Archives for posts with tag: Εκλογες 2015

Γελιογραφία Μητρόπουλου

Στον απόηχο των εκλογών της 20 Σεπτεμβρίου 2015

Οι εκλογές της 20 Σεπτεμβρίου 2015 ανέδειξαν κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού τον κ Αλέξη Τσίπρα.

Ταυτόχρονα ανέδειξαν σαν πρώτο κόμμα το κόμμα της ‘αποχής’ με πάνω από 45%, αλλά και της εποχής της κοινοβουλευτικής  πολυφωνίας που δεν εκφράζεται αναλογικά με μία δικομματική κυβέρνηση συνεργασίας του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Αυτό το ακούω σαν μία κραυγή του ανώνυμου λαού που εκφράζει  μία μεγάλη απογοήτευση για τα αποτελέσματα της εποχής της μεταπολίτευσης.

Αλλά δεν , μπορώ να μην την συσχετίσω τα παραπάνω  με τις λαϊκές κραυγές της δεκαετίας 1960, την εποχή που κυριαρχούσαν οι διαμαρτυρίες για την ‘φαυλότητα’ των πολιτικών της εποχής με τις ταξικές συγκρούσεις, τις συγκρούσεις με το κατεστημένου του  παλατιού , τις αποστασίες, τα Ιουλιανά, τα πολιτικά εγκλήματα όπως η δολοφονία του Λαμπράκη και τόσα άλλα που κατέληξαν στην επιβολή της δικτατορίας της 21ης  Απριλίου 1967.

Θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά, σήμερα βρισκόμαστε στο 2015, την εποχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της εποχής της παγκοσμιοποίησης και της ανταγωνιστικότητας.

Και όμως ανησυχώ γιατί είμαι μελετητής της Ελληνικής ιστορίας, ας φανταστεί ο φίλος αναγνώστης πως ο ρους της Ιστορίας θα άλλαζε αν σε συγκεκριμένες στιγμές της ιστορίας μας τα πράγματα γινόντουσαν διαφορετικά.

Η ρεαλιστική θεώρηση των γεγονότων που βιώνουμε σήμερα θα μας βοηθούσε να προλάβουμε τις πιθανές αρνητικές και απρόβλεπτες εξελίξεις  που ενδεχομένως έρχονται.

Δεν παριστάνω την Κασσάνδρα , αν και οι πολιτικοί μας αναφέρονταν σε αυτήν σαν να διαψεύδετο για αυτά που προέβλεπε, αντίθετα η κατάρα της Κασσάνδρας ήταν ότι οι προβλέψεις της έβγαιναν πάντα αληθινές αλλά ποτέ δεν ήταν πιστευτές.

Λοιπόν εύχομαι αυτήν τη φορά να μην επαναληφτούν τα τόσα τραγικά αντιμετώπισε η Ελλάδα στην νεώτερη ιστορία της.

Όμως τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό μου.

Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας εκβιάστηκε να αποδεχτεί ένα μνημόνιο που ό ίδιος προξένησε με την σύγκρουση με το Ευρωπαϊκό κατεστημένο που έβλεπε τον ίδιο και αυτό που εκπροσωπεί σαν μίασμα για τις Ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Ήθελαν να τον μειώσουν και να τον καταστήσουν συνυπεύθυνο για αυτό που θα επακολουθούσε, την σχεδόν αδιέξοδη πολιτική της υπερβολικής λιτότητας.

Αλλά είναι πραγματικά αποκλειστικά υπεύθυνος γι αυτό που έγινε ;

Αποκλειστικά όχι βέβαια. Ήταν υπεύθυνος για τους τακτικισμούς  που μεταχειρίστηκε για να αναρριχηθεί στην εξουσία,   είναι υπεύθυνος για την υιοθέτηση στρατηγικής αθέτησης των δεσμεύσεων της Ελλάδας από τις διεθνείς υποχρεώσεις της, παίζοντας τον ρόλο  του αριστερού επαναστάτη απέναντι στο διεθνές νομικό και πολιτικό κατεστημένο που τελικά, όπως απεδείχθη,  δεν μπορούσε να ξεπεράσει.

