Turkey is trying desperately to legalize its claims against Greece

Turkey is trying, desperately, to legalize its claims against Greece basing its claim on one term included in the Lausanne agreement which states that the islands close to Turkey’s coαst should be disarmed. This is true, yet the same treaty states that Turkey has no rights to claim any sovereignty outside the limit of 3 miles from the Turkish cost.

The treaty does not state that disarmament is a condition that Greece will loose sovereign rights if such term is violated. In addition, Turkey does not respect international law as Turkey has not signed the international law or the international law for the sea that almost all countries have signed.

Further, the treaty specifically includes two islands that were given to Turkey, Imbros and Tenedos with conditions allowing the island population to have local government rights that Turkey has violated.

The reasons that all Aegean islands have not been mentioned by name in the treaty is obvious, no treaty can include a list of 2.500 names, it is obvious that the 3miles limit mentioned was considered enough to clarify the problem of sovereignty.

Apart from the actual reason why the term of disarmament of the islands was included, which was to ensure that the islands will not be used to attack Turkey after the defeat of the Greek army during 1922, there is a term under UN international law that every country has the right to defend itself against any foreign threat. Turkey has already concentrated a huge army exactly opposite the Greek islands and threaten Greece with “casus belli” if Greece exercises its rights to extend its territorial waters from six miles to twelve.

Then a reasonable question rises, why Turkey is starting such an aggressive activity against Greece, but it is obvious, geopolitical conditions have changed in the area and the islands have acquired more importance than 100 years ago.

This is not a good enough reason to violate International law and sovereignty of any country

.

What a beautiful world!!!!!

Turkey openly declares to the world that Turkey is bigger than its current frontiers and needs to expand to retain and honor its obligation to its history and the future generations!!!!

Can anyone imagine UK, Germany, France, Portugal, US, Italy, even Greece making similar statements?

ΝΑΙ ΜΕΝ ΑΛΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΑΚΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ στο άρθρο του Γιάννη, Μυλόπουλου στη Ναυτεμπορική.

Με όλον τον σεβασμό από Νίκο Κούζο

Κείμενο κατά παράγραφο με απαντήσεις

«Πλανώνται πλάνην οικτράν» όσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος μπορεί να απονείμει κάποια μορφή δικαιοσύνης. Κανείς ποτέ δεν βρήκε το δίκιο του πολεμώντας.

Το μόνο που απονέμει ο πόλεμος είναι το δίκαιο του ισχυροτέρου. Γιατί στον πόλεμο δεν επικρατεί ποτέ αυτός που έχει το δίκιο με το μέρος του. Επικρατεί ο πιο δυνατός.

ΑΠΆΝΤΗΣΗ:

Σύμφωνοι

Γι’ αυτό και το καλύτερο που έχει να κάνει όποιος θέλει να βοηθήσει σε έναν πόλεμο, δεν είναι να στέλνει όπλα για να ενισχύσει τον πιο αδύναμο. Η αποστολή όπλων το μόνο που επιτυγχάνει είναι τη συντήρηση του ολέθρου. Ενός ολέθρου που στο τέλος θα διαλύσει τον αδύναμο και θα δώσει τη νίκη στον πιο ισχυρό.

Απάντηση:

  • Δεν συμφωνούμε διότι εάν ο επιτιθέμενος αντί να διαπραγματευτεί στέλνει μηνύματα και όρους προσχώρησης και παράδοσης άνευ όρων, αν δεν προβάλεις αντίσταση σε κάθε περίπτωση ο δυνατότερος θα επιβάλει την άποψή του, δηλαδή το δίκαιο του ισχυρότερου θα υπερισχύει. Ας θυμηθούμε τον Λεωνίδα και τους 300, το ΟΧΙ των Ελλήνων στους Ιταλούς, τους ελεύθερους πολιορκιμένους στο Μεσολόγγι. Αλλά και τον  Τσώρτσιλ στον Β παγκόσμιο πόλεμο. Εάν ο επιτιθέμενος διατίθεται να διαπραγματευτεί τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, δεν είναι όμως έτσι στην περίπτωση του Πούτιν

Αν κάποιος θέλει να προσφέρει καλή υπηρεσία σε έναν πόλεμο, επιλέγει την οδό των διαπραγματεύσεων και της ειρήνης.

Ο πόλεμος είναι το απόλυτο κακό. Είναι η χειρότερη από τις εκδοχές που μπορεί να συμβούν. Γιατί ο πόλεμος είναι φωτιά, καταστροφή και θάνατος.

Η ειρήνη είναι αυτή που απονέμει δικαιοσύνη και δίνει ευκαιρίες για ανάπτυξη και ευημερία.

Γι’ αυτό και ο Ηρόδοτος έλεγε ότι κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Γιατί ενώ στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς, στον καιρό του πολέμου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.

Απάντηση:

Συμφωνούμε, θα έπρεπε να το πούμε στον Πούτιν όχι στην Ουκρανία.

Μύθος 2ος: Η Ουκρανία έχει δίκιο και η Ρωσία άδικο

Οι αρχαίοι έλεγαν: «Μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσεις». Που σημαίνει ποτέ να μην δικάζεις χωρίς να ακούς και τις δύο πλευρές.

Είναι γεγονός ότι τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας τον ξεκίνησαν οι Ρώσοι. Εισέβαλαν σε μια ανεξάρτητη χώρα και με τη στρατιωτική υπεροπλία τους προσπαθούν να επιβάλουν αυτό που εκείνοι θεωρούν δίκαιο και σωστό. Σκορπώντας τον όλεθρο και τον θάνατο στην Ουκρανία.

Είναι προφανές ότι οι Ρώσοι έχουν άδικο να εισβάλουν στην Ουκρανία, γιατί παραβιάζουν τη διεθνή νομιμότητα και καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, προκαλώντας μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή.

Απάντηση:

  • Συμφωνούμε

Αν ακούσουμε όμως και την άλλη πλευρά, θα διαπιστώσουμε ότι και η Ουκρανία, παρά το γεγονός ότι κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις σαν η πιο αδύναμη και σαν το θύμα αυτού του πολέμου, δεν είναι κι αυτή… αθώα περιστερά.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, εδώ και χρόνια το Ουκρανικό καθεστώς χρησιμοποιεί εθνικιστικές ομάδες, όπως τα αποκαλούμενα τάγματα του Αζόφ, προκειμένου να εξαπολύουν εκστρατείες εθνοκάθαρσης σε βάρος των Ρωσόφωνων της ανατολικής Ουκρανίας. Μεταξύ των θυμάτων αυτών των επιθέσεων είναι και οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που κατοικούν εκεί. Ήδη η Ρωσική πλευρά αποκάλυψε μυστικά έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν ότι η Ουκρανική πλευρά προετοίμαζε επέμβαση στη Ρωσόφωνη ανατολική περιφέρεια της χώρας.

Απάντηση:

  • Διαφωνούμε, διότι η δράση μίας μικρής μειονότητας όπως είναι τα τάγματα των Αζοφ που δεν είναι περισσότεροι από 2% δεν δίδουν το δικαίωμα σε μία χώρα να εισβάλει και να καταστρέψει ολόκληρη την χώρα εκτελώντας και εγκλήματα πολέμου βομβαρδίζοντας κατοικίες, νοσοκομεία, μαιευτήρια, μοναστήρια, νηπιαγωγεία και πολίτες που προσπαθούν να διαφύγουν. Άλλωστε η Ουκρανία είχε δεχτεί το θέμα να γίνει θέμα διαπραγμάτευσης. Ο Πούτιν κορόιδευέ την Ουκρανία και την δύση όσον αφορά τις πραγματικές προθέσεις του.

.Ήδη η Ρωσική πλευρά αποκάλυψε μυστικά έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν ότι η Ουκρανική πλευρά προετοίμαζε επέμβαση στη Ρωσόφωνη ανατολική περιφέρεια της χώρας.

Απάντηση:

  • Η Ρωσία έχει χάσει την αξιοπιστία της, αλλά και αυτό είχε γίνει αποδεκτό να ανακτήσει η περιοχή κάποια ανεξαρτησία.

Σε έναν πόλεμο δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Η μόνη επιλογή σε έναν πόλεμο που αντέχει στη λογική, είναι η επιλογή της ειρήνης.

. Ήδη η Ρωσική πλευρά αποκάλυψε μυστικά έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν ότι η Ουκρανική πλευρά προετοίμαζε επέμβαση στη Ρωσόφωνη ανατολική περιφέρεια της χώρας.

Απάντηση:

  • Η Ρωσία έχει χάσει την αξιοπιστία της, αλλά και αυτό είχε γίνει αποδεκτό να ανακτήσει η περιοχή κάποια ανεξαρτησία.

Απάντηση:

  • Διαφωνούμε, υπάρχουν κακοί και καλοί ανάλογα ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο.

Μύθος 3ος: Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν ευθύνονται για τον πόλεμο στην Ουκρανία

Η πλευρά της Δύσης, η πλευρά των ΗΠΑ και των χωρών του ΝΑΤΟ δηλαδή, δεν είναι αθώα του αίματος του πολέμου.

