Archives for posts with tag: Grexit

Η ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ 1922 ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
ΤΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015.

Σμύρνη 1922
Οι συγκυρία των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου με τις αναμνήσεις της Εθνικής καταστροφής ίσως να βοηθήσει τους Έλληνες πολιτικούς να αναλογιστούν τις ευθύνες τους.
Με την ευκαιρία των εκδηλώσεων για την μαύρη επέτειο δεν μπόρεσα παρά να ξανά ξύσω τις πληγές οδυνηρών Ιστορικών Εθνικών αλλά και οικογενειακών αναμνήσεων.
Δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς δεδομένου ότι και από τις δύο πλευρές της οικογένειας μου οι ρίζες είναι Μικρασιάτικες.
Δεν κάνει κακό να ρίχνουμε και μια ματιά προς τα πίσω, τα μαθήματα της ιστορίας είναι χρήσιμα.
Δεν μπόρεσα να αποφύγω την σύγκριση των Σύριων προσφύγων στην Μυτιλήνη με την οικογένεια της Μητέρας μου τα μέλη της οποίας ξυπόλυτα έφταναν στον ίδιο χώρο, 1.500.000 πρόσφυγες τότε.
Δεν μπόρεσα να αποφύγω τις συγκρίσεις των γεγονότων που στοιχειοθετούν πολιτικούς και κοινωνικούς παραλληλισμούς.
Εύγλωττα παραδείγματα αποτελούν τα συγκρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, και η εύκολη εκμετάλλευση των Ελληνικών αδυναμιών, όπως εσωτερική διαμάχη και φανατισμός καθώς και οι πρακτικές των αντιμαχομένων Ελληνικών πολιτικο-κοινωνικών παρατάξεων, οι αλλαγές στην γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. οι επιπτώσεις του αμοραλισμού των πολιτικών μας.
Το τίμημα που πλήρωσε η πατρίδα από τις συνθήκες αυτές τότε ήταν απρόβλεπτα μεγάλο και πολύ φοβάμαι παράλληλα δεινά σήμερα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα βέβαια ξεκίνησε τότε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους με την διχόνοια και τον φανατισμό μεταξύ Μοναρχικών και Βενιζελικων.
Μετά από την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών που έδινε την ευκαιρία στην Ελλάδα να καταστεί κυρίαρχος της περιοχής, ο φανατισμός οδήγησε δύο Μοναρχικούς αξιωματικούς να αποπειραθούν την δολοφονία του αρχιτέκτονα της συνθήκης Ελ. Βενιζέλου, στο Παρίσι
Ο Βενιζέλος, άρχοντας και κυρίαρχος από τις επιτυχίες αποτολμά την εκλογική αναμέτρηση.
Όμως, ο λαός κουρασμένος από τους πολέμους και κάτω από τις ποιο απίθανες εκλογικές συμμαχίες Ψηφίζει υπέρ της Μοναρχίας . Ποιο ήταν τότε το διακύβεβμα; Ειρήνη.
Τι δουλειά έχουν τα παιδιά μας στην Μικρά Ασία;
Ποιοι ήταν τότε οι ψηφοφόροι;
Ασφαλώς ήταν οι Μοναρχικοί αλλά μαζί τους ήταν και οι μειονότητες της Θράκης και της Μακεδονίας που την εποχή ήταν Βουλγαρικές, Μουσουλμανικές και Σλαβικές.
Το ποιο ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί και η συμμαχία των Μοναρχικών με το νεοσύστατο κουμουνιστικό κόμμα το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) που ήταν ξεκάθαρα από την αρχή κατά του πολέμου της Μικράς Ασίας, ήταν υπέρ της ειρήνης και της συμβίωσης των λαών.
Τι έγινε όμως ακριβώς μετά, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο 1ος ξεκινά την εκστρατεία αντικαθιστώντας όλους τους έμπειρους αξιωματικούς ακόμα και υπαξιωματικούς που θεωρούντο Βενιζελικοί.
Μήπως αυτή η τακτική μας θυμίζει τίποτα; Την σημερινή εναλλαγή της δημόσιας διοίκησης, που μόνη απάντηση έχει ότι ‘όλοι τα ίδια κάνουν’.
Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που μία εκλογική νίκη αλλάζει την βασική εξαγγελία ενός δημοψηφίσματος η μίας εκλογικής αναμέτρησης, την ειρήνη σε πόλεμο, τα όχι σε ναι και τα ναι σε όχι.
Αντίδραση των συμμάχων
