Archives for category: Μακεδονία.




It is obvious that discussions or even negotiations between representatives of opposing sides coming from East and West cannot help but reflect the conflicts of two different worlds and their historic evolution.

It is inevitable that each side will try to interpret events and facts that have taken place during different periods in history to defend each other’s point of view, especially when we go through major evolutionary changes due to major conflicts between national powers which maintained different cultures and religions which have played important roles.

In order to arrive at a credible evaluation and conclusions one requires patience and deep investigation of reports of historians and make such investigations with no prejudice, as much as possible.

It is almost impossible to investigate and derive totally impartial conclusions about the influence that major civilizations had on human history especially if the periods we are trying to investigate include vast periods that start from the Hellenistic times, pass through Roman, Byzantine times, Arab expansion into Europe, Ottoman expansion from Asia to Africa and Europe, periods that included also large number migrations of mostly North European and Asian tribes  which took place in waves, mainly among 6th and 11th century.

These migrations evolved to the rise of Balkan and other areas, states which naturally conflicted with indigenous populations existing for thousands of years, which tried to maintain their local culture, rights to their land, religion and traditions.

barbarian ivations.jpg

The coexistence among new comers and indigenous populations resulted in mutual exchange of cultures, religions and traditions. This exchange in some cases  influenced new comers or the other way arround, from more advanced civilizations that had been established in previous years, except in cases where the ivadors applied strong military forces.

It seems that each Empire, as it was expanding, from Alexander the Great, to Romans, Byzantines, Arabs, and Ottomans tried to do the same thing, using their military or caltural assets. which were different each time. In every case the same denominator had always been military strength and power.

Byzantium, an empire that had mainly conveyed Greek culture and national identity, became the vehicul that accepted and distributed Christian religion, survived for 1000 years against attacks from every side, East and West, North and South, during medieval periods.

So, understanding the Byzantines can bring us closer to understand the historical background of the conflict between East and West and certainly appreciate the conflict between Turkey and Greece, as well as the conflict between Christianity and Islam.

Rome was not effected, Konstandinouple and Geece was mostly effected.

Byzantine was a part of Roman Empire that broke out from the Western Roman part and survived ruling over numerous national entities, especially during the centuries of great migrations  defending against raids from many tribes that gradually formed new states arround it as well as survived attacks from ancient nations such as Persians and Arabs.

Among the new states that were formed some survived and others disappeared. An example of a state that disappeared is the Eastern Franky Empire of the Great Moravia of Croats and Serbs who continuously formed different alliances that failed.

Further tribes that formed various temporary states include the «Chazars», a  semi nomadic Turkish or Touranic group which was a family of various nomadic tribes from Mongolia and South Eastern Siberia which were migrating, in waves, during medieval period,  mainly between 6th and 11th century.

They were speaking some ancient Turkish dialects which later evolved to modern Turkish versions. Their religion was “Samanism” worshiping God Tengri the God of the “blue sky”. The majority of these populations, especially the ones which moved south, adopted Islam under Arab and Persian influence which had already been converted to Islam, a vigurus new religion inspiring and encuraging expamsion.

The meeting of Turks with militand tradition with Arab  civilasation and Islam generated the power that confronted Byzantines and West.

During the period of their migration, some Turkish tribes stretched along   a huge area from Asia Minor and the Black Sea to the coasts of the Arctic Ocean, establishing their own state structures, controlling the trade routes between Europe, Persia and China. Most of them were short-lived and over the centuries they were annexed by stronger kingdoms (Russia, Georgia, and China), some survived and created the foundation of six currently existing states: Azerbaijan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Uzbekistan, Turkey, and Turkmenistan.

Bulgarians were also of Turkish origin, but after settling in the Balkans (late 7th century), although they dominated the state they created, they were influenced by Slavs to the extent that the only Turkish caracteristic they held was their name, “Bulgarians”

The Turkish tribes should not be confused with the modern Turkish nation, the second is just a branch of the original tribes. The new Turkish state is implementing a policy of reunifying all these states as a nation or the same ethnicity under the Muslim religion.

In spite of this migration that compares with migrations of other tribes such as Serbs  and other including Germanic and Norwegian tribes,  the core of indigenous population, and administration of the Byzantines was of Greek national identity by far, in spite of internal population shifts that were taking place, from time to time, as new tribes and races were appearing.

The most recent and controversial situation discussed today is Macedonia, which eventually became  a region of Ottoman Empire, as most Balkan regions including Mainland Greece, the Aegean Islands, Thrace and Cyprus became.

The original indigenous population in Macedonia was Greek with populations remaining in the area from raids that took place from various entities including Venetians from Western attempts to acquire parts of Greece, the islands and Crete, Slavs, Bulgarians, Romanians, Turks and Arabs, Albanians etc.

The Byzantine Army was strong enough to stand up and oppose attacks from most raids for more than 1000 years.

It is worth making historic references to Macedonia if one wants to understand how and why Macedonian populations maintained their Greek national identity, in spite all tribal population movements during medieval period

Macedonia during Roman period.

