Archives for category: ΣΚΕΨΕΙΣ

With the impact that recent events have on humanity, which in my opinion will have serious, if not catastrophic, consequences, I am trying to draw my own conclusions.

I realize that in order to have the slightest possibility of approaching reality, I am forced to break free from the shackles of any prejudices that society and the environment in which I lived and gradually I am completing my life.

I need to elevate myself to be able to observe, in detail, the events, and the consequences, short-term and long-term, that shape the environment around me.

Although I am, by nature, an optimistic person, I cannot say that what I observed helped me to maintain my optimism.

I saw the agony of humanity in the catastrophe that a single-celled mutant organism, a virus, could cause the loss of life to a similar degree like what   two world wars have caused.

I observe the clash of civilizations in its worst form, terrorism.

I observe the national and economic conflicts against the background of the political and ideological views that take the form, sometimes, of the mythical creature Lernaean Hydra, and sometimes of the chameleon.

I see the gradual devaluation of traditional values such as freedom of speech, independence, human rights, that took centuries to be established and widely accepted.

These values are often sacrificed on the altar of expediency, whether in the form of nationalist aspirations and economic interests.

Even religions that have always been the instinctive quests of the human race that emphasize its deepest needs, end up a ground of controversy.

The political-economic controversies also degenerate into the altar of populism for control of power.

I believed in the basic principle of democracy that my ancestors, for the first time, pointed out to humanity, in the face of authoritarian regimes that were prevailing in the East.

Even this fundamental value, was forgotten for a period and reappeared in history during Renaissance.

Later, nations went through the upheaval of national and social rearrangements, yet they could not be stabilized to the extent that a balance could be achieved, either internally within each country or internationally among nations.

The institutions and values that were established, with great sacrifices and effort, could not function effectively, they could not overcome National and social conflicts. Adversities could not be balanced.

Personally, my hope has turned to the European Union experiment, aiming to act as a model for the world to deal with the national rivalries which were brought about by two world wars.

Unfortunately, even this union of nations could not overcome the inherent problems of capitalist societies.

It could not overcome key problems of economic and national competition.

The nature of capitalism allows the development of  economies based on defense industries that provide products  in the international market both to enemies and allies simultaneously, in such a way that when the issue is exposed in the open, the answer is: But this is a business issue!

This way of looking at things, together with the survival of populism, has led to painful and frustrating results. I cannot stop thinking the circumstances under which Britain separated  from EU. A real blow for UK and EU

But big problems are appearing on the other side of the Atlantic.

For the first time, the United States is facing the risk of the collapse of democracy due to a populist leader who threatens to overthrow the institutions of the larger Republic.

He trades with friends and enemies on the basis of personal preferences and vested interests, finding ground  in collaboration with people closer to his authoritarian nature with similar temperaments as Putin and Erdogan.

This behavior transcends the boundaries of a favored democracy and poses enormous dangers to America and to humanity.

Eventually I come to the problem of  cultural conflict that has been going on for a long time, but is taking s new dimensions with Turkey trying to become the leader of the Islamic world and an attempt to regain the lost glory of the Ottoman Empire.

Here we transcend the boundaries of national competition and interests.

This includes parameters of religious fanaticism that become an instrument of exploitation for the achievement of Nationalist interests.

The mixture of nationalism with religious fanaticism brings us back to medieval situations, crusades, Holy Inquisition, religious wars, such as jihad, from the worst periods in human history, a completely anachronistic situation, but seriously dangerous when added to the geopolitical interests of countries.

This is where laws and compromises cease to exist, here we face fanaticism, religious dogmatism, terrorism in the name of every god used to serve other interests.

I recognize that both capitalism and colonialism have historical and timeless shortcomings, but these shortcomings are being brought to bear by the institutions.

But no one can solve problems of theocratic conceptions with any kind of logic.

The religious element is not an element to be negotiated.

This is why it can be a disastrous factor in shaping compromising solutions.

It is therefore a crime against humanity to exploit religion as a means of political pressure or negotiation.

So in relation of problems of modern society that include the need to adapt and addressing new forms of challenges, such as climate change, migration, refugees, unemployment, corona virus , the effects of the spread of social networks and technology, energy another problem  is added. the anachronistic consequences of the clash of cultures.

This conflict has great peculiarities because it is combined with problems such as racism, terrorism, the integration of religious and ethnic minorities in the environment of States with different cultural histories that include different legal and social infrastructure.

