branch of Hellenism can access a very conclusive study in the following link:


«We were told that you will win when you submit.

We have subsided and found the ashes.

They told us you will win when you abandon-sacrifice your life.

We sacrificed our lives and we found ashes ….

It remains to revive back to life, now that we have nothing more «.

Seferis Nobel winner, Greek from Asia Minor



Options and directions

Capturing, Processing Information, Integration

 Enterprise Content Management technology is a recent development in Information technology market that came as follow up of the ERP explosion that took place a few years ago.

Avery implementation of an ECM solution will most certainly generate significant benefits to any part of an organization.

Management has come to realize only some of its benefits and advantages.

The problem arises when different priorities are imposed, either from market conditions or changes in technology as well as internal company needs.

Management need first to fully understand the use and benefits that may come from the adoption of ECM strategy so that it can fully exploit its potential and then take decisions on how and in which areas it can be applied.

This article is written to simplify some attributes, so that management can obtain a closer understanding and analyze the basic constitutes…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 599 επιπλέον λέξεις

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μεγάλη εύπορη πεδιάδα που είχε πολλές καλλιέργειες από φρούτα λαχανικά και αμπέλια ΚΛΠ.

Πολλοί αγρότες εργαζόντουσαν σκληράστις καλλιέργειες αυτές και η γη παρήγαγε αρκετά για να στηρίξει τους κατοίκους της περιοχής.

Οι κάτοικοι αυτοί απέκτησαν πολλά καλά και ζούσαν όμορφα. Με τα χρόνια βελτίωσαν την ζωή τους, αγόρασαν αυτοκίνητα και τηλεοράσεις και πολλά άλλα σκεύη και προϊόντα. Τα παλιά αγροτόσπιτα αντικαταστάθηκαν από όμορφα μεγάλα σπίτια.

Έστειλαν τα παιδιά τους για σπουδές στην πρωτεύουσα και προσέλαβαν εργάτες και προσωπικό να καλλιεργούν τα χωράφια γιατί η δουλειά ήταν σκληρή.

Η παραγωγή μεγάλωνε και άρχισαν να πουλάνε τα προϊόντα στην πρωτεύουσα αλλά και σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

Για να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς πήραν μηχανήματα που έκανα πολλές από τις δουλειές του προσωπικού.

Το προσωπικό που περίσσευε το έβαλαν δίπλα σε εργοστάσια συσκευασίας και άλλους αξιοποίησαν σαν οδηγούς σε φορτηγά ψυγεία που μετέφεραν τα προϊόντα σε πολλά σημεία αγορών.

Το κόστος όμως μεγάλωνε το ίδιο και ο ανταγωνισμός.

Εν το μεταξύ γύρισαν και τα παιδιά από τις σπουδές, μερικά έφυγαν στο εξωτερικό γιατί δεν έβρισκαν δουλειά.

Για να μειώσουν το κόστος αύξησαν τους αυτοματισμούς και τα μηχανήματα.

Η παραγωγή μεγάλωσε και η ζήτηση μίκρυνε, άρχισαν οι εξαγωγές σε αγορές του εξωτερικού.

Στο εξωτερικό υπήρχαν διαφορετικές συνθήκες λειτουργίας των αγορών.

Οι παραγγελίες γίνονται ηλεκτρονικά, υπάρχει ποιοτικός έλεγχος, υπάρχει τυποποίηση και μεγαλύτερος ανταγωνισμός, αλλά υπάρχει και μεγαλύτερη ανάγκη έρευνας αγοράς.

Τα παιδιά των αγροτών έχουν νέες ιδέες αλλά διαπιστώνουν και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό, συμβουλεύουν τους αγρότες να βελτιώσουν την ποιότητα και να μειώσουν το κόστος, περισσότερος αυτοματισμός. εκπαίδευση του προσωπικού, μέτρηση της παραγωγικότητας,  αξιολόγηση, μείωση του προσωπικού.

Πραγματοποιήθηκε προμήθεια νέων αυτόνομων φορτηγών. Τα φορτηγά ,πλέον,  μπορούσαν να λειτουργούν χωρίς οδηγούς.

-Μα τι θα κάνουμε με το περισσευούμενο προσωπικό; Αναρωτιούνται οι αγρότες.

-Πρέπει  να βρούμε δουλειά και για τους οδηγούς και τους υπόλοιπους εργάτες που δεν τους χρειαζόμαστε πια, γεράσανε μαζί μας στην επιχείρηση, δεν μπορούμε να τους πετάξουμε στον δρόμο.

-Να τους εκπαιδεύσουμε σε νέες δουλειές, σε νέες θέσεις εργασίας μέσα στα εργοστάσια να χειρίζονται τα νέα μηχανήματα, να επικοινωνούν με τους πελάτες να παίρνουν παραγγελίες. Το σημαντικότερο πλεονέκτημα για κάθε εργαζόμενο είναι η προσαρμοστικότητα.

– Μερικούς θα τους  μετεκπαιδεύσουμε να γίνουν νυχτοφύλακες ή να κάνουν καλύτερο έλεγχο στα προϊόντα.

-Καλή ιδέα αλλά μας περισσεύουν και άλλοι, τις γυναίκες να τις στείλουμε να καθαρίζουν τα δωμάτια στα ξενοδοχεία στις παραλίες,  ο τουρισμός είναι μία διέξοδος.

-Μα ότι και να κάνουμε μας περισσεύει και άλλος κόσμος και από τις καλλιέργειες και τα εργοστάσια!!

-Οι παραγγελίες πληθαίνουν αλλά όλα γίνονται ηλεκτρονικά τι θα κάνουμε με τον κόσμο λένε τα  παιδιά. Δεν μπορούμε να τους απολύσουμε.

-Να μειώσουμε το οκτάωρο και να εργάζονται λιγότερεςημέρες την εβδομάδα.

-Καλή ιδέα λέει ο ένας γιος αλλά εγώ στο δικό μου εργοστάσιο έχω μόνο τρεις ,τον  γενικο διευθυντή, τον διευθυντή του λογιστηρίου και τον δικηγόρο, α! ξέχασα και τον φύλακα!!!

-Το δικό μου πρόβλημα είναι διαφορετικό, πετάχτηκε ο άλλος γιος. Οι πελάτες μου άλλαξαν πολλά από τα προϊόντα που προμηθευόντουσαν  και μου ζητάνε πρώτες ύλες τροφών αντί τα ίδια τα έτοιμα προϊόντα που παράγουμε. Οι πελάτες μου είναι ξενοδοχεία και εστιατόρια, απέλυσαν τους μαγείρους και προμηθεύτηκαν κάτι, λέει, τρισδιάστατους εκτυπωτές που μαγείρευαν κατασκευάζοντας τις τροφές από πρώτες ύλες τις οποίες και μαγείρευαν. Οι περισσότεροι μάλιστα μου ζήτησαν, αν θα μπορούσα, να προσλάβω κανένα από το διαθέσιμο προσωπικό.

– Πόσο μεγάλο πρόβλημα έχω, λέει ο επόμενος, εγώ έκλεισα την κτηνοτροφική  φάρμα γιατί τα βοσκοτόπια εξαφανίστηκαν  κάτω από τα ηλιακά για την παραγωγή πράσινης ενέργειας.

-Αχ!  λέει ο τρίτος γιος, αυτό δεν είναι τίποτα εγώ είχα επίσκεψη από τον έφορο που μου ζήτησε να πληρώνω ένσημα για τα μηχανήματα και τα αυτόνομα αυτοκίνητα. Δεν είσαι στα καλά σου του είπα. Και αυτός απάντησε: Και πώς θα πληρώσω εγώ τόσους αργόσχολους και συνταξιούχους που μου έστειλες;

Μπήκε στην συζήτηση και ένας από τους Παππούδες:

-Αν πρόκειται από τα μηχανήματα αυτοματισμού να χρηματοδοτούμε τις συντάξεις αλλά και την συντήρηση των αργόσχολων , τουλάχιστον να επενδύσουμε σε δραστηριότητες που θα αρέσκονται να ασχολούνται τα άτομα στον ελεύθερο χρόνο τους.

Να επενδύσουμε σε μικρά κρουαζιερόπλοια και τουριστικά γραφεία.

Και παραθεριστικές κατοικίες και προσωπικό ασφαλείας συμπλήρωσε ο άλλος Παππούς.

Ποδήλατα, υγειονομικές υπηρεσίες, πάρκα και θαλάσσια παιχνίδια και ίντερνετ καφέ με ολογραφικά βίντεο για διασκέδαση.

Ένα από τα εγγόνια που είχαν αρχίσει να συμμετέχουν στις συζητήσεις παρεμβαίνει:

-Δεν είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να περάσουν την ζωή τους διασκεδάζοντας με αυτό τον μονότονο τρόπο. Θα μας μείνουν μόνο οι εθισμένοι στα βιντεοπαιχνίδια.

Μεγάλη αλήθεια, ποιος θα φανταζόταν την εποχή των εργατικών αγώνων ότι θα έφτανε η στιγμή που ο ελεύθερος χρόνος θα γινόταν  ένα πρόβλημα καταστροφικού εθισμού.

Ο άνθρωπος αποζητά ελεύθερο χρόνο ανάμεσα σε κάποιες δραστηριότητες που του ικανοποιούν και κάποια αίσθηση δημιουργίας.

Όλοι συνειδητοποίησαν ότι αυτή η ισορροπία που επέτυχαν έφερνε τον ‘θάνατο της αδράνειας’.

Έπρεπε να βρούνε τρόπους να επαναφέρουν την ‘χαρά της δημιουργίας’ στον άνθρωπο. Αυτό φάνηκε λίγο πιο δύσκολο από την σκληρή αγροτική εργασία.

Τελικά επαναφέρανε, αρκετό κόσμο στην δουλειά, αλλά μοιράσανε τον χρόνο σε εργασίακαι επιμόρφωση, ανοίξανε καινούρια τμήματα στα πανεπιστήμια αλλάζοντας το αντικείμενο της εργασίας. Κυρίωςάλλαξε ο τρόπος εκπαίδευσης, ο στόχος των εκπαιδευτών έγινε η ανακάλυψη και καλλιέργεια νέων ταλέντων και ενδιαφερόντων που βρίσκονταν κρυμμένα κάτω από την πίεση των καθημερινών αναγκών.

Προστέθηκαν τμήματα τέχνης για όσους ενδιαφερόντουσαν, και ως εκ θαύματος πολλοί ανακάλυψαν ταλέντα που δεν γνώριζαν ότι έχουν, άνοιξαν νέοι δρόμοι ανάπτυξης από την επικοινωνία με άλλους λαούς και χώρες, μπήκαν στόχοι για να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη αυτών των νέων ικανοτήτων , δεξιοτήτων και ενδιαφερόντων.

Τα αποτελέσματα των αλλαγών αυτών πήραν πολύ χρόνο να φανούν. Δυστυχώς δεν πρόλαβαν να τα ζήσουν οι Παππούδες ούτε και τα παιδιά τους, άρχισαν όμως να τα βλέπουν τα εγγόνια τους.

Τα εγγόνια ή μερικά από αυτά πρόλαβαν να δουν αυτό που θα ονόμαζα‘στίγμα’ μιας αλλαγής της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

 Μειώθηκε, επιτέλους,  η τάση της ατομικότητας και η απληστία.

Σιγά σιγά η ποιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις βελτιώθηκε, το άτομο γνώρισε την θέση του μέσα στην παγκόσμια κοινωνία, το κοινό συμφέρον έγινε κοινός στόχος, ο πλούτος και η καλλιέργεια μοιράστηκε μεταξύ των περιοχών και των λαών, η προσέγγιση και η συνεργασία είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία πρόσθετου πλούτου. Οι οικονομίες απαλλάχτηκαν από τις δαπάνες και την φθορά των αντιθέσεων και οι ορίζοντες της ανθρωπότητας διευρύνθηκαν.  

Η τεχνητή νοημοσύνη, το βασικότερο εργαλείο ανάπτυξης διαχωρίστηκε και πείρε ένα διαφορετικό δρόμο από τον δρόμο που η συνολική ανθρώπινη ευφυΐα  των κοινωνιών έπαιρνε. Η ανάπτυξη βρήκε καινούργιες διεξόδους με άπειρο χώρο και χρόνο.

Τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας όπως η καταστροφή του περιβάλλοντος η έλλειψη πρώτων υλών, η μόλυνση, ο υπερπληθυσμός μπόρεσαν να αντιμετωπιστούν με την ισχύ της παγκόσμιαςανθρώπινης νόησης που αξιοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη σαν ελεγχόμενο εργαλείο, γιατί, επιτέλους, ησυνολική ανθρώπινη ευφυΐα έμαθε να βάζει κοινά όρια και κοινούς στόχους.

Βέβαια, όπως κάθε παραμύθι έχει το χαρακτηριστικό της παραγωγικής φαντασίωσης, ελπίζω η αισιοδοξία μου να μην με παρέσυρε σε ουτοπιστικούς ατραπούς, γιατί δεν μπορώ να αντέξω να φανταστώ τους κινδύνους μίας άλλης εξέλιξης με τα στα σημερινά προβλήματα της ανθρωπότητας.

