Archives for category: Ποιηση

ΜΟΡΦΕΣ 2.jpg

Εσύ δρομέα της ζωής μη σταματάς για ν’ αναπολείς

Θα σε προλάβουν οι μορφές , αυτές που ύφανες για να ζεις.

Μορφές  χτισμένες πάνω στα αρχαία τείχη που ήξερες ότι υπάρχουν.

Μορφές κεντημένες σε υφαντό που άλλες ζουν και χαίρονται, άλλες που χάνονται

και άλλες που χάθηκαν.

ΜΟΡΦΕΣ.jpg

Είναι ψυχές ή ζωγραφιές: Η μήπως ηχούν σαν μουσικές;

Εσύ δρομέα της ζωής μη σταματάς ν’ αναπολείς.

Είναι η ζωή σου οι μορφές, άλλες γλυκές άλλες πικρές που σ’ αγκαλιάζουν σαν της γιαγιάς το υφαντό.

Η μουσική είναι αναπνοές που νανουρίζουν και τύμπανα που σε ξυπνούν.

Τα τείχη τα βυζαντινά είναι τα όρια που ξεπερνάς, μην τα φοβάσαι.

ΤΑ ΤΕΙΧΗ.jpg

Advertisements

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

ΦΘΙΝΙΠΩΡΟ.jpg

Το φθινόπωρο πάντα μου προξενούσε μία περίεργη γλυκόπικρη γεύση

Γλυκιά, γιατί με γοητεύουν, τα πρωτοβρόχια και ο θόρυβος  από τα λάστιχα των αυτοκινήτων πάνω στην φρέσκο βρεμένη άσφαλτο.

Γλυκιά,  γιατί νιώθω την μυρουδιά από τα  χρυσάνθεμα που ανθίζουν.

Πικρή γιατί μου θυμίζει την βαρυχειμωνιά  που έρχεται.

Πικρή,  για την φευγαλέα ομορφιά που αφήνουν τα χρυσοπράσινα φύλλα όταν φυλλορροούν  και γεμίζουν τους δρόμους και τα ρυάκια.

Καλημέρα γλυκιά θλίψη.

 

αστραπες.jpg

Ο μονότονος ήχος του τραίνου σε ναρκώνει, σου κλείνει τα μάτια.

Βλέπεις από το παράθυρο τα λαγκάδια της ζωής σου

τα δάση, τις γέφυρες πάνω από τους γκρεμούς.

Βλέπεις μέσα από το φως του φεγγαριού, τις ανταύγειες  από τις αστραπές η τον ήλιο που εναλλάσσεται με το απότομο σκοτάδι της σήραγγας .

Πάνω στις ράγες μιας διαδρομής με λίγες διακλαδώσεις και πολλούς σταθμούς

Με ένα τέρμα, γνωστό σαν το πεπρωμένο σου.

ΝΚ

 

Εσύ πόσες ζωές συνειδητά εβίωσες;

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.jpg

Είναι αυτός ο κόσμος ένας και μοναδικός;

Η μήπως ο κάθε ένας από μας  βλέπει και παρατηρεί το πως αυτός αισθάνεται υποκειμενικά τον κόσμο;

Και αν αυτός ο ένας κόσμος, ο ιδιωτικός αλλάζει διαχρονικά και αποτελείται από αποτυπώσεις ή αντανακλάσεις  των  αισθήσεων ή ψευδαισθήσεων μιας υποκειμενικής πραγματικότητας που σχηματίζεται μες’ το ανθρώπινο μυαλό του, τότε, πόσες πολλές πραγματικότητες χωρά αυτός ο ένας και μοναδικός κόσμος ο ιδιωτικός για κάθε ένα από μας;

Και αν η αποτύπωση αυτή συνθέτει του καθενός την  συνειδητότητα τότε και το όνειρο ακόμα και οι επιθυμίες δεν αποτελούν βιώματα;

Κι αν είναι έτσι, πόσα βιώματα μπορούν να συνυπάρξουν σ’ αυτόν τον ένα  κόσμο, τον ιδιωτικό;  Πόσες διαχρονικές, ξεχωριστές ζωές και κόσμους βιώνουμε μέσα μας, ο καθένας από εμάς;

Μένω ανήμπορος να φανταστώ, να ξεχωρίσω και να  μετρήσω τους κόσμους που αγκαλιάζω μέσα μου, πόσο πολύ δε περισσότερο γίνομαι ανήμπορος να αναλογιστώ τους κόσμους που υπάρχουν γύρω μου.

Ω τι απέραντος κόσμος φίλοι μου! Τι πλούτος! Άπειρος ο αριθμός των κόσμων που δεν βάζει ο νους σου.