Το τι ακολουθεί είναι σε γενικές γραμμές γνωστό, Οι Άγγλοι που είχαν θεωρήσει, από την περίοδο της ήττας τους στην Καλλίπολη, τον Κωνσταντίνο υπαίτιο για την δική τους αποτυχία, εγκαταλείπουν τον σύμμαχο τους την Ελλάδα που την χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε για διευκόλυνση των σχεδίων τους να διασφαλίσουν πρόσβαση προς τα πετρέλαια της Μοσούλης , εκτελούν αυτό που ο Πρόξενος των Ηνωμένων πολιτειών στην Σμύρνη, George Horton ονόμασε ‘Η μεγάλη προδοσία’. Συνθηκολογούν με τον Κεμάλ.
Και το κουμουνιστικό κόμμα τι θα έλεγε; Ο Λένιν θεώρησε το κίνημα του Κεμάλ σαν ένα λαϊκό κίνημα, πάει και αυτός ο σύμμαχος, πάλι μόνη της η Ελλάς. Ποιος φταίει;
Το δράμα που ακολούθησε ήταν ανείπωτο για την παγκόσμια ιστορία.
Η δημιουργία του Νέου Τουρκικού κράτους θεμελιώθηκε πάνω σε εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα Ελλήνων στρατιωτών και μικρασιατών που ιδιαίτερα για αυτούς τους στερήθηκε, από την ίδια την πατρίδα η δυνατότητα ακόμα και να αμυνθούν.
Τα σφάλματα και η αντίφαση στα πεπραγμένα της Μητέρας πατρίδας είναι ντροπή ακόμα και να αναφερθούν. Απλώς να αναφερθώ ότι τον Σεπτέμβριο του 1922, ταυτόχρονα με τους βιασμούς και τους φόνους από τους Τσέτες στην Σμύρνη, τα θέατρα της Αθήνας ήταν ανοιχτά και τα τραγούδια αντηχούσαν στην πρωτεύουσα.
Μήπως πρέπει να διδαχτούμε τίποτα από όλα αυτά; Μήπως σας θυμίζουν τίποτα αυτά που μοιάζουν με τις παλινωδίες της σημερινής Ελλάδας , μεταξύ των συμφερόντων των σημερινών μεγάλων δυνάμεων ; Ρωσία Αμερική Κίνα Γερμανία.
Αλλά και η μετά την καταστροφή εξέλιξη έχει πολλά να μας διδάξει.
Η συμπεριφορά των Ελλαδητών, δηλαδή της Μητέρας πατρίδας προς τους πρόσφυγες.
Ο κατατρεγμός η εκμετάλλευση, η προσπάθεια των προσφύγων να επιβιώσουν, η προσέλκυση κεφαλαίων του Ελληνισμού του εξωτερικού, η συγκρούσεις της Ελιτ της κεντρικής Ελλάδας με την προσφυγιά που ξεπερνούσε τους κανόνες και τις αριστοκρατικές δομές του κράτους. Παρακαλούσαν οι πρόσφυγες να εργαστούν τις Κυριακές. Οκτάωρη εργασία, τι είναι αυτό;
Oι πρόσφυγες ήταν παραδοσιακά Βενιζελικοί και οι Ελλαδήτες της Ελιτ Μοναρχικοί.
Οι Βενιζελικοί σιγά σιγα δημιουργούσαν δύο πολιτικές παρατάξεις, την Κουμουνιστική παράταξη στην περιφέρεια γύρω από την Αθήνα, κοκκινιά, Ταμπούρια, Καισαριανή κλπ και την αστική κεντρώα Βενιζελική.
Έτσι οδηγήθηκε η Ελλάς στο Β παγκόσμιο πόλεμο, έτσι δημιουργήθηκε και η αντίσταση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στην Γερμανική κατοχή, τα μπλόκα της κοκκινιάς και της Καισαριανής. Και τέλος ο εμφύλιος σπαραγμός
Μία τελείως διαφορετική εξέλιξη από τα Ευρωπαϊκά Εργατικά η σοσιαλιστικά αριστερά κινήματα.
Δεν είναι εύκολο να γίνει κατανοητή, στους δυτικούς, η δομή της Ελληνικής κοινωνίας, γι αυτό και δεν μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα Ευρωπαϊκές συνταγές συναινετικής κουλτούρας.
Η Μικρασιατική καταστροφή και ο μετέπειτα εμφύλιος έχουν ρίζες που ακόμα δεν επέτρεψαν στον Ελληνικό λαό να Εξευρωπαϊστεί. Ίσως γι’ αυτό υπάρχει έντονη διάθεση Ευρωπαϊκών συντηρητικών κύκλων να απαλλαγεί από την Ελλάδα σαν μέλλος της Νομισματικής Ένωσης έστω και με την καταβολή σημαντικού ποσού για διευκόλυνση.
Είναι μεγάλη η καθυστέρηση που αυτές οι δύο δραματικές στιγμές στην ιστορία του Ελληνισμού επέβαλαν στην ανάπτυξη της Ελλάδας που σήμερα πλασάρεται και σαν προοδευτικός προσανατολισμός.
Ασφαλώς ο δυτικός πολιτισμός και οι δυτικές δημοκρατίες δεν έχουν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο αλλά η Ελληνική οικονομική και πολιτική κατάσταση μας θυμίζει προπολεμικές καταστάσεις την περίοδο διαμόρφωσης των εθνών και κοινωνιών της Ευρώπης.
Σαν αργά ξυπνήσαμε και μοιάζουμε σε μαθητευόμενους μάγους. Οι κίνδυνοι ελλοχεύουν στις γύρω περιοχές, στην καταστροφή της κοινωνικής δομής και της οικονομίας.