The Battle of Pydna, in 168 BC, constituted the most decisive battle of the Third Macedonian War (171-168 BC), a battle that marked the demise of the Macedonian kingdom and opened the way for the conquest of Greece by the Romans.

Macedonia during Byzantine period

The Macedonian Dynasty (867-1081 AD)

The era of the Macedonian dynasty is divided into two uneven periods, in terms of importance and duration. The first period lasted from 867 until 1025, the year of the death of the Byzantine Emperor Basil II, while the second and short period lasted from 1025 until 1056, when Queen Theodora, the last member of this dynasty, died.

There is no question about the existence of Greek population during the period of Macedonian Dynasty

The struggle in the East and the North with the Arabs, Bulgarians and Russians was crowned by the brilliant success of the Byzantine army in the last 50 years of the 10th and early 11th centuries. This was done despite the failures at the end of the 9th and early 10th centuries. The triumph of Byzantium was great, especially during the times of Nikephoros Fokas and John Tsimiskis, in order to reach its peak during the reign of Basil II. At the time of the latter, the separatist movements of Asia Minor were suppressed, Byzantium’s influence in Syria was strengthened, Armenia was partially annexed by the Empire, and partly became Byzantine, Bulgaria changed to Byzantium and Russia, taking Christianity from Byzantium, has gained closer religious, political, commercial and cultural relations with the Empire.

The Macedonian Dynasty was accused and persistently denied that it was Greek Macedonia but instead propaganda insisted that it was controlled by Armenian Emperors, therefore non-Greeks.

All of this Dynasty was presented, by propaganda, as Armenian because of its alleged origin. The joke of the whole hypothesis is that Basil I the Macedonian (not Basil II Bulgaroctonos),  who  was declared Macedonian,  was born in Thrace from Greek parents and not in Armenia

Nor is the  allegation true that the Macedonian dynasty was of Slavic origin, since the war conflicts within almost all of the Empire, with the Slavic tribes, were known to be very serious.

The maps show Bulgarian or Serb acquisitions in the general area in the Balkans are the descriptions of locations referring to raids that gave names to locations that were occupied for small periods that were later recaptured from the Byzantine armies. This, inevitably, created mixed populations areas that eventually created new indigenous populations. Many Slavs were absorbed by Byzantines to a degree that in some cases Slavs became Byzantine Emperors.


The reality was that the basic Greek culture survived and maintained a dominant position within the Byzantine Empire that influenced most of nationalities that existed within the Empire. Many Slavs that setle in areas of Greece were totally absorbed by the locals over the years the same way Bulgarians were absorbed by Slavs.

This, together with Christianity, that merged with Greek language and culture helped to distribute both Christianity and Greek culture to extend that Slavic populations and Slavic states, including Russia were strongly influenced.

A most striking evidence is the creation of Cyrillic alphabet.

It is known that Cyrillos and Methodius two Greek Monks from Thessaloniki   created the Slavic alphabet, on which the Russian-language alphabet was based.

It is, however, important to clarify how Slavs and Bulgarians appeared, and how the two Greek Monks, who became Saints, ended up influencing, so significantly, the course of Slavic history including Russia and Bulgaria.


In the last 50 years of the 6th century, the Slavs after their arrival were not only plundering the Balkan possessions of the Byzantine Empire but also reached Chanak Cale (Hellespontos), Thessaloniki, Southern Greece and the coasts of the Adriatic Sea, where many of them settled.

The Avaro-Slavic ( Avars was a nomadic tribe of warriors  from Euro Asia of Altaic mountains-Turkish origin) invasion against the Byzantine capital took place in 626 AD, while Thessaloniki was besieged by Slavic tribes, which brought the city into a very difficult position.


At the same time the Slavs descended to the Aegean Sea striking with their ships the Byzantine fleet and often cutting off the capital’s supplies for food.

The oldest references to the Slavs appear in Byzantine documents of the early 6th century.

At the time of the Great Migrations (5th-6th century AD) the Slavic people began to claim the eastern European area. These migrations were completed by the late 8th century AD.

According to historical sources, there are three main migratory streams: a) the first one took place in the second half of the 4th century: because of the demographic increase, their first migrations were to the east where they settled among the native peoples; b) is associated with the invasion of the Avars (The Avars are a Northeast Caucasian native ethnic group who are the predominant of several ethnic groups living in the Russian republic of Dagestan). in the 5th century AD. The Slavs traveled west and central Europe from the Alps to the Baltic Sea, replacing several German tribes; c) the third migratory stream moved southwards into the Balkans and Byzantium.

At the beginning of the 8th century AD more than ten major associations of Slavic tribes were created in the territory of Eastern Europe, which were no longer based on their racial qualities, but slowly advanced to the creation of states.

The diversification of the levels of growth and strength of the various peoples  led to intense conflicts.

This was due to the instability of the newly formed states.

This situation gave the Varangians (a name given by Greeks to Vikings) the opportunity to invade their lands and intervene in their affairs.