Οι δυτικοί παραβιάζουν εδώ και χρόνια την υπόσχεση που έδωσαν στη Ρωσία το 1991, όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με την υπόσχεση αυτή, το ΝΑΤΟ δεν θα περνούσε τα σύνορα του Έλβα στην Πολωνία και δεν θα προχωρούσε απειλητικά στη γειτονιά των Ρώσων.

Μια απλή ματιά στον χάρτη των χωρών που ανήκουν στο ΝΑΤΟ πριν και μετά το 1991 δείχνει την επεκτατική και συγχρόνως απειλητική για τη Ρωσία πολιτική της Δύσης.

Η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν ήταν παρά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Η μεγαλύτερη ευθύνη των ΗΠΑ όμως γι’ αυτόν τον πόλεμο είναι ότι αντί να προσπαθήσουν από το 1991 μέχρι σήμερα να ενσωματώσουν τη Ρωσία σε μια ειρηνική συμμαχία, εκείνο που προσπάθησαν ήταν να την απομονώσουν από την υπόλοιπη Δύση, πολιορκώντας την μέσω του ΝΑΤΟικού εξοπλισμού.

Αν λοιπόν η Ρωσία είναι ο εκτελεστικός βραχίονας αυτού του πολέμου, οι ΗΠΑ και η ΝΑΤΟική συμμαχία είναι υπεύθυνες γιατί τον προκάλεσαν.

Όσο για την Ουκρανία, αυτή είναι μια αδύναμη χώρα που όπως συμβαίνει συνήθως, πληρώνει τα σπασμένα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών.

Απάντηση:

  • Διαφωνούμε, διότι η Ουκρανία δεν είναι υπεύθυνη για το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία μπορούσε να ενεργήσει στα πλαίσια του ΟΗΕ για την παραβίαση των υποσχέσεων του ΝΑΤΟ ή ακόμα και να προσφύγει σε διεθνές δικαστήριο και να μην προχωρήσει στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου και να τιμωρήσει μία μικρότερη και ανεξάρτητη χώρα σε τέτοιο βαθμό που να σκοτώνει άμαχο πληθυσμό και να ξεριζώνει 15 εκατομμύρια γυναικόπαιδα. Ο ίδιος ο Πούτιν εκμυστηρεύτηκε τον πραγματικό λόγο που ήθελε να εξαλείψει την Ουκρανία, την θεωρούσε μέρος της Αυτοκρατορικής Ρωσίας και λάθος της Σοβιετικής Ένωσης η δημιουργίας της. Δηλαδή χρησιμοποιεί αναθεωρητική πολιτική εναντίον του ΟΗΕ και της διεθνούς νομοθεσίας περί υφισταμένων συνόρων μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο. Το χειρότερο είναι η απειλή για την χρήση πυρηνικών για πρώτη φορά. Ελπίζω να μην γίνει παράδειγμα για την Τουρκία που και αυτή ακολουθεί παρόμοια τακτική στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Μύθος 4ος: Η ελληνική κυβέρνηση, ως μέλος της ΝΑΤΟικής συμμαχίας, έπραξε σωστά και έστειλε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία.

Σε έναν πόλεμο η καλύτερη επιλογή είναι η επένδυση στη διπλωματία και στην ειρήνη.

Οι Τούρκοι, αν και αυτοί μέλη του ΝΑΤΟ, το έχουν αντιληφθεί αυτό από την αρχή και παίζοντας το ρόλο του ειρηνοποιού, ενισχύονται γεωστρατηγικά και αναβαθμίζουν διεθνώς τη θέση τους, εισπράττοντας τα εύσημα και από τις ΗΠΑ και από τη Ρωσία.

Απάντηση:

  • Διαφωνούμε διότι η Τουρκία παραβιάζει τις κυρώσεις που έβαλε το ΝΑΤΟ του οποίου είναι μέλος και παραβιάζοντάς το για ωφελιμιστικούς λόγους παρέχει διέξοδο στην Ρωσία, δηλαδή εκμεταλλεύεται τον πόλεμο για να κερδοσκοπήσει σε βάρος των συμμάχων της και της Ουκρανίας που είναι ο αδύνατος παράγοντας. Δεν κέρδισε έχασε γεωστρατηγικά έχασε διότι δεν μπορεί να επικαλεστεί την ίδια δικαιολογία στο Αιγαίο για τον αφοπλισμό και στην Κύπρο για την δημιουργία ανεξάρτητου Βόρειο Κυπριακού κράτους.

Αντίθετα η ελληνική πλευρά, με μια προσωπική απόφαση του πρωθυπουργού για την οποία δεν ρωτήθηκε και συνεπώς δεν συναίνεσε ούτε ο υπουργός των εξωτερικών της κυβέρνησης και η οποία δεν συζητήθηκε ούτε στη Βουλή, ούτε σε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό την πρόεδρο της Δημοκρατίας, επέλεξε τον φαινομενικά εύκολο δρόμο του δεδομένου εχθρού της μιας εκ των δύο πλευρών, ενισχύοντας στρατιωτικά την Ουκρανία.

Απάντηση:

  • H απόφαση ελήφθη μετά σύσκεψη του ΚΥΣΕΑ. Δεν ήταν υποχρεωμένος να συγκαλέσει συμβούλιο αρχηγών κομμάτων σύμφωνα με το σύνταγμα. Ο υπουργός των εξωτερικών βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τον Πρωθυπουργό.  

Η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας όμως στον πόλεμο σημαίνει εμπλοκή. Με αποτέλεσμα από μέρος της λύσης, η Ελλάδα να γίνει οικειοθελώς και αυτοβούλως μέρος του προβλήματος του πολέμου.

Απάντηση:

  • Διαφωνούμε γιατί η αποστολή μίας μικρής στρατιωτικής βοήθειας μαζί με την ανθρωπιστική είναι ειλικρινής δήλωσης της τοποθέτησης και όχι υποκριτική

Μύθος 5ος: Το δόγμα «Ανήκουμε στη Δύση» μας υποχρεώνει να στείλουμε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία.

Ο μύθος αυτός καταρρίπτεται από τη στάση των υπολοίπων συμμάχων μας τόσο στην Ενωμένη Ευρώπη, όσο και στο ΝΑΤΟ.

Το γεγονός ότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας υποχρεώνει να στέλνουμε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία. Το επιβεβαιώνει η στάση των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών και συγκεκριμένα των 17 από τις 27 χώρες της Ε.Ε., που επέλεξαν να μην εμπλακούν στρατιωτικά.

Ούτε όμως και το γεγονός ότι είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ μας επιβάλλει να στείλουμε στρατιωτική βοήθεια. Το επιβεβαιώνει η στάση των περισσότερων από τις 37 χώρες του ΝΑΤΟ, που επέλεξαν να μην εμπλακούν στρατιωτικά στον πόλεμο.

Απάντηση:

  • Δεν υπήρχε υποχρέωση από την Ευρώπη η το ΝΑΤΟ αλλά ήταν θέμα επιλογής γιατί η ενέργεια της Ρωσίας δεν αφήνει περιθώρια ουδετερότητας ιδιαίτερα διότι η Ρωσία ήδη ονόμασε την βόρεια Κύπρο σαν ανεξάρτητη δημοκρατία αγνοώντας τις διακηρύξεις του ΟΗΕ και τους Διεθνούς δικαίου

Αλήθεια 1η: Η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει μέρος της λύσης και όχι να γίνει μέρος του προβλήματος του πολέμου.

Αυτό που έπρεπε δηλαδή εξ αρχής να κάνει η Ελλάδα ήταν να επιμείνει στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ουκρανία. Ιατροφαρμακευτικό υλικό, τρόφιμα, ρούχα, κουβέρτες και ό,τι άλλο χρειάζεται ο πληττόμενος βίαια Ουκρανικός λαός, η χώρα μας έπρεπε να το προσφέρει αφειδώς.

Όχι όμως στρατιωτική βοήθεια γιατί αυτή ανατροφοδοτεί τον όλεθρο του πολέμου με τον οποίο εξ αρχής έπρεπε να δηλώσουμε πως είμαστε αντίθετοι, εργαζόμενοι για την ειρήνη.

Απάντηση:

  • Η χρησιμοποίηση μισθοφόρων από την Ρωσία είναι εξοργιστική, το ίδιο εξοργιστικός είναι και ο θάνατος αμάχων ακόμα και δημοσιογράφων. Η γλώσσα της Ελλάδας δεν πρέπει να είναι αμφίσημη  

Αλήθεια 2η: Η Ελλάδα λόγω ιστορίας και λόγω γεωστρατηγικής θέσης πρέπει να επιμείνει στο δόγμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής που την καθιστά δύναμη ειρήνης.

Η εγκατάλειψη του δόγματος της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής που η Ελλάδα ακολούθησε μέχρι σήμερα και η αυτόκλητη επιλογή του ρόλου του «προκεχωρημένου φυλακίου της Δύσης», μόνο δεινά και συμφορές θα φέρει.