Meeting these challenges has proved more difficult than the international community expected it to be.

For me, the biggest challenges will be the populism in matters of religion and democracy., These challenges consist of difficulty to adopt compliance to rules of international institutions   and dealing with health crisis in the short term.

I believe that the control of the shortcomings of capitalism will eventually be addressed bas it has the characteristic of self-adaptation if the institutions will be kept under international control.

This is the only optimistic element I can count on, to hope for.

Finally, as an optimistic person, I cannot fail to mention my hope in the survival instinct of human nature.

Με τον αντίκτυπο που έχουν στην ανθρωπότητα τα πρόσφατα γεγονότα, που κατά την γνώμη μου θα έχουν σοβαρές, αν όχι καταιγιστικές επιπτώσεις, προσπαθώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα.

Συνειδητοποιώ ότι για να έχω την παραμικρή δυνατότητα να  προσεγγίσω την πραγματικότητα, είμαι αναγκασμένος να ξεφύγω από τα δεσμά των όποιων προκαταλήψεων που η κοινωνία και το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησα και ολοκληρώνω σταδιακά την ζωή μου.

Είναι ανάγκη να ανυψώσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να παρατηρήσω, από ψιλά, τα γεγονότα , και τις συνέπειες,  βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες, που διαμορφώνουν το περιβάλλον γύρω μου.

Παρόλο ότι από την φύση μου είμαι αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να πω ότι αυτά που παρατήρησα με βοήθησαν να διατηρήσω την αισιοδοξία μου.

‘Είδα την αγωνία της ανθρωπότητας για την καταστροφή που ένας μονοκύτταρος μεταλλασσόμενος οργανισμός, ένας ιός, μπορεί να προκαλέσει  απώλειας ζωής αντίστοιχης εκείνης  των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Παρατηρώ τις συγκρούσεις   πολιτισμών με την χειρότερη μορφή του, την τρομοκρατία.

Παρατηρώ τις Εθνικές αλλά και τις οικονομικές συγκρούσεις με υπόβαθρο τις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις  που παίρνουν την μορφή, άλλοτε της μυθικής Λερναίας Ύδρας, και άλλοτε του χαμαιλέοντα.

Παρατηρώ την σταδιακή απαξίωση παραδοσιακών αξιών και θεσμών όπως η ελευθερία, η ανεξαρτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που χρειάστηκαν αιώνες να καταξιωθούν.

Αυτές οι αξίες συχνά θυσιάζονται στον βωμό των σκοπιμοτήτων, είτε  παίρνουν την μορφή εθνικιστικών επιδιώξεων και οικονομικών συμφερόντων.

Ακόμα και οι θρησκείες που αποτελούν διαχρονικά ενστικτώδεις αναζητήσεις του ανθρώπινου γένους που τονίζουν τις βαθύτερες ανάγκες του, καταλήγουν να γίνουν έδαφος αντιπαραθέσεων.

Οι πολιτικο-οικονομικές αντιπαραθέσεις που  λειτουργούν  τόσο σε περιβάλλον εσωτερικής  αλλά και εξωτερικής διαχείρισης, εκφυλίζονται και αυτές στον βωμό του λαϊκισμού για τον έλεγχο της εξουσίας.

Είχα πιστέψει  στην βασική αρχή της δημοκρατίας που οι πρόγονοί, μου για πρώτη φορά υπέδειξαν στη ανθρωπότητα, απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής.

Ακόμα  και αυτά, μετά από περιόδους, ξεχάστηκαν και ξαναεμφανίστηκαν την περίοδο της Αναγέννησης, αργότερα,  πέρασαν από τους κλυδωνισμούς εθνικών και ταξικών ανακατατάξεων, όμως δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν σε βαθμό να επιτευχθεί μία ισορροπία, ταξική εσωτερικά η διεθνής μεταξύ λαών.

Οι θεσμοί που με μεγάλες θυσίες και κόπο δημιουργήθηκαν δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, δεν μπόρεσαν να επιβληθούν στους Εθνικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, ο κόσμος δεν μπόρεσε να ισορροπήσει.