At that time, the Varangians were already known in Western Europe either as robbers or as capable merchants-sailors. The Goran-Normans also came to the territories of the Slavic areas, where they tried to enslave and impose taxes on the Slavic tribes.

These contacts of the Varangian Slavs played a decisive role in the creation of Russia of Kiev.

The Eastern Slavs were the dominant group along the central axis from Russia to Kyev to Novgorod, at least until 800 AD, and continued to move north and east, settling in new lands.

In 862 AD, one of the few manuscripts was found describing the beginning of Russia, The document was called «Description of the Old Times» and mentions  that the Slavs from the area of Lake Ilmen visited the town of Novgorod, the Varangians, and asked for Prince Rurix to become their ruler.


In this way he became the founder of the Royal Dynasty of the Rurricides and the State of Rus (now known as Russia), which retained power for more than 600 years.

The Russian people, until the end of the 10th century, were still pagan and did not incorporate the alphabet into their language. The change took place the end of the 10th century, when the state of Kiev accepted Christian religion, when it eventually adopted the Cyrillic alphabet, on which the Russian language is currently based.


The last 50 years of the 7th century are also characterized by the fact that during this time the new Bulgarian kingdom was formed on the northern border of the Byzantine Empire along the Danube’s river shores.

A kingdom, whose later history was extremely important for the fate of the Byzantine Empire. In this period, mainly the old Bulgarians, a people of Turkish origin, who were very close to the Hun race, are mentioned. From 650 ac Bulgarians had serious conflicts with the Byzantines

The newly formed kingdom, recognized by violence by the emperor of Byzantium, became a dangerous neighbor.

After the Bulgarians were politically recognized, they slowly began to increase their aquisitions and collided with the Slavic population of the neighboring provinces.

Bulgarians as newcomers introduced the military organization and discipline among the Slavs.

Acting as a unifing factor among the Slavs of the peninsula, who had previously lived in separate groups, the Bulgarians slowly developed a dynamic state, of course, a great threat to the Byzantine Empire. Later, many military operations had to be organized by the Byzantine emperors against the Bulgarians and the Slavs. The Greek element was protected by the Byzantine troops.

Numerically smaller than the Slavs, the Bulgarians, soon found themselves under the strong influence of the Slavs. Large tribal changes took place among these Bulgarians, who, while the time passed, lost their ethnic Turkish (ethnic) ethnicity to become almost completely Slavs in the middle of the 9th century, although still bearing their old name: «Bulgarians» .

The Second Bulgarian Empire was a medieval Bulgarian state that existed between 1185 and 1396.

It was the successor state of the First Bulgarian Empire that reached the peak of its power under Tsar Kalogiannis and Ivan Asen B before being gradually conquered by the Ottomans in the late 14th and early 15th centuries.


The successor states were the Principality and later the Kingdom of Bulgaria in 1878.

Until 1256, the Second Bulgarian Empire was the dominant power in the Balkans, defeating the Byzantine Empire in many great battles. In 1205 Emperor Kalogiannis defeated the newly established Latin Empire in the Battle of Adrianople.

Ivan Asen’s nephew II defeated the Despotate of Epirus and made Bulgaria a regional power again. During his reign, Bulgaria spread from the Adriatic to the Black Sea and the economy flourished. By the end of the 13th century the Empire had fallen under constant raids by Mongols, Byzantines, Hungarians and Serbs, as well as internal upheavals and uprisings.

In the 14th century, there was a temporary recovery and stability, but with the peak of Balkan feudalism, as a central authority, gradually their power in many areas was lost.

On the eve of the Turkish invasion, Bulgaria had been split in three.

The period between 13th and 14th century population ratios and national identities was mixed between Greeks Slavs and Bulgarians.

In spite of great animosity and fighting there is evidence of great Byzantine influence to Bulgarians in administration cultures, religion, architecture and art. Later alot of Bulgarians prefered to move to Greek side due to religious reasons. Populations were still mixed with towns having Muslim, Greek, Slavs  Bulgarians, Pomaks, Vlachs Albanians.

Many Slavs and Albanians were totally absorbed by Greeks and became the stronger fighting forces against Ottomans during the Greek uprisal during the19th century.



The mixed papulation problem in the Balkans is still evident with existing minorities in Albania North Macedonia even in Bulgaria Greece and Turkey although the numbers in Turkey have been sosmall due to national cleansing that took place in Turkey the 20th century.


The question that still remains in my mind is, to what extend Muslim populations migrated to Greece or they were Greeks converted by force or persuation to Islam.






The result of the public referendum from Skopje (FYROM) generates some interesting but also contradictory conclusions.

It indicates how deep the nationalistic roots are in this country, how much pride they derive from the ancient Greek history that makes them forget their own origin, their roots, their history their language.