Γιατί αυτό το δόγμα σημαίνει ότι θα είμαστε εκείνοι που θα αποδυναμωθούμε γεωστρατηγικά στην ευρύτερη περιοχή, θα χάσουμε παραδοσιακούς ιστορικά και χρήσιμους για την ελληνοτουρκική διένεξη φίλους και θα υποστούμε πρώτοι τις συνέπειες της απερίσκεπτης επιλογής μας.

Οι παραδοσιακά φιλικές σχέσεις που όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διατηρήσει μέχρι σήμερα με τη Ρωσία, μόνο οφέλη είχαν για τη χώρα μας.

Η απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων Ρώσων τουριστών το επόμενο καλοκαίρι, που όπως ανακοινώθηκε από τη Ρωσία θα κατευθυνθούν προς την Τουρκία και την Αίγυπτο που δεν έστειλαν στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, δίνει μια πρόγευση των αντιποίνων με τη μορφή των οικονομικών συνεπειών που θα έχει η εμπλοκή μας στον πόλεμο.

Κι έπεται συνέχεια με την επιδείνωση της ενεργειακής κρίσης, μετά τη μεγαλύτερη εξάρτησή μας από το εισαγόμενο από τη Ρωσία φυσικό αέριο, αποτέλεσμα της ενεργειακής πολιτικής της βίαιης και βεβιασμένης απολιγνιτοποίησης της χώρας. Την οποία τώρα πρέπει να αναστρέψουμε, αν θέλουμε να ενισχύσουμε την ενεργειακή μας αυτοδυναμία και να μειώσουμε την εξάρτησή μας από το εισαγόμενο από την εμπόλεμη περιοχή φυσικό αέριο.

Δυστυχώς, οι μέχρι τώρα ενδείξεις δείχνουν ότι οι συνέπειες της αιφνίδιας, μονομερούς από πλευράς κυβέρνησης και απερίσκεπτης αλλαγής του δόγματος της εξωτερικής μας πολιτικής θα φέρουν τη χώρα μας σε πολύ δυσχερή θέση τα επόμενα χρόνια.

Γιάννης Μυλόπουλος στη Ναυτεμπορική.

Απάντηση:

  • H συμπεριφορά της Ρωσίας ήδη έχει δείξει ότι παίρνουν θέση ενάντια στη διεθνή νομοθεσία και των συμφερόντων της Ελλάδας ούτως ή άλλως. Τους τουρίστες τους χάνουμε από τις κυρώσεις που δεν θέλει η Ελλάδα να παραβιάσει όπως κάνει η Τουρκία ωφελιμιστικά και προδοτικά.
  • Η απολιγνιτοτοποίση είναι ανεξάρτητη διότι δεν επηρεάζει το κόστος.
  • Η παραδοσιακές σχέσεις με την Ρωσία δεν μας ωφέλησαν από τον Α και Β παγκόσμιο πόλεμο.

Η θέση της Ελλάδα στην σύγκρουση Ρωσίας Ουκρανίας

 ,

Οι σχέσεις Ελλάδας Ρωσία  έχουν περάσει από πολλές φάσεις κατά την διάρκεια των τριών αιώνων, κυρίως λόγω των Ρωσο Τουρκικών πολέμων και της Ορθοδόξου Θρησκείας σε σημείο που οι Έλληνες περίμεναν την βοήθεια του ονομαζόμενου ‘ξανθού γένους’.

Αυτές οι ελπίδες διαψεύστηκαν επανειλημμένα και κόστισαν τις ζωές χιλιάδων Ελλήνων με κορύφωμα την περίοδο της Οκτωβριανής επανάστασης που με την σύμπλευση της Ρωσίας με την Τουρκία του Κεμάλ  λόγω της πτώσης του Σουλτάνου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο ρόλος της Ρωσίας, μετά το τέλος του ΙΙ Παγκοσμίου πολέμου, κατά τον εμφύλιο, ήταν και πάλι ανθελληνικός λόγω του Μακεδονικού.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε μία περίοδος ηρεμίας και ελπίδας για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Η Ευρώπη ανασυγκροτήθηκε με την ένωση της δυτικής με την ανατολική Γερμανία τόσο που η Ευρώπη δημιούργησε τον τρίτο οικονομικό πόλο αμελώντας όμως την στρατιωτική της υπόσταση επαφίοντας  την άμυνά της  στον ΝΑΤΟ και την Αμερική.

Αλλά και το ίδιο το ΝΑΤΟ βασίστηκε στην συμμετοχή της Τουρκίας πιστεύοντας  στην μεταμόρφωση της Τουρκίας σε μία δυτικού τύπου δημοκρατία, υπόδειγμα για τα υπόλοιπα ισλαμικά κράτη.

Σε αυτή την φάση η Ελλάδα έχασε την γεωπολιτική της σημασία δίνοντας την ευκαιρία στην Τουρκία να εισβάλει  στην Κύπρο το 1974, καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας και των  αποφάσεων του ΟΗΕ εναντίον της Τουρκίας, με την ανοχή του ΝΑΤΟ της  Ευρώπης και της Αμερικής.

Παρά τις ανοχές της περιόδου  αυτής η Ευρώπη κατάφερε να διατηρήσει και να καθιερώσει τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου αρχές για τις οποίες  συνέβαλαν τόσο οι περισσότερες χώρες στον ΟΗΕ ακόμα και η Ρωσία εκτός μίας μειονότητας κρατών μεταξύ των οποίων και η Τουρκία.

 Η περίοδος ειρήνης  μίας τριακονταετίας επέτρεψε την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας της Τουρκίας και της Ρωσίας έτσι ώστε να επιτρέψει την  ανάπτυξη απολυταρχικών καθεστώτων που ξεκίνησαν  αναθεωρητικές πολιτικές με στόχο ορισμένες χώρες να αναβιώσουν τις αυτοκρατορίες που κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα καταστράφηκαν.

Το 2022 ο πρόεδρος της Ρωσίας κ Πούτιν αισθάνθηκε την επέκταση του ΝΑΤΟ προς την ανατολή  σαν υπερβολική απειλή για την Ρωσία και εξέφρασε αυτό, προσχηματικά, για να επιτεθεί στην Ουκρανία η οποία είχε επιδείξει ενδιαφέρον να ενταχθεί στην συμμαχία του ΝΑΤΟ και να συνδεθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην  επίθεση της Ρωσίας προηγήθηκε μία ομιλία του Προέδρου Πούτιν που αποκάλυψε τις πραγματικές αναθεωρητικές σκέψεις, που παραποιούν τα ιστορικά γεγονότα και αμφισβητούν την εθνική οντότητα των Ουκρανών προκειμένου να αμφισβητηθεί ακόμα και η ίδια η ύπαρξη της Ουκρανίας ως ανεξάρτητου κράτους.

Σε ένα εκτενές κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 2021, ο Πούτιν αναφέρθηκε στους Ρώσους και τους Ουκρανούς ως «έναν λαό» και ανέφερε ότι η Δύση είχε διαφθείρει την Ουκρανία και την είχε απομακρύνει από την τροχιά της Ρωσίας μέσω μιας «αναγκαστικής αλλαγής ταυτότητας».

Αυτός ο τύπος ιστορικού ρεβιζιονισμού εμφανίστηκε πλήρως στη συναισθηματική και γεμάτη παράπονα ομιλία του Πούτιν προς το έθνος, ανακοινώνοντας την απόφασή του να αναγνωρίσει τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, ενώ δημιουργούσε αμφιβολίες για την κυριαρχία της ίδιας της Ουκρανίας.

Ο Πούτιν  προχώρησε τόσο που κατηγόρησε τον Πρόεδρο Ζελένσκι της Ουκρανίας ως Ναζί ενώ αυτός είναι εβραϊκής καταγωγής και πραγματικός Ουκρανός πατριώτης.

Όμως η σθεναρή και ηρωική αντίσταση, του Ουκρανικού λαού επί τόσες ημέρες , που ακολούθησαν την εισβολή των Ρωσικών στρατευμάτων, συγκίνησε την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα την Ευρώπη που την ώθησε να προβεί σε ενέργειες που από δεκαετίες καθυστερούσε να προβεί, όπως η ολοκλήρωση της πολιτικής ενοποίησης, την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Ευρωπαϊκού στρατού που θα μπορούσε να ενεργεί ανεξάρτητα ή συμπληρωματικά από το ΝΑΤΟ.

Η ενοποιημένη ανταπόκριση της ανθρωπότητας έπεισε την Ευρώπη να ξεκινήσει τις παραπάνω διαδικασίες άμεσα.

Μέσα σε αυτόν τον κύκλο γεγονότων,  η Ελλάδα, από την πολιτική ηγεσία μέχρι το μεγαλύτερο ποσοστό του Ελληνισμού, συγκινήθηκε από τον ηρωισμό του  Ουκρανικού λαού, την αυτοθυσία αλλά πέραν αυτού του ο Ελληνικός κόσμος είχε και τους δικούς του πρόσθετους λόγους: ,

Ένας λόγος βρίσκεται μέσα στους 110.000 Έλληνες της Ουκρανίας που για δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως και περισσότερα, από την εποχή των αργοναυτών του Ιάσωνα που έκαναν την περιοχή αυτή πατρίδα τους.