kyr

Γιατί οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να ‘τα βρουν’ σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα. όπως έγινε επανειλημμένα σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη που έτσι κατάφεραν να ξεπεράσουν την οικονομική ύφεση;
H απάντηση φαίνεται να μην είναι αυτονόητη:
“Μα πως είναι δυνατόν άτομα η κόμματα που έχουν διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες η ακόμα ποιο σημαντικό διαφορετική κοινωνική ευαισθησία, διαφορετικό πολιτισμικό επίπεδο, διαφορετικά πολιτικά η οικονομικά πιστεύω η συμφέροντα να ομονοήσουν;
Αντιπαρέρχομαι τους προεκλογικούς διαξιφισμούς που τους θεωρώ ενέργειες σκοπιμοτήτων. Αντιπαρέρχομαι ακόμα και το υπαρκτό πρόβλημα του λαϊκισμού. Στο κάτω κάτω η ίδια η δημοκρατία είναι και από την φύση της ένα λίγο ψηφοθηρικό σύστημα.
Προσπαθώ να αναλύσω το πρόβλημα κάτω από μία βασική αλλά θεωρητική προϋπόθεση, ότι οι πολιτικοί μας είναι απόλυτα ειλικρινείς και προσπαθούν να πείσουν και να εφαρμόσουν λύσεις για τις οποίες μάχονται και στην αποτελεσματικότητα των οποίων πραγματικά πιστεύουν.
Ήδη διαβλέπω χαμόγελα σε πολλούς από τους φίλους αναγνώστες , αυτή η προϋπόθεση που προτάσσω αποδυναμώνει, από τη αρχή, την σημασία των συμπερασμάτων της προσπάθειάς μου. Εμφανίζομαι ως μη ρεαλιστής.
Επιμένω όμως γιατί δεν θέλω να αποδεχθώ τον απόλυτο κυνισμό σαν τον κυρίαρχο παράγοντα που διέπει την εποχή μας.
Θα αποδεχτώ λοιπόν ότι ένας αυθεντικός κουμουνιστής δεν μπορεί να συνεργαστεί με ένα καπιταλιστή αφού ο κουμουνιστής ευαγγελίζεται ότι όλα τα δεινά οφείλονται στην απληστία του κεφαλαίου και η οριστική λύση είναι η μεταφορά των μέσων παραγωγής στον εργαζόμενο.
Επίσης θα αποδεχτώ ότι τα λιγότερο δογματικά αριστερά κόμματα προσπαθούν να εφαρμόσουν πολιτικοοικονομικές θεωρίες που προστατεύουν τα αδύνατα λαϊκά στρώματα από την Καπιταλιστική απληστία και εκμετάλλευση, που υιοθετούν συστήματα που γενούν την διαφθορά είτε με την εξαγορά συνειδήσεων ή την καθαρή κλοπή στο όνομα του κέρδους, ή την παραβίαση των κανόνων που προσπαθεί να επιβάλει η κοινωνία.
Θα αποδεχτώ ότι οι κρατιστές πραγματικά πιστεύουν στην δυνατότητα καλύτερης διαχείρισης του εθνικού κεφαλαίου από την εκχώρηση δραστηριοτήτων η εξάρτηση από ιδιώτες επιχειρηματίες.
Θα αποδεχτώ ότι οι σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν στη διατήρηση της κρατικής παρεμβατικότητας για να ισοζυγήσουν την αποδοτικότητα τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα.
Θα αποδεχτώ ότι τα κεντροδεξιά φιλελεύθερα κόμματα πιστεύουν ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία παράγει ανάπτυξη που μόνο αυτή μπορεί να δώσει διέξοδο σε μία οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση.
Θα φθάσω μέχρι του σημείου να αποδεχθώ την άποψη ακροδεξιών απόψεων ότι η Ελλάδα πρέπει να προφυλαχτεί από εξωτερικούς κινδύνους , απώλειας της Εθνικής της ταυτότητας και ανεξαρτησίας λόγω του χρέους και του μεταναστευτικού.
Πρόσφατα αναπτύχθηκαν και πρόσθετες οικονομικό-πολιτικές αντιθέσεις ανεξάρτητες από τις καθαρά οικονομικές θεωρίες όπως οι Μνημονιακοί και Αντι μνημονιακοί , η ακόμα οι Ευρωπαϊστές και οι Αντι Ευρωπαϊστές. Εγώ θα προσέθετα και δύο ακόμη κατηγορίες τους ιδεολόγους και τους ιδεοληπτικούς.
Αυτή η πανσπερμία ιδεολογιών και απόψεων έχει δημιουργήσει σήμερα μία αντίστοιχη πανσπερμία πολιτικών κομμάτων που καλείται να αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη εθνική και οικονομική κρίση από την εποχή της μεταπολίτευσης, ίσως και από την μεταπολεμική περίοδο.
Ποια λοιπόν η δυνατότητα σύγκλυσης όλων αυτών των αντιμαχόμενων ιδεολογιών για την εφαρμογή ενός γενικά αποδεχτού προγράμματος που θα αξιοποιεί ότι θετικό μπορεί να δημιουργήσει η κάθε επί μέρους τάση; Και εν πάση περιπτώσει είναι κάτι τέτοιο επιθυμητό;
Ειλικρινά, μέσα από συμβατικά πλαίσια και λογική αυτό φαίνεται αδύνατο. Όμως ζούμε μία καθαρά αντισυμβατική εποχή και ακόμα πιο σημαντικό οι προκλήσεις της εποχής είναι διαφορετικές λόγω της φύσης των διαφορετικών προβλημάτων που ανακύπτουν. Το πρόβλημα και το αδιέξοδο πιέζει για κάποια λύση.
Για πρώτη φορά η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο φιλελευθερισμός, και βάση του οποίου λειτούργησε ο κόσμος που γνωρίζουμε δεν φαίνεται να παράγει εγγυημένα αποτελέσματα.
Παραδοσιακές αρχές του δυτικού πολιτισμού δεν παράγουν εγγυημένα αποτελέσματα.