Προσωπικά η ελπίδα μου έχει στραφεί στο πείραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης  προσβλέποντας να λειτουργήσει σαν το πρότυπο για την αντιμετώπιση των εθνικών ανταγωνισμών που επέφεραν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Δυστυχώς και αυτός ο θεσμός δεν μπόρεσε να  ξεπεράσει τα εγγενή προβλήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Δεν μπόρεσε να ξεπεράσει  βασικά προβλήματα οικονομικών και εθνικών ανταγωνισμών.

Η φύση του καπιταλισμού επιτρέπει την ανάπτυξη της οικονομίας με βάση την βιομηχανία  εξοπλισμών που προσφέρονται ανεξέλεγκτα στην διεθνή αγορά σε εχθρούς και συμμάχους που όταν το θέμα υπογραμμίζεται, η απάντηση είναι : Μα αυτό είναι θέμα Μπίζνες!

Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκισμού μας έφερε σε οδυνηρά και απογοητευτικά αποτελέσματα όπως η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Όμως μεγάλα προβλήματα συμβαίνουν και στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Για πρώτη φορά η ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το κίνδυνο κατάρρευσης της Δημοκρατίας λόγο ενός  λαϊκιστή ηγέτη που απειλεί να γκρεμίσει τους θεσμούς της μεγαλύτερης Δημοκρατίας. Συναλλάσσεται  με φίλους και εχθρούς με βάση προσωπικά και συμφεροντολογικά κριτήρια βρίσκοντας έδαφος σε πιο προσφιλή στον αυταρχικό χαρακτήρα του άτομα  με παρόμοια ιδιοσυγκρασία όπως ο Πούτινγκ και ο Ερντογκαν.

Η συμπεριφορά αυτή ξεπερνά τα όρια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας και εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την Αμερική και την ανθρωπότητα.

Τελικά φτάνω στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης η οποία έχει ξεκινήσει από καιρό, αλλά προσλαμβάνει καινούργιες διαστάσεις με την προσπάθεια της Τουρκίας να αναλάβει θέση ηγέτη του Ισλαμικού κόσμου και ανακτήσει την χαμένη αίγλη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εδώ ξεπερνάμε τα όρια των εθνικών ανταγωνισμών και συμφερόντων.

Εδώ υπεισέρχονται παράμετροι θρησκευτικού φανατισμού που γίνονται   όργανο εκμετάλλευσης για την επίτευξη Εθνικιστικών συμφερόντων .

Η ανάμιξη εθνικισμού και θρησκευτικού φανατισμού μας φέρνει πίσω σε μεσαιωνικές καταστάσεις, σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, θρησκευτικών πολέμων,  από τις χειρότερες  περιόδους της Ανθρώπινης ιστορίας, τελείως αναχρονιστική κατάσταση, αλλά σοβαρά επικίνδυνη όταν προστίθεται στα γεωπολιτικά συμφέροντα  των κρατών.

Εδώ παύουν να υπάρχουν νόμοι και συμβιβασμοί, εδώ αντιμετωπίζουμε τον φανατισμό, τον θρησκευτικό δογματισμό, την τρομοκρατία στο όνομα του κάθε θεού που χρησιμοποιούνται  για την εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων.

Αναγνωρίζω ότι και ο καπιταλισμός και η αποικιοκρατία έχουν ιστορικά και διαχρονικά μειονεκτήματα αλλά αυτά τα μειονεκτήματα έρχονται να εξομαλύνουν οι θεσμοί.

Όμως κανένας δεν μπορεί να λύσει προβλήματα θεοκρατικών αντιλήψεων με κανενός είδους λογικής. Το θρησκευτικό στοιχείο δεν είναι στοιχείο προς διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα καταστροφικό συντελεστή στην διαμόρφωση λύσεων.

Αποτελεί λοιπόν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η εκμετάλλευση της θρησκείας σαν μέσο πολιτικής πίεσης η και διαπραγμάτευσης.

Μέσα λοιπόν στους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας που περιλαμβάνουν την ανάγκη προσαρμογής και αντιμετώπισης νέας μορφής προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή, η μετανάστευση , το προσφυγικό, οι ανεργία, ο κορωνοιός, οι επιπτώσεις της εξάπλωσης των κοινωνικών δικτύων  και της τεχνολογίας, η ενέργεια, προστίθεται και ο αναχρονιστική σύγκρουση των πολιτισμών.