They denounce the fact that Greece in ancient times consisted of different city states but they did share the same language, the same religion, the same nationality, the same culture, the same love for art and philosophy.  They united to fight the same enemies and they considered their civilization superior to all foreign races and nations. They declared, “Every non Greek was a Barbarian”. This conviction kept them together, Athenians, Spartans, Corinthians, Aeolis, Dorians, Ionians, Cretans, Lesbians etc

They admired and shared the same teachers like Aristotle, Socrates, Plato and Hippocrates from Samos Island, the same Historians like Homer and statesmen like Solon. They united under Alexander the Great against the mighty Persian Empire and conquered the world spreading around the Greek spirit and civilization.

What a glamour this story gives, even Slavs, Vlachs, Bulgarians and Albanians could unite to inherit part of this story.

Serbs’ ancestors settled in the Balkans somewhere in 6th and 7th century, according to the Byzantine sources. Serbs came to South Yugoslavia in similar times and assimilated with the indigenous people who lived there. Montenegrins – same time period. Croats lived in the territory that was a subject of rivalry between the Franks and Byzantine Empire, yet they united in 10th century. Slovenes in the second half of 6th century. Bosnians settled in similar period, Bulgarians as well.

Tito was very clever to sow seeds of this story to make the inhabitants of this mixture of nationalities, in the area, feel as successors of this proud past while at the same time the story was serving his plans to expand in North Greece and get access to Aegean Sea.


He almost forgot the Greek minority in Monastir area, a minority for which, even today, nobody talks about.

So the area of a district that used to belong to Ancient Macedonia, a City state of Greece, gives the inhabitants of this, although have nothing to do with Ancient Macedonians, who were pure Greeks, to claim Macedonian nationality living aside Greek Macedonians who have the right to claim that they are  the real successors of Ancient.

All this conflict that remains for more than 75 years, could have been solved with the name of the country to be North Macedonia and the nationality to be North Macedonians the same like New Zealand. One cannot understand the insistence of Macedonian nationality that is hiding irredentist aspirations.

The Times report that Greece has so far opposed any reference to the term «Macedonia» in the name of the country, pointing out that Alexander the Great had no relationship with FYROM and that the Skopje government was appropriating the Greek hero, perhaps by looking at territorial claims.

It is really a pity that that these two countries Greece and FYROM cannot find a solution that will help both to improve their future.

The fact is that both countries are victims of conflicting interests derived from previous years, when FYROM and the Greek part of Macedonia was the center of fights and claims between Bulgaria, Serbia, Greece, Turkey and USSR.

Now the conflict has been extended to include EU, NATO, Turkey, Albania, Greece and USA.

The result of the recent referendum is being considered as a success of Russian influence that is stopping the entry of FYROM in NATO and EU. It is also to the benefit of Turkey which is always taking advantage to promote its own commercial and military interests

Especially during recent developments that challenge the relationship between Turkey and USA the outcome of the public referendum gives a better opportunity for Turkey to take advantage of the situation destabilizing further the relationships of Turkey with Greece and West. Yet it Greece is becoming a strong hold for USA which is expanding its military basis in the area.

Politics is coming back to the Balkans and Greece is becoming a central point of conflict between East and West.

Russia is threatening that they will exercise veto in the security council of UN for the acceptance of FYROM under the name North Macedonia, but this in no way an issue that comes under the responsibility of the Security council of UN .

Turkey is also objecting the agreement signed between Greece and FYROM in Prespes and they recognize FYROM under their constitutional name Macedonia. What else one may expect from Turkey? They would always stay against Greece’s interests.

Turkey is going through a period with its worst relationship with West , mostly with  USA.

Germany is trying to protect its financial interests as they have significant investments in Turkey, but they cannot bridge the gap all the way. The distance Turkey  is taking from the European ways and regulations keep these two countries apart.

islamic clash.jpg

Turkey is also playing a double game, they maintain contact with Europe while they are also shifting towards Russia and China, not to mention Iran while they stay a NATO member, a very delicate position to maintain for long.

Turkey is also trying to establish a status quo in both Aegean and Cyprus regarding Mediterranean Sea and exploration rights. We can hear Erdogan advocating the famous Turkish statement, “Kazan-Kazan” which means “win-win”, everyone would agree with such statement but when Turkey speaks of “win –win” what they really mean is something like “karagkiozis” statement: “What is mine is mine and what is yours is 50% mine”. The following graph indicates the six miles limit set on Greek islands in Aegean Sea.


Greece has enough experience in negotiations with Turkey, this is why they would never negotiate directly with them, this is why Turks are afraid that Greece will always bring other western powers to such negotiations, hence the Greek boarders become EU boarders, and their interests become EU and USA interests. The following map indicates the real  conflict of interest with Cyprus where Turkey is denying the right for Cyprus, an UN and EU member to be an independent nation with its own AOZ. This is the risk that can cause a real war.

aoz-kypros-oikopedo-7-630x359 (1).jpg

Ankara’s recent statement that they will start explorations in  Cypriot AOZ caused the decision of the Cypriot cabinet to invite companies to express interest to receive authorization for explorations   bloke  7. of Cyprus AOZ





        Υπό Stephen G. Miller, Επιτίμου Καθηγητού του ΠανεπιστημίουBerkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ

        Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου άρθρο, του  διάσημου Αμερικανού Καθηγητή Στέφεν Μίλλερ,  προς το επίσημο Περιοδικό του Αμερικανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου «Archaeology Magazine»,στο οποίο με      ακλόνητα ντοκουμέντα και αδιαμφισβήτητα επιστημονικά επιχειρήματα, καταρρίπτει απόλυτα τους ισχυρισμούς των Σκοπίων, περί του δήθεν δικαιώματός τους να αποκαλούνται «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» και «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ»!