Ένας ακόμα λόγος είναι η απέχθεια στην προσωπικότητα του Πούτιν που προσομοιάζει  τόσο στον  Πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογκάν που ακολουθεί μια παρόμοια τακτική, που αγνοεί την διεθνή νομοθεσία, που δεν σέβεται την ανεξαρτησία κρατών, που παραποιεί τα ιστορικά γεγονότα εκατοντάδων ετών, που αμφισβητεί την κρατική οντότητα ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που εισέβαλε σε μία ανεξάρτητη χώρα της οποίας παραβίασε την πληθυσμιακή σχέση και αμφισβητεί και την κυριότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα σημαντικού τμήματος της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, που τελικά αμφισβητεί ακόμα και την ίδια την εθνική υπόσταση μιας χώρας όπως η Ελλάδα ακόμα και τον πολιτισμό της.

Οι Έλληνες, βλέποντας τους Ουκρανούς να μάχονται υπέρ βωμών και εστιών, θυμούνται τις Θερμοπύλες, την εποποιΐα του 40, την Γερμανική κατοχή και αναρωτιόνται, όπως αναρωτήθηκαν το 1974 στην Τουρκική εισβολή της Κύπρου, είναι δυνατόν να γίνονται αυτά την εποχή του 20ου αιώνα;

Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να μην συμπαρασταθούν στον Ουκρανικό λαό και να μην κατακρίνουν τον Πούτιν και την διπρόσωπη υποκριτική  τακτική της Τουρκίας που ακολουθεί την ίδια πολιτική μου ακολούθησε τον Β Παγκόσμιο πόλεμο. Στην ουσία και οι δύο προσπαθούν να ρίξουν στο παρελθόν τα λάθη που στέρησαν τις χώρες τους από εδάφη και άλλα συμφέροντα, ο Πούτιν κατηγορεί τον Λένιν για την δημιουργία της Ουκρανίας και ο Ερντογκάν για την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάνης.

Ο μεγαλύτερος φόβος της Ελλάδας είναι, μήπως πάνω στην απόγνωση της Ουκρανίας και της οικονομικής πίεσης από τις επιπτώσεις του πολέμου γίνουν συγκεκριμένες παραχωρήσεις και συμβιβασμοί κατά παράβαση της διεθνούς νομοθεσίας, όπως μήπως η αναγνώριση των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ αποτελέσουν προηγούμενο για την υπόθεση της αναγνώρισης της διχοτόμησης της Κύπρου ή ακόμα και του αφοπλισμού των νήσων του ανατολικού Αιγαίου. Αυτό είναι το αποτέλεσμα που καραδοκεί η Τουρκία, με μεγάλη αδημονία.

Κάτι τέτοιο θα τίναζε στον αέρα την παγκόσμια ισορροπία.

An attempt to obtain a wider view of the political and economic situation in Greece and the wider world.

In the context of globalization, public organizations are undergoing rapid transformation, and how to govern them scientifically has become an important research topic.

Recent developments in Greece and the world, including the crisis in Ukraine, the conflict between Russia and the West, the withdrawal of the United States from Afghanistan, the abandonment of the Kurds by the United States in Syria and Iraq, the escalation of Turkey’s aggressive behavior in the Aegean, Cyprus and the Mediterranean, the involvement of Turkey in Syria, and Libya, the conflict between America and China, are of great concern to most of us.

I acknowledge that the most important factor in shaping politics is the conflict of interests, but I am surprised that cultural, nationalist and religious parameters continue to influence the world today, in a similar as they did centuries back.

One could say that with the progress of humanity, a way would have been found to minimize the conflicts with the adoption of religious tolerance and multicultural diversity, but also, controlling of nationalist and economic competitiveness in a more intelligent way, after so painful experiences, adhering to rules for human rights and international law.

On the contrary, religious, and cultural contradictions become tools of exploitation of political, economic, nationalist and geopolitical interests…

Unfortunately, recent events, both local and international, have dashed any optimistic expectations.

Expectations in domestic politics, international geopolitical conflicts, nationalist revisionism, religious fanaticism, and cultural contradictions are being dashed, so much so that we have reached a point where a new world war does not seem so distant. This seems to me so backward.

.

The political dimension

The basic political-economic theories (that mainly cover the space, from free economy, to socialism, and radical left), compete, in the best case, within the democratic principles and much more with autocratic regimes, internationally.  

The main difference lies in planning and control of the economy that takes place based, either on central administration of public funds, capital and investments under government control or on private economy under the rules free economy. .

Such economic policies. directly and indirectly determine the distribution of wealth.

Both systems seem to have respective advantages and disadvantages. A crucial element is the identification of ‘golden section’ to be applied and the choices of control methods, as well as compliance with specific limits to be applied by each system in order to maintain the balance between productivity performance and social policy that eventually, determines the overall benefit.

The problem is that both systems have followed a different historical path within each nation and state in various periods. This affects the transition to a new environment created by the evolution of humanity.

In addition to the influence that the historical path, clearly, has on the implementation of any state’s optimum economic policy, an important role is played by various factors, such as the educational status, social level, climatic conditions, health, geopolitical conditions, religion, etc.

All this needs to be considered, to draw conclusions for the implementation of an optimal policy.

Unfortunately, people make decisions based on dogmatic theories without considering all above factors, this creates contradictions and conflicts among groups within states but also among states globally.

Shaping of politics in Greece

A key element to remember is that the Greeks are one of the ethnic groups preserved from the ancient times, which also include the Jews, the Chinese and some others such as the Egyptians, the Persians, etc. These peoples have friendly feelings and respect for each other’s culture.

Especially the Greeks survived through cosmogenic rearrangements from the Hellenistic times of the empire of Alexander the Great, the founding of the Roman Empire, the creation of the Eastern Roman Empire under the influence of Christianity that gave birth to the Byzantine Empire, a multinational Empire that mainly survived due to the Greek element (Greek language and culture) and Christianity and led the world for more than a thousand years. 

Byzantium withstood multiple invasions from the East and the West and eventually fell from the expansion of Islam.

The failure of Christians to unite and solve the problem of the split between the Eastern Orthodox Church and the Catholic Church played a major role in this.

In this way Hellenism ended up being confined to a poor Ottoman province while many Greek Christians, in Asia Minor, were converted to Islam under barbaric conditions that prevailed for many years.

Hellenism eventually survived once more because of religion and its cultural heritage.

The conditions of oppression forced many Greeks to emigrate or to create a merchant fleet which gave them some independence, which, in turn, led this group of people to communicate with the West and to create the expatriate Hellenism that played a dominant role in the revolution and the creation of the New Greek state. .

At the same time, Europe was experiencing the Renaissance followed by the French and American revolution and the creation of philhellenic movements.

The fear of the expansion of the Ottoman Empire to the west strengthened the pro-Greek tendencies.

It was natural consequence for the great Western powers to coordinate with Russia and help Greece’s liberation struggle.

It was also natural for these forces to compete and influence political affairs in Greece.

Therefore, it was also natural to create tendencies of influence in the Greek political system.

At the same time, it is a great achievement that Greece managed to obtain one of the most developed and modern constitutions in the world, at a time when empires were disappearing and new states formed were vulnerable to instability, as they developed new national and social claims.

Also, a great achievement was the doubling of Greece’s size during the Balkan wars.  

Another achievement can be considered the reconstruction of the country after the Asia Minor catastrophe, at a time when Europe and the whole world were plagued by the rise of nationalist fascism and the emergence of the Communist movement.

All this cosmogony, together with the effects of Second World War and the shortly followed events of a civil war could not leave the Greek political life unaffected.

I conclude that the evolution of the political position that gave an opportunity for Greece to become a full member of the European Union helped the country to overcome serious economic and national security problems

In addition, EU helped Greece to improve competitiveness and public administration, leading to a modern state governance, covering the need to balance between social policy and competitiveness and to secure the true principles of democratic governance

In particular, it helped to maintain the principles of human rights and the foundations of democracy, which  is, most of all, the distinct separation of political powers into Legislative, Executive, and Judicial..

Undermining these basic principles is like destroying the evolutionary course not only of the last 200 years but the 2,500 years of the survival of Hellenism.

The economic dimension

As mentioned above, the crucial point in the implementation of an economic policy is identifying the “golden section” between social policy and competitiveness for survival within the global economic community.

Public capital investments are based on the collection of taxes on private and public production, the management of these funds affects productivity.

Raising capital in any country depends, first and foremost, on the stability of the economy and the prospect of making a profit.

Without raising funds, there is no prospect of producing wealth and any mismanagement destroys both wealth and prospects.

A long-standing problem of the political scene in Greece is populism, which usually finds ripe and suitable ground to evolve in western democracies and not only.

Populism grows in times of crisis, economic or national, which finds vulnerable masses, affected by these crises, and is adopted usually by political extremists of right or left.