Αυτή η σύγκρουση έχει πολύ μεγάλες ιδιαιτερότητες γιατί συνδυάζεται με προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η ένταξη θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων σε περιβάλλον Κρατών με διαφορετική πολιτισμική ιστορία που περιλαμβάνουν διαφορετική  νομική και κοινωνική υποδομή.

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων αποδεικνύεται δυσκολότερη από ότι περίμενε η διεθνής κοινότητα ότι θα είναι.

Για εμένα τα μεγαλύτερα προβλήματα θα είναι ο λαϊκισμός στα θέματα θρησκείας και δημοκρατίας  όσον αφορά την υιοθέτηση των θεσμών μακροπρόθεσμα και  και η υγειονομική κρίση βραχυπρόθεσμα.

Ο έλεγχος των μειονεκτημάτων του καπιταλισμού πιστεύω ότι θα αντιμετωπιστεί γιατί έχει το χαρακτηριστικό του αυτοπεριορισμού εφόσον διατηρηθούν οι θεσμοί κάτω από τον έλεγχο διεθνούς ελέγχου.

Αυτό είναι το μόνο αισιόδοξο στοιχείο στο οποίο βασίζομαι για να ελπίζω.

Τέλος σαν αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην ελπίδα μου στο ένστικτο επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης.

γηρατεια.jpg

Αλήθεια, γιατί τρομάζεις παλιέ μου φίλε;

Μήπως ξέχασες και δεν αναπολείς;

Βαρέθηκες να ψαχουλεύεις και να ταξινομείς τις παλιές ξεθωριασμένες  σου φωτογραφίες;

Έπαψες πια να αναγνωρίζεις το σώμα σου, και κάποιον άλλο σου θυμίζει το πρόσωπό σου στον καθρέπτη;

Μήπως τα ιδανικά σου και αυτά ξεθώριασαν και η αμφιβολίες  φωλιάζουν μέσα σου;

Ονειρεύεσαι ακόμα; Τότε μην φοβάσαι, δεν γέρασες.

ΟΝΕΙΡΑ.jpg

Πόσα και δεν εγγράφτηκαν για την ζωή, τον έρωτα, την πατρίδα, την θρησκεία, την αγάπη, την απώλεια, την τέχνη, την φιλοδοξία, την επιτυχία, την χαρά, και τόσα ανθρώπινα συναισθήματα που αποτελούν, τα περισσότερα, γεύσεις  ζωής.

Και αν με ρωτήσετε πιο είναι το νόημα της ζωής ακόμα δεν γνώρισα.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο ερώτημα για πολλούς ανθρώπους.

Ζήσαμε και πολλοί από εμάς, ίσως να κάνουμε τον απολογισμό, άλλοι με θετικό και άλλοι με αρνητικό πρόσημο, έχω την εντύπωση όμως ότι οι γραμμές του ισολογισμού αυτού λιγοστεύουν όσο περνούν τα χρόνια και με έκπληξη συνειδητοποιείς ότι τα κεφάλαια είναι πολύ λίγα και οι γραμμές μέσα σ’ αυτά είναι αχνές σαν τις παλιές φωτογραφίες.

Τα κεφάλαια είναι αυτά που σου δίνουν την δύναμη να ζήσεις αλλά οι γραμμές είναι αχνές και σου θυμίζουν τις επιλογές που έκανες σωστές και λανθασμένες.

Πολλοί στερήθηκαν για να ζήσουν αλλά δεν πρόλαβαν και άλλοι ονειρεύτηκαν και δεν έζησαν. Υπάρχουν όμως και λίγοι τυχεροί που πρόλαβαν να ζήσουν τα όνειρα τους, γι’ αυτούς τους τους λίγους τυχερούς οι γραμμές δεν έχουν εντελώς χαθεί και ζουν το όνειρό τους.

iΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΙ.jpg

 

Οπου δεν πίπτει λογος.jpg

Δεν νομίζω ότι είναι δόκιμο η αποδεκτό, κατά οποιονδήποτε τρόπο, να μιλήσει κανείς για κανένα παράπλευρο όφελος από την δράση της πανδημίας του Κορονοιού.

Αποτελεί όμως γεγονός ότι ‘Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει  ράβδος’ !!!!

Ποιος θα φανταζόταν ότι η ΔΕΗ θα επιτρέψει διακανονισμούς χρεών χωρίς προσωπική παρουσία.