Ήταν και αυτό τακτικισμός; Μόνο ο ίδιος θα γνωρίζει.

Όποια και αν είναι η ευθύνη του δεν είναι αποκλειστική. Ευθύνη έχει και η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά γιατί, στην αντίδραση με βάση την απογοήτευση λόγω της αναφαινόμενης εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και της εκβιαστικής τακτικής πάνω στο θέμα της εκλογής Προέδρου, αντέδρασε αντεθνικά πετώντας  την καυτή πατάτα στην επερχόμενη κυβέρνηση ενώ , κατά την γνώμη μου, θα μπορούσε να διασφαλίσει την πιστωτική γραμμή και ας έχανε τις εκλογές, δηλαδή αντί καυτής πατάτας θα έστρωνε με ροδοπέταλα την διέλευση στον αριστεριστικό σχήμα.

Ουδείς αναμάρτητος.

Παρόμοια λάθη έγιναν επανειλημμένα, το έκανε και ο Κώστας Καραμανλής όταν περηφανευόταν για την μείωση της ανεργίας σαν το μοναδικό θετικό αποτέλεσμα την περίοδο της πρωθυπουργίας του ενώ και αυτό το επίτευμα, ήταν αποτέλεσμα λαϊκισμού απέναντι στον μέγα λαϊκιστή Παπανδρέου. Ο τελευταίος, με δάκρυα προσπαθούσε να αντιπαλέψει την ιδιωτικοποίηση, μέρους του λιμένα του Πειραιά, με την υπόθεση  COSCO, η οποιία τελικά απεδείχθη μία από τις καλύτερες κινήσεις  της περιόδου.

Πρόσφατα λάθη έκανε και ο Σαμαράς, προσφέροντας την διακυβέρνηση στον Τσίπρα κυριολεκτικά στο πιάτο.

Υπήρχε πραγματικά ανάγκη να απολυθούν οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών;  Θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τις υπερβολικές αμοιβές, δεδομένου ότι μερικές έπαιρναν μισθούς ακόμα και 2.500€;

Ακόμα και το «μαύρο» στην ΕΡΤ ήταν λάθο., Ηταν απόδειξη πυγμής, ενώ θα μπορούσε να αποφευχθεί και να μετατραπεί σε πόλεμο κατά της διαφθοράς, που για χρόνια γνωρίζουμε ότι υπήρχε. Αυτές οι πρακτικές πέρασαν μηνύματα στον Ελληνικό λαό ότι η μνημονιακή  Νέα Δημοκρατία ήταν ακατάλληλη για να οδηγήσει την Ελλάδα στην αποδέσμευση από την πολιτική της λιτότητας.

Αλλά ο στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι να υποδείξει τα λάθει που έκαναν την Νέα Δημοκρατία για να χάσει τα λαϊκά ερείσματα της.

Το κύριο μέλημα μου είναι, να εκφράσω τους φόβους μου για τα μελλούμενα.

Ο  Τσίπρας  έχει παγιδευτεί σε μία ‘μέγγενη’ μεταξύ της ιδεολογικής του ιστορίας και του ρεαλισμού αντιμετώπισης ενός αδιέξοδου προγράμματος που δεν μπορεί να πετύχει χωρίς την υιοθέτηση καθαρά αντιφατικών  και αντιθέτων με την βασική ιδεολογία του στρατηγικών.

Πως θα το πετύχει αυτό;

Κατάφερε να απαλλαγεί από τα εσωκομματικά βαρίδια που προσπάθησαν να τον ρίξουν, αλλά το πρόβλημα των φόρων που στραγγαλίζουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα και η αναφαινόμενη κοινωνική έκρηξη από τα βάρη και τις επιπτώσεις του ασφαλιστικού κλπ είναι μπροστά.

Δυστυχώς τα ιδεοληπτικά προσχήματα δεν χρησιμεύουν πλέον.