In mature democratic regimes, the influence of populism decreases, unfortunately Greece is a relatively new democracy with deep wounds from its recent history; it will take some more time to get rid of these syndromes, derived from past .

A second old problem is inherent within Greece’s geopolitical position, as the end of both World Wars seems to have left an unfinished abeyance between West and Turkey, and the Islamic world in general, whose leadership Turkey is seeking.

This is expressed by the revisionism of Turkey, as the successor of the Ottoman Empire trying to resolve these outstanding issues in its interest.

This policy is confirmed this period with the involvement of Turkey in Syria and Iraq with the main target Kurdistan, which is the main issue. This directly affects Turkey’s aspirations against Greece and Cyprus along with its aspirations for the Mediterranean gas, overlooking all international treaties, international law and UN resolutions.

For Turkey the signing of the Lausanne agreement was a mistake that they have never accepted, especially after the Cyprus invasion during 1974 when NATO and USA as well as UN have indicated hesitation to apply UN resolutions, and international law, Turkey considered that its international position was so strong that it could force it’s interests above any law or UN decision, hence it gradually raised issues such as grey zones in Aegean and Mediterranean sea, even in challenging sovereignty of Dodecanese and Eastern Aegean Greek islands. This is an extraordinary hostile attitude which cannot be accommodated by anybody.    

This situation forces Greece to maintain defense programs beyond its capabilities.

In this context, social policy and economic development becomes a difficult task for any government and an easy target for populism.

An additional intractable problem of Greece in the field of Public Administration is the large number of civil servants that resulted from the frequent changes of governments. In addition to this is the constitutional restriction to apply normal workforce legislation for performance evaluation, let alone imagine how difficult it is to implement any efficient operating system under these conditions

As a result of these problems, Greece has survived due to the development of the private sector, mainly tourism and shipping so far, and sets as a basis and perspective, first the improvement of the efficiency of the public sector, which has huge room for improvement and secondly expansion of the private sector in sectors. new technology and finance..

A precondition for all this is the elimination of Populism and the confrontation of the Turkish threat which has recently exceeded the limits of any logic demanding restriction relocation of Greek populations among Greek islands and other locations. On the other hand, they are not referring to the relocation and settlement of Turkish immigrants from Turkish mainland to Cyprus with the aim of altering the population ratios in Cyprus after the Turkish invasion of 74, an act that is a war crime under International law.

Επιρροές από πολιτισμικούς, εθνικιστικούς και θρησκευτικούς παράγοντες

Κανείς δεν πρέπει να υποτιμήσει την σημασία που έχουν παράγοντες που δεν θα έπρεπε να επηρεάζουν τον τρόπο διακυβέρνησης, κυρίως στην εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής και ακόμα περισσότερο, της εκλογικής διαδικασίας μιας χώρας, στις  σημερινές συνθήκες, αλλά δυστυχώς αυτές εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο.

Influences from cultural, nationalist, and religious factors

One should not underestimate the importance of other factors that should not affect the way of governance, especially affect the implementation of economic policy and even more so, the electoral process in a country, under the current conditions.

Yet such parameters, unfortunately, still play an important role.

Theocratic states decide their economic policy even the policy of independent institutions such as national banks, in many issues like interest rates, as happens today in Turkey. According to Islam, applying interest is a sin, in other countries Saria is the supreme penal code. Look what is happening in Afghanistan.

In the past, there were crusades engaged by Christians, today there are ‘holy wars’ provoked by Islam.

Entire states were created or destroyed even more recently, Yugoslavia was disintegrated and so many states and even new national entities were created.

We thought that all this could be a thing of the past, but it still affects the world community, and it is certainly not limited to Islam, it applies to Christian or other states to varying degrees.

Other religions accuse Christian states of colonialism and exploitation of many people and territories.

Communism is not a religion; on the contrary, it accuses religion as the «opium» of the peoples. Communism did this because, historically, the religious hierarchy collaborated with the political power for sharing political power, but conversely the political power collaborated with the religious one.

Mixing nationalism with religion can create very difficult situations, contrary to popular tradition that helps preserve the identity of peoples.

Despite the fact that religion was and still is one of the most important factor influencing political power and developments, there are many other factors that are not so, immediately, obvious.

Art is a great force that influences crowds and their emotional state.

Sport is another area that inspires masses and drives fans and fanatics who end up, easily, victims of populism.

The press, and television, has traditionally been seen as the ‘fourth political power’, recently reinforced by the evolution of social media, the easiest medium to influence the spread of fake news and theories. This ‘fourth political power’ is today the most common tool of populism, of course, this introduced additional methods of communication, mainly, for the younger generations who, despite the great technological advantages offered by the internet, led people to abandon the effort of written and oral communication and simplified communication in a form of codes and images.

In my opinion this deprived younger generations of some form of brain activity and human competence related to productive imagination, which, in turn is replaced by some new, more technical competences, allowing people to become more adaptable and efficient in the use of computer technology. 

With all this, which I have mentioned in this article, indicats how much more complicated the process of democratic operation, in a country, has become, in order to maintain the balance in the implementation of social policy with productivity and competiveness.

Μία σύντομη θεώρηση της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα και τον ευρύτερο κόσμο.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα και τον κόσμο συμπεριλαμβανομένων των κρίσεων στη Ουκρανία, της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, της αποχώρησης της Αμερικής από το Αφγανιστάν, την εγκατάλειψη των Κούρδων από την Αμερική, στην Συρία και το Ιράκ, την όξυνση της επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας στο Αιγαίο την Κύπρο και την Μεσόγειο, την ανάμιξη της Τουρκίας στην Συρία, και την Λιβύη, την προβλεπόμενη σύγκρουση Αμερικής με Κίνα, με  προβληματίζουν για τα πολιτικά πράγματα όπως διαμορφώνονται στην Ελλάδα αλλά και τον κόσμο.

Αναγνωρίζω ότι ο σημαντικότερος παράγοντας διαμόρφωσης της πολιτικής είναι τα συμφέροντα αλλά εκπλήσσομαι ότι εξακολουθούν να εμφανίζονται και σήμερα, στην παγκόσμια σκηνή, επιρροές από πολιτισμικούς, εθνικιστικούς και θρησκευτικούς παράγοντες.

Θα έλεγε κανείς ότι με την πρόοδο της ανθρωπότητας θα είχε βρεθεί τρόπος να εξομαλυνθούν οι αντιθέσειςμε την υιοθέτηση της ανεξιθρησκία και την ανοχή στην πολιτισμική  διαφορετικότητα αλλά και τον έλεγχο της εθνικιστικής και οικονομικής ανταγωνιστικότητας με την εφαρμογή κανόνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο.

Αντίθετα οι θρησκευτικές και πολιτιστικές αντιθέσεις γίνονται εργαλεία εκμετάλλευσης από τα πολιτικά, οικονομικά, εθνικιστικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Δυστυχώς τα τελευταία γεγονότα τόσο τοπικά όσο και διεθνή γεγονότα διαψεύδουν τις όποιες αισιόδοξες προσδοκίες.

Διαψεύδονται οι προσδοκίες τόσο στην εσωτερική πολιτική, τις διεθνείς γεωπολιτικές συγκρούσεις, τον εθνικιστικό  αναθεωρητισμό, τον Θρησκευτικό φανατισμό και τις πολιτισμικές αντιθέσεις, τόσο που έχουμε φθάσει πάλι σε σημείο που ένας παγκόσμιος πόλεμος δεν φαίνεται μία τόσο απόμακρη αλλά και αναχρονιστική πιθανότητα.

Η πολιτική διάσταση

Στο δυτικό κόσμο ανταγωνίζονται, στα πλαίσια δημοκρατικών αρχών, οι βασικές πολιτικό-οικονομικές θεωρίες που κυρίως καλύπτουν τον χώρο, από την ελεύθερη οικονομία, στον σοσιαλισμό, και την ριζοσπαστική αριστερά, όλα σε διάφορες εκφράσεις.

Η βασική διαφορά έγκειται στον προγραμματισμό και έλεγχο της οικονομίας και της ανάπτυξης που συντελείται με βάση, αφ’ ενός την αξιοποίηση των δημοσίων μέσων, κεφαλαίων και επενδύσεων και αφ’ εταίρου με βάση την ιδιωτική οικονομία, με πολλές διαβαθμίσεις ενδιάμεσα και για τις δύο οικονομικές πολιτικές που καθορίζουν άμεσα και έμμεσα την διανομή κερδών .

Και τα δύο συστήματα έχουν αντίστοιχα μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα. Κρίσιμο στοιχείο αποτελεί η χρυσή τομή και οι επιλογές των μεθόδων ελέγχου και τήρησης συγκεκριμένων ορίων σε κάθε σύστημα έτσι ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ παραγωγικότητας και κοινωνικής πολιτικής που καθορίζει το συνολικό όφελος.