Η επιτάχυνση της διαδικτυακής  επικοινωνίας  του κράτους με τον πολίτη και η απλοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών  γίνεται πραγματικότητα, κάτω από την πίεση των γεγονότων, τα παραδείγματα είναι πολλά και θα γίνουν περισσότερα αντιληπτά συν τον χρόνο. Ποιος θα φαντάζονταν εξουσιοδοτήσεις και βεβαιώσεις χωρίς παρουσία στα ΚΕΠ.

Ηλεκτρονική συνταγογράφιση χωρίς προσωπική επίσκεψη στον ιατρό, ηλεκτρονικά υπουργικά συμβούλια με ηλεκτρονικές υπογραφές και πρακτικά.

Απλές διαδικασίες στις τράπεζες κλπ

Η αναδιάρθρωση του Δημοσίου τομέα, συμπεριλαμβανομένου του τομέα  υγείας γίνεται με σχεδόν βίαιο τρόπο ανεξάρτητα από τις ιδεο-πολιτικές προκαταλήψεις.

Η αλληλεγγύη στην Ευρωπαϊκή ένωση έρχεται πάλι στο προσκήνιο, ο κίνδυνος της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης γίνεται το πραγματικό φόβητρο, η εξάρτηση της κάθε οικονομικής εθνικής  οντότητας από το σύνολο και της μίας οντότητας από την άλλη γίνεται η συγκολλητική ουσία.

Στην σκιά της υγειονομικής κρίσης, τα δόγματα αναθεωρούνται, είτε αυτά είναι οικονομικά  ή πολιτικά ακόμα και θρησκευτικά που καταλήγουν τελικά να αποκτούν  και γεωπολιτικά  χαρακτηριστικά που  καταλήγουν να εντείνουν  τριπλό ανταγωνισμό μεταξύ Ασίας, Ευρώπης και Αμερικής.

Ποιος θα φανταζόταν ότι θα έρχονται κινέζικα αεροπλάνα με εξοπλισμό και προϊόντα  βοήθειας προς την Ιταλία και την Ελλάδα αντί αντιστοίχων   Αμερικανικών.

Συνοπτικά, μπορούμε να πούμε ότι η επιζητούμενη ταχύρρυθμη προσαρμογή στις νέες συνθήκες και η εφαρμογή αναγκαίων καινοτομιών που πολλοί ήδη κατάφεραν να υιοθετήσουν, λόγω ευέλικτης προσέγγισης,  μπορεί να επιτευχθεί και από  τους υπόλοιπους, αλλά με νέο πολύ βίαιο τρόπο.

Ας παρατηρήσουμε, γύρω μας, πως ανταποκρίνονται τα διαφορετικά τμήματα της κοινωνίας μας, η νεολαία, οι ηλικιωμένοι, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, επίσης πως αλλάζει η διαβίωση, ο τρόπος διασκέδασης, ο τρόπος εργασίας κλπ.

Αλλά ακόμα  και οι θετικές επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν περνούν απαρατήρητες, όπως, η πρόσκαιρη μείωση του καυσαερίου στην ατμόσφαιρα από τον περιορισμό της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων λόγω των περιορισμών αλλά και της υιοθέτησης εργασίας από το σπίτι, επίσης, θετικές συνέπειες εμφανίζονται  με τις καθαρότερες θάλασσες  από την μείωση των δραστηριοτήτων , ας μην ξεχνάμε και τα ψάρια που επανήλθαν στα νερά της Βενετίας.

Είναι βέβαια ακόμα άγνωστο τι θα ακολουθήσει μετά την λήξη της περιόδου της κρίσης αυτής τόσο στον τομέα υγείας αλλά και στην οικονομία. Πόσο θα επηρεασθεί στο μέλλον η τοπική οικονομία;

 

Τι θα γίνει με το μεταναστευτικό, πως θα αντιδράσει η οικονομία, θα επικρατήσει ο ανελέητος  αυθαίρετος,  άγριος ανταγωνισμός η  θα δούμε πνεύμα  συνεργασίας και αυτοπειθαρχίας, όπως φάνηκε να επικρατεί την περίοδο τις κρίσης;

Πόσα από τα πλεονεκτήματα της βίαιης προσαρμογής θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε μετά την λήξη της κρίσης;

Αλλά και τι καινούριες καινοτομίες θα εμφανιστούν για την αντιμετώπιση μελλοντικών κρίσεων γιατί πιστεύω ότι η κρίση του Κορονοιού ήταν μία προειδοποίηση από τι κινδυνεύουμε στο μέλλον. Η Ελλάδα λόγω εξάρτησης από τον τουρισμό και τις μεταφορές αυτόματα είναι περισσότερο εξαρτημένη και από τους παγκόσμιους οικονομικούς και άλλους παράγοντες.