Τέλος , έχοντας βιώσει τις εξελίξεις, ιστορικές , τεχνολογικές και κοινωνικές του 20ου και 21ου αιώνα, για ένα πράγμα μπορώ να είμαι βέβαιος ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πως θα είναι ο κόσμος σε 20 χρόνια.

Για τον λόγο αυτό κλείνω, με τα σοφά  λόγια των προγόνων μας και συγκεκριμένα τα λόγια του Σωκράτη, ¨Εν οίδα ότι ουδέν οίδα.


Το γεωπολιτικό παιχνίδι έχει γίνει πολύ πολύπλοκο για να το παρακολουθεί ο μέσος Έλληνας και αυτό δημιουργεί πολύ χώρο για λαϊκισμό.

Η ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και κοινωνικών παροχών επιβάλουν τον  ανταγωνισμό  μεταξύ δημοκρατίας και δημοκρατικών θεσμών  με τον ρεαλισμό και την κατανόηση των κοσμογονικών αλλαγών που πραγματοποιούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σήμερα.

Υπάρχει άμεση  ανάγκη ανύψωσης του επιπέδου επικοινωνίας μεταξύ λαού και της εκάστοτε κυβέρνησης, αν πρόκειται να επιβιώσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Η ανάγκη κατανόησης των επιπτώσεων των αλλαγών που συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν, είναι μεγάλη γιατί οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται απαιτούν κατανόηση για τις θυσίες που επιβάλλεται να γίνονται.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο μέσον ενός πραγματικού κυκλώνα διεθνών ανακατατάξεων που απαιτούν ιδιαίτερα ευφυή ηγεσία που θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να κατανοεί τις αλλαγές, και την ανάγκη λήψεως άμεσων αποφάσεων, ενώ ταυτόχρονα να επικοινωνεί την αναγκαιότητα αυτή με πειστικότητα στον λαό για να επιβιώσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί και οι διαδικασίες.

Η Ελλάδα μας είναι μία μικρή χώρα με πληθυσμό 11 εκατομμυρίων, ενώ οι συγκρουσμένες ομάδες διαθέτουν πληθυσμούς και μέσα πολλαπλάσια από κάθε πλευρά.

Σήμερα βρισκόμαστε  στα σύνορα της Ευρώπης στην οποία ανήκουμε που ακόμα και η ίδια είναι μικρή σε σχέση με τους παίχτες στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται.

Δεν χρειάζεται να τονίσουμε΄΄ότι η Ελλάδα είναι μικρή σε σχέση με την Αμερική την Κίνα, τον Ισλαμικό κόσμο, την Ρωσία, την Ινδία, την Ιαπωνία κλπ.

 Οι προσδοκίες, όμως, ακόμα και των γιγάντων της παγκόσμιας οικονομίας αλληλοσυγκρούονται μέσα στις αλλαγές που οι συνθήκες επιβάλουν.

Η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας σε συνδυασμό με τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ δίνουν την ευκαιρία σε άλλες δυνάμεις να εκμεταλλευτούν την σύγκρουση αυτή, η κάθε μία προς το συμφέρον της. Ακόμα και μεταξύ των κρατών της Ευρώπης αναφύονται αντιθέσεις και οικονομικές συγκρούσεις.

Όμως οι παγκόσμιες αντιθέσεις δεν έχουν μόνο οικονομικό χαρακτήρα, υπεισέρχεται και ο εξτρεμισμός του Ισλάμ με προεκτάσεις στην τρομοκρατία.

Αυτός ο διαχρονικός θρησκευτικός φανατισμός δίνει την ευκαιρία στην Τουρκία να αναζητά τον ρόλο του μεσολαβητού μεταξύ δύσης και ανατολής, με το αζημίωτο βέβαια.

Αυτό αφορά την Ελλάδα άμεσα γιατί η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας θέλει να φέρει σαν ‘αντίπαλο δέος’ το σύνολο του Ισλάμ και ειδικότερα τους Τουρκόφωνους λαούς απέναντι στην Ελλάδα, που την θεωρεί προμαχώνα της δύσης, δηλαδή 300 εκ πληθυσμού σε σχέση με τα 10 εκ των Ελλήνων. Ο προμαχώνας αυτός είναι ανεπαρκής για την δύση, ενώ αν Δύση συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις της Τουρκίας, θα ωφεληθεί πολλαπλά.

Οι Τουρκικές απειλές έχουν γίνει ξεκάθαρες, από τον Εύρο στα νησιά, τόσο για θέματα μεθορίου όσο και για την αμυντική θωράκιση που έχει  άμεση σχέση με την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Το βασικό πρόβλημα της Τουρκίας είναι ο διεθνής νόμος και ο ΟΗΕ διότι η διεθνής νομοθεσία και ο ΟΗΕ αποτελούν το ανάχωμα στην υλοποίηση των στρατηγικών σχεδίων της Τουρκίας να αναβαθμιστεί σε περιφερειακή δύναμη που θα ελέγχει την περιοχή που άλλοτε ήλεγχε η Οθωμανική αυτοκρατορία.

Το ειδικό πρόβλημα της Ελλάδας αποτελεί μόνο ένα μικρό τμήμα από τις αναμενόμενες εξελίξεις και ανακατατάξεις σε τομείς όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, ο υπερπληθυσμός στον τρίτο κόσμο σε αντίθεση με την υπογεννητικότητα της Ευρώπης,   η μετάβαση σε πράσινη ενέργεια, η εξαφάνιση πρώτων υλών κλπ.

 Η Ελλάδα παρά  τα όποια προβλήματα εξακολουθεί να βρίσκεται σε προνομιούχο θέση λόγο γεωγραφικής τοποθεσίας με κλιματικές συνθήκες που αποτελούν ελκυστικό παράγοντα τόσο για τον βορά όσο και τον νότο.  

Η διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί τον πλέον σημαντικό παράγοντα επιβίωσης της χώρας και του Ελληνισμού με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η οικονομική ανάπτυξη είναι απόλυτα συνυφασμένη με την διαφύλαξη της Εθνικής κυριαρχίας. Εδώ υπεισέρχεται και η απαιτούμενη ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και κοινωνικών παροχών. Εδώ υπεισέρχεται και η ισορροπία μεταξύ εισροής οικονομικών μεταναστών και δυνατότητας ενσωμάτωσης και απορρόφησης πολυπολιτισμικών στοιχείων που δεν θα αλλοιώσουν το πολιτισμικό υπόβαθρο της χώρας.

Αυτές είναι οι ευαίσθητες ισορροπίες που αποτελούν το έδαφος που μπορεί να αναπτυχθεί και ο λαϊκισμός.

Πάνω σε αυτές τις ισορροπίες αναπτύσσονται και οι πολιτικές κοσμοθεωρίες που επηρεάζουν και τους πολίτες των κρατών.

Αλλά και οι κοσμοθεωρίες έχουν διαφορετική εφαρμογή σε χώρες με διαφορετική ιστορική διαδρομή και διαφορετική πολιτισμική υποδομή, όπως συμβαίνει να παρατηρούμε σε χώρες όπως οι Αραβικές χώρες, η Βόρειος και η Νότιος Αμερική, η Ευρώπη, η Ασία κλπ.

Το συναίσθημα εδώ παίζει πρωταρχικό ρόλο, το ίδιο και η θρησκεία, ενώ πάνω απ’ όλα ο λαϊκισμός εκμεταλλεύεται το συναίσθημα.

Το συναίσθημα είναι ισχυρό ανθρώπινο χαρακτηριστικό και είναι το πιο ευάλωτο σημείο για να ελέγξει ο καθείς την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον μέσο Εγγλέζο γιατί αγαπά τον θεσμό της Βασιλείας;  Ποιος ,μπορεί μα κατηγορήσει τον ήρωα που μάχεται για την πατρίδα του; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον θρησκευόμενο γιατί έχει ευλάβεια για τον Θεό στον οποίο πιστεύει; ,Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτόν που πιστεύει στο δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και όμως υπάρχουν πολλές θρησκείες, πολλές ερμηνείες δικαίου και πολλοί τρόποι να βλέπεις τα ανθρώπινα δικαιώματα, και πάνω απ’ όλα ποια δικαιώματα όταν κάποια από αυτά συγκρούονται μεταξύ τους;

Τα βλέπουμε αυτά καθημερινά, στις συγκρούσεις, με τα θύματα πολέμων, στους πρόσφυγες, στις αντιθέσεις μεταξύ διαφορετικών κοσμοθεωριών ακόμα και μεταξύ θρησκειών και πολιτικών κομμάτων. Δημιουργούνται διαφορετικές αξίες. Η Αξία της ανθρώπινης ζωής, η αξία του δικαιώματος της διαφορετικότητας, η αξία της παραγωγικότητας, η αξία της ισότητας, η αξία της προσπάθειας, η αξία της αποτελεσματικότητας, η αξία της γνώσης, η αξία της περιουσίας. Για αιώνες διαφορετικά οικονομικό-πολιτικά συστήματα ανταγωνίζονται για την υπεροχή και την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του ενός η του άλλου, σε όλες τις φάσεις όμως επικρατεί ο συναισθηματισμός.

Ο πραγματισμός έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

 Ο πραγματισμός όμως είναι ο κοινός παρονομαστής γιατί μέσα στους συναισθηματισμούς διαφορετικών θεωριών, θρησκειών, πολιτικών συστημάτων  και συμφερόντων δεν θα βρούμε άκρη.

Σε εθνικό επίπεδο ο πραγματισμός πρέπει να γίνει η γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ λαού και κυβέρνησης αλλά και μεταξύ Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, τώρα και στο μέλλον γιατί η εκμετάλλευση της συναισθηματικής νοημοσύνης είναι πολύ εύκολα να μας οδηγήσει σε αφανισμό.

Τα τελευταία κοσμογονικά γεγονότα είτε αυτά αφορούν οικολογικές καταστροφές, φωτιές, κατακλυσμούς, τυφώνες αύξηση της θερμοκρασίας, ξηρασία κλπ είτε αφορούν πανδημίες όπως ο Covid, είτε γεωπολιτικές ανακατατάξεις όπως η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν μετά από 20 χρόνια αγώνων και θυσιών, είτε οι οικονομικο-πολιτικές αλλαγές με την αναβάθμιση του ρόλου της Κίνας  στην παγκόσμια αγορά δεν μπορούν παρά να προβληματίζουν την κοινωνία.

Οι προβληματισμοί αυτοί δεν μπορεί παρά να άπτονται σε αντίστοιχους τομείς που αποκτούν ιστορική φιλοσοφική και επιστημονική διάσταση που ξεπερνούν τα όρια των δυνατοτήτων και των γνώσεων ενός ατόμου πολύ δε περισσότερο ενός μη εξειδικευμένου, από την άλλη πλευρά υπάρχει στους προβληματισμούς μεγάλο ποσοστό ανάλυσης που απαιτεί κοινό νου, άλλωστε στην δημοκρατία ψηφίζουν όλοι, γνώστες και αδαείς.

Την πρώτη παρατήρηση που κάνω, λοιπόν, είναι η διάσταση των απόψεων για τις αιτίες που προκαλούν τα γεγονότα αυτά.

Ακόμα και για την κλιματική αλλαγή, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα διαφωνεί για την αιτία που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου, άλλοι το αποδίδουν στην αύξηση του διοξειδίου του άνθρακος και άλλοι στις ηλιακές θύελλες.

Για το θέμα της ενέργειας άλλοι θεωρούν ότι η λύση θα δοθεί από την αξιοποίηση πράσινων μορφών παραγωγής και άλλοι θεωρούν την ατομική ενέργεια σαν την προσφορότερη λύση.

Στα γεωπολιτικά και οικονομικά εμπλέκονται τα αναχρονιστικά θεωρήματα θρησκειών σε αντιπαράθεση με  αποικιοκρατικές πρακτικές της δύσης που κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν πρόφαση για να συνεχίσει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του αναπτυσσόμενου τρίτου κόσμου, ιδιαίτερα του Μουσουλμανικού κόσμου. Μία ιδιαίτερα επικίνδυνη άποψη που προάγει και την τρομοκρατία.

Οι μαζικές μετακινήσεις των πληθυσμών που άλλοτε από τις κλιματιστικές , άλλοτε από οικονομικές συνθήκες, άλλοτε από συγκρούσεις και πολέμους δημιουργούν περίπλοκες καταστάσεις που επηρεάζουν τον κόσμο στην Δύση και την Ανατολή. Οι κοινωνίες αλλάζουν αναπόφευκτα και μετατρέπονται σε πολυπολιτισμικές κοινότητες που κλονίζουν την σταθερότητα στην προσπάθεια προσαρμογής.

Κάθε χώρα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στην κρίση που όλα αυτά προκαλούν δημιουργώντας  το δικό της μικρόκλιμα μέσα στον ευρύτερο κυκλώνα της παγκόσμιας κρίσης.

Ακόμα και σε απλούστερα θέματα όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας εμφανίζονται τα παράδοξα των αντιθέσεων στα πλαίσια της Ιατρικής επιστήμης. Οι αντιθέσεις αυτές παίρνουν πολιτικά αλλά και κοινωνικά χαρακτηριστικά συνωμοσιολογίας ή κοινωνικής αντίδρασης μέχρι και αντιστασιακής τοποθέτησης σημαντικών τμημάτων της κοινωνίας που προστίθενται στους παραδοσιακούς αντιστασιακούς, έτσι που, κατά καιρούς, δημιουργούν περιστασιακές ομάδες ‘αγανακτισμένων’ ή περιθωριακών, ή ακόμα και φανατικών ακολούθων ακραίων πολιτικών, εθνικιστικών  ακόμα και θρησκευτικών κατευθύνσεων.   κλπ.