        Ειδικότερα, ο διάσημος Καθηγητής, με αφορμή προκλητικό άρθρο του Δημοσιογράφου Matthew Brunwasser για τα Σκόπια, υπό τον τίτλο «Letter From Macedonia: Owning Alexander», που δημοσιεύθηκε στο προηγούμενο τεύχος Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου του καταξιωμένου αμερικανικού περιοδικού «Archaeology», ανατρέπει με γραπτή επιστολή του το «θεμελιώδες ιδεολόγημα» των Σκοπίων, τεκμηριώνοντας πως η περιοχή εκείνη ήταν η Παιονία και πως δεν έχουν δικαίωμα άρα οι σημερινοί Σκοπιανοί κάτοικοι της, να αποκαλούν το κράτος τους «Μακεδονία», αλλά ούτε και τους εαυτούς τους «Μακεδόνες», όπως δεν μπορούν να το κάνουν λόγου χάρη και «οι Αιγύπτιοι»!



        Συγκεκριμένα, γράφει κατά λέξη ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology:

«Ανοίγοντας σήμερα το τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου του περιοδικού Archaeology, ανέτρεξα με ενδιαφέρον στο «Γράμμα από τη Μακεδονία», και διαπίστωσα ότι στην πραγματικότητα ήταν ένα γράμμα από την Παιονία – περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Livy για τη δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) κάνει σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, που σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.

        Κατά το Στράβωνα (7.τμ.4) είναι ακόμη περισσότερο σαφές να λεχθεί, ότι η Παιονία βρισκόταν βόρεια της Μακεδονίας και η μόνη δίοδος από την μία στην άλλη περιοχή ήταν (και παραμένει σήμερα) η διάβαση μέσω του στενού περάσματος του Αξιού ποταμού (ή Βαρδάρη). Με άλλα λόγια η περιοχή την οποία περιγράφει ο Matthew Brunwasser στο άρθρο του «Owning Alexander», ήταν στην αρχαιότητα η Παιονία.

        Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχτηκαν στον Φίλιππο τον Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος Σικελός 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πραγματικά, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.230), μας λέγει ότι είχαν σκλαβωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει τα ίδια. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχτηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία (και από όσα γνωρίζω δεν επιζητεί αυτή την ονομασία σήμερα).



        Βεβαίως (συνεχίζει ο Καθηγητής), όπως μας λέει ο Θουκυδίδης (2.99), οι Μακεδόνες είχαν καταλάβει «μία στενή λωρίδα της Παιονίας, που εκτείνεται από το εσωτερικό μέχρι την Πέλλα και τη θάλασσα, κατά μήκος του Αξιού ποταμού. Θα ήταν ίσως κατανοητό εάν οι σημερινοί κάτοικοι της δημοκρατίας των Σκοπίων ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παίονες και θεωρούσαν ότι τους ανήκει η περιοχή που περιγράφει ο Θουκυδίδης. Αλλά γιατί, αντίθετα, προσπαθούν οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας να ονομάζονται Μακεδόνες και η περιοχή τους Μακεδονία;



        O κ. Brunwasser, (Σ.55) αναφέρεται στους Ελληνικούς ισχυρισμούς, ότι η στάση αυτή αποτελεί «ένδειξη διεκδικήσεων Ελληνικών εδαφών» και επισημαίνει ότι «η βόρεια περιοχή της Ελλάδας, ονομάζεται επίσης Μακεδονία». Αφήνοντας κατά μέρος ότι αυτή η βόρεια περιοχή της Ελλάδας ονομάζεται συνεχώς Μακεδονία για περισσότερα από 2500 χρόνια, (βλέπε μεταξύ άλλων και Ηρόδοτος 5.17 – 7.128 και αλλού) η πλέον σύγχρονη Ιστορία καταδεικνύει ότι οι Ελληνικές ανησυχίες είναι νόμιμες.

        Ενδεικτικά σημειώνεται ότι Χάρτης που εκτύπωσαν τα Σκόπια το 1992 δείχνει καθαρά την διεκδίκηση, ότι η Μακεδονία εκτείνεται από εκεί, μέχρι το όρος Όλυμπος, προς νότον, συγχωνεύοντας έτσι τις περιοχές της αρχαίας Παιονίας και Μακεδονίας σε μία ενότητα.