Το πρόβλημα υφίσταται διότι και τα δύο συστήματα έχουν ξεχωριστή ιστορική διαδρομή, για κάθε έθνος και κράτος, που επηρεάζει την μετάβαση σ’ ένα νέο παγκόσμιο περιβάλλον που δημιουργείται με την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας

Εκτός από την επιρροή που ξεκάθαρα ασκεί η ιστορική διαδρομή στην εφαρμογή της βέλτιστης οικονομικής πολιτικής ενός κράτους. σημαντικό ρόλο παίζουν και διάφοροι παράγοντες όπως  το μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο, κλιματολογικές, υγειονομικές, γεωπολιτικές συνθήκες, θρησκεία κλπ.

Όλα αυτά συνυπολογίζονται για να βγουν συμπεράσματα για την εφαρμογή μιας βέλτιστη πολιτικής.

Δυστυχώς οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις βασισμένες σε δογματικές θεωρίες χωρίς να συνυπολογίζουν όλους τους παραπάνω παράγοντες, αυτό δημιουργεί αντιφάσεις και συγκρούσεις  μεταξύ ομάδων εσωτερικά μέσα στα κράτη αλλά και μεταξύ των κρατών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η διαμόρφωση της πολιτικής στην Ελλάδα

Βασικό στοιχείο, να θυμηθούμε, είναι ότι οι Έλληνες είναι μία από τις εθνότητες  που διατηρήθηκαν από τους αρχαίους λαούς μεταξύ των οποίων ο Εβραϊκός, ο Κινεζικός και μερικοί ακόμα όπως ο Αιγυπτιακός, ο Περσικός κλπ . Αυτοί οι λαοί έχουν μεταξύ τους φιλικά αισθήματα και σεβασμό στον πολιτισμό του καθενός .

Ειδικά οι Έλληνες επέζησαν μέσα από κοσμογονικές ανακατατάξεις από τους Ελληνιστικούς χρόνους της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την καθίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την δημιουργία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κάτω από την επιρροή του Χριστιανισμού που γέννησε το Βυζάντιο, μίας πολυεθνικής Αυτοκρατορία που κυρίως επιβίωσε λόγω του Ελληνικού στοιχείου και του Χριστιανισμού και πρωτοστάτησε για περισσότερο από χίλια χρόνια.

 Το Βυζάντιο άντεξε πολλαπλές επελάσεις από την Ανατολή και την Δύση και τελικά κατέπεσε από την επέλαση των Οθωμανών. Σημαντικό ρόλο έπαιξε γ’ αυτό η αδυναμία των χριστιανών να λύσουν το πρόβλημα του σχίσματος της Ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας με την καθολική εκκλησία.

Με τον τρόπο αυτό ο Ελληνισμός κατέληξε να περιοριστεί σε μία πτωχή Οθωμανική επαρχεία ενώ μεγάλος αριθμός Ελλήνων Χριστιανών της μικράς Ασίας εξισλαμίστηκε κάτω από βάρβαρες συνθήκες που επικράτησαν για πολλά χρόνια.

Ο Ελληνισμός τελικά επέζησε πάλι λόγω της θρησκείας και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι συνθήκες της καταπίεσης ώθησε πολλούς Έλληνες στην μετανάστευση και στην δημιουργία εμπορικού στόλου που με την σειρά του έσπρωξε αυτό το τμήμα του λαού να επικοινωνήσει με την Δύση και να δημιουργήσει τον απόδημο Ελληνισμό που έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην επανάσταση και την δημιουργία του νέου κράτους των Ελλήνων.

Ταυτόχρονα η Ευρώπη βίωνε την Αναγέννηση και την δημιουργία φιλελληνικών κινημάτων.

Ο φόβος επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς τα δυτικά ενίσχυε τις φιλελληνικές τάσεις.

Ήταν φυσικό να συντονιστούν οι τότε δυτικές μεγάλες δυνάμεις μαζί με την Ρωσία και να βοηθήσουν στον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας.

Φυσικό ήταν επίσης να ανταγωνιστούν οι δυνάμεις αυτές και να επηρεάσουν τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα.

Επομένως, φυσικό ήταν επίσης να δημιουργηθούν τάσεις επιρροής στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Ταυτόχρονα αποτελεί μεγάλο επίτευγμα το γεγονός ότι η Ελλάδα, κατάφερε να  αποκτήσει ένα από τα περισσότερο ανεπτυγμένα και σύγχρονα συντάγματα στον κόσμο, σε μία περίοδο που οι αυτοκρατορίες έσβηναν και δημιουργούντο καινούρια κράτη ευάλωτα στις ανατροπές, καθώς ανέπτυσσαν και νέες εθνικές αλλά και κοινωνικές διεκδικήσεις.

Επίσης μεγάλο επίτευγμα αποτέλεσε ο διπλασιασμός της έκτασης της Ελλάδας με τους Βαλκανικούς πόλεμους και η ανασύνταξη της μετά την μικρασιατική καταστροφή ,σε περίοδο που η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος μαστιγωνόταν από την άνοδο του φασισμού των εθνικών ανακατατάξεων αλλά και την εμφάνιση του Κουμμουνιστικού κινήματος,.

Δεν μπορεί όλη αυτή η κοσμογονία μαζί με τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να αφήσουν ανεπηρέαστη την Ελληνική πολιτική ζωή.

Συμπερασματικά καταλήγω ότι η εξέλιξη της πολιτικής θέσης της Ελλάδας που τις έδωσε την ευκαιρία να γίνει ουσιαστικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την βοήθησε να προσπεράσει σοβαρά οικονομικά και εθνικά προβλήματα και να συνειδητοποιήσει θέματα όπως η ανταγωνιστικότητα η διοίκηση ενός σύγχρονου κράτους, η ανάγκη ισορροπίας μεταξύ κοινωνικής  πολιτικής και ανταγωνιστικότητας και να διασφαλίσει τις πραγματικές αρχές μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης .

Ιδιαίτερα διασφάλισε τις αρχές των δικαιωμάτων του ανθρώπου και τα θεμέλια της δημοκρατίας που είναι, η διάκριση των εξουσιών σε Νομοθετική, Εκτελεστική, και Δικαστική.

Υπονόμευση αυτών των βασικών αρχών είναι σαν να καταστρέφουμε την εξελικτική πορεία όχι μόνον των τελευταίων 200 ετών αλλά τις 2.500 έτη της επιβίωσης του Ελληνισμού.

Η οικονομική διάσταση

Όπως αναφέρθηκε και πάρα πάνω το κρίσιμο σημείο στην εφαρμογή μίας οικονομικής πολιτικής είναι η χρυσή τομή μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και ανταγωνιστικότητας για την επιβίωση μέσα στην παγκόσμια οικονομική κοινότητα..

Οι επενδύσεις δημοσίων κεφαλαίων βασίζονται στην είσπραξη φόρων ιδιωτικής και δημόσιας παραγωγής, η διαχείριση των κεφαλαίων αυτών επηρεάζει την παραγωγικότητα.

Η προσέλκυση κεφαλαίων σε κάθε χώρα εξαρτάτε, πρωταρχικά, από την σταθερότητα της οικονομίας και της προοπτικής δημιουργίας κερδών.

Χωρίς προσέλκυση κεφαλαίων δεν υπάρχει καμία προοπτική δημιουργίας κερδών και η κακή διαχείριση εξαφανίζει κέρδη και προοπτικές.

Ένα διαχρονικό πρόβλημα της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα είναι ο λαϊκισμός που συνήθως βρίσκει κατάλληλο έδαφος στις δυτικές δημοκρατίες.

Ο λαϊκισμός θρέφεται σε περιόδους κρίσεων, οικονομικών ή εθνικιστικών, που βρίσκει ευάλωτες μάζες που θίγονται από τις κρίσεις αυτές, και υιοθετείται από τα πολιτικά άκρα.

Με την ωρίμανση των δημοκρατικών καθεστώτων μειώνεται και η επιρροή του λαϊκισμού, δυστυχώς η Ελλάδα είναι μία σχετικά νέα δημοκρατία με βαθειά τραύματα από την πρόσφατη ιστορία της, θα χρειαστεί λίγος χρόνος ακόμα για να απαλλαγεί από αυτό το σύνδρομο.

Ένα δεύτερο διαχρονικό πρόβλημα είναι η γεωπολιτική της θέση δεδομένου ότι φαίνεται η λήξη του Α και Β Παγκοσμίων πολέμων να άφησε εκκρεμότητες σε ότι αφορά τις σχέσεις της Δύσης με την Τουρκία, και γενικότερα με τον Ισλαμικό κόσμο του οποίου την ηγεσία προσδοκά η Τουρκία. Αυτό εκφράζεται με τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας σαν διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που προσπαθεί να λύσει τις εκκρεμότητες αυτές προς το συμφέρον της. Εδώ επιβεβαιώνεται η πολιτική αυτή με την ανάμιξη της Τουρκίας στην Συρία και το Ιράκ με κύριο στόχο το Κουρδιστάν που είναι η βασική εκκρεμότητα. Αυτό επηρεάζει άμεσα και τις βλέψεις της Τουρκίας εναντίων της Ελλάδας και της Κύπρου μαζί με τις  βλέψεις για το αέριο της Μεσογείου.