Τα περισσότερα πράγματα και εξελίξεις φαίνονται σαν αποτελέσματα πειραμάτων. Η ίδια η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζει με πείραμα σε εξέλιξη. Παραδείγματα στην αντίθετη όχθη μπορεί να θεωρήσει κανείς την δημιουργία και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η μεταβλητότητα των συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε είναι τόσο έντονες, πολύπλοκες, ασταθείς, και απρόβλεπτες που κάνουν πολλούς από τους σημερινούς ιδεολόγους να φαίνονται σαν καρικατούρες ηρώων από απαρχαιωμένα καρτούν.
Τα παραδείγματα πάρα πολλά, η μετατροπή της Αραβικής Άνοιξης σε πολεμική ζώνη που ξεκίνησε το νέο κύμα μετανάστευσης προς την Ευρώπη, η κρίση στην Κίνα, η δημιουργία του Ισλαμικού κράτους, οι τάσεις του Ευρωσκεπτικισμού, το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, το περιβαλλοντολογικό, η αναφαινόμενη σταδιακή μείωση πρώτων υλών, υπογεννητικότητα, φυλετικές διακρίσεις, τρομοκρατία, η ανάπτυξη του τρίτου κόσμου, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα κλπ.
Από την άλλη πλευρά τα διαχρονικά προβλήματα της Ελλάδας, η αποβιομηχανοποίηση, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η ψηφοθηρία, οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, η διόγκωση του κράτους και η ανικανότητα διαχείρισης, η ανεργία, η έλλειψη προγραμματισμού και αποτελεσματικότητας, ο κακώς εννοούμενος συνδικαλισμός , η μετανάστευση παραγωγικών δυνάμεων, νέων επιστημόνων αλλά και η μετανάστευση επιχειρήσεων, η δημιουργία εταιριών off shore, η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.
Νομίζω πως η απλοϊκή μονομερής ιδεοληπτική αντιμετώπιση των προβλημάτων δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
Ο κόσμος είναι πολύπλοκος και τα προβλήματα πολύ σύνθετα ώστε να αναζητείται αντίστοιχα η υιοθέτηση σύνθετων λύσεων.
Καμία ιδεοληπτική μονομερής λύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία, ο κόσμος βρίσκεται σε μία δυναμική εξελικτική πορεία, ιδιαίτερα για την Ελλάδα που αποτελεί τον αδύνατο κρίκο και αισθάνεται πρώτη τους κλυδωνισμούς, απαιτούνται λύσεις που δεν θα υπαγορεύονται από καμία απηρχαιωμένη πρακτική παλαιολιθικής αντίληψης.
Έχουμε σημαντική ιστορία από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα για καταστροφές και επιτυχίες.
Δεν θα αναλωθώ αναλύοντας συγκεκριμένες λύσεις, απόψεις και πρακτικές.
Θα αναφερθώ μόνο σε λίγα παραδείγματα έστω αντιφατικά και που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν στην επικοινωνία .
Τα παράδειγμα είναι παλιά αλλά πολύ χαρακτηριστικό.
Στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο τελευταίος Έλλην Αυτοκράτωρ δεν είχε ουσιαστικά στεφτεί λόγω διαφωνιών αντιμαχομένων παρατάξεων.
Η Ελληνική κοινωνία φυλάκισε του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μέσα από αντιδικίες που προξένησαν τα συγκρουόμενα συμφέροντα των τότε μεγάλων δυνάμεων.
Ο Ελληνικός στόλος καταστράφηκε από τον ίδιο τον Μιαούλη από εσωτερικές αντιπαλότητες
Ο Μαυρομιχάλης δολοφόνησε τον Καποδίστρια.
Μετά την ήτtα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1896 και την πτώχευση, η Ελλάδα έφτασε να είναι νικηφόρος στους Βαλκανικούς πολέμους και να διπλασιαστεί ταυτόχρονα με την τήρηση μνημονίου υπό την επιτήρηση των δανειστών.
Ας μην ξεχνάμε την μάχη του Ναβαρίνου που χάρισε τη τελική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Οι ίδιοι σύμμαχοι αργότερα πρόδωσαν την Ελλάδα στην Μικρασία για τα πετρέλαια της Μοσούλης η Αγγλία και για την πίστη ότι ο Κεμάλ αντιπροσώπευε λαϊκή επανάσταση, η Ρωσία των Μπολσελβίκων. Τέλος τι κέρδος αποκομίσαμε από τον εμφύλιο του 1944;
Όλα αυτά και πολλά άλλα επιβεβαιώνουν ότι παραδοσιακές μέθοδοι και αντιμετώπιση των προκλήσεων δεν αποτελούν διασφάλιση της επιτυχίας, ούτε και η άποψη του ενός μπορεί να αποτελεί εγγύηση επιτυχίας. Σήμερα πρέπει να ξεπεράσουμε την ‘αλήθεια του ενός’.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ‘αλήθεια του ενός’ πλέον, ζούμε την εποχή των συναινέσεων.
Ας σταματήσουν λοιπόν οι σημερινοί πολιτικοί τους προεκλογικούς τακτικισμούς και ας αξιοποιήσουν τον εναπομείναντα χρόνο στην προσπάθεια να διαμορφώσουν ένα αποδεκτό κοινό πρόγραμμα. Αυτό θα είναι το πραγματικά νεωτεριστικό και προοδευτικό.
Επιτέλους. αυτό θα ήταν μία λύτρωση από το παρελθόν μας.
NK