Όμως οι κίνδυνοι για την αποσταθεροποίηση της υφηλίου είναι ορατοί διότι τα γεγονότα οξύνουν τις αντιθέσεις  είτε αυτές είναι εθνικές είτε οικονομικές είτε πολιτικές.

Παρατηρώντας τα γεγονότα μέσα στον εικοστό και εικοστό πρώτο αιώνα από μία ευρύτερη γωνία βλέπουμε τις εξελίξεις που παίρνουν την μορφή διαφορετικών τάσεων αποτέλεσμα των πιέσεων, όπως παγκοσμιοποίηση, Αραβική άνοιξη, εθνικός ή θρησκευτικός φονταμενταλισμός, έξαρση πολιτικών αντιθέσεων κλπ.

Αποτέλεσμα, γίνονται πλέον περισσότερο εμφανείς παρενέργειες που μετατοπίζουν το ισοζύγιο οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος παγκόσμια, βλέπε αύξηση της οικονομικής επιρροής της Κίνας, αμφισβήτηση της οικονομικής και στρατιωτικής παντοκρατορίας της Αμερικής, αναθεωρητισμός της Τουρκίας που προβάλει τον εαυτό της σαν τον εκπρόσωπο των πανταχού Μωαμεθανών προκυμμένου να αποκτήσει γεωπολιτικά πλεονεκτήματα κλπ.

Ποιες είναι όμως οι πραγματικές αιτίες που αυξάνουν τους κινδύνους;

Παλαιότερα οι σκέψεις των πολιτικών αναλυτών της δύσης προσέγγιζαν τα θέματα κυρίως επηρεασμένα από μαρξιστικές θεωρίες, δηλαδή η ισχύς του κεφαλαίου, ο περιορισμός της καπιταλιστικής παραγωγής από τον έλεγχο των αγορών και τις συγκρούσεις των συμφερόντων. Πολύ λίγοι πίστευαν ότι ο θρησκευτικός φανατισμός και ο Εθνικισμός θα μπορούσε να προξενήσει πολέμους και συγκρούσεις όπως αυτή του Αφγανιστάν που κατά την γνώμη μου κηρύσσει την έναρξη μίας αναχρονιστικής μορφής πολέμου που δεν θα έχει αποκλειστικά οικονομικά χαρακτηριστικά.

Σήμερα οι βασικές αιτίες είναι  το μεταναστευτικό, ο υπερπληθυσμός του αναπτυσσόμενου κόσμου και η υπογεννητικότητα του αναπτυγμένου κόσμου, ή μείωση των πρώτων υλών και το ενεργειακό, η αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, η μείωση της επάρκειας τροφής λόγω κλιματιστικών αλλαγών και ανταγωνισμού κάλυψης γης  με την εξάπλωση των ηλιακών. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η μόλυνση του περιβάλλοντος, θαλάσσης, γης και αέρα.

Πως μπορεί να σταθεροποιηθεί η ισορροπία στην παγκόσμια κοινότητα με βάση τους παραπάνω κινδύνους;

Είναι αναμφίβολο ότι σημαντικό ρόλο παίζει η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, αλλά η ταχύτητα των τεχνολογικών εξελίξεων είναι σχετικά αργή, παρά το γεγονός ότι η τεχνολογία αποτελεί και αυτή στοιχείο ανταγωνισμού.

Εδώ  παίζεται και το παιχνίδι ανταγωνισμού Αμερικής Κίνας.

 Η Αμερική έχει πλέον τις δικές της φοβίες ότι θα χάσει την οικονομική αλλά και στρατιωτική κυριαρχία έναντι της Κίνας ενώ ταυτόχρονα έχει μειωμένη ανάγκη υγρών καυσίμων και αερίου από τις περιοχές της Μέσης Ανατολής και άλλων περιοχών, δεδομένης της επάρκειας που της εξασφαλίζει αυτονομία.

Τι μπορούμε να αναφέρουμε για την Ευρώπη από την οποία εξαρτάται και η πατρίδα μας;

Πέρα από την πολιτιστική της κληρονομιά, η οποία με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ευκαταφρόνητη, η Ευρώπη δεν κατάφερε να διατηρήσει την ενότητά της, η αποχώρηση της Μ Βρετανίας ήταν ένα καθοριστικό πλήγμα για να μπορέσει η Ευρώπη να καταστεί ένας πόλος που θα μπορούσε να αποκαταστήσει μία ισορροπία μεταξύ Αμερικής

και Κίνας.

 Η Ευρώπη κυριαρχήθηκε από την Γερμανία η οποία εξαρτάτε τόσο από την ίδια την Ευρώπη αλλά και τον υπόλοιπο αναπτυσσόμενο κόσμο συμπεριλαμβανομένου και του κόσμου του Ισλάμ. Δηλαδή βρίσκεται σε μία αντίστοιχη θέση του δεύτερο παγκόσμιο πόλεμου, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών και των διαφορετικών γεωπολιτικών και ιστορικών διαφορών. Με λίγα λόγια η Γερμανία δεν καλύπτεται μόνο από την Ευρωπαϊκή αγορά, έχει την ανάγκη του Ισλαμικού χώρου και της Αφρικής. Αυτό την διαφοροποιεί από πολλές Ευρωπαϊκές χώρες.

Κατά κάποιο τρόπο η απόσπαση της Μ Βρετανίας συνέβαλε στην  αποτυχία του πειράματος της δημιουργίας μία ενωμένης Ευρωπαϊκής οντότητας. Η Ευρώπη Στροβιλίζεται και αυτή στο ‘μικρόκλιμα’ των ιδιαιτεροτήτων των κρατών που την αποτελούν μέσα στην θύελλά που προξενούν τα παγκόσμια γεγονότα.

Αναπόφευκτα λοιπόν και η Ελλάδα, μία χώρα δέκα εκατομμυρίων στροβιλίζεται μέσα στο δικό της μικρόκλιμα χωρίς να μπορεί να επηρεάσει ή να παίξει σημαντικό ρόλο στην μεγάλη εικόνα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να προφυλαχτεί από τις επιπτώσεις των μεγάλων ανακατατάξεων.

Το μέγεθος της Ελλάδας δεν πρέπει να αποτελέσει παράγοντα αναστολής της προσπάθειες προσαρμογής στα νέα δεδομένα προκυμμένου η ίδια να επιβιώσει.

Βασικό παράγοντα επιλογής αποτελεί .η προτεραιότητα των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με το δικό μας ‘μικρόκλιμα’.

Η Ελλάδα απειλείται από τα περισσότερα τρέχοντα γεγονότα, όπως κλιματολογικές συνθήκες, απειλή εθνικής κυριαρχίας, μεταναστευτικό, υπογεννητικότητα, διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού κλπ. Από πού να ξεκινήσει κανείς;

Είναι γεγονός ότι αρκετός κόσμος αλλά και πολιτικά κόμματα έχουν αρχίσει να κατανοούν την ανάγκη προσαρμογής αλλά τα προβλήματα είναι πολύ μεγάλα και η αντιμετώπισης τους φαίνεται ανυπέρβλητη όταν τα γεγονότα εμφανίζονται ταυτόχρονα.

Ας παρατηρήσουμε τις πρόσφατες κρίσεις:

Καταστροφές μεγάλων εκτάσεων δασών που συμπαρασείρει τμήματα της πρωτογενούς παραγωγής, μεταναστευτικό, απώλεια προσωπικού δυναμικού στο εξωτερικό που αυξάνει την υπογεννητικότητα, κοινωνικά προβλήματα από αδυναμία απορρόφησης διαφορετικών πολιτισμικά εισροών ατόμων που τελικά επιβαρύνουν οικονομικά τον εθνικό προϋπολογισμό, Εθνικούς κινδύνους που μας υποχρεώνουν σε αμυντικούς εξοπλισμούς που με την σειρά τους επιβαρύνουν τον εθνικό προϋπολογισμό αντλώντας πόρους από τομείς όπως η παιδία , υγεία και άλλες υποδομές που σχετίζονται με την ανάπτυξη, πολιτικό σύστημα που δεν έχει ξεπεράσει παλαιότερες πληγές από εμφυλιο-πολεμικές καταστάσεις, την στιγμή που απαιτείται η μέγιστη συναίνεση για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων που έχουν αποκτήσει υπαρξιακή υπόσταση.

Δεν θέλω να αναπτύξω περισσότερο πολιτικές τοποθετήσεις γιατί ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι η συνειδητοποίηση της κρισιμότητας της εποχής που διανύουμε και όχι η κατά περίπτωση κριτική.

Υπάρχουν αρκετά προβλήματα που η λύση τους άπτεται στον κοινό νου ενώ η δράση επαφίεται τόσο στις εκάστοτε κυβερνήσεις όσο και στην αλλαγή της νοοτροπίας ενός λαού που έχει αποδείξει ότι διαθέτει δυνάμεις που τον βοήθησαν να επιβιώσει, διαχρονικά, μέσα από σοβαρές αντιξοότητες, μόνο που σήμερα τα προβλήματα είναι πολύ σύνθετα και μέσο αντιμετώπισης απαιτούν μεγαλύτερη ευελιξία και εφευρετικότητα.

 Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα στο κόσμο που εξαρτάται από τον τουρισμό μετά από τις Φιλιππίνες και την Ταϊλάνδη,  μεγάλο πλεονέκτημα για αξιοποίηση αλλά και μειονέκτημα που μας κάνει ευάλωτους σε μεταβολές, οικονομικές, κλιματολογικές, και συνθήκες ασφάλειας.

Η Ελλάδα είναι τα σύνορα της Ευρώπης γεγονός που την καθιστά στόχο για εκατομμύρια οικονομικών μεταναστών και προσφύγων. Θα μπορούσε αυτό το γεγονός να αποτελέσει πλεονέκτημα ταυτόχρονα με μειονέκτημα;

Πολλοί θα έλεγαν ναι αν μπορούσε η Ελλάδα να διαχειριστεί θέματα ασφαλείας, πολυπολιτισμικότητας.

Οι καταστροφές των δασών  ακολουθείται από πλημύρες, μήπως τα αντιπλημμυρικά έργα θα πρέπει να συνδυαστούν με την αξιοποίηση των υδάτινων πόρων που και αυτά αποτελούν μέσο αντιμετώπισης της λειψυδρίας και της επερχόμενης ξηρασίας;

Ειδικά για τα νησιά αλλά και όχι μόνο, η διαμόρφωση του εδάφους θα μπορούσε να σχεδιαστεί για την δημιουργία  φυσικών δεξαμενών για την ενίσχυση της άρδευσης.   

Σήμερα παρά ποτέ η συνδυαστικές λύσεις που αξιοποιούν τις υφιστάμενες μορφολογικές συνθήκες αλλά και άλλες καταστάσεις που υφίστανται σε κάθε  κράτος ή περιοχή αποτελούν αναγκαία παράμετρο για την αντιμετώπιση αυτού που ονομάζουμε πλέον μικρόκλιμα με μεταφορική και πραγματική έννοια.

Με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε θέματα όπως η βελτίωση και αξιοποίηση τομείς όπως η υγεία, η παιδία, η πρωτογενής παραγωγή, η ενέργεια, η βιομηχανία η τεχνολογία και τόσοι ακόμα τομείς.

Τέλος η καλύτερη συνειδητοποίηση των ιδιαιτεροτήτων, πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων του λαού μας καθώς και η αξιοποίηση της  πνευματικής μας κληρονομιάς θα πρέπει να συμπεριληφθεί στη εξίσωση αυτή για να πετύχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα με στόχο την επιβίωση της πατρίδας μας.

Δεν θα ήθελα να απορυθμίσω περισσότερα παραδείγματα συνδυαστικών δράσεων σε άλλους πολυάριθμους τομείς, αυτό αποτελεί έργο των κυβερνήσεων και των ειδικών επιστημόνων, απλά στόχος μου είναι η αφύπνιση των αναγνωστών μου για μία κατεύθυνση που πρέπει ο λαός να σκέπτεται και να αξιολογεί τις δράσεις τόσο του κρατικού μηχανισμού αλλά και να εφαρμόσει σε μεγαλύτερο βαθμό μία αυτοκριτική και να μειώσει τα γηγενή ελαττώματα του λαού μας που περιλαμβάνει την έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας και εύκολης κρητικής, ακόμα και αδράνειας όταν τα συμφέροντα δεν είναι άμεσα για τον κάθε ένα από εμάς.

Τα συμφέροντα είναι πλέον περισσότερα κοινά παρά ποτέ.

Ο Κατακτητής



Η στρατηγική της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου έχει πρόσφατα αλλάξει, σήμερα αμφισβητεί άμεσα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά και με πράξεις έναντι της κυριαρχίας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο.

Η πρόσφατη καταδίκη της Τουρκίας από το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ για το άνοιγμα της Αμμοχώστου πρέπει να αξιοποιηθεί άμεσα και να οδηγήσει σε κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή ένωση έτσι  που να πιέσουν την Τουρκία σε θέματα οικονομίας και εξοπλισμών.