Αυτή η κατάσταση υποχρεώνει την Ελλάδα να διατηρεί εξοπλιστικά προγράμματα πάνω από τις δυνάμεις της.

Στα πλαίσια αυτά η κοινωνική πολιτική και η οικονομική ανάπτυξη γίνεται ένα ποιο δύσκολο έργο για οποιαδήποτε κυβέρνηση και εύκολος στόχος για λαϊκισμό.

Ένα επιπλέον δυσεπίλυτο πρόβλημα της Ελλάδας που πρόσκειται στον τομέα της Δημόσιας διοίκησης είναι ο υπερμεγέθης  αριθμός δημοσίων υπαλλήλων που προέκυψε από τις συχνές εναλλαγές των κυβερνήσεων. Σε αυτό προστίθεται και η μονιμότητα και η αδυναμία εφαρμογής κριτηρίων αποδοτικότητας, ας φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο είναι να εφαρμοστεί οποιοδήποτε αποδοτικό σύστημα λειτουργίας κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Σαν αποτέλεσμα αυτών των προβλημάτων η Ελλάς επέζησε λόγω της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα και κυρίως του τουρισμού και της ναυτιλίας μέχρι στιγμής, και θέτει σαν βάση και προοπτική την βελτίωση της αποδοτικότητας του δημοσίου τομέα που έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης και της επέκτασης του ιδιωτικού τομέα σε τομείς νέας τεχνολογίας.

Προϋπόθεση για όλα αυτά αποτελεί η εξάλειψη του Λαϊκισμού και αντιμετώπιση της Τουρκικής απειλής η οποία πρόσφατα έχει ξεπεράσει τα όρια της όποιας λογικής με την απαίτηση να μην μετακομίζουν  Έλληνες στα Νησιά υπό αμφισβήτηση. Δεν απαντούν βέβαια για τον εποικισμό της Κύπρου με στόχο να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή  σχέση της Κύπρου μετά την εισβολή του 74, πράξη που αποτελεί έγκλημα πολέμου.

Επιρροές από πολιτισμικούς, εθνικιστικούς και θρησκευτικούς παράγοντες

Κανείς δεν πρέπει να υποτιμήσει την σημασία που έχουν παράγοντες που δεν θα έπρεπε να επηρεάζουν τον τρόπο διακυβέρνησης, κυρίως στην εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής και ακόμα περισσότερο, της εκλογικής διαδικασίας μιας χώρας, στις  σημερινές συνθήκες, αλλά δυστυχώς αυτές εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο.

Θεοκρατικά κράτη αποφασίζουν οικονομική πολιτική ακόμα και την πολιτική της εθνικής τους Τράπεζας για τα επιτόκια, όπως σήμερα η Τουρκία, κατά το Ισλάμ ο τόκος είναι αμαρτία, σε άλλες χώρες η Σαρία είναι ο υπέρτατος ποινικός κώδικας.

Παλαιότερα γινόντουσαν σταυροφορίες από τους Χριστιανούς σήμερα γίνονται  ιεροί πόλεμοι από το Ισλάμ. Ολόκληρα κράτη δημιουργήθηκαν η καταστράφηκαν ακόμα και πιο πρόσφατα, Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε και δημιουργήθηκαν τόσα κράτη ακόμα και εθνικές οντότητες.

Θεωρήσαμε ότι όλα αυτά μπορεί να γίνουν παρελθόν αλλά αυτά εξακολουθούν να ταλαιπωρούν την παγκόσμια κοινότητα και ασφαλώς δεν περιορίζονται στο Ισλάμ αφορούν και τα χριστιανικά κράτη σε διαφορετικό βαθμό.

Άλλες θρησκείες κατηγορούν τα Χριστιανικά κράτη για αποικιοκρατία και εκμετάλλευση πολλών ανθρώπων και περιοχών.

Ο κουμμουνισμός δεν είναι θρησκεία κατηγορεί όμως την θρησκεία σαν το… ‘όπιον’ των λαών. Ο κουμμουνισμός το έκανε αυτό γιατί Ιστορικά η θρησκευτική ιεραρχία συνεργάστηκε με την πολιτική εξουσία για την νομή της εξουσίας, αλλά και αντίστροφα η πολιτική εξουσία συνεργάστηκε με την θρησκευτική.

Η ανάμιξη του εθνικισμού με την θρησκεία μπορεί να δημιουργήσει πολύ άσχημες καταστάσεις, αντίθετα με τις λαϊκές παραδόσεις που βοηθούν την διατήρηση της ταυτότητας των λαών.

Παρά το γεγονός ότι η θρησκεία ήταν και εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος παράγοντας επιρροής της εξουσίας και των εξελίξεων υπάρχουν πολλοί ακόμα παράγοντες που δεν είναι τόσο άμεσα εμφανείς.

Η τέχνη αποτελεί μεγάλη δύναμη που επηρεάζει τα πλήθη και την συναισθηματική τους κατάσταση.

Ο αθλητισμός αποτελεί ένα ακόμα χώρο που εμπνέει τις μάζες και ποδηγετεί φιλάθλους αλλά και φανατικούς οπαδούς που καταλήγουν σε εύκολα θύματα λαϊκισμού.

Ο τύπος, και η τηλεόραση, παραδοσιακά, θεωρείται σαν η ‘τέταρτη εξουσία’ που πρόσφατα ενισχύθηκε με την  ανάπτυξη των κοινωνικών μέσων, αποτελεί το ευκολότερο μέσο που επηρεάζει την διασπορά ψευδών και ανεξέλεγκτων ειδήσεων και θεωριών. Αυτή η τέταρτη εξουσία αποτελεί σήμερα το καταλληλότερο εργαλείο λαϊκισμού, βέβαια δημιούργησε επιπλέον αλλαγές και στον τρόπο επικοινωνίας στις νεότερες γενιές που, παρά τα μεγάλα τεχνολογικά πλεονεκτήματα που προσφέρει το διαδύκτιο, εγκατέλειψαν την προσπάθεια γραπτής  και προφορικής επικοινωνίας και την απλοποίησαν  σε μορφή κωδικών και εικόνων που κατά την γνώμη μου μειώνει το πνευματικό επίπεδο της κοινωνίας ολόκληρης.

Με όλα αυτά, που ενδεικτικά ανέφερα, δείχνουν πόσο περισσότερο πολύπλοκη έχει γίνει η διαδικασία δημοκρατικής λειτουργίας μίας χώρας, προκειμένου να διατηρηθεί η ισορροπία στην εφαρμογή της κοινωνικής πολιτικής με την παραγωγικότητα.

Πραγματισμός και συναισθηματική νοημοσύνη σαν γλώσσες επικοινωνίας στις σημερινές συνθήκες κοινωνικών και οικονομικών μεταβολών.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι έχει γίνει πολύ πολύπλοκο για να το παρακολουθεί ο μέσος Έλληνας και αυτό δημιουργεί πολύ χώρο για λαϊκισμό.

Η ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και κοινωνικών παροχών επιβάλουν τον  ανταγωνισμό  μεταξύ δημοκρατίας και δημοκρατικών θεσμών  με τον ρεαλισμό και την κατανόηση των κοσμογονικών αλλαγών που πραγματοποιούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σήμερα.

Υπάρχει άμεση  ανάγκη ανύψωσης του επιπέδου επικοινωνίας μεταξύ λαού και της εκάστοτε κυβέρνησης, αν πρόκειται να επιβιώσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Η ανάγκη κατανόησης των επιπτώσεων των αλλαγών που συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν, είναι μεγάλη γιατί οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται απαιτούν κατανόηση για τις θυσίες που επιβάλλεται να γίνονται.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο μέσον ενός πραγματικού κυκλώνα διεθνών ανακατατάξεων που απαιτούν ιδιαίτερα ευφυή ηγεσία που θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να κατανοεί τις αλλαγές, και την ανάγκη λήψεως άμεσων αποφάσεων, ενώ ταυτόχρονα να επικοινωνεί την αναγκαιότητα αυτή με πειστικότητα στον λαό για να επιβιώσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί και οι διαδικασίες.

Η Ελλάδα μας είναι μία μικρή χώρα με πληθυσμό 11 εκατομμυρίων, ενώ οι συγκρουσμένες ομάδες διαθέτουν πληθυσμούς και μέσα πολλαπλάσια από κάθε πλευρά.

Σήμερα βρισκόμαστε  στα σύνορα της Ευρώπης στην οποία ανήκουμε που ακόμα και η ίδια είναι μικρή σε σχέση με τους παίχτες στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται.

Δεν χρειάζεται να τονίσουμε΄΄ότι η Ελλάδα είναι μικρή σε σχέση με την Αμερική την Κίνα, τον Ισλαμικό κόσμο, την Ρωσία, την Ινδία, την Ιαπωνία κλπ.

 Οι προσδοκίες, όμως, ακόμα και των γιγάντων της παγκόσμιας οικονομίας αλληλοσυγκρούονται μέσα στις αλλαγές που οι συνθήκες επιβάλουν.