Ίσως το επίπεδο και η ετοιμότητα των υπηρεσιών υγείας και επικοινωνιών να αποτελέσει τις σημαντικότερες επενδύσεις για το μέλλον.

change.jpg

Ίσως μερικοί θα θυμόσαστε ότι η Amazon ανακοίνωσε ότι το βιβλίο  “Who moved my Cheese” πέτυχε ρεκόρ πωλήσεων με 21εκ. αντίτυπα μέσα σε πέντε χρόνια, κερδίζοντας το τίτλο του “best seller’ όλων των εποχών μέχρι το 2015.

Το μικρό αυτό ‘παραβολικό’ βιβλίο του Δρ Σπένσερ Τζόνσον έκλεψε το ενδιαφέρον του κοινού γιατί οι περισσότεροι ταυτίζουν τον εαυτό τους με τους δύο ήρωες, τα μικρά ανθρωπάκια, τον Χάου και τον Χεμ που ξαφνικά αντιμετωπίζουν απότομες αλλαγές στην ζωή τους, όπως η εξαφάνιση του αγαπημένου τους τυριού.

Ο ένας από τους ήρωες ο Χάου αποδεικνύεται πιο ευπροσάρμοστος στην αλλαγή και προσαρμόζεται στην κατάσταση και ξεκινά στην αναζήτηση νέου τυριού ενώ ο δεύτερος, ο Χεμ παλεύει να αλλάξει το σκεπτικό του και κολλάει.

Το δεύτερο βιβλιαράκι που πρόσφατα εκδόθηκε Έξω από τον λαβύρινθο’ αποκαλύπτει τι αναγκάστηκε να κάνει μετά και πως οι εμπειρίες του μπορούν να βοηθήσουν τον αναγνώστη να ξεκλειδώσει τους αδιέξοδους που ενδεχομένως αντιμετωπίζει ο καθένας στον λαβύρινθο της  ζωής.

Το τυρί  αποτελεί την μεταφορική έννοια για οτιδήποτε επιθυμεί κανείς στην ζωή, την επιτυχία στην επαγγελματική ανέλιξη, ο έρωτας, χρήματα, περιουσία, καλή υγεία, πνευματική ισορροπία και ηρεμία.

Ο λαβύρινθος αποτελεί την μεταφορική έννοια όποιας  πρόκλησης η δύσκολης περίστασης αντιμετωπίζει κανείς και στερεί την ικανοποίηση να γευτεί  το αγαπημένο τυρί.

Τα δύο αυτά παραβολικά βιβλία εκφράζουν  εκπληκτικά τα σημεία την καιρών μας χωρίς να περιορίζονται σε ατομικά στοιχεία, επεκτείνονται σε ευρύτερα θέματα όπως η κοινωνία η πολιτική τα έθνη, η επιστήμη, η οικονομία. Όλοι μας έχουμε να κερδίσουμε από τις παραβολές και τις αλήθειες που αναβλύζουν από τις σελίδες και των δύο αυτών βιβλίων που έφθασαν σήμερα να γίνουν σχεδόν προφητικά.

Δεν είναι βέβαια να συνοψίσω την σοφία που περιλαμβάνεται απλά θέλω να προτρέψω τους φίλους και συνεργάτες να τα διαβάσουν γιατί είμαι βέβαιος ότι θα βοηθήσουν να ξεφύγουν πολλοί από εμάς από πολλές προκαταλήψεις με τις οποίες ζούμε και πεθαίνουμε σε αναζητήσεις μέσα στον λαβύρινθο τρέχοντας σαν τα ποντίκια και μάλιστα κουβαλώντας όπως ο Χεμ ακόμα και άχρηστα βαριά εργαλεία που ποτέ δεν χρησιμεύουν.

NK

 

 

ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ.jpeg

Όσο παρατηρώ τ’ αναμμένα  κεριά του Καβάφη μπροστά μου να λιγοστεύουν, τόσο οι αναμνήσεις των σβησμένων κεριών ζωντανεύουν.