Ταυτόχρονα να ολοκληρώσουμε την συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συμφωνίας  με την Γαλλία η οποία ευθέως και δημόσια δηλώνει ότι η  Τουρκία δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα από την γλώσσα της ισχύος  και  γράφει στα παλιά της τα υποδήματα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Για την Κύπρο, μεταξύ άλλων, επείγει  να ταυτιστούμε με τα αιτήματα των γηγενών Τουρκοκυπρίων και να καταγγείλουμε τον εποικισμό που αλλοιώνει την πληθυσμιακή σύνθεση των Τουρκοκυπρίων αλλά και του συνόλου του πληθυσμού της Κύπρου, ενός κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο εποικισμός  αλλοιώνει και τα αποτελέσματα του εκλογικού σώματος και στερεί τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης , γεγονός που παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα των γηγενών Τουρκοκυπρίων. Ας τονιστεί επιτέλους ότι η πράξη εποικισμού αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με την διεθνές δίκαιο.

Ας αξιοποιηθούν σήμερα όλα τα διπλωματικά μέσα για να επιταχυνθεί ακόμα περισσότερο η ενίσχυσης της αμυντικής θέσης της Ελλάδας.

Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει τίποτα από τακτικές φιλίας  ανοχής και υποχωρητικότητας. Πιστεύει στη αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έρχεται σε σύγκρουση με όλο τον δυτικό κόσμο.

Ιδιαίτερα στο θέμα της Κύπρου πρέπει να επανατοποθετηθεί το θέμα σαν θέμα εισβολής σε κυρίαρχο κράτος σε παραβίαση τόσο των όρων των εγγυήσεων των τριών δυνάμεων όσο και των αποφάσεων του ΟΗΕ. Ιδιαίτερα πρέπει να υπενθυμίσουμε στην Τουρκία και την διεθνή κοινότητα ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας, για μία κόμη φορά παραβιάζει , όχι μόνο το διεθνές δίκαιο αλλά και την σύμβαση της Λοζάνης με την υπογραφή της οποίας το 1923 παραιτήθηκε από οποιοδήποτε δικαίωμα επάνω στην Κύπρο.

Πέρα όμως από τις ενέργειες στις οποίες η Ελλάδα και η Κύπρος είναι αναγκασμένες να προχωρήσουν για να  προφυλαχθούν από την αναβίωση της επιθετικότητας αυτής, είναι σημαντικό να μελετηθούν ο τρόπος της σκέψης και τα βαθύτερα κίνητρα που οδηγούν την Τουρκία στην κατεύθυνση αυτή.

Προσπαθώντας να επικοινωνήσω με σύγχρονους Τούρκους που εκφράζουν τις απόψεις διάφορων πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών στρωμάτων της Τουρκικής κοινωνίας συνειδητοποίησα τα βαθύτερα οράματα και στόχους του Τουρκικού λαού που νοιώθει βαθιά πληγωμένος και καταφρονημένος από την δύση παρά την ανάπτυξη που αναμφίβολα έχει πετύχει την τελευταία δεκαπενταετία μέσα στα πλαίσια της συνεργασίας της με την δύση. Ο Τουρκικός λαός αισθάνεται καταφρονημένος γιατί ακόμα δεν έχει αποδεχτεί την πτώση  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την οποία τρέφει μεγάλο θαυμασμό και αναπολεί το μεγαλείο της κυριαρχίας της επάνω στον Βαλκανικό. Αραβικό, ακόμα και στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που αντιμετωπίζουν  οι απλοί Τούρκοι τα Ελληνοτουρκικά και τις εθνικές διαφορές μεταξύ των δύο λαών, όμως η τοποθέτηση και οι στόχοι όλων των πολιτικών κομμάτων είναι ουσιαστικά οι ίδιοι.

Όπως είναι γενικότερα αντιληπτό τον μεγαλύτερο ρόλο στη επέκταση και επιβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έπαιξε και παίζει ο θρησκευτικός παράγοντας.

Ο Οθωμανισμός ήταν η βάση πάνω στην οποία βάσισε η Αυτοκρατορία την κυριαρχία της επάνω στους Άραβες, Βαλκάνιους, Λατίνους , Εβραίους,  Έλληνες, Πέρσες και Κούρδους.

Αυτοκρατορία δεν είχε ούτε μπορούσε να έχει εθνική ταυτότητα αφού βασιζόταν στην πολυεθνική και πολυθρησκευτική υπόσταση και δομή, γεγονός που ακόμη και σήμερα, οι Τούρκοι το προβάλουν σαν πολιτισμικό πλεονέκτημα αγνοώντας την υποβάθμιση των μη Μωαμεθανών υπηκόων.

Η ιδεολογία του οθωμανισμού, σύμφωνα με την οποία ακριβώς η οθωμανική ταυτότητα θα έπρεπε να παίξει συνεκτικό ρόλο στους πληθυσμούς της αυτοκρατορίας, τουλάχιστον στους μουσουλμανικούς (χωρίς διάκριση Τούρκων, Περσών ή Αράβων) αποτελούσε τον θεμέλιο λίθο.

Η έμφαση στην τουρκική εθνοσυνείδηση ήρθε αργότερα ως εξέλιξη αυτού του ρεύματος, όταν ο οθωμανισμός απέτυχε να αποτρέψει τις αποσχιστικές τάσεις των χριστιανικών κυρίως πληθυσμών.   

Η αρχική απάντηση στην άνοδο των εθνικισμών στη Βαλκανική ήταν, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1860

Εξίσου σημαντική για την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού μπορεί να θεωρηθεί η περίοδος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ (1839-1876), που προσπάθησε να ομογενοποιήσει νομικά και πολιτικά τους Οθωμανούς υπηκόους, με συνέπεια την ενίσχυση των εθνικών ταυτοτήτων τους καθώς υποχωρούσε η θρησκευτική διάκριση ως κριτήριο κοινωνικής υπεροχής.

Στο πολύπλοκο αυτό πλέγμα αλληλεπιδράσεων, ο ρόλος της Ελληνικής Επανάστασης υπήρξε οπωσδήποτε πρωταρχικός, και αυτό ερμηνεύει την επικέντρωση της εχθρότητα προς το Ελληνικό στοιχείο που παραμένει ακόμα μέχρι σήμερα και εκφράζεται με πολλαπλούς τρόπους όπως αλλοίωση των ονομάτων περιοχών, αντικατάσταση λέξεων που θυμίζουν Ελλάδα η Βυζάντιο κλπ.  .

Οι Οθωμανοί αναφερόντουσαν στην Επανάσταση με όρους σύγκρουσης χριστιανών-μουσουλμάνων.

Οπωσδήποτε, η προσπάθεια ερμηνείας του ξεσηκωμού έπαιξε σημαντικό ρόλο  για  την εμφάνιση νέων αξιών και εννοιών όπως πατρίδα, εθνικός ζήλος ή ελευθερία.

Εκτός από την θρησκεία, ένα ακόμα στοιχείο λειτούργησε  για την ενίσχυση ανάπτυξης εθνικών συνειδήσεων που αποτέλεσε η αναγνώριση διαφορών και ιδιαιτεροτήτων μεταξύ των νομαδικών Τουρκικών φυλών και των γηγενών κατοίκων που δεν είχαν νομαδικές καταβολές.

Αυτό ήταν ακριβώς το γνώρισμα που τόνιζε και την διαφορετικότητα στον σχηματισμό των λεγόμενων ‘βιλαετιών’, που αρχικά οριζόταν σαν θρησκευτικές οντότητες ενώ αργότερα μετετράπησαν σε εθνικές ενότητες.

Με την κρίση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την αφύπνιση των εθνικισμών στην Βαλκανική ξεκίνησε και η ενίσχυση του Τουρκικού εθνικισμού σαν ξεχωριστή εθνική οντότητα.

Αυτή η νέα εξέλιξη δημιούργησε μία αντιφατική κατάσταση που οδήγησε στον Παντουρκισμό δηλαδή όλοι οι Μωαμεθανοί θεωρούνται Τούρκοι  και την εθνοκάθαρση.

Ο Παντουρκισμός ήταν η απόπειρα της Τουρκίας να εξισορροπήσει τα πληθυσμιακά μεγέθη για να παίξει τον ρόλο της μεγάλης περιφερειακής δύναμης και η εθνοκάθαρση που κατά τους Τούρκους ήταν αναγκαία για την επιβίωση του Τουρκικού έθνους.

Μία από τις πρώτες αναφορές με στοιχεία που αναφέρονται στην απαρχή της τακτικής της εθνοκάθαρσης γίνονται από τον πρόξενο ων Ηνωμένων πολιτειών στην Σμύρνη το 1922.

Σε ένα απόσπασμα του Βιβλίου “The Blight of Asia”  που συνέγραψε ο Τζορτζ Χόρτον Αναφέρει:

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΦΑΓΕΣ, 1822-1909 Του Τζορτζ Χόρτον

Ο ΜΟΧΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΣ διαδίδεται με το σπαθί και τη βία από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ως ο μεγάλος εχθρός του Χριστιανισμού, όπως θα δείξω σε ένα μεταγενέστερο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου. Ωστόσο, έχει αφεθεί στον Τούρκο, τα τελευταία χρόνια, να συνεχίσει τις άγριες παραδόσεις του δόγματος του και να διακριθεί με υπερβολές που ποτέ δεν ισοδυναμούσαν με καμία από τις φυλές που ήταν εγγεγραμμένες υπό τη σημαία του Προφήτη, είτε στην αρχαία ή στη σύγχρονη εποχή.

Ακολουθεί μερικός κατάλογος των τουρκικών σφαγών από το 1822 έως το 1904:

1822 Χίος, Έλληνες 50.000

1823 Μισολογγί Έλληνες 8.750

1826 Κωνσταντινούπολη, Γενίσαροι 25.000

1850 Μοσούλη, Ασσύριοι 10.000

1860 Λίβανος, Μαρωνίτες 12.000

1876 Βουλγαρία, Βούλγαροι 14.700

1877 Μπαγιαζίτ, Αρμένιοι 1.400

1879 Alashguerd, Αρμένιοι 1.250

1881 Αλεξάνδρεια, Χριστιανοί 2.000

1892 Μοσούλη, Yezidies 3.500

1894 Sassun, Αρμένιοι 12.000

1895-96 Αρμενία, Αρμένιοι 150.000

1896 Κωνσταντινούπολη, Αρμένιοι 9.570

1896 Van, Αρμένιοι 8.000 http://www.antibaro.gr

1903-04 Μακεδονία , Μακεδόνες 14.667

1904 Σασούν, Αρμένιοι 5.640 _______

Σύνολο 328.477

Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η σφαγή στην επαρχία των Αδάνων το 1909, τριάντα χιλιάδων Αρμενίων

Τόσο επικείμενος και πάντα παρόν ήταν ο κίνδυνος, και τόσο φρέσκια η μνήμη αυτών των τρομερών γεγονότων στα μυαλά των μη Μουσουλμάνων υπηκόων του σουλτάνου, ότι οι αναλφάβητες χριστιανικές μητέρες είχαν συνηθίσει να χρονολογούνται με γεγονότα τόσα χρόνια πριν ή μετά από «τέτοια και τέτοια σφαγή ».

Ας τονιστεί ότι η λίστα αυτή είναι μερική και δεν περιλαμβάνει τις εκκαθαρίσεις-σφαγές και διωγμούς στο Πόντο και την Μικρά Ασία  μετά το 1922, ούτε γίνεται συσχέτιση με τους συνολικούς πληθυσμούς των περιοχών που καταδεικνύει το μέγεθος της αλλοίωσης ούτε γίνεται αναφορά στους εποικισμούς, που και αυτοί υποδηλώνουν την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης των περιοχών, πχ Κρήτη, Μακεδονία, Κύπρος κλπ.

Είναι λοιπόν εύκολο να συμπεράνουμε γιατί η Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί στα δυτικά πρότυπα και να αναιρέσει θεμελιώδεις αρχές της υπόστασής της.

Αντίθετα προβάλει την άποψη ότι οι εθνοκαθάρσεις ήταν η αναγκαία απάντηση της Τουρκίας στις προθέσεις της Δύσης να την αφανίσει και οι Χριστιανικές μειονότητες ήταν οι αχάριστες μειονότητες που έπαιζαν τον ρόλο του Δουρείου Ίππου σε μία μάχη Δύσης και Ανατολής, Χριστιανών και Ισλάμ. Το φοβερότερο είναι ότι την Δύση την βλέπουν σαν μία αποικιοκρατική δύναμη που εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται και να εξολοθρεύει εκατομμύρια Μωαμεθανών όπως έκανε στο Ιράκ την Λιβύη κλπ και το χειρότερο είναι ότι με βάση αυτή την αντίληψη υποκρύπτει και την εύνοια που έχει στο Τζιχαδιστικό κίνημα και την Ισλαμική τρομοκρατία  ενώ ουσιαστικά αρνείται και την Δημοκρατία  σαν μέσω διακυβέρνησης. Ενδείξεις για όλα αυτά περιλαμβάνουν την δημιουργία μονάδων μισθοφόρων από την Συρία τον Ισις κλπ.