        Η ίδια διεκδίκηση είναι διακριτή και σε χαρτονόμισμα τράπεζας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», που δείχνει ως ένα από τα Μνημεία της τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στην Ελλάδα . Υπάρχουν πολλά ακόμη παραδείγματα ημερολογίων, χριστουγεννιάτικων καρτών, αυτοκόλλητων για αυτοκίνητα κτλ, με τις ίδιες διεκδικήσεις.



        Ο κ. Brunwasser έχει επί πλέον αναδείξει συμφωνώντας, (International Herald Tribune 10-1-2008), εργασία του «Μακεδονικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών 16:9» που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη (16:9), κατά την οποία ένας Μακεδόνας παρουσιάστηκε στον Απόστολο Παύλο, παρακαλώντας τον «Έλα στη Μακεδονία να μας βοηθήσεις». Σε ποίες περιοχές της Μακεδονίας πήγε ο Απόστολος Παύλος; Πήγε στη Νεάπολη (Καβάλα), στους Φιλίππους, στην Αμφίπολη, στη Απολλωνία, στη Θεσσαλονίκη και στη Βέροια (Πράξεις 16:11-17:10). Όλες αυτές οι περιοχές αποτελούν την ιστορική Μακεδονία και καμία δεν βρίσκεται στην Παιονία. Τι είδους απαίτηση εγείρεται από ένα Ινστιτούτο των Σκοπίων, που αναφέρεται σε περιγραφή της αρχαίας Μακεδονίας και στη σημερινή περιοχή της σημερινής βόρειας Ελλάδας;



        Σίγουρα δεν υπάρχει αμφιβολία για το τι είχε στο μυαλό του ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Edward Stettinious, όταν στις 26 Δεκεμβρίου 1944 έγραφε [Πηγή: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec.1944)]:

        «Το Υπουργείο (Εξωτερικών) σημείωσε με σημαντικό ενδιαφέρον αυξανόμενες προπαγανδιστικές διαδόσεις και ημιεπίσημες δηλώσεις υπέρ μιας αυτόνομης Μακεδονίας, που προέρχονται κυρίως από τη Βουλγαρία, αλλά επίσης και από Γιουγκοσλαβικές πηγές παρτιζάνων και άλλων, με την πρόθεση να συμπεριληφθούν και ελληνικές περιοχές στο υπό διαμόρφωση κράτος. Η Κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί τις συζητήσεις περί μακεδονικού «κράτους», Μακεδονικής «πατρίδας» ή Μακεδονικής «εθνικής συνειδήσεως» αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντιπροσωπεύει εθνική ή πολιτική πραγματικότητα και διαβλέπει με τη σημερινή της επανεμφάνιση σε μια πιθανή συγκάλυψη επιθετικών προθέσεων κατά της Ελλάδας.»



         Ο κάτοικος Βουλγαρίας κ. Brunwasser αναφέρει στη συνεχεία (συνεχίζει πάντα στην Επιστολή του ο Καθηγητής), με έκδηλη καταφρόνηση, ότι η Ελλάδα ισχυρίζεται πως ο «Αλέξανδρος Γ΄, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι …..Έλληνας». Αυτή η στάση με περιπλέκει. Τι «διεκδίκηση» υπάρχει;

        Ο προ-προ-πάππος του Αλεξάνδρου, ο Αλέξανδρος Α΄ είχε πιστοποιηθεί ως Έλληνας στην Ολυμπία και σύμφωνα με τα λεγόμενα του πατέρα της ιστορίας: «Συμβαίνει να γνωρίζω ότι [οι πρόγονοι του Αλεξάνδρου] είναι Έλληνες» (Ηρόδοτος 5.22)

Ο πατέρας του Αλεξάνδρου, ο Φίλιππος, είχε νικήσει σε διάφορα ιππευτικά αθλήματα στην Ολυμπία και τους Δελφούς (Πλούταρχος, Αλέξανδρος 4.9; Ηθικά 105A), που αποτελούν τα πλέον Ελληνικά από όλα τα Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, στα οποία Γραμμένα με ελληνικά γράμματα, 2.300 χρόνια πριν, πιστοποιούν αδιαμφισβήτητα την ελληνικότητα των Μακεδόνων και της Μακεδονίας, που με τον Αλέξανδρο τον Α΄ έσωσε στις Πλαταιές την Ελλάδα, με τον Φίλιππο ετοίμασε το όραμα και το στράτευμα και με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μέγα, πέτυχε την κατάλυση της απέραντης και πανίσχυρης Περσικής Αυτοκρατορίας, στο όνομα όλων των Ελλήνων δεν ήταν επιτρεπτή η συμμετοχή μη Ελλήνων σε αγώνες. Εάν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, δεν ήταν επίσης και ο γιός του Αλέξανδρος Έλληνας;



        Ο Ευριπίδης, ο οποίος πέθανε και ετάφη στη Μακεδονία (Θουκυδίδης apud Pal. Anth. 7.45; Παυσανίας 1.2.2; Διόδωρος ο Σικελός 13.103), έγραψε το έργο Αρχέλαος, προς τιμή τού προγόνου του Αλεξάνδρου, στη Σλαβική γλώσσα;