Ο κ Σταθάκης πρόσφατα    δήλωσε:

‘Είναι αναμενόμενο από μία αριστερή  Σοσιαλιστική κυβέρνηση να αναζητά φόρους να στηρίξει την λειτουργία και κοινωνική υπόσταση του κράτους’  Καμία κουβέντα για ανάπτυξη της ιδιωτικής δραστηριότητας’.

Εύλογα λοιπόν να αναρωτιέται κανείς, από πού θα προέλθουν τα χρήματα για την υλοποίηση μίας κοινωνικής  πολιτικής.

Πώς θα αναπτυχθεί ανταγωνιστική πολιτική όταν οι Έλληνες των νησιών μας επισκέπτονται την Τουρκία για αγορές κηπευτικών, ρουχισμού, υποδημάτων κλπ. Ακόμα και οι ντομάτες είναι εκεί πολλαπλά φθηνότερες.

Μήπως έχετε παρατηρήσει τις τιμές των ξενοδοχείων στη γείτονα; Υπάρχουν τιμές στο επίπεδο των 25 € την ημέρα.

Καλά, καταστρέψαμε την βιομηχανία, τα ναυπηγία και πτωχεύσαμε   τις τράπεζες.  Τι θα κάνουμε όμως με τις υπηρεσίες;

Δίπλα μας έχουμε Βουλγαρία, Κύπρο και Μάλτα, με συντελεστές φορολογίας 15%.

Με ποιό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα θα αντεπεξέλθει μία Ελληνική επιχείρηση;

Που μας ωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Νομισματικό Ταμείο;

Από την άλλη ακούμε τους εύηχους στόχους της αριστεράς περί ανακατανομής πλούτου.  Ποιου πλούτου όμως; Aυτού που έχει φύγει στo εξωτερικό;  Της ακίνητης περιουσίας που έχει συσσωρευτεί από εργασία του Έλληνα για δύο γενιές, λόγω ανασφάλειας και έλλειψη εναλλακτικής επενδυτικής στρατηγικής;

Να βασιστούμε, λοιπόν, στην από- μείωση του υπέρογκου χρέους;  Μα αυτή, θα έχει επίπτωση, μετά από το 2022 .

Αυτές είναι οι σκέψεις ενός απλού Έλληνα πολίτη, ενώ οι απαντήσεις, μέχρι στιγμής, είναι αόριστες ή ακόμα και παραπλανητικές.

Τελικά, μέσα από το σύμπλεγμα όλων αυτών των καταστροφικών καταστάσεων και επιλογών, καταλήγω στο συμπέρασμα και κάνω τις έξεις προβλέψεις και προτροπές.

Η Ελλάδα πλησιάζει να καταστραφεί από την αποεπένδυση, την καταστροφή της μέσης αστικής τάξης,  την αποβιομηχανοποίηση λόγω του λαϊκισμού και του κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού.

Τέλος όλα αυτά έχουν επιβαρυνθεί ακόμα πιο πολύ, και από την ανάγκη συντήρησης ενός δυσανάλογα μεγάλου εξοπλιστικού προϋπολογισμού.

Ειρωνικά, αυτό το τελευταίο, είναι και ο βασικός λόγος γιατί δεν έχουμε καταρρεύσει ακόμα, και αποτελεί την ελπίδα, να μας στηρίξει η δύση για καθαρά γεωπολιτικούς λόγους.

Προβλέπω λοιπόν ότι, η μόνη διέξοδος για τον κ Τσίπρα, είναι η αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας για να ανατρέψει το αδιέξοδο για το οποίο και αυτός συνέβαλε, μαζί με πληθώρα άλλων πολιτικών  και συνθηκών.

Η παρουσία του κ Τσίπρα στην Νέα Υόρκη, όσο και ατυχής και αν ήταν, είναι η ένδειξη ότι ο κ Τσίπρας θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει μία φιλελεύθερη και φιλοδυτική πολιτική  ενάντια στα αρχικά πιστεύω του, τα οποία και τον ανέδειξαν.