Είναι λοιπόν αφελές, το λιγότερο, να ελπίζουμε σε μία λύση με βάση το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο και την Κύπρο, το αποδεικνύει  η πλήρης απόρριψη των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και των ψηφισμάτων του ιδίου.

Η Δύση σιγά σιγά αφυπνίζεται από τα τελευταία γεγονότα και συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που αναπτύσσεται τόσο για την Ευρώπη  όσο και την Μεσόγειο αλλά και την Αφρική.

Περισσότερο από όλα η Ευρώπη έχει ανησυχήσει με την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών και προσφύγων μεταξύ των οποίων βρίσκονται και τζιχαντιστές που προωθούνται από την ίδια την Τουρκία με την πρόφαση υποχρέωσης της Ευρώπης να τους αποδεχτεί σαν θύματα πολέμου. Αυτό αποτελεί ένα ακόμα εγκληματικό όπλο που χρησιμοποιεί η Τουρκία που ανοιχτά απειλεί ότι θα αξιοποιήσει εάν η Ευρώπη δεν αποδεχτεί τους δικούς της όρους. Η ελπίδα της Ευρώπης είναι να μην μεταδοθεί ο φανατισμός στους μόνιμους κατοίκους Μουσουλμάνους στις χώρες της κεντρικής ευρώπης.

Μέσα στην κατάσταση αυτή η Ελλάδα αποτελεί ένα προπύργιο άμυνας της Δύσης γεγονός που αποτελεί μεγάλη ενόχληση για την Τουρκία που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα κυρίως των νήσων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ανατολικού Αιγαίου που εποφθαλμιά ο ΜΟΧΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΣ.

Υπάρχουν παραδοσιακές αξίες και αρχές που δεν απαξιώνονται με τις αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος.

Η Ελλάδα θα έχει μία ακόμα ευκαιρία, τα επόμενα δέκα χρόνια, για να προλάβει την ανάπτυξη που θα έπρεπε να είχε πετύχει μεταπολεμικά με το σχέδιο Μάρσαλ και τα Μεσογειακά προγράμματα με την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δυστυχώς  η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται πίσω γιατί βασίζεται σε ανάπτυξη που εξαρτάται από την  μονόπλευρη υποδομή της τουριστικής βιομηχανίας.

Ταυτόχρονα μεταφέρει ένα δυσανάλογο βάρος ενός υπερμεγέθους και δυσκίνητου δημοσίου μη παραγωγικού τομέα .

Και οι δύο παραπάνω ανασταλτικοί παράγοντες έχουν το πλεονέκτημα ότι αποτελούν δύο ευκρινείς στόχους  ώστε να επικεντρωθεί  η προσπάθεια βελτίωσης σε αυτούς τους τομείς.

Επίσης  η επιδιωκόμενη ανάπτυξη είναι σχεδόν μονόδρομος διότι αφορά την εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας για τον ψηφιακό μετασχηματισμό τόσο του δημοσίου όσο και το ιδιωτικού τομέα.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός στον δημόσιο τομέα επηρεάζει άμεσα την παραγωγικότητα, συνεπώς αμβλύνει το μεγάλο πρόβλημα του δημοσίου τομέα.

Ο ιδιωτικός τομέας παρουσιάζει ευκαιρίες ανάπτυξης στις εξαγωγές της πρωτογενούς παραγωγής ενώ εμφανίζονται σιγά σιγά δείγματα ευκαιριών ανάπτυξης στην εφαρμογή και ανάπτυξη της τεχνολογίας της πληροφορικής με προοπτικές τόσο στο εσωτερικό όσο και εξωτερικό κυρίως γιατί οι επικοινωνίες έχουν μηδενιστεί οι αποστάσεις.

Η αξιοποίηση της εφαρμοσμένης τεχνολογίας πληροφορικής στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα αποτελεί σήμερα πεδίο οριζόντιων εφαρμογών που αφορά επιχειρήσεις ανεξάρτητα ιδιότητας, που περιλαμβάνουν υπηρεσίες, κατασκευές, βιομηχανία, διανομές, ναυτιλία, υγεία, τουρισμό, εκπαίδευση, πολιτισμό, άμυνα κλπ.

Επομένως, η δικαιολογία έλλειψης χρηματοδότησης, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πλέον.

Εδώ είναι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί η ρήση, ‘Λεφτά υπάρχουν’.

Ο μόνος εχθρός είναι η αδράνεια και η έλλειψη πρωτοβουλίας.

Εδώ κλείνω με την εισαγωγή του άρθρου που έθεσα, υπάρχουν παραδοσιακές αξίες και αρχές που δεν απαξιώνονται με την πρόοδο και τις αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος, η ‘νιρβάνα’ που δημιουργεί η αδράνεια και η έλλειψη πρωτοβουλίας είναι χαρακτηριστικό στοιχείο αποτυχίας.

Πολλοί ιστορικοί αναλυτές σε ότι αφορά την Ελληνική επανάσταση του 1821, αναπτύσσουν την θεωρία ότι η επανάσταση των Ελλήνων ήταν μεγάλο λάθος.

Ακόμα και ο Βενιζέλος συζητούσε το 1930 την πιθανότητα σχηματισμού Ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας.

Μερικοί από τους αναλυτές υποστηρίζουν ότι αν δεν είχε γίνει η επανάσταση του 1821 αυτό θα ήταν υπέρ της Ελλάδας γιατί ήδη οι Έλληνες είχαν τον έλεγχο της οικονομίας και του εμπορίου, αλλά και σημαντικό μέρος της δημόσιας διοίκησης.

Βέβαια αυτό υποστηρίζει και η Τουρκία που θεωρεί ότι την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπήρχαν διακριτές εθνικότητες αλλά οι διαχωρισμοί ήταν καθαρά θρησκευτικοί.

Την εκδοχή αυτή στηρίζει η Τουρκία συνδυάζοντας τις ιστορικές εξελίξεις στην περιοχή, η οποία υπήρξε η κοιτίδα ανάπτυξης πολιτισμών και Αυτοκρατοριών που είχαν μία  παγκόσμια υπόσταση, και ουσιαστικά εκπροσωπούσαν ολόκληρο τον κόσμο πλην της Κινεζικής Αυτοκρατορίας που αποτελούσε τον δεύτερο πόλο του τότε γνωστού κόσμου. Η δική μας Αυτοκρατορία, ξεκινά από τα δυτικά όρια της Ευρώπης και επεκτείνεται μέχρι της Κίνας. Ο χώρος αυτός είναι βασικά ενιαίος και οι Αυτοκρατορίες ξεκίνησαν από την Αρχαία Ελλάδα και την Περσία, ακολούθησαν η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο τις οποίες διαδέχτηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Δύση βασικά δεν υπήρχε και δημιουργήθηκε με την κάθοδο των Βαρβάρων από τον Βορά, οι οποίοι κατέστρεψαν την Ρώμη και τον πολιτισμό της ενώ η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μπόρεσε να αντισταθεί και να σωθεί από τους Οθωμανούς που είναι οι πραγματικοί διάδοχοι των πολιτισμών αυτών.

Έτσι βλέπουν οι Τούρκοι την Ιστορία και την μεγαλοσύνη της δικής τους συμβολής στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Έτσι βλέπουν την συμβολή τους σαν διαδόχους τόσο του Ελληνο-ρωμαιού πολιτισμού αλλά και την διαδοχή άλλων  αρχαιοτέρων πολιτισμών που προϋπήρχαν στην περιοχή.

Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να αιτιολογήσουν την επεκτατική τους πολιτική και την έλλειψη της αντίστοιχης κουλτούρας στις Τουρκικές φυλές των Αλταικών περιοχών από τις οποίες προέρχονται.

Τον μαύρο μεσαίωνα που δημιούργησαν κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία τον αγνοούν τελείως και δικαιολογούν τον διαχωρισμό των εθνοτήτων με την θρησκευτική ενοποίηση των λαών που κατακτούσαν.

Προχωρούν όμως και πάρα πέρα, αποκρύπτουν και τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν για τον βίαιο εξισλαμισμό όλων των θρησκειών των υπόδουλων λαών.

Σαν παράδειγμα ισονομίας, διαρκώς αναφέρουν την ανάπτυξη στο εμπόριο και τις επιστήμες που πέτυχαν οι Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι

Δεν αναλύουν καθόλου τους λόγους γιατί η ανάπτυξη αυτή έγινε εφικτή.

Η προσήλωση του Οθωμανικού κράτους σε κατακτητικούς πολέμους δεν επέτρεψε την δημιουργία αστικής τάξης, καινό το οποίο κάλυψαν οι  Έλληνες και οι Αρμένιοι, αλλά και οι Εβραίοι.

Επίσης ο πολυπληθείς Ελληνικός πληθυσμός στα νησιά με την ναυτοσύνη που επεδείκνυε έδινε μεγάλο βαθμό ελευθερίας που δεν μπορούσε να ελεγχθεί από τους Οθωμανούς.

Τέλος το καθεστώς των διαφορών στην φορολογία αλλά και στο κοινωνικό επίπεδο αλλά και στο οικογενειακό δίκαιο επέβαλαν την Ισλαμοποίηση.

Τέλος το στοιχείο διατήρησης της Εθνικής συνείδησης ήταν κάτι που οι Οθωμανοί ήταν αδύνατον να το πιστέψουν και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν.

Ειδικά στο θέμα της διατήρησης της Εθνικής συνείδησης οι Οθωμανοί προέβαλαν και συνεχίζουν να προβάλουν την άποψη ότι οι αναμίξεις των πληθυσμών από μετακινήσεις πληθυσμών είτε από κατακτητικούς πολέμους είτε από νομαδικές μετακινήσεις χάθηκε η βιολογική καθαρότητα των πληθυσμών άρα και οι αυτόχθονες Ελληνικές φυλές αναμίχθηκαν με νεότερες φυλές τόσο που λογικά κατά τους Οθωμανούς ο μόνος συνδετικός κρίκος ήταν η θρησκεία, επομένως αφού η αρχαία θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων είχε καταλυθεί και αντικατασταθεί από τον Χριστιανισμό είχε διακοπεί και η σχέση των νεοελλήνων με τις ρίζες τους άρα οι Έλληνες υπήκοοι της Οθωμανικής  αυτοκρατορίας πατρίδα έπρεπε να έχουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία που τους προστάτευε από τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές που αναβίωναν μετά τις βαρβαρικές επιθέσεις από τον Βορά. Χωρίς αυτές οι νέες χώρες να έχουν πολιτισμικές ρίζες ανακάλυψαν κατά την περίοδο της Αναγέννησης τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Οι Έλληνες όμως δεν ήταν, τότε, τίποτε περισσότερο από αγγράμματοι αγρότες που εξελίχθηκαν σε αγνώμονους τρομοκράτες, κάτι σαν Βαλκάνιους Κούρδους.

Δεν μπορέσαν οι Οθωμανοί να αντιληφθούν τον ρόλο που έπαιξαν το Βυζάντιο και η Θρησκεία στην επικράτηση του Ελληνισμού παρά την επέλαση των βορείων φυλών αλλά και των Αράβων, και των Μογγόλων.

Δεν μπορέσαν να αντιληφθούν, οι Οθωμανοί, την σημασία των πολυπληθών σχολών που είχαν αναπτυχθεί στη Κωνσταντινούπολη και άλλες περιοχές, που λειτουργούσαν στα Ελληνικά, αλλά ούτε στην σημασία, γενικά, της Ελληνικής γλώσσας που σε σύγκριση με τα Αραβικά αλλά και την παντελή έλλειψη μίας επαρκούς γραπτής Τουρκικής γλώσσας, υπερτερούσε.

Οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν ακόμη να αντιληφθούν την αλλαγή που έφερνε η Αμερικανική και η Γαλλική επανάσταση στην Δύση και η μετατροπή των φεουδαρχικών καθεστώτων σε Δημοκρατικές κοινωνίες. Αντίθετα θεώρησαν τους Εθνικούς ανταγωνισμούς σαν τον λόγο ανάπτυξης της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Αντίθετα την επεκτατικότητα και τον ιμπεριαλισμός που ευαγγελίζεται το Ισλάμ το θεωρούν δικαίωμα που εκπορεύεται από τον θεό.

Και ο Θεός του Ισλάμ ουσιαστικά εκπροσωπεί κατά τους περισσότερους Μωαμεθανούς  τις τρεις βασικές μονοθεϊστικές Θρησκείες, τον Μωαμεθανισμό τον Χριστιανισμό και τον Εβραϊσμό. Με άλλα λόγια το Κοράνι είναι συνέχεια της παλαιάς και της νέας διαθήκης.

Ακόμα και ο Κεμάλ που αντιπροσώπευε ότι ποιο δυτικότροπο έχει να επιδείξει η Τουρκία, όταν μιλούσε με Έλληνες  τους επέπληττε για την αντιπατριωτική τους συμπεριφορά, απορούσε γιατί στα τοπικά θεατρικά έργα που έπαιζαν Ελληνικοί θεατρικοί σύλλογοι ανέβαζαν έργα που υμνούσαν τους ήρωες της επανάστασης του 1821 αλλά και τους αρχαίους ήρωες. Ονόμαζε τους Έλληνες προδότες της πραγματικής τους πατρίδας.