A SUMMARIZED ANALYSIS OF THE GREEK POLITICAL SCENE PRIOR TO SEPTEMBER 2015 ELECTIONS

2015_GreeceElections_GreeceToday

It has been some time since last I tried to brief my English speaking friends of the Greek developments. After all; the international press has kept Greece in headlines for a long period, more than ten months, for well known reasons that have to do with the very bad financial situation that nearly led the country to bankruptcy.
In order to proceed further with an analysis of the current political situation and what is played behind the scenes, it may be advisable to mention, priory, some facts that position Greece and Greek political parties historically in relation to EU and not only.
I apologize if some of the information is well known to some of the readers.
The Greek economic crisis is not the result of just a few years of mismanagement of a number of prevailing political establishments that have been alternating in power for a few decades. It is the result of a more complex historical journey that one needs to be aware of, if some not so superficial conclusions need to be drawn.
The Greek Parliament ratified the Accession Deed of Greece to the European Community on June 28th, 1979 which was the successful conclusion of a very long effort and negotiations that started as far back as June 1961, a date that marked the beginning of the association that was unfortunately “frozen” for seven years due to the establishment of a military dictatorship on 21st of April 1967.
Major reasons for which Greece chose full accession to the Community include:
1. The institutional framework of EU which appeared to be attractive because stability could be brought into its democratic political system and institutions.
2. To enforce the country’s independence and position within the regional and international system as well as its «power to negotiate», particularly in relation to Turkey, which, after the invasion and occupation of Cyprus (July 1974), appeared as a major threat to Greece.
3. Within this context, Greece also preferred to loosen its strong post-war dependence upon US, especially because US was blamed to interfere or even encourage the military dictatorship.
4. Accession into the Community was regarded by Greece as a powerful factor that would contribute to the development and modernization of the Greek economy and Greek society.
Many economists expressed reservation if Greece could apply reforms in line with the federal model of EU, yet Greece took a step further participating as a full member in the single currency (euro) and the Economic and Monetary Union (EMU) since January 1, 2002.
Some of the issues which are not very openly discussed regarding the participation of Greece to EU are the side effects of Greek membership in NATO which had and still has some role to play in the international geopolitical balance of power.
Nobody doubts that Greece has received significant funds from EU to reform and realign the country’s infrastructure with the rest of the EU nations, but very few spent the effort to relate and compare these amounts with defense expenditure and commitments that Greece has as a member of this defense alliance. This, among many other issues, adds some complexity to the equation, especially if one considers who the suppliers of defense equipment are in this environment of conflicting interests.
One additional piece of background information, for the reader who is new comer in the Greek political scene, is to mention that Greece has been the only European country, member of the allied nations against Germany that suffered a long and dreadful civil war, as a consequence, just after the Second World War.
This needs to be emphasized and clarified, as it makes significant difference to what Western Europe understands from their experience derived from European leftish parties and organizations. These western experiences cannot relate to the Greek environment where the resistance against the occupying forces of Nazi Germany from 1941 was almost totally organized by a “liberation” army (EAM) mainly controlled by the communist party which after the end of Second World War giving birth to the civil war that ended after 1949.
This has left Greece with significant wounds that have not been totally healed, not underestimating as well, the delay in its realignment with the rest of the Western European nations, as far as its post war development. The delay, in spite marshal aid provided, has affected the development for nearly ten years. This put Greece at a disadvantage against the rest of the western European nations although was among the winners of the Second World War after sacrifices for which Greeks are very proud.