Αυτό είναι μία μία πολύ δύσκολη και οδυνηρή μετάλλαξη που θα γίνει, γιατί η εναλλακτική λύση, θα σήμαινε μια εκπληκτικά αναχρονιστική και εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Επικίνδυνη γιατί, όταν η ιδεολογία δεν δικαιώνεται,  ο ιδεολόγος ή ιδεοληπτικός δεν αποδέχεται την αποτυχία και αναζητά άλλους τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.

Μήπως όμως,  η πρώτη φορά αριστερά,  ήρθε, όχι σαν μία παρένθεση, όπως θα επιθυμούσε το παλαιό… ‘διεφθαρμένο’ κατεστημένο να αποβεί, αλλά σαν μία μόνιμη εγκαθίδρυση ενός νέου οριστικού κρατικοδίαιτου κατεστημένου που αισθάνεται την ανάγκη  να  κερδίσει τον χαμένο χρόνο δεκαετιών που κατά την άποψή του καταπίεσε και εκμεταλλεύτηκε τις λαϊκές μάζες….;

Τέτοιες ανοιχτές η κρυφές φιλοδοξίες, τολμώ να πω,  ότι αποτελούν πραγματικό κίνδυνο, που μπορεί να αποφευχθεί μόνο με την σύγκλιση του ρεύματος Τσίπρα με την υπαρκτή πολιτική του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, αν του επιτραπεί από τους απομείναντες στον ΣΥΡΙΖΑ ιδεολόγους της αριστεράς, ομογάλακτους συντρόφους του.

Συμφωνώ λοιπόν με την διακοίνωση του Τσίπρα στην πρόσφατη ομιλία του  στην Νέα Υόρκη, ότι το Ελληνικό πρόβλημα μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για τον τρόπο αντιμετώπισης παρομοίων καταστάσεων στην Ευρώπη και ευρύτερα.

NK

Η ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ 1922 ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
ΤΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015.