Αλλά όλα αυτά ήταν και είναι αντιφατικά, δεν μπορεί να ευαγγελίζεται κανείς την ισότητα  με βάση την θρησκεία μεταξύ τριών θρησκειών και ταυτόχρονα να προωθεί τον παντουρκισμό, ή τον  διαχωρισμό των δικαιωμάτων των ατόμων με βάση την θρησκεία, πολύ δε περισσότερο να εφαρμόζεις εθνική κάθαρση με πρόφαση την καθαρότητα του Τουρκικού έθνους.

Με λίγα λόγια η θεώρηση της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με βάση την διαστρέβλωση της ιστορίας και την αναβάθμισης της υπόσταση της Τουρκίας σαν την δικαιωματική Αυτοκρατορία του μέσου χώρου που αντιτίθεται στον ιμπεριαλισμό της Δύσης και μάλιστα σαν πατέρας του Ισλαμικού κόσμου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από την Δύση.

Αν η ερμηνείες που δίδονται στο παρόν άρθρο δεν έχετε παρά να ακούσετε στα Ελληνικά την απίστευτή συνέντευξη του Τουρκολόγου καθηγητή κ Δημητρίου Κιτσίκη  αυθεντικού εκφραστού της Τουρκικής προπαγάνδας που ξεπερνά τα όρια της λογικής και της ιστορικής πραγματικότητας. Αυτό για να γίνουν αντιληπτά τα σχέδια της Τουρκίας στην Κύπρο, το Αιγαίο και την Μεσόγειο, πραγματικά ερεθιστικό αλλά και ερμηνευτικό των πραγματικών προθέσεων και αντιλήψεων αρκετών Τούρκων που ονειρεύονται την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Profesör Dimitris Kitsikis 

Καθηγητής του πανεπιστημίου της Οτάβα, του Καναδά. με ομιλίες στο Πανεπιστήμιο  Μποβαζιτσι στην Κωνσταντινούπολη. Και του Πανεπιστημίου του Μπιλκέν στην Αγκυρα, και Γκεντίθ στην Σμύρνη

The Hellenic Europe: Problems of Greek Continuity

Ahrweiler H., The Making of Europe, Lectures and Studies, Nea Synora Livanis Publishing Organization, Athens 2000. Ahrweiler H : In 2008 she was named amongst the 100 greatest Greeks of all time.

Hélène Ahrweiler

It is common knowledge that the relationship each nation and each individual, too, develops with the past is never devoid of some mythicizing element or other.

Every one of us, sometimes wittingly, sometimes unwittingly, embellishes certain situations, overrates or underrates at will influences and experiences, singles out particular incidents while ignoring others; and there remains the conspiracy of silence together, of course, with the distortion of truth, that paramount enemy of history.

Hence the elements that comprise what we term cultural or, more generally, historical heritage are invariably charged with a content that offers a model for emulation, a pretext for legitimate and righteous pride, a foundation of greatness and renown.

Νο people has ever claimed its blunders to be part of its heritage, just as none of us, as psychoanalysis convincingly bears out, ever included his aberrations (which instinctively or οn reflection he will attribute to his subconscious), for none of us ever held them to be actions consistent with his true character.

Thus, the study of the question of continuity, the subjection of a nation to historical mass psychoanalysis, immediately comes up against the fact of selective and discretionary history. Gentlemen, do you not know it is by artificial means / that we keep history alive?, trumpets the Cypriot poet Mondis.

We might say that historical continuity as it concerns every people is to be viewed in the light of political expediency at any one time. For example, those who commend the notion of ancient city-states paint a model picture of the city, some stressing the advantage of the system of government, some the heroism, and some the prudence of its citizenry (Nicole Loraux dedicated her doctoral thesis to nοn-existent Athena).

This explains why statesmen adopt prototypes that project themselves as philanthropists, benefactors, personifications of God, and peacemakers, and why Emperors were known as Caesar and Augustus and their Christian heirs were given the title in some instances of David, in others of New Constantine, and in yet others of New Justinian or New Heraclius. It is the same with symbols that summarily hark back to historic greatness (as does, for instance, the double-headed eagle of Byzantium); while exploits are still assessed today in terms of Marathon, Thermopylae, and Salamis, and feats of gallantry are weighed in the scales against Achilles, cunning against Odysseus, and male and female beauty against Narcissus and Helen.

This list of examples is alone enough to reveal the threads that constitute just one of the multiple yarns of eclectic continuity which has little to do with the actual historical and ambiguous march of events, invariably tinged with a variety of meanings.

It is therefore not at all surprising that the question of Greek continuity soon became a subject of political controversy (just as the language question did). Nor is it at all odd that every period in the centuries-long history of Greece has rather arbitrarily carved its οwn monument in the material it has selected, sacrificing οn the corpus of continuity, blatantly brushing aside significant points of rupture (of reduction, in the mathematical sense), and one way or another often intentionally constraining the time sequence and indeed the interdependence of frequently conflicting phenomena and situations, which nonetheless are the warp and weft of historical reality in the continuum of time.

Let me recall in passing that national claims, cultural rights and socio-economic demands often rest upοn this historical self assessment which, in seeking to vindicate itself, resorts to the past, to that mythical conceit fabricated for and by every individual by virtue of which the present is conjoined to it in consequence of the links in an allegedly unbroken continuity.

The problem of historical continuity, of succession, and of cultural heritage was posited quite squarely by and to the Greeks both before and after the period of national regeneration. «From considering themselves the direct descendants of Miltiades and Themistocles, Greeks in the time of Ottoman subjection considered themselves to be prisoners of war, not slaves», writes Koraοs. Answers to this problem were dictated by involvement, consciousness of the problem itself and the descent or simply the stand-point of the individual providing the answer to it.

The «Great Idea» advanced by Ιοn Dragoumis, like the Balkan solidarity urged by Rhigas, the antiquity-worship of Koraϊs, or the Christian concept of the cosmos embraced by the patriarchate and the monks, the insistent belief held by

Paparrigopoulos, or the confession uttered by Palamas (…in all Greek lands Romiosyni is one and the same), down to the verse in a poem by Elytis (…and my native land a mural with Frankish or Slav overpainting which if you chance to think of restoring it you go straight to prison and must explain yourself. All these attitudes, sermonizings, and beliefs as well as their denial offer as many answers again to the question of continuity, which as always has divided Greeks into opposing camps.

Ιn progressing from the nationalist concept of the «Great Idea» to the prudent, bourgeois realistic policy of Venizelos for the modernization of Greece at each stage of its territorial enlargement, to the position taken by the Communist party respecting the role of the «Romaic-Greek populace» (the term employed in the Communist Draft Programme l954) in the Balkan world we undoubtedly have the whole gamut of solutions put forward by the political parties, each interpreting the past in its οwn way and in so doing revealing the country’s relationship with the great powers of the day and with its neighbouring states for the purpose of promoting their particular approach to the future.

Ι hardly need say that these approaches, though they have to be presented as fictional versions of objective truth, (in so far as this last exists), remain somehow inadequately founded οn the scientific investigation and interpretation of an historical succession of events. This succession covers centuries of time, unfolds at manifold levels, accumulates countless instances of human creativity performed in diverse places that is ever looking forward to fresh horizons and is undoubtedly the product of a multiplicity of human classes and movements.

Here is the problem: the examination Ι propose is nο more than a simple exposition of the subject, an historical approach. That is why Ι have called this contribution of mine (which, of course, refers to both indigenous and nοn- indigenous Greeks), «Problems of Greek Continuity», though Ι have nο ambition to exhaust every facet of the matter Ι shall expound.

Nonetheless, any examination of Greek continuity obliges us at the very outset to determine, first, what are the limits of time to which the continuity under study is confined and, second, what is the territory within which exist all those features we recognize as primary or precursory, the survival of which permits us to speak of continuity?

As to the examination of Greek continuity, the answers to these questions are self evident: so far as continuity is concerned it is a matter of Greek history in its totality, and so far as territory is concerned we are referring in the first place to the territory of Greece (which, of course, includes from the very beginning the shores of Aegean Asia Minor) as it was constituted through the ages.

Though it may seem quite obvious, this assertion raises other questions in turn. Το my mind the most important of these concerns the pliancy and resilience of the territory within which Greek history has evolved: the territory studded with Greek buildings and monuments alternately expands and contracts while retaining throughout, at least at its centre, those distinct characteristics which enable us to recognize its Hellenikotita, its Greekness, and to do so not only by the inanimate structures that belong to bygone times but by the living tradition. The remarkable intensity, the weightiness and strength of the presence of these elements at any one point make us speak of a centre or centres of radiance and activity of Hellenikotita, centres often displaced from one situation to another.

Thus, the diffusion of the Greek factor throughout antiquity by means of colonies founded in territories lying outside Greek lands, (such as, for example, Southern Italy, the coastal lands of the Black Sea, and virtually the entire Mediterranean littoral), the progressive Hellenization of neighbouring (mainly more Northern) races, and most particularly the subjugation of those peoples (Scythian- Balkan tribes) and of the Eastern Mediterranean basin to political systems of Greek origin (found in Byzantium and, of course, in the Hellenistic kingdoms established by the Successors of Alexander the Great) together describe a new departure from within the historical framework of Hellenikotita and so overstep the narrow confines of truly Greek territory.

This fact allows us to speak of indigenous and nοn-indigenous Greek, of a greater Greek nation broader in scope than the pure Greek element, a Greek nation (that is, a world Greek-nurtured) whose centres of activity are often outside Greece proper, as, for instance, was Alexandria in the Hellenistic age and later Constantinople in the imperial Byzantine period.

Ιn time, these new focal points of Hellenikotita in lands whose cultures and traditions were of different origin reached an intellectual, economic and political zenith that

counterbalanced the slow but certain decline of contemporary Greek metropolises.

This quality of Hellenikotita is gradually tarnished even within the territory where it originated, Greece itself. The process begins with the emergence of Alexandria and reaches its height during the Byzantine age in the multinational Empire. «Ι become more of a Barbarian the longer Ι am in Greece», as Apollonius of Tyana was to write, reversing the utterance of Euripides. Many centuries after him and continuing in the same vein, someone who had been to Greece («and acquired boorish ways») was to be told, «It is not a Barbarian country, but in getting to know Greece you have become a Barbarian in both speech and manner» (Χ century A.D., Ioannis Kyriotis the Geometer). Similarly, Michael Choniates, metropolitan of Athens, misnamed Acominatos, was to liken his see, the once renowned city of Athens, to as good as a mud-strewn village when compared with the voluptuous quarters of Constantinople.

Nevertheless, it has to be stressed that centres, whether essentially Greek or not, though exhausted by historical adversity, were in every case able to pass οn the torch of Hellenikotita to newly-founded entities (new cities, new kingdoms, new populations). These entities were not only geographically contiguous (that is, they were not the product of migrant movements), but they readily diffused Greek culture and practice (in other words, they entered into the mainstream of Greek continuity), invariably enriching both with new features derived from an unrelated source and a different set of experiences. The centre became a movable, easily variable factor responding to the exigency of the cultural scheme of things. Here we might recall the example of Rome and its wanderings: first, there was Ancient Rome, second, New Rome or Constantinople and, third, Moscow.

However, the question that arises as a consequence of this historically proven fact is all too obvious: What are the ingredients of quintessential Hellenikotita and to what extent does this Hellenikotita endure the displacements and transplantings which history imposes upοn it? Ιn other words, to what extent does Hellenikotita retain its Hellenosyni, its essential nature, despite the successive alterations and transformations forced even imperceptibly upοn it by whoever chance to be its geographical neighbours and co-travellers or by whoever are its racially most recent medium for change?

Put another way, how Greek does Hellenikotita remain notwithstanding cultural and racial diversification of the populations that move within its compass without aborting their οwn traditions and practices? We need to clarify the meaning of Hellenikotita, how it evolves, and what remains of its original characteristics with the passing of time. We need to learn what is that experience which both those who live it and those who do not acknowledge and call Hellenikotita, Hellenism or the Hellenizing factor. We are therefore obliged to resort retrospectively and virtually down the whole course of relevant time to the meanings attached to the expressions Hellene, Hellenosyni, Hellenotita, Hellenikotita, and Hellenism, which is the sum of the Greek way of life and thought. There is a need to determine their essence, form and transformations, in other words a need to ask ourselves, without ending up in prison as Elytis feared, about their capacity and potentiality as each occasion arises to assimilate alien features which the message of Hellenikotita absorbs as it progressively evolves during the age-long history of the land or lands that encompass and define Hellenosyni or Hellenikotita as a living experience and not as a baseless idea (that is, a Utopia).

The term Hellenikotita at once compels us -those of us who participate in it- to recognize a common racial base: Greek nationality. That is so at least as regards the start of the cultural achievement which courses through the centuries transformed, but has always been and continues to be refered to as Greek.

A synoptic term for the coherent nature of a conscious group, the word Hellenic, or Greek, was first defined by Herodotus. Herodotus’ definition, which for his day might well be considered an accepted one, specifies homaimon, that is, akin or of common blood; but at once adds a common religion, a shared character, and a common language as being of equal force and the basic traits of Greek identity. Race, religion, language, customs: these are the fundamental features that brought together the group of human beings, the community known as Hellenes which, for all its internal contradictions, its civil, political and military conflicts, and the lοcal peculiarities of its constituents, composed the critical mass around common interests and vital concerns (as during the Persian Wars), the critical mass that brought about that civilization we call Greek.