Στιγμές χαράς μοιάζουν με πράσινα  λιβάδια, γαλάζιες θάλασσες και πεύκα που ευωδιάζουν.

Στιγμές λύπης και απόγνωσης , τμήμα της ζωής κι αυτές αναπόφευκτες, μοιάζουν με πέτρες, άλλες μαύρες καπνισμένες, άλλες γκρίζες κι άλλες κάτασπρες  που καίνε σκορπίζουν πόνο και αγωνία στο μέσο μιας ερήμου που η ζέστη επίμονα χτυπά.

Στιγμές χαράς  είναι εικόνες πολύχρωμες με  μια μουσική επένδυση που ξεφυτρώνει άθελά σου μέσα από τα βάθη της λήθης.

Στιγμές λύπης γεμάτες από το γλυκόπικρο  αίσθημα της απώλειας, είναι εικόνες ανυπέρβλητων βράχων που υψώνονται  μπροστά ή ενός γκρεμού που βυθίζεται στο χάος.

Και όμως οι στιγμές χαράς είναι πολλές και πολύ απλές όπως το χάδι, μια ζεστή αγκαλιά, ένα γέλιο, μια ματιά, η μια αναπνοή  που νόμιζες  ότι αποτελούν καθημερινότητα.

Όχι αυτά αποτελούν την αιωνιότητα που την στιγμή εκείνη την αφήνεις να χαθεί και όμως αυτή είναι που μένει να σε ζεσταίνει όταν τ’ αναμμένα κεριά του Καβάφη λιγοστεύουν.

ΝΚ

Weide-Wiese-Vergleich.jpg

PETRES.jpg

ΚΓΡΕΜΟΣ.jpg

ΕΡΩΤΑΣ.jpg

ΕΡΩΤΑΣ 2.jpg

Η εξέλιξη βασίζεται στο επιλεκτικό ζευγάρωμα των   ειδών.

Ο έρωτας αποτελεί την φυσική μορφή επιλογής για την βελτίωση των ειδών.

Η ομορφιά αποτελεί τον βασικό πόλο έλξης για την φυσική ανάπτυξη του έρωτα.

Όταν αυτό παραβιάζεται, παραβιάζεται και η φυσική εξέλιξη με σοβαρές επιπτώσεις.

Πότε όμως παραβιάζεται αυτή η φυσική διαδικασία ;

Δυστυχώς παραβιάζεται όταν υπάρχουν λειτουργικά προβλήματα ή ελαττώματα ή όταν παρεμβαίνουν κοινωνικές διαδικασίες.

Οι επιπτώσεις στην περίπτωση παραβιάσεων της φυσικής διαδικασίας  είναι βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα δραματικές.

Οι επιπτώσεις είναι για τους ανθρώπους ψυχικές, οικογενειακές ακόμα και κληρονομικές,

Από τις παραβιάσεις προκύπτουν κοινωνικοί συμβιβασμοί που σχεδόν αναπόφευκτα καταλήγουν σε προσωπικά η οικογενειακά δράματα.

Κοιτάξτε γύρω σας.

 

χαφταρ-ερντογαν-696x418-1.jpg

The conflict in Libya seems to acquire symbolic importance in the period we are going through today.

This conflict transcends the geographical boundaries of the Mediterranean and extend to a global scale, signifying the ongoing conflict of two worlds.

It contains both elements of geopolitical rivalries but also elements of socio-political principles established after two world wars and the post-communist changes in the Soviet Union, but also after the developments in the «Arab Spring», the war in Iraq and Syria in particular, which coincided with the initial consequences of climatic changes that have contributed to the creation of millions of refugees and illegal immigrants who are trying to shelter in Europe.

It is really rare, even unique to observe Libya gaining legitimacy from the UN with a government that does not represent the country’s parliament, which, in turn, supports a military government supported by the majority of the country’s population.

At the same time, foreign forces, supporting different factions. intervene, i.e. Turkey and Russia, the former intervenes on the side of the government, while the latter supports the military government, both intervene in violation of UN bans.

So what’s going on at the Berlin meeting, and why was Greece not invited to that meeting?

It is quite clear that Germany and Greece belong to separate camps, while Germany depends heavily on oil supplies from Russia, the rest of Southern Europe and mainly France and Italy depend on Libya oil and the Eastern Mediterranean and the Middle East.