Other issues that play a significant role in the background are the invasion of Turkey in Cyprus resulting to the occupation of 40% of the country that obliged Greece to temporarily leave the NATO alliance. This was done as a demonstration against the neutrality exercised in a conflict between two so called NATO allies. Further conflicts also developed with Turkey over the Aegean Sea, not to mention the conflict with FYROM over the name “Macedonia”. All these issues had a strong influence on the Greek public and governments in their decision process, in addition to the financial crisis.
So what is the situation today regarding the position of the public and the political parties?
Austerity measures, as applied since 2010 have led the Greek public to total disillusionment against the governing political parties that were considered accountable for the crisis due to corruption, incompetence and populism but what was more distractive, some of the public lost confidence in the strategies EU was forcing Greece to implement influencing the development of the Greek economy.
So it happened what was expected to happen, SYRIZA a leftish party with Marxist roots, that merely managed to reach an electoral percentage of 4% a few years ago, succeeded to gain control and form a government in collaboration with a small “anti austerity” right wing party.
This coalition government democratically elected, started, from January 2015, new negotiations with “troika” for a support program for Greece to avoid bankruptcy.
By July 2015, a third very strict memorandum was signed by the president of SYRIZA abandoning, under extreme pressures from EU and IMF, its fundamental pre-election promises and plans as well as most of its Marxist principles. This had two totally adverse reactions; on one hand part of SYRIZA supported the action of Alexis Tsipras the president, considering that with his decision saved the country from total distraction, on the other hand the left platform of SYRIZA with anti austerity and antiEuropean European views, supported the idea of defaulting with the country’s obligations introducing local currency replacing euro.
So, what is happening now, in view of the new elections that have been announced for the 20th of September 2015;
The split of the Greek electorate body has been basically unchanged for many years, in spite changes in names and personalities. One has to know the history to decipher this fact.
The Communists have always been split among the traditional communist party and other leftish elements that merely exceed 12%. (This covers the present communist party with 5%, the left platform of SYRIZA currently forming a new party under the name Popular Union (LAE) (5%) plus various leftish elements (2%).
There is a considerable section of the public maintaining pure socialist principles that can merge with traditional centre, This covers the remaining SYRIZA party which is based to members of the parliament who were part of the old PASOK party which together with the actual remaining social Democrats PASOK and Democratic left consist 32% of the electorate.
The Liberal center and the traditional right wing party can consist about 30%, while the extreme right is limited to 5%.
Hence the real challenge for either of the two major parties is to gain as much as possible from the central democratic part of the electorate or the undecided vote that generally belongs to center democrats any way.
The real problem for SYRIZA is the animosity that exists between old members of PASOK who consist mostly SYRIZA and the current PASOK. Some say that Greece is destined to always be governed by PASOK.
This is exactly why the result of the current election is totally unpredictable. Most certainly, there will be a coalition government which will have a pro European orientation.
Apart from predicting the results of the elections, the real question is what will happen to the Greek economy if Troika insists on a strict implementation of this 3rd memorandum that imposes the worst ever austerity program to an already exhausted economy, especially after six months of financially unstable period that ended up with SYRIZA imposing capital controls that effected, most of all, the private sector.
I personally believe that troika and the general European political establishment have never accepted a Marxist government to negotiate for Greece and this is something that Alexis Tsipras very vividly understood and appreciated even the last minute, so gracefully retreated and came to terms with realism.
This, of course, does not mean that Europe imposed an achievable development plan for Greece.
No development has ever been achieved in the private sector by enforcing taxation that all together can exceed 50% on profits.
So the real challenge, now, is how and who can turn an unachievable plan to a realistic way out that can lead to success for all concerned.
NK