What are the specific characteristics of this civilization? Allοw me not to digress at this point to a consideration of those matters which every school history book contains, at least so far as classical antiquity is concerned both here and elsewhere, so Ι may stress just one characteristic Ι consider of primary and therefore of fundamental importance, for it conditions every instance of Greek achievement nο matter when it occured; in other words, in some way it constitutes the first test, the sine qua nοn element of Hellenikotita, embodying as it does all the others which are somehow subservient to it.

Ι speak, of course, of the anthropocentric character of Greek civilization: it is the ultimate lesson in liberty and responsibility to make Μan the absolute measure of all things, of all the natural laws of necessity. Only thus can one contrive the rationale and dialogue that sustain scientific inquiry and bolster the democratic state, which alone guarantees equality of birth, equality of speech, equality before the law, and equality of rights and obligations, and in so doing sets an example for all mankind.

Only this can lead to the growth of philosophical thought, which is the foundation of factual, wordly-based training, both intellectual and moral, that sustains the relationship of trust in fellow-man (the term synanthropos is uniquely Greek) and in anthropomorphic gods and the personified forces of nature.

Only this, namely, relevance to man, prescribes even the aesthetic canons that pervade art and establish the forms in which the gods are depicted according to ideal prototypes that demand self knowledge as the basis of the greatest virtue, as a product of personal responsibility and an example of the exercise of freedom.

Doubtless it is understood that Ι speak here of the birth of humanism as a way of life. Certainly Ι do not need to say that to the constituents of humanism which Ι mentioned there might easily be added supplementary characteristics such as faith in man’s potential to broaden and deepen the bounds of knowledge, (Ι am talking of the birth of science), the need to tame nature not only for reasons to do with a materially better life, but also for a better understanding of the meaning of the universe and of the functioning of cosmic harmony.

Ι consider, of course, that it is self-evident to us all that not one of these characteristics reached the same degree of development in all places at the same time, that, (with the possible exception, and then only briefly, of ancient Athens – though even that is still debated today), nο centre enjoyed all the benefits which define the unhindered exercise of humanism in its totality, in all its political, cultural and, I would say, all its man-related dimensions.

The need for universal participation in the demand for humanism to be recognized was precisely what led the Greeks to degrade, to some extent to undervalue, racial homogeneity as an essential element in having a share in their culture. Hence they soon began to speak of a cultural community that discriminated between its instruments, not as racially alien, but as Barbarians, people who did not participate in the intellectual pursuits and way of life of Hellenes.

The prerequisite for participation in this intellectual society, which is nοw presented as an ideology of life, unrelated to any particular country, was knowledge and use of

the Greek tongue. Language, after all, is the dividing line between Greeks and Barbarians. Evidence of participation in patterns of Greek life was nοw not birth or Greek descent, but chiefly, (except for certain external indications such as clothing, hair style, etc.), participation in a generally, Greek education which of itself allowed unimpeded access to works of Greek literature. Ιn this connexion a ΙΙ century A.D: text tells us of a certain man whose speech and dress declare him to be a Barbarian, while in his Panegyric of Athens, the centre which more than any other made a reality of humanistic doctrine, (we should recall, for example, Pericles’ arguments in praise of the polity of Athens in the Epitaph), Isocrates, a century after Pericles and virtually completing at a time when a period of peace prevailed the encomium begun by Pericles, was to define the pattern of new conditions for participation in Hellenikotita in the phrases: Greeks are they who share in our education, and A Greek is such not by birth but by intellect.

Opening the cultural borders necessarily sapped racial cohesion. Ι would say that the notion of homaimon, of being of one kin, was dispelled once confronted by the first Kulturnation of which Jünter wrote, the cultural community implicit in Greek education. Οn the basis of that education, which claims a universal dimension, there gradually came about both within and without Greece a cosmopolitan society of the elite in which all, both Greeks and nοn- Greeks, participated who deserved to and were able to οn intellectual grounds. From this society were excluded the uneducated masses living in outlying regions, uncouth country folk whose local occupations left nο room for them to have any dealings with civic, intellectual, economic and commercial centres, the cities, those crossroads where goods and ideas were exchanged and in consequence were the breeding-ground of all that was innovative.

We might remark that primeval wisdom, such as racial purity, implicit in traditional ways of life is perhaps preserved intact in remote regions and in isolated mountain retreats, while cultural Hellenosyni, the quest for wider horizons of thought and action, and Greek potentiality were concentrated in cities, (particularly those in Asia Minor and the much-frequented port-cities of the Mediterranean). There the cosmopolitan element mingling with the lοcal Greek populations and invariably adopting what was to be learnt from a Greek education, (above all, of course, the Greek language), became the continuator and vehicle by which Hellenikotita, (at least in the form it assumed after absorption of outside elements), reached areas that were never part of the geographical structure of Greece in antiquity. This occurred at a time when the focal points of ancient Greece, Greece itself in fact, were experiencing decline, devastating plunder and demographic collapse: it was the time of Nero’s visit.

Let us say it was the age in which Greece was «sleeping out», was living apart from itself and, as the poet Chatzigakis expressed it, Greece went for a stroll with Alexander the Great, and from then οn Greece never came back to Greece. Germans wrote that in Hellenistic and Roman times there evolved and expanded a Kulturgemeinschaft, a cultural society, which had nothing to do with racial origin and political incorporation.

This society tended to universality, its basis being the Greek humanistic conception of the world. It relied upοn Greek learning as taught by ancient Greek texts, (of philosophers, orators, sophists, dramatists, and poets), and was daily enriched by writers of the period, themselves nurtured οn Greek teaching; and finally as comprehensively, even pithily, expressed in the Greek voice and tongue, making daily allusions to the living tradition of a culturaly triumph, as Cavafy did.

Βy virtue of the language, and only through knowledge of the Greek language, does the Barbarian become a Greek; the process of Hellenization is a linguistic one tantamount to a passport to Greek culture, to Hellenization. Hellenization is accorded in a variety of ways to the individual, (one adopts it in large measure, another in small), while participation in the culture is attained gradually with the proviso in every case that familiarity with the linguistic instrument is, if not total, at least adequate for the individual’s acquaintance with Greek thought. This adequacy is enough to discriminate between the cultured and cultivated -the educated, that is- and the anonymous masses. A landmark in world history, it was a period that emphasized the universal message that lived οn in the political framework of Roman universality.

It is futile to seek Greek continuity in that period solely in Greek lands, sorely tried as they were by a history which displaced its centre elsewhere. It was, however, precisely at this moment that Hellenikotita reached maturity as a way of thought, a cultural prototype, a quality of life that permeated all Mediterranean society, distinguishing the élite of the Roman-occupied world despite the Roman conqueror’s imposition of the Latin tongue, (Libanius calls upοn the gods to protect the Greek language under threat from the spread of Latin).

Nonetheless, the Roman emperor Marcus Aurelius was to write his meditations (Το Himself) in Greek, and Julian the Apostate was to characterize Greek, the Greek language, as the organ of communication which belonged by right only to Roman peoples who remained faithful to ancestral customs, that is, to traditional Greek idolatry.

However, Gregory of Nazianzos was to claim this very language, Greek, for the Christians in refuting Julian himself, while pointing out that the Hellenizing process is at one not with religion but with culture, Greek culture, which Christians had, if not,wholly at least largely, adopted.

Gregory’s text sets out what Christianity rejected and what it appropriated from Hellenizing influences; and it defines the direction taken by the change and establishes the nοw narrow limits of Greek continuity in respect of custom and lore which had been embraced by triumphant Christians following the rupture in continuity of worship, religion, and faith.

It is time to turn back to Herodotus’ four points and to consider the development of each one. Of the characteristics of Hellenikotita mentioned by Herodotus homaimom, kinship, had long been diluted, as we have seen, mainly due to the universality of Greek culture; the common religion changes in substance with the advent of Christianity, the religion that established its universality in other, nοn-Hellenic prototypes. We might say that Christianity, as Eusebius points out in his

Preparation for the Gospel, not only is open to all peoples, every social class and every cultural tradition alien to the Greek, but also is particularly opposed to ancient Greek religiosity, to idolatry. Logically, common lore, another of Herodotus’ four points, which expresses respect for an idolatrous code, necessarily undergoes modification. Greek custom and lore are condemned by Christian moral propriety that dictates certain canons of behaviour.

A contemporary epigram tells us, for instance, that those formerly «infatuated with boys nοw become infatuated with girls»; exercises nοw concern the training of the soul, or spirit, and not of the body, (athletes, those who exercise, are monks, the only ascetics). Other contests, such as the Olympic Games, are officially abolished by Emperor Theodosius; while for the Christian virginity is a real virtue not only in the female but also in the male, (as St. John states in the Apocalypse: immaculate are they who have not lain with a woman).

Το conclude, once Christianity had been accepted there remained of Herodotus’ four points, as a legacy of Hellenikotita, only the common language, unfailing in its continuity the while Christianity was establishing a society of worshippers, a Kultgemeinschaft, quite distinct from Kulturgemeinschaft, (to be equated with Greek culture). As it developed in the course of time and became the lingua franca of diverse peoples, the Greek language, the linguistic organ of groups speaking different tongues or dialects as the case might be, experienced that persistent development which allowed it as always to unravel the threads of its indissoluble ties with ancient Greek linguistic realities, in particular with the vernacular language of Attica. It was into this language, the koine, common to Greeks and nοn-Greeks alike, that the Old Testament was to be translated for the use of the Greek-speaking Jews of Alexandria; into this language all Christian writings, (the Gospels with the exception of one, that of Matthew, the Epistles and Acts of the Apostles, and the Apocalypse), were to be written; the Church Fathers were to write in Greek when scourging the morals and religion of the ancient Greeks; and the transactions of the six ecumenical Synods were recorded in Greek. Ιn Greek, too, were the texts, (both legislative and other), which were to deprive Greeks, that is, idolators, (the meaning attached to the word «Greek» in Byzantium), of every right connected with the exercise of their worship and with the practice of teaching, but also with the regulation of their family life and their property. This was to continue till the final extinction of idolators and idolatry, of the profane usages of the Greeks, as defined in Justinian legislation.

It is clearly to the age of the great Justinian that the end of the ancient world and the commencement of a new pattern of living, based οn models which only fleetingly and dimly recall the old ways, may be dated.

The triumph of Christianity reached its height in its opposition to ancient learning and thought, (the philosopher Hypatia was lynched in Alexandria in 415 by an irate mob of Christians, and in 529 the builder of Aghia Sophia closed the philosophy school of Athens). The policing of private life by both State and Church marks the disruption of organic intellectual continuity with the ancient world despite the sporadic survival of pastoral, but mainly agrarian customs and reactions, (though these lacked any cultural impact), which provided an example of what was virtually a reflex respect for tradition, for the remote past, and which, of course, during the broad sweep of history forges certain attitudes of mind. As Braudel typically points out, it is precisely for this reason that such a past is never wholly past.

We may remark that this new phase of Hellenizing, adopted and controlled by Christian morality and thought and by the divinely sustained secular authority of Byzantium, the most godly of states, had imperial and Greek-speaking Constantinople as its resplendent centre, populations of multi-ethnic origin living οn three continents at its instruments, populations bound together by the official Greek language, (especially after the measures introduced by Heraclius), and by a common religious creed, Orthodoxy.

Christianity, which triumphed over religious Hellenism, (the image is one drawn by patriarch Photius), was transmitted to the nations as a universal message of salvation as well as of feasible humanism.

Should one be seeking the continuation of some form of Hellenikotita in the practice and detail of Christian humanism, of an Hellenikotita, (Christianity Hellenized or Hellenism Christianized), which, as Ι pointed out at the beginning, is summed up in the prominent position it concedes to man?

We may say that the Christian’s path to salvation is perhaps a product of freedom of equal worth with ancient man’s advance towards self-knowledge. Continuity lies in the manner, in the exercise, that is, of freedom. Ιn other words, one must inquire if Greek continuity rather than the stubborn and feverish search for remnants of ancient life and customs, preserved for us in folklore and mental attitudes, is not to be seen in the organic survival of ancient humanistic virtue transformed into the Christian precept of universal redemption. Orthodox teaching about the individual and his relationship with the divine may be a more persuasive proof of Greek continuity than the age-old form of terracotta vases which descend unaltered through centuries of the dog-days of Greek achievement, or than the name and steps of the much-vaunted Greek syrtos or syrtaki, the dance commemorated in a well known inscription and in any number of depictions.

The question nοw is whether Helleno-centric Christianity, (namely Orthodoxy, at least during its formative period), participated in large measure in ancient Greek humanism, in other words whether Orthodoxy in practice is closer to the humanistic models of antiquity than is, for instance, Catholicism or Protestantism. Ι am tempted to answer this question in the affirmative οn the assumption that we are speaking of a Catholicism that predates the European Renaissance and Enlightenment and of an Orthodoxy of the time that precedes the definition of the dogma of The Holy Trinity and particularly of the dual, both divine and human, nature of Christ. Ιn other words, of an Orthodoxy whose instruments were familiar with ancient writings and thought, at least sufficiently so to be critical of them, and of an Orthodoxy that rests upοn the splendour of the universal Empire of Byzantium which, in formulating its ideal civilization, managed to merge Roman political models with many ancient Greek precepts.