At the same time, Germany has special economic ties with Turkey as well as it accommodates 5 millions of Turkish immigrants who naturally are influenced by their mother country.

These two reasons put Germany at odds with the rest of the European Union, and in particular with the countries of the South and the rest of the Eastern Mediterranean countries.

But the worst consequence of Germany’s behavior is not economic, under these pressures, Germany is dragged by Turkey, which violates the principles of international law established after the bloodshed of two world wars. Turkey does not recognize the UN,  neither international law nor maritime law. Instead, it adopts a tactical approach “pick and choose” according to its individual interests.

χαφταρ-ερντογαν-696x418-1.jpg

Η σύγκρουση στην Λιβύη φαίνεται να αποκτά συμβολικά χαρακτηριστικά των σημείων και καιρών που διανύει ο κόσμος σήμερα.

Τα χαρακτηριστικά αυτά ξεπερνούν τα γεωγραφικά όρια της Μεσογείου και επεκτείνονται σε παγκόσμια κλίμακα και υποδηλούν την σύγκρουση δύο κόσμων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Εμπεριέχει τόσο στοιχεία γεωπολιτικών ανταγωνισμών  αλλά και στοιχεία αμφισβήτησης κοινωνικοπολιτικών αρχών που καθιερώθηκαν μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους και των ανακατατάξεων μετά την πτώση του κουμμουνιστικού καθεστώτος στην Σοβιετική Ένωση, αλλά και των εξελίξεων, της Αραβικής Άνοιξης, των πολέμων στο Ιράκ και την Συρία. Ειδικά ο πόλεμος Στην Συρία  συν έπεσε με τα πρώτα δείγματα των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής  που συνέβαλαν στην δημιουργία εκατομμυρίων προσφύγων και παράνομων οικονομικών μεταναστών που προσπαθούν να επιβιώσουν με καταφύγιο την Ευρώπη.

Είναι σπάνιο σχεδόν πρωτοφανές να βλέπουμε στην Λιβύη  να αποκτά νομιμότητα από τον ΟΗΕ μία Κυβέρνηση που δεν εκπροσωπεί το κοινοβούλιο της χώρας το οποίο, αντίθετα, στηρίζει μία στρατιωτική κυβέρνηση που υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας.

Ταυτόχρονα επεμβαίνουν ξένες δυνάμεις που στηρίζουν διαφορετικές παρατάξεις, Τουρκία και Ρωσία, η πρώτη στο όνομα της νόμιμης κυβέρνησης που παρέχει ο ΟΗΕ, ενώ η δεύτερη στηρίζει την στρατιωτική κυβέρνηση, και οι δύο κατά παράβαση των απαγορεύσεων που επιβάλει ο ΟΗΕ.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην σύσκεψη του Βερολίνου, και γιατί δεν προσεκλήθη η Ελλάδα στην σύσκεψη αυτή;

Είναι απόλυτα εμφανές ότι η Γερμανία και η Ελλάδα ανήκουν σε ξεχωριστά στρατόπεδα η μεν Γερμανία εξαρτάτε απόλυτα από την τροφοδοσία πετρελαίου από την Ρωσία, ενώ η υπόλοιπη Νότια Ευρώπη και κυρίως η Γαλλία και Ιταλία  εξαρτάτε από την Λιβύη και  Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα η Γερμανία έχει ειδικούς οικονομικούς δεσμούς με την Τουρκία. Αυτοί οι δύο λόγοι φέρνουν την Γερμανία σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως τις χώρες του Νότου και τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.

Η χειρότερη όμως συνέπεια της συμπεριφοράς της Γερμανίας δεν είναι οικονομική, κάτω από τις πιέσεις  αυτές, η Γερμανία σύρεται από την Τουρκία που παραβιάζει τις αρχές της διεθνούς νομιμότητας που καθιερώθηκαν μετά από την αιματοχυσία δύο παγκοσμίων πολέμων. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τον ΟΗΕ ούτε το Διεθνές Δίκαιο ούτε το Δίκαιο Θαλάσσης. Αντίθετα υιοθετεί την τακτική ‘κατ’ επιλογή’ εφαρμογή του νόμου ανάλογα με τα κατά περίπτωση   συμφέροντά της.