Σμύρνη 1922
Οι συγκυρία των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου με τις αναμνήσεις της Εθνικής καταστροφής ίσως να βοηθήσει τους Έλληνες πολιτικούς να αναλογιστούν τις ευθύνες τους.
Με την ευκαιρία των εκδηλώσεων για την μαύρη επέτειο δεν μπόρεσα παρά να ξανά ξύσω τις πληγές οδυνηρών Ιστορικών Εθνικών αλλά και οικογενειακών αναμνήσεων.
Δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς δεδομένου ότι και από τις δύο πλευρές της οικογένειας μου οι ρίζες είναι Μικρασιάτικες.
Δεν κάνει κακό να ρίχνουμε και μια ματιά προς τα πίσω, τα μαθήματα της ιστορίας είναι χρήσιμα.
Δεν μπόρεσα να αποφύγω την σύγκριση των Σύριων προσφύγων στην Μυτιλήνη με την οικογένεια της Μητέρας μου τα μέλη της οποίας ξυπόλυτα έφταναν στον ίδιο χώρο, 1.500.000 πρόσφυγες τότε.
Δεν μπόρεσα να αποφύγω τις συγκρίσεις των γεγονότων που στοιχειοθετούν πολιτικούς και κοινωνικούς παραλληλισμούς.
Εύγλωττα παραδείγματα αποτελούν τα συγκρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, και η εύκολη εκμετάλλευση των Ελληνικών αδυναμιών, όπως εσωτερική διαμάχη και φανατισμός καθώς και οι πρακτικές των αντιμαχομένων Ελληνικών πολιτικο-κοινωνικών παρατάξεων, οι αλλαγές στην γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. οι επιπτώσεις του αμοραλισμού των πολιτικών μας.
Το τίμημα που πλήρωσε η πατρίδα από τις συνθήκες αυτές τότε ήταν απρόβλεπτα μεγάλο και πολύ φοβάμαι παράλληλα δεινά σήμερα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα βέβαια ξεκίνησε τότε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους με την διχόνοια και τον φανατισμό μεταξύ Μοναρχικών και Βενιζελικων.
Μετά από την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών που έδινε την ευκαιρία στην Ελλάδα να καταστεί κυρίαρχος της περιοχής, ο φανατισμός οδήγησε δύο Μοναρχικούς αξιωματικούς να αποπειραθούν την δολοφονία του αρχιτέκτονα της συνθήκης Ελ. Βενιζέλου, στο Παρίσι
Ο Βενιζέλος, άρχοντας και κυρίαρχος από τις επιτυχίες αποτολμά την εκλογική αναμέτρηση.
Όμως, ο λαός κουρασμένος από τους πολέμους και κάτω από τις ποιο απίθανες εκλογικές συμμαχίες Ψηφίζει υπέρ της Μοναρχίας . Ποιο ήταν τότε το διακύβεβμα; Ειρήνη.
Τι δουλειά έχουν τα παιδιά μας στην Μικρά Ασία;
Ποιοι ήταν τότε οι ψηφοφόροι;
Ασφαλώς ήταν οι Μοναρχικοί αλλά μαζί τους ήταν και οι μειονότητες της Θράκης και της Μακεδονίας που την εποχή ήταν Βουλγαρικές, Μουσουλμανικές και Σλαβικές.
Το ποιο ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί και η συμμαχία των Μοναρχικών με το νεοσύστατο κουμουνιστικό κόμμα το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) που ήταν ξεκάθαρα από την αρχή κατά του πολέμου της Μικράς Ασίας, ήταν υπέρ της ειρήνης και της συμβίωσης των λαών.
Τι έγινε όμως ακριβώς μετά, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο 1ος ξεκινά την εκστρατεία αντικαθιστώντας όλους τους έμπειρους αξιωματικούς ακόμα και υπαξιωματικούς που θεωρούντο Βενιζελικοί.
Μήπως αυτή η τακτική μας θυμίζει τίποτα; Την σημερινή εναλλαγή της δημόσιας διοίκησης, που μόνη απάντηση έχει ότι ‘όλοι τα ίδια κάνουν’.
Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που μία εκλογική νίκη αλλάζει την βασική εξαγγελία ενός δημοψηφίσματος η μίας εκλογικής αναμέτρησης, την ειρήνη σε πόλεμο, τα όχι σε ναι και τα ναι σε όχι.
Αντίδραση των συμμάχων