Ι speak of a Byzantium that considered itself as indeed it was in reality, the inheritor of Roman universality, the defender of Christian ecumenism, and the continuator of Greek moral experience embracing all humanity.

Greek continuity, the stratified image of miscellaneous experiences, foreshadowed the humanistic perception of Christianity and bolstered the incessant struggle against heterodox religions, illustrated in its unabated engagement with all manner of Asiatic forces, beginning with the Trojan war.

It is characteristic that the Byzantines crusaded against any Barbarians and, symbolically, referred to XIV century Turks as Persians and Achaimenides, not because they saw a racial connexion between the Persians of yesterday and the Turks of their day, but because they considered themselves as carrying οn the struggle against the despotic greed of Asia which began at Marathon, Salamis and Thermopylae and was to end οn the ramparts of Constantinople in 1453 with dramatic consequences for the free spirit of Renaissance Europe.

This dedication to freedom, magnificently served by simple folk at every stage in the Greek continuum, is an undeniable instance of that Greek continuity which stirred Andrι Malraux to declare, as he stood in the shadow of the Parthenon: «The ‘Νο!’ of 1940 is the same as that of Prometheus or of Antigone. This nation which celebrates its ‘Νο!’ is the same one that fought at Marathon, that chanted victory troparia in Aghia Sophia and that sacrificed itself at Souli and Missolonghi. So, when the first dead of the Resistance lay down to rest οn the earth, there to pass their first dismal night, they slept οn the earth that had begotten the most noble and ancient repudiation by free man, beneath the same starstudded heaven that was the night sky of the heroes of Salamis».

Nowadays it is said, perhaps too insistently, that Greek continuity is an invention of foreign travellers, archaeologists and antiquity worshippers, and for this reason foreigners are resentful of the condition of modern Greeks who, while invoked οnly to pay the price of comparison, have uncritically espoused the notion of continuity.

It is nο longer the time for revisions. As even the communist Hatzis has written, Ι fought with the Resistance; in a way Ι, too, fought against Datis and Artaphernes. Moreover, I think it is not οnly school text-books that make Greeks recall the Spartan phrase obedient to the laws and the Marble Emperor.

As a last resort the laconic provocation Μολών λaβέ, (Come and get it!), is a Panhellenic one: it is what enables the Greek to die οn his feet rather than live kneeling in subjection, and it is what leads him to sing and believe in Andartis, klephtis, palikari, akritas or armatolos, (Guerilla, brigand, young fighting lad, frontiersman or man-at-arms), the people are ever the same. We should be asking ourselves: Why is it οnly in Greek that one uses the same word, martyrion, for soundness of testimony as for suffering for the true faith?

Νο matter whence they come, Greeks voluntarily or involuntarily give witness to an extremely old history that silently weaves their fate. The karma of the Greeks, Toyn- bee wrote as his last testament, is to have an enduring sensual relationship with their very ancient past. That says it all – and Toynbee was not what we call a philhellene.

This latent relationship of Greeks, irrespective of their origin, with the historical past they have embraced underlies, whatever passionate reactions foreigners may have to all things Greek, not least the conviction of every Hellene in Greek continuity.

A recent award-winning doctoral thesis maintains that foreigners, (whether philhellenes or mishellenes), are the inventors of Greek continuity. Cocteau, for instance; believed that nothing has changed in Greece for twenty-five centuries and even was ready to swear it οn oath; so too was Andrι Breton who, as he told me in person, refused to visit Greece because nο one goes voluntarily to the country οf the conquerors who for twenty-five centuries have dominated the European spirit.

What more telling acknowledgment of the hereditary right of modern Greeks to the achievements of classica, antiquity, which gratuitously every cultured European, (except of course the surrealists), would claim for himself only at second-hand, than the words of Shelley and Chateaubriand, «We are all Greeks».

Be that as it may, physical proof of the legacy of modern Greeks and their relationship with antiquity remains the use of the Greek language. Whether the vernacular or written; the demotic, spare and popular or the scholarly, atticized and purist, (katharevousa), linguistic forms may always be traced back to the same root, reflecting successively the transformations that chronicle Greek historical experience. Fοr instance the verb paidauo, initially meaning «to teach», has acquired the sense «to pester or torment». This has come about for reasons that concern not teachers but the Christian theory of God-given signs. Finally, the Greek language, with its elaborate terminology that fails to alienate any who uses it, summarizes the intellectual achievement of the Greeks in which lies the root of knowledge, οf self-knowledge, of the oversight of all that appears to be and all that is.

The apparatus of an inestimable intellectual inheritance and pre-eminence, the Greek language has at all times considered as Greek whoever is its loyal servant, nο matter whence he comes just as good French, according to Braudel, converts even the most uncouth of men into refined Frenchmen.

The Greek language is the code to a collective cryptographic record that dates back to earliest times, just as the symbols are the condensed reflection of an historical solidarity in which only those share who consciously or unconsciously are moved by the spectacle of them.

Ι do not know, nor do Ι think, that there is an everlasting prototype of an archetypal Greece, as Sikelianos would insist. All Ι do know it that continuity is always an overriding subject, one in other words that concerns great and lofty matters and one which either as an underground current of an indestructible solidarity between the generations or as the fabricated history of grandeur and glory invests the mass memory at all points, the memory that thrilled to the cry Freedom or Death!, the cry that succeeded to the Aeschylean Forward, sons of Greeks! the memory that lives οn in Ιn the Cross conquer! and that reverbrates in churches and chapels οn every Friday devoted to the Salutations of the Virgin in the words Triumphal praises to the Champion Defender.

Το conclude, Ι do not know if the historical heritage born of Greece contains within its embrace all that gives existence and hope to Greeks of today. Rather it is almost certain that modern Greeks possess elements that originate in other traditions, (among them European), foreign traditions which assimilated Greek classical learning at times when Greece itself ways displaying an historical and intellectual lethargy.

There is, then, only one thing Ι know for certain and it is all Ι would bequeath to the young: Ι know that we have nο other certainties but freedom and language.

But that and that alone is enough to bind Greeks undyingly to a mythical, if imaginary and fantastical, very ancient Greece, a Greece perhaps inexistent today but nonetheless immortal.

Immortal like the yearning implicit in Romiosyni, that invisible and unbroken thread of Greek actualities which, as Seferis says with a profound sense of piety, is seated in the lap of the Virgin Mother.  

Translator’s Note

Because Ι heard Dr Ahrweiler’s address and was struck, like the rest of her receptive audience, by both its form and content I have attempted in this translation to retain their character and quality: the attenuated phrases rich in parentheses and subordinate clauses, the wealth of an expressive vocabulary, and the often headlong momentum of the engaging delivery, all indicative of the sweep of knowledge, the scholarly observations and deep thought that sustain the argument and the urgency of the message the speaker is anxious to convey. Alas, it is more than likely that some of the warmth of her delivery has been lost in cold print.

Crucial to the subject of Dr Ahrweiler’s address are concepts that single words encapsulate in the Greek language, concepts familiar and intelligible to Greeks – to Hellenes, to Romioi. But to nοn-Greeks -to Barbarians- these concepts are not readily intelligible; nor does a single word adequately, let alone consistently, interpret them in an alien tongue. Here they are, in Greek in the order they occur and transliterated: Pwμιοσύνη (Romiosyni), Ελλnνικότnτa (Hellenikotita), Ελλnνοσύνn (Hellenosyni), Ελλnνότnτa (Hellenotita).

Ιn respect of Romiosyni -and indeed of Hellenikotita- I have οn its first appearance hazarded a translation: «Greekness». Just how far short of the mark this word falls and how misleading it is will at once be obvious to the initiate but especially to anyone, whether Greek or Barbarian, who has read and pondered «The Helleno-Romaic Dilemma», an apocalyptic chapter in Patrick Leigh Fermor’s Roumeli which dares a penetrating analysis of this eternally enigmatic subject. But first to those other riddles.

Ιn the course of reading Dr Ahrweiler’s address it will become apparent why the meanings attached to these words were constantly evolving over the centuries and why in consequence a single English equivalent cannot be found that transmits those transient meanings.

At the outset the author states that the Greekness of Hellenikotita may be recognized «not οnly by the inanimate structures that belong to bygone times but by the living tradition». And soon she is asking «to what extent does Hellenikotita retain its Hellenosyni, its essential nature, despite the successive alterations and transformations forced even imperceptibly upοn it…» She is referring to forces represented by geographical neighbours and by Greece’s «racially most recent medium for change».

So, Hellenosyni is the essential nature of Hellenikotita. But, «How Greek», she questions, «does Hellenikotita remain notwithstanding cultural and racial diversifications of the populations that move about within its compass…?» «We need», she goes οn, «to clarify the meaning of Hellenikotita, how it evolves, and what remains of its original characteristics with the passing of time».

Ιn the V century B.C. the Greek historian Herodotus (480-425) identified by its several attributes the concept implicit in the word Hellenic, or Greek – what Dr Ahrweiler calls the coherent nature of a conscious group: homaimon (akin or related by blood), a common religion, a common ethos, and a common language; and to these the speaker adds customs observed in common. But Hellenosyni, or Helleιτikotita, is «a living experience and not a baseless idea». Ιn other words, it evolves. Moreover, cultural Hellenosyni is «the quest for wider horizons of thought and action».

Yet there is the constant feature, «the sine qua nοn element of Hellenikotita», namely, «the anthropocentric character of Greek civilization», conjuring up the dictum: Μan is the measure of all things.

Born half a century after Herodotus, the philosopher Isocrates (436-338) defined the new and very different conditions for participation in Ήellenikotita: «Greeks are they who share in our education» and «A Greek is such not by birth but by intellect».

The kaleidoscopic patterns of meaning attached from time to time to these terms may convince the reader that the translator can serve him nο better than by transliterating them, as Ι have done with a sense of insufficiency, and by urging him to seek their unfolding import in the very text of the address.

Ι nοw turn back to Romiosyni. Patrick Leigh Fermor remarks that «at its humblest and most comic level it is epitomized in the shadow play of Karayiozi». While significant to all Greeks and a mere handful of Barbarians, that observation must provoke many to seek the answer to a sequent question. However, Fermor casts another beam of light which discloses that Romiosyni has «the pungency of the familiar and immediate» while «Hellenism has the glamour of an idea». He then points out, confusingly perhaps, that these two concepts are but «two aspects of the same thing»`

Before setting down in a strikingly perceptive two-column list of sixty-four contrasting attributes that sharply illuminate «the antagonisms of the two… not their possible synthesis», he explains that the private theory he is about to expound rests οn the supposition that «inside every Greek dwell two figures in opposition, namely, the Romios and the Hellene, though all Greeks are in fact an amalgam in varying degrees of both, contradicting and completing each other».

Dr Ahrweiler has herself urged elsewhere that one should not overlook the essential element in the term Romiosyni, namely «Romio-«, indicating the Roman Empire. This Romiosyni embraces the community which populated Byzantium, the Greek heir of the Empire of Rome. The term Romiosyni, she remarks, is used οnly by Neo-Greeks to characterize the people of the Eastern Roman Empire, and so underlines the continuity of Byzantium in the quiddity, the «whatness», of the modern Greek nation.

Romiosyni is in decline, wrote Fermor some thirty years ago, conceding that it «will carry off some bad old ways, but much that is precious and venerable». Οn the other hand, considering .the blessings that accompany its passing he admitted to being almost reconciled to it.

At this point Ι recommend only that the reader turns nοw to the revealing exegesis of Dr Ahrweiler who pays homage and does honour to Romiosyni and to those other qualities of Greeks which are but dimly comprehended, however promptly recognized, by most of my fellow Barbarians.

John Leatham

Helene Glykatzi-Ahrweiler by becoming Deputy Principal between 1970-1973 and Principal of the University of Paris 1 Panthéon-Sorbonne between 1976-1981, she did not only became the first woman to hold this post in the 700-year history of Sorbonne but, most importantly, became the first woman in the world to hold the post of a Principal in a world-renowned University. In 1982, French President François Mitterrand named her as Rector of the Academy of Paris and Chancellor of the Universities of Paris, a post she held until 1989. From February 1989 to August 1991, she was president of the Centre Georges Pompidou. She is also the Principal at the University of Europe in Paris, President of the Ethics Committee of the National Centre of Scientific Research in France, President of the European Cultural Centre of Delphi in Greece and Honorary President of the International Committee of Byzantine Studies. French president Jacques Chirac offered her the Medal of the Battalion Commander of the Legion of Honor (one of the highest awards of the French Republic), thus honoring her scientific work and directorship in various French universities as well as at the Cultural Centre Georges Pompidou in Paris.[2] Throughout her academic career, she also became an Honorary Doctor of various universities in the world, including the ones of London, Belgrade, New York, Nouveau Brunswick, Lima, American University of Paris, Harvard and Haifa. She is also a member of various Academies in Europe as shown in the next section. In 2007, she received the title of Honorary Doctor of the Media Studies Department of the Aristotle University of Thessaloniki.[2]

In 2008 she was named amongst the 100 greatest Greeks of all time.

An Account of the Systematic Extermination of Christian Populations by
and of the Culpability of Certain Great Powers; with the True Story of the Burning of