ekseliksi-anthrwpou
ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ
Ένας από τους πιο επιτυχημένους επενδυτές της Wall Street Jeremy Grantham
εκμυστηρεύεται τα πράγματα που θεωρεί πως συνιστούν απειλές για το παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό
Ο θρυλικός επενδυτής λοιπόν ανησυχεί για έναν κόσμο που δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται όπως επιθυμεί, δεν κυβερνάται σωστά, είναι γεμάτος από ηγέτες που απατούν τους εαυτούς τους σχετικά με τις δυνατότητές τους και την αποτελεσματικότητα τους, εξαντλούνται οι προμήθειές του και κυριαρχείται από ζώα με περιορισμένες δυνατότητες: τους ανθρώπους.
Δεν μπορώ να κρύψω την απομόνωση που αισθάνομαι όταν έρχομαι σε επαφή με ορισμένα από τα φαινόμενα της εποχής μας.
Αισθάνομαι απομόνωση σαν μία έκφραση της αδυναμίας μου να εκφράσω την αντίθεσή μου σε πολλά από τα τεκταινόμενα αυτή την περίοδο σε πολλούς τομείς, είτε αυτά παρατηρούνται στην πολιτική, είτε στην καθημερινότητα της κοινωνικής ζωής, είτε στην οικονομία, την παιδία, την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, την αξιοποίηση της τέχνης, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της θρησκείας, των μέσων επικοινωνίας και τόσους άλλους τομείς που χαρακτηρίζουν τις εξέλιξεις και τις συνθήκες της σημερινής εποχής.
Αναρωτιέμαι αν αυτή η απομόνωση έχει σχέση με το γεγονός ότι χρόνος βαρύνει πια τους ώμους μου η εάν η εκτεταμένη κρίση που βιώνεται τόσο έντονα στην χώρα μου συμβάλει σε αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα.
Οποιοσδήποτε και αν είναι ο λόγος, δεν μπορώ να εθελοτυφλώ και να αποφεύγω να βλέπω εικόνες που ξεκινούν από τις εικόνες των μεγάλων δημιουργών που διαμορφώνουν σαν πολιτικοί τον καινούριο κόσμο που αναδύεται μέχρι την νέα γενιά που αμφισβητούν αλλά δεν έχουν ακόμα βρει κάποιον βηματισμό . Γιατί άραγε δεν με πείθουν;

Γιατί αισθάνομαι ένα βαρύ πέπλο υποκρισίας να καλύπτει κυρίως τον χώρο των μεγάλων;
Αλλά δεν είναι μόνο η υποκρισία που με ανησυχεί, με τρομάζει περισσότερο η έλλειψη θάρρους εφαρμογής μίας πειστικής θεωρίας που φέρνει στο μυαλό μου ένα γνωστό ευφυολόγημα :
‘Όσοι υπολείπονται σε θάρρος βρίσκουν πάντα μια φιλοσοφική θεωρία για να δικαιολογηθούν’.
Αυτή η κατάσταση οδήγησε στην διοίκηση μέσω πολιτικών συνασπισμών που απλώς προσπαθούν να επιβάλουν συμβιβασμούς χωρίς αποτελεσματικότητα.eurogroup1Είναι λοιπόν φυσικό να αναζητώ μία ελπίδα αισιοδοξίας από την νέα γενιά.
Παρατηρητής και εδώ της ζωής λαμβάνω ανάμεικτα μηνύματα.
Εικόνες αντιφατικές σχεδόν αλληλοσυγκρουόμενες. Βλέπω την υγειή αντί-συμβατικότητα σε αντιπαράθεση με την παθολογική επαναστατικότητα. Την δράση για την υλοποίησης μιας καινοτομίας σε αντίθεση με την αδράνεια της ευτυχίας της Νιρβάνα. Την χαρά της επικοινωνίας με την αρρώστια του facebook. Το πλήθος και η διαθεσιμότητα της πληροφορίας με την ανικανότητα αξιοποίησής της.
Τέλος από πού θα φωτίσει κάποια ηλιαχτίδα ελπίδας;
Πρόσφατα άκουσα στα νέα την πραγματική ιστορία ενός μικρού παιδιού που ατύχησε να χάση τους γονείς του, τον ένα μετά τον άλλο σε πολύ μικρό διάστημα. Η θεία που το ανέλαβε του προσέφερε από λύπη πολύ συμπόνια και πολλά δώρα, το ίδιο και οι φίλοι της οικογένειας.
Το παιδάκι παρακάλεσε να του δώσουν πολλά μικρά δωράκια που αφού τα έλαβε άρχισε να τα δωρίζει στον δρόμο. Σε ερώτηση γιατί το κάνει αυτό, απάντησε γιατί θέλω να μαζέψω 33.000 χαμόγελα!
Να μια αχτίδα ελπίδας.
ΝΚ

Υστερόγραφο:
Τι θα μπορούσε να θεωρεί ως απειλή για τον κόσμο ένας επενδυτής της Wall Street;

Σύμφωνα με τον βρετανό συνιδρυτή και επικεφαλής της στρατηγικής επενδύσεων της Grantham Mayo van Otterloo (GMO) Jeremy Grantham, έναν από τους πιο σημαντικούς επενδυτές στην παγκόσμια αγορά, η ερώτηση αυτή έχει μια περίεργη απάντηση.

Στην πρόσφατη επιστολή προς τους πελάτες της GMO, ο Grantham παρουσιάζει 10 προβλήματα «που απειλούν την υπόστασή μας».