Όταν έγραψε τις Βάκχες, ευρισκόμενος στην Αυλή του Αρχέλαου, δεν το έγραψε στα Ελληνικά, όπως έχει διασωθεί μέχρι τις ημέρες μας;

        Μήπως πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Ευριπίδης ήταν «Μακεδόνας», που έγραφε στα Σλαβικά (σε μια εποχή που αυτή η γλώσσα δεν υπήρχε) και μετά τα έργα του μεταφράστηκαν στα Ελληνικά;



        Ποια ήταν η γλώσσα στην οποία ο Αριστοτέλης δίδασκε τον Αλέξανδρο;

        Ποια γλώσσα μετέφερε ο Αλέξανδρος στις εκστρατείες του στην Ανατολή;

        Γιατί έχουμε σήμερα αρχαίες επιγραφές στην Ελληνική, σε πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος, φθάνοντας μέχρι το Αφγανιστάν, και όχι στη Σλαβική;

        Γιατί η Ελληνική επικράτησε παντού στην Αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, εάν αυτός ήταν πραγματικά όχι Έλληνας αλλά «Μακεδόνας»; (σ.σ. εν. εθνικά «Μακεδόνας»)

        Γιατί η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην Ελληνική και όχι στη Σλαβική;



        Στη σελίδα 57 της αποκαλούμενης «Επιστολής από τη Μακεδονία», υπάρχει φωτογραφία του συγγραφέα, που στέκεται μπροστά από «μπρούτζινο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πόλη Πριλέπ». Το άγαλμα είναι έκδηλα σύγχρονης κατασκευής, αλλά το ερώτημα είναι εάν Αλέξανδρος θα μπορούσε να διαβάσει την επιγραφή που φέρει στη Σλαβική γλώσσα, κάτω από τα πόδια του. Με την δεδομένη ιστορικά μεταγενέστερη ανάπτυξη της Σλαβικής σε σχέση με την Ελληνική γλώσσα, η απάντηση είναι προφανής.



        Παρά το ότι είναι καλοδεχούμενη η αναφορά του κ. Brunwasser σε αρχαιολογικά θέματα της Παιονίας, η εκ μέρους του υιοθέτηση και η προβολή συγχρόνων πολιτικών επιδιώξεων των κατοίκων της ως προς την χρήση της ονομασίας Μακεδονία, δεν είναι μόνο μη καλοδεχούμενη, αλλά αποτελεί παροχή κακών υπηρεσιών προς τους αναγνώστες του περιοδικού Archaeology, οι οποίοι φαντάζομαι ότι ενδιαφέρονται για ιστορικές αλήθειες. Αλλά τότε, η απόφαση εκ μέρους του περιοδικού Archaeology – ενός εντύπου του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ – για την διάδοση αυτής της ιστορικής ανοησίας, αποτελεί εγχείρημα σε βάρος της αξιοπιστίας του.



        Ας λεχθεί ακόμη μία φορά: Η περιοχή της αρχαίας Παιονίας, ήταν μέρος της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως ήταν επίσης η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η Μέμφις, η Βαβυλώνα, τα Τάξιλαe και δωδεκάδες ακόμη. Όλες αυτές είχαν γίνει «Μακεδονικές» για μία περίοδο, αλλά καμία από αυτές δεν ήταν ποτέ η «Μακεδονία».


        Ας μου επιτραπεί να περατώσω αυτή τη επεξήγηση κάνοντας μία πρόταση, για την επίλυση του ερωτήματος της σύγχρονης χρήσεως της ονομασίας «Μακεδονία». ΗΕλλάδα πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία, όπως έκανε ο Φίλιππος Β΄ το 359 π.Χ. Αυτό θα φαινόταν αποδεκτό από τους σύγχρονους κατοίκους της εν λόγω περιοχής, δεδομένου ότι ισχυρίζονται πως είναι Ελληνική, ενστερνιζόμενοι το όνομα της Μακεδονίας και του πλέον διάσημου τέκνου της. Τότε οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της νέας Ελληνικής περιοχής, θα μπορούσαν να ασχοληθούν να μάθουν, να μιλούν και να γράφουν Ελληνικά, ας ελπίσουμε τόσο καλά, όσο τα ήξερε και ο Μέγας Αλέξανδρος.


Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ

Υ.Γ. Για μία πληρέστερη εξέταση αρχαίων αποδείξεων περί της Παιoνίας, βλέπε I. L. Merker, «The Ancient Kingdom of Paionia,» Balkan Studies 6 (1965) 35-54


C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America

Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America

Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece

Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece

Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement

Erik Meijer, Member, European Parliament »



Διαδύλωση για την Μακεδονία.jpg

Εδώ ο κόσμος καίγεται…..

Δεν μπορώ να σιωπήσω μετά τον απόηχο της κινητοποίησης- συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη   για  με το θέμα εκχώρησης του ονόματος ‘Μακεδονία΄ σαν μέρος της ονομασίας της FYROM.