Το τι ακολουθεί είναι σε γενικές γραμμές γνωστό, Οι Άγγλοι που είχαν θεωρήσει, από την περίοδο της ήττας τους στην Καλλίπολη, τον Κωνσταντίνο υπαίτιο για την δική τους αποτυχία, εγκαταλείπουν τον σύμμαχο τους την Ελλάδα που την χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε για διευκόλυνση των σχεδίων τους να διασφαλίσουν πρόσβαση προς τα πετρέλαια της Μοσούλης , εκτελούν αυτό που ο Πρόξενος των Ηνωμένων πολιτειών στην Σμύρνη, George Horton ονόμασε ‘Η μεγάλη προδοσία’. Συνθηκολογούν με τον Κεμάλ.
Και το κουμουνιστικό κόμμα τι θα έλεγε; Ο Λένιν θεώρησε το κίνημα του Κεμάλ σαν ένα λαϊκό κίνημα, πάει και αυτός ο σύμμαχος, πάλι μόνη της η Ελλάς. Ποιος φταίει;
Το δράμα που ακολούθησε ήταν ανείπωτο για την παγκόσμια ιστορία.
Η δημιουργία του Νέου Τουρκικού κράτους θεμελιώθηκε πάνω σε εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα Ελλήνων στρατιωτών και μικρασιατών που ιδιαίτερα για αυτούς τους στερήθηκε, από την ίδια την πατρίδα η δυνατότητα ακόμα και να αμυνθούν.
Τα σφάλματα και η αντίφαση στα πεπραγμένα της Μητέρας πατρίδας είναι ντροπή ακόμα και να αναφερθούν. Απλώς να αναφερθώ ότι τον Σεπτέμβριο του 1922, ταυτόχρονα με τους βιασμούς και τους φόνους από τους Τσέτες στην Σμύρνη, τα θέατρα της Αθήνας ήταν ανοιχτά και τα τραγούδια αντηχούσαν στην πρωτεύουσα.
Μήπως πρέπει να διδαχτούμε τίποτα από όλα αυτά; Μήπως σας θυμίζουν τίποτα αυτά που μοιάζουν με τις παλινωδίες της σημερινής Ελλάδας , μεταξύ των συμφερόντων των σημερινών μεγάλων δυνάμεων ; Ρωσία Αμερική Κίνα Γερμανία.
Αλλά και η μετά την καταστροφή εξέλιξη έχει πολλά να μας διδάξει.
Η συμπεριφορά των Ελλαδητών, δηλαδή της Μητέρας πατρίδας προς τους πρόσφυγες.
Ο κατατρεγμός η εκμετάλλευση, η προσπάθεια των προσφύγων να επιβιώσουν, η προσέλκυση κεφαλαίων του Ελληνισμού του εξωτερικού, η συγκρούσεις της Ελιτ της κεντρικής Ελλάδας με την προσφυγιά που ξεπερνούσε τους κανόνες και τις αριστοκρατικές δομές του κράτους. Παρακαλούσαν οι πρόσφυγες να εργαστούν τις Κυριακές. Οκτάωρη εργασία, τι είναι αυτό;
Oι πρόσφυγες ήταν παραδοσιακά Βενιζελικοί και οι Ελλαδήτες της Ελιτ Μοναρχικοί.
Οι Βενιζελικοί σιγά σιγα δημιουργούσαν δύο πολιτικές παρατάξεις, την Κουμουνιστική παράταξη στην περιφέρεια γύρω από την Αθήνα, κοκκινιά, Ταμπούρια, Καισαριανή κλπ και την αστική κεντρώα Βενιζελική.
Έτσι οδηγήθηκε η Ελλάς στο Β παγκόσμιο πόλεμο, έτσι δημιουργήθηκε και η αντίσταση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στην Γερμανική κατοχή, τα μπλόκα της κοκκινιάς και της Καισαριανής. Και τέλος ο εμφύλιος σπαραγμός
Μία τελείως διαφορετική εξέλιξη από τα Ευρωπαϊκά Εργατικά η σοσιαλιστικά αριστερά κινήματα.
Δεν είναι εύκολο να γίνει κατανοητή, στους δυτικούς, η δομή της Ελληνικής κοινωνίας, γι αυτό και δεν μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα Ευρωπαϊκές συνταγές συναινετικής κουλτούρας.
Η Μικρασιατική καταστροφή και ο μετέπειτα εμφύλιος έχουν ρίζες που ακόμα δεν επέτρεψαν στον Ελληνικό λαό να Εξευρωπαϊστεί. Ίσως γι’ αυτό υπάρχει έντονη διάθεση Ευρωπαϊκών συντηρητικών κύκλων να απαλλαγεί από την Ελλάδα σαν μέλλος της Νομισματικής Ένωσης έστω και με την καταβολή σημαντικού ποσού για διευκόλυνση.
Είναι μεγάλη η καθυστέρηση που αυτές οι δύο δραματικές στιγμές στην ιστορία του Ελληνισμού επέβαλαν στην ανάπτυξη της Ελλάδας που σήμερα πλασάρεται και σαν προοδευτικός προσανατολισμός.
Ασφαλώς ο δυτικός πολιτισμός και οι δυτικές δημοκρατίες δεν έχουν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο αλλά η Ελληνική οικονομική και πολιτική κατάσταση μας θυμίζει προπολεμικές καταστάσεις την περίοδο διαμόρφωσης των εθνών και κοινωνιών της Ευρώπης.
Σαν αργά ξυπνήσαμε και μοιάζουμε σε μαθητευόμενους μάγους. Οι κίνδυνοι ελλοχεύουν στις γύρω περιοχές, στην καταστροφή της κοινωνικής δομής και της οικονομίας.