Ποια είναι αυτά; Δείτε:
1. Η πίεση για αύξηση του ΑΕΠ των ΗΠΑ και στην ισορροπία του ανεπτυγμένου κόσμου.
2. Η εποχή των άφθονων και φθηνών πόρων που φεύγει για πάντα
3. Το πετρέλαιο
4. Τα κλιματικά προβλήματα
5. Η παγκόσμια έλλειψη τροφίμων
6. Η εισοδηματική ανισότητα
7. Η κατανόηση των ελλείψεων στη δημοκρατία και τον καπιταλισμό
8. Οι ελλείψεις της Fed
9. Οι επενδυτικές φούσκες σε έναν κόσμο που είναι, αυτή τη στιγμή, διαφορετικός
10. Οι περιορισμοί του Homo Sapiens

images

WHAT IS HAPPENING WITH GREECE?

Is Greece committing a suicide by risking ‘Grexit’ from European Union?

The whole world is ‘baffled’ watching a battle between a weak, barely surviving, Greek economy under the load of an unsustainable loan, on one side and the Euro Group which is experiencing its own crisis, on the other.

It is not very common, in its recent history that, Greece managed to generate such a conflict with its partners in Europe, consequently finding itself in full isolation over an issue of trying to end austerity terms and polices agreed and implemented  under contractual commitments of the previous government, which took place as a prerequisite to receive a major loan.  

It is the first time that a radical leftish government was elected, and stands for concepts that are in direct conflict with some European principles and practices, especially because this government was elected adhering to democratic processes.

Hence, it is to be expected that European Union has to deal with a new reality.

But let us now focus on the main points of the conflict.

Greece has received the highest ever loan in the European history under exceptionally beneficial terms which nevertheless have not helped Greece to exit financial crisis and lead to a development stage, on the contrary this approach generated 1.5 million unemployed (25%) and 2.5 million people living in poverty due to austerity measures enforced for five years, plus the additional burden of sustaining  an uncontrollable influx of illegal emigration arriving from Asia and Africa that cannot be absorbed by the Greek economy.

Small signs of improvement were shown after five years, at the end of 2014.

This minor improvement proved insufficient to release the steam of anger of the Greek society which reacted against such prolonged austerity period and became vulnerable to promises that SYRIZA,  a radical leftish opposition party, strongly advertised, during  parliamentary elections, which were craftily engineered,  under opportunistic circumstances, that significantly shortened the term  in power of the previous government.

The result was the creation a ‘peculiar’ coalition government between, SYRIZA and an ‘anti austerity measures’ right wind nationalistic party which is now trying to implement its promises to the Greek electorate.

This commitment is bringing both parties, the Greek Government and Euro Group to a conflict, leaving each one trapped to its own principles.

The Greek government is trapped with its commitment to execute promises that are violating contractual obligations already signed between a legally elected Greek government and the three parties Euro Group, IMF and Central European Bank.

The European Union is maintaining its stand for the principle of sustaiing credibility of agreements signed among countries and international institutions as well as for the provision of equal terms among members of the Euro group.

In addition to these fundamental principle points, both sides are trying to evaluate and compare a number of realistic terms and conditions to replace original parts of the initial memorandum. These terms expose in a very obvious way the existing conflicts in terms of political and financial policies. Such points include labor and trade union legislation, privatizations, restrictions in mass layoffs, all of which will influence private investments ect.

Points of common interest include the race against tax avoidance and tax evasion as well as the fight against corruption, but this cannot generate alternative and secure source of income to justify the cancellation of austerity measures and the introduction of most necessary reforms. 

In spite all, less or more, logical arguments, expressed from both sides, there is still a need for some additional realism, Europe should realize that the fundamental concept and principle for the creation of European Union includes sharing responsibilities for the implementation of plans regarding development strategies and planning. European Union cannot act as a separate entity not sharing any responsibility  when some of its plans fail, it cannot sit back washing its hands, hiding behind rules and conditions that prove to be damaging to a member state.

On the other hand no country can show disrespect to common rules and obligations every time there is shift of power after any election, hiding behind the aspirations of their public in the name of democracy because the same parliamentary party, with their populism, has raised their aspirations.

In addition, Greece belongs to other strongly related to EU  international organizations, such as NATO that participates in the planning of defense investments and expenditure that consumes a considerable percentage of the national income especially because most of this expenditure is spent on purchases from the financially stronger nations, that is Germany, France and USA. So, there is a latent customer- supplier relationship for more than one reasons that effects planning and relationships. So I personally believe that this factor will play a role to arrive at a compromising solution.

Nevertheless, I cannot predict to a better extend, the outcome of such compromise, except to express my feeling that political fanaticism in Greece is a real threat which, if combined with introversion and short site of other members of the Euro Group, can produce real disasters for both Greece and Europe.

On the other hand I truly believe this case will speed up a better approach to resolve conflicts within European Union towards a real political unification.