Για μία ακόμη φορά συγκλονίζομαι με τις διαχρονικές παθογένειες του Ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, δυστυχώς διαπιστώνω ότι είμαστε αδιόρθωτοι, παρά τα επανειλημμένα δεινοπαθήματα που έχει προκαλέσει ο διχασμός και η αδυναμία των πολιτικών μας .

Λυπάμαι για την υποκριτική μικροπολιτική συμπεριφορά σχεδόν όλων των  πολιτικών κομμάτων που δεν μπόρεσαν να υπερβούν την εξάρτησή τους από τους τακτισμούς και τις ιδεοληψίες τους.

Είναι ξεκάθαρο για εμένα ότι με βάση την πατριδοκαπηλία κινούνται τόσο το κόμμα των ΑΝΕΛ αλλά και άλλων μικρών κομμάτων.

Από πλευράς  της Νέας Δημοκρατίας δεν διατυπώνει ξεκάθαρα την θέση της προφασιζόμενη την διάσπαση του κυβερνητικού συνασπισμού.

Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προσπορισθεί μία πιθανή επιτυχία που ενδεχομένως να επιτευχθεί από την συγκυρία των διεθνών γεωπολιτικών συνθηκών, διακυβεύοντας το τελικό αποτέλεσμα, ακροβατώντας μεταξύ της παλαιότερης αριστερής διεθνιστικής τοποθέτησης και της όξυνσης των αντιδράσεων εθνικιστικών παραγόντων.

Κατά την γνώμη μου, ο κ Πρωθυπουργός θα έπρεπε να επικαλεσθεί υψηλής σημασίας διαβουλεύσεις και να προσπαθήσει να εμφανίσει μία συνολική ενιαία  Εθνική θέση με ενημέρωση και σύμπραξη με τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ποιος θα διαφωνούσε με μία τοποθέτηση της Ελλάδας που θα πρόβαλε  τα δίκαια αιτήματα της Ελλάδας σχετικά με τις α λυτρωτικές διεκδικήσεις  και τα περί ύπαρξης Μακεδονικής Εθνότητας και γλώσσας ή Εθνικών μειονοτήτων σε στην Ελλάδα και Βουλγαρία;

Ποιος δεν θα θεωρούσε λογική και αυτονόητη την απαίτηση της Ελλάδας να μην θεωρεί σύμμαχο μία χώρα στα πλαίσια οποιουδήποτε συμμαχικού συνασπισμού, όταν αυτή αφήνει σε  εκκρεμότητα α λυτρωτικές  διεκδικήσεις;

Αντ’ αυτού  ο ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση αλληλοκατηγορούνται υποτιμώντας το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων.

Είναι φυσικό να αναρωτιέται κανείς τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά, μήπως έχουμε φθάσει στο απροχώρητο και ένας αναγκαστικός συμβιβασμός έχει γίνει απαραίτητος και ποιος θα υποστεί τις συνέπειες;

Ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η δημόσια τηλεόραση δεν αναφέρθηκε καθόλου στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης;

Γιατί ο Μητσοτάκης συμπεριφέρεται τιμωριτικά προς τον Τσίπρα δηλώνοντας ότι δεν θα προσέλθει σε πιθανή πρόσκληση για ενημέρωση και ταυτόχρονα γιατί ο Τσίπρας δεν ενημέρωσε  τα κόμματα για τις προθέσεις της Κυβέρνησης ;

Όλα αυτά δεν ικανοποιούν το αίσθημα ασφάλειας του Έλληνα παρά δίνουν τροφή για άγονους διαπληκτισμούς.

‘Όλοι γνωρίζουν τις προθέσεις της Αμερικής να προσχωρήσει η FYROM στο ΝΑΤΟ, η Ρωσία επιθυμεί το αντίθετο, η Τουρκία στηρίζει την ενίσχυση της Αλβανίας και του Αλβανικού στοιχείου σε βαθμό να στηρίζουν την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας, η Βουλγαρία υποστηρίζει την άποψη της ύπαρξης Βουλγαρικής Μακεδονίας και αντιτίθεται στην ιδέα της Σλαβικής Μακεδονίας.

Που βρίσκεται η Ελλάς; Θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου να τοποθετηθεί ρεαλιστικά αποδεχόμενη την ύπαρξη τριών Γεωγραφικών τμημάτων της Μακεδονίας με διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Αρχαίας και απόλυτα Ελληνικής Μακεδονίας και ξεκάθαρα να διατυπώσει ότι δεν υπάρχει θέμα Μακεδονικής Εθνότητας, να στηρίξει την αλήθεια της ύπαρξης τριών βασικών εθνοτήτων στην  FYROM, που θα πρέπει να λειτουργήσουν στα πρότυπα άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, όπως είναι το Λουξεμβούργο κλπ.

Είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν οι βασικοί πολιτικοί παίκτες σε αυτή την  θέση, και να μην γίνονται έρμαια των κάθε λογής πολιτικών άκρων;