Εσύ πόσες ζωές, μες την ζωή σου εβίωσες;  Τι έζησες τι έχασες;  Ποιους κόσμους είδες και  πόσους άφησες να περάσουν δίπλα σου χωρίς να έχεις τα μάτια ανοιχτά και τις αισθήσεις σου να καταλάβεις;

Είσαι φτωχός η πλούσιος παγιδευμένε φίλε μου σε μια ζωή απελπιστικά μονότονη λάτρης μιας εικονικής ασφάλειας και οπαδός μιας ανύπαρκτης μοναδικότητας;

ΝΚ

 

Ο ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΩΝΕΙΟ

ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ.jpg

Είμαι περήφανος, γιατί θ’ ανοίξω την πόρτα την μεγάλη αυτή μπροστά μου.

Κλείνω την πόρτα πίσω μου και δεν κοιτάξω . Δεν θέλω να δω.

Θέλω να δω μόνο  μπροστά , μόνο μπροστά που είναι το μέλλον του ‘θα’ που δεν ελέγχεται.

Ότι κι αν πω είναι όμορφο, γλυκά ακούγεται, δεν θα πιώ το κώνειο, ότι κι αν γίνει.

Ίσως να θυσιάσω κάποιους άλλους κι εγώ θα είμαι ανένδοτος ο ήρωας του ‘θα’.

Το ’θα’ δεν είναι κοντά αλλά  ίσως έρθει αύριο, ίσως μεθαύριο, ίσως σ’ ένα μήνα ή του χρόνου, και αν έρθει εγώ θ’ αργήσω.

Είμαι περήφανος,  γιατί πιστεύω στην αλήθεια την μοναδική που σώζει και θα αποδειχτεί, θα σώσει.

Δεν κοιτώ πίσω από την κλειστή την πόρτα γι αυτά που είπα ή έκανα, είναι πίσω δεν με αφορούν άλλοι τα έκαναν και οι συνθήκες άλλες, διαφορετικές.

Είμαι περήφανος γι αυτά που πίστεψα κι ότι κι αν έγινε δεν με αφορά ‘θα’ γίνουν.

Κι αν δεν γίνουν, άλλοι θα φταίνε. Εγώ πιστεύω, ψέμα δεν λέω αλλά το κώνειο άλλοι θα πιούν. Αυτοί οι δηλοί, οι άλλοι.

ΝΚ

 

“Η ποίηση δημιουργείται από φράσεις που εκφράζουν ιδέες και οι φράσεις δημιουργούνται από λέξεις, αλλά οι λέξεις συχνά εκφράζουν τις ιδέες και μόνες τους”.

ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Κι έγινε φως από την γέννα σου!,
πρώτη αναπνοή,
κι’ αμέσως μετά, απέκτησες αντίληψη,
εικόνα, έκφραση, αίσθηση, μελωδία!,
που σύντομα σου χάρισαν συνείδηση,
υγεία, ομορφιά, αρμονία, ασφάλεια, χαρά δημιουργίας, ευαισθησία, αυτοπεποίθηση, έρωτα, γνώση.
Tελευταία, σου έδωσε επιλογή για επικοινωνία,
ολοκλήρωση, συντροφικότητα, φιλία, θαυμασμό, αγωνιστικότητα, ευσπλαχνία, καλοσύνη, πίστη, ανεξαρτησία, αισιοδοξία, ζωή.
Και έγινε νύχτα, σκοτάδι,…. τι απομόνωση…..,
φθορά, κορεσμός, αδυναμία, φθόνος, εμπάθεια, αποτυχία, ασθένεια, ασχήμια, μισαλλοδοξία, εξάρτηση, εμμονές, άγνοια, εγωκεντρισμός, ανασφάλεια, αδράνεια, φανατισμός, μηδενισμός, απαισιοδοξία,…….
θάνατος .
Τι διάλεξες πτωχέ μου άνθρωπε;
Ποιο δρόμο πήρες;
…..Η μήπως άλλαξες κάπου στην μέση;…………….
NK

Τα συναισθήματα μπορούν να εκφραστούν με λίγες λέξεις μόνο.

Ίσως και με μια εικόνα, η μια φωτογραφία, ένα στιχάκι από τα παλιά ημερολόγια, εκείνα του τείχου, ή μια μουσική γνώριμη παλιά ή και καινούρια ακόμα.

Η μεγάλη ευαισθησία μπορεί να χτίσει ή και να χαλάσει μια ζωή.

Γι’ αυτό θυμήθηκα και πάλι σκέψεις και εικόνες από τις ηλικίες της πιο αυθεντικής ευαισθησίας.

Ήταν λέει δύο μπαλόνια κόκκινα, που κοιταζόντουσαν νευρικά και

heart-ways-28

ανήσυχα και ρώταγαν το ένα το άλλο «τι έχεις μέσα σου»;
Και όσο πίεζαν να δουν τόσο και απωθούνταν το ένα από το άλλο.
Μες την στιγμή του χρόνου, τι τύχη, πριν από το φύσημα του ανέμου τα χωρίσει, πρόλαβαν και πιάστηκαν από τα δυο κορδόνια τους και έφυγαν μαζί ψιλά, ήταν σαν να φώναζαν μέσα στον άνεμο, σ’ αγαπώ.

ΝΚ