Η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας σε συνδυασμό με τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ δίνουν την ευκαιρία σε άλλες δυνάμεις να εκμεταλλευτούν την σύγκρουση αυτή, η κάθε μία προς το συμφέρον της. Ακόμα και μεταξύ των κρατών της Ευρώπης αναφύονται αντιθέσεις και οικονομικές συγκρούσεις.

Όμως οι παγκόσμιες αντιθέσεις δεν έχουν μόνο οικονομικό χαρακτήρα, υπεισέρχεται και ο εξτρεμισμός του Ισλάμ με προεκτάσεις στην τρομοκρατία.

Αυτός ο διαχρονικός θρησκευτικός φανατισμός δίνει την ευκαιρία στην Τουρκία να αναζητά τον ρόλο του μεσολαβητού μεταξύ δύσης και ανατολής, με το αζημίωτο βέβαια.

Αυτό αφορά την Ελλάδα άμεσα γιατί η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας θέλει να φέρει σαν ‘αντίπαλο δέος’ το σύνολο του Ισλάμ και ειδικότερα τους Τουρκόφωνους λαούς απέναντι στην Ελλάδα, που την θεωρεί προμαχώνα της δύσης, δηλαδή 300 εκ πληθυσμού σε σχέση με τα 10 εκ των Ελλήνων. Ο προμαχώνας αυτός είναι ανεπαρκής για την δύση, ενώ αν Δύση συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις της Τουρκίας, θα ωφεληθεί πολλαπλά.

Οι Τουρκικές απειλές έχουν γίνει ξεκάθαρες, από τον Εύρο στα νησιά, τόσο για θέματα μεθορίου όσο και για την αμυντική θωράκιση που έχει  άμεση σχέση με την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Το βασικό πρόβλημα της Τουρκίας είναι ο διεθνής νόμος και ο ΟΗΕ διότι η διεθνής νομοθεσία και ο ΟΗΕ αποτελούν το ανάχωμα στην υλοποίηση των στρατηγικών σχεδίων της Τουρκίας να αναβαθμιστεί σε περιφερειακή δύναμη που θα ελέγχει την περιοχή που άλλοτε ήλεγχε η Οθωμανική αυτοκρατορία.

Το ειδικό πρόβλημα της Ελλάδας αποτελεί μόνο ένα μικρό τμήμα από τις αναμενόμενες εξελίξεις και ανακατατάξεις σε τομείς όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, ο υπερπληθυσμός στον τρίτο κόσμο σε αντίθεση με την υπογεννητικότητα της Ευρώπης,   η μετάβαση σε πράσινη ενέργεια, η εξαφάνιση πρώτων υλών κλπ.

 Η Ελλάδα παρά  τα όποια προβλήματα εξακολουθεί να βρίσκεται σε προνομιούχο θέση λόγο γεωγραφικής τοποθεσίας με κλιματικές συνθήκες που αποτελούν ελκυστικό παράγοντα τόσο για τον βορά όσο και τον νότο.  

Η διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί τον πλέον σημαντικό παράγοντα επιβίωσης της χώρας και του Ελληνισμού με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η οικονομική ανάπτυξη είναι απόλυτα συνυφασμένη με την διαφύλαξη της Εθνικής κυριαρχίας. Εδώ υπεισέρχεται και η απαιτούμενη ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και κοινωνικών παροχών. Εδώ υπεισέρχεται και η ισορροπία μεταξύ εισροής οικονομικών μεταναστών και δυνατότητας ενσωμάτωσης και απορρόφησης πολυπολιτισμικών στοιχείων που δεν θα αλλοιώσουν το πολιτισμικό υπόβαθρο της χώρας.

Αυτές είναι οι ευαίσθητες ισορροπίες που αποτελούν το έδαφος που μπορεί να αναπτυχθεί και ο λαϊκισμός.

Πάνω σε αυτές τις ισορροπίες αναπτύσσονται και οι πολιτικές κοσμοθεωρίες που επηρεάζουν και τους πολίτες των κρατών.

Αλλά και οι κοσμοθεωρίες έχουν διαφορετική εφαρμογή σε χώρες με διαφορετική ιστορική διαδρομή και διαφορετική πολιτισμική υποδομή, όπως συμβαίνει να παρατηρούμε σε χώρες όπως οι Αραβικές χώρες, η Βόρειος και η Νότιος Αμερική, η Ευρώπη, η Ασία κλπ.

Το συναίσθημα εδώ παίζει πρωταρχικό ρόλο, το ίδιο και η θρησκεία, ενώ πάνω απ’ όλα ο λαϊκισμός εκμεταλλεύεται το συναίσθημα.

Το συναίσθημα είναι ισχυρό ανθρώπινο χαρακτηριστικό και είναι το πιο ευάλωτο σημείο για να ελέγξει ο καθείς την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον μέσο Εγγλέζο γιατί αγαπά τον θεσμό της Βασιλείας;  Ποιος ,μπορεί μα κατηγορήσει τον ήρωα που μάχεται για την πατρίδα του; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον θρησκευόμενο γιατί έχει ευλάβεια για τον Θεό στον οποίο πιστεύει; ,Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτόν που πιστεύει στο δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και όμως υπάρχουν πολλές θρησκείες, πολλές ερμηνείες δικαίου και πολλοί τρόποι να βλέπεις τα ανθρώπινα δικαιώματα, και πάνω απ’ όλα ποια δικαιώματα όταν κάποια από αυτά συγκρούονται μεταξύ τους;

Τα βλέπουμε αυτά καθημερινά, στις συγκρούσεις, με τα θύματα πολέμων, στους πρόσφυγες, στις αντιθέσεις μεταξύ διαφορετικών κοσμοθεωριών ακόμα και μεταξύ θρησκειών και πολιτικών κομμάτων. Δημιουργούνται διαφορετικές αξίες. Η Αξία της ανθρώπινης ζωής, η αξία του δικαιώματος της διαφορετικότητας, η αξία της παραγωγικότητας, η αξία της ισότητας, η αξία της προσπάθειας, η αξία της αποτελεσματικότητας, η αξία της γνώσης, η αξία της περιουσίας. Για αιώνες διαφορετικά οικονομικό-πολιτικά συστήματα ανταγωνίζονται για την υπεροχή και την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του ενός η του άλλου, σε όλες τις φάσεις όμως επικρατεί ο συναισθηματισμός.

Ο πραγματισμός έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

 Ο πραγματισμός όμως είναι ο κοινός παρονομαστής γιατί μέσα στους συναισθηματισμούς διαφορετικών θεωριών, θρησκειών, πολιτικών συστημάτων  και συμφερόντων δεν θα βρούμε άκρη.

Σε εθνικό επίπεδο ο πραγματισμός πρέπει να γίνει η γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ λαού και κυβέρνησης αλλά και μεταξύ Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, τώρα και στο μέλλον γιατί η εκμετάλλευση της συναισθηματικής νοημοσύνης είναι πολύ εύκολα να μας οδηγήσει σε αφανισμό.

THE FALSIFICATION OF HISTORY BY TURKEY

Turkey’s aggressive behavior, including the denial of the obligation to negotiate the delimitation of sea borders, EEZs and the continental shelf, as well as the questioning of the right of Greece, to increase the maritime borders of its islands from six to twelve miles, indicate Turkey’s long term objective to act as an an imperialistic power, predominantly against Hellinism which once more acts as a fortice for Europe.  

The only defence that Greece has against a more powerful enemy is international law, which Turkey has deliberately refused to sign. This places Turkey against International institutions which have been created as a consequence of a caltural evolution of International society.

It is inconceivable, that Turkey should, declare its own continental shelf and EEZ over disputed waters, as well as the continental shelf without entering into negotiations with its neighbor, as clearly provided by International law for the sea.

Instead of following such procedures, Turkey is sending, its own research ships, accompanied by warships, violating even the 12 miles limit, which falls within the indisputable right of Greece to unilaterally extend its sovereignty over sea waters.

It is also unthinkable for Turkey to assert its jurisdiction over international waters, claiming sovereignty over such areas as the successor to the Ottoman Empire.

Such sovereignty was deprived from Ottomans by the International Treaty of Lausanne in 1923. Lauzanne treaty ristreacted Turkey to three miles from its coast as far as its islamds.

This behavior constitutes a real blackmail for Greece to abdicate its sovereign right, forced to engage in an armed confrontation, which Turkey considers that she has the advantage. A serious setback for this century.

Greece, the Balkans, and Caucasus (Nagorno-Karabakh) continue to experience the remnants of the wider national upheavals that the rest of Europe has outgrown in recent centuries.

The reasons are varied, different religions, different ethnological and geopolitical characteristics that reflect conflicting interests between West and East.

Turkey re-produces the same permanent excuse constantly blaming West for its colonial past.

This excuse is losing ground as Turkey is not innocent having caused genocides, as well as results due to its own military aggressive activity unfolding pages in history with the acquisition of lands and territories, exploiting indigenius peoples and resources for a period of nearly one millennium.

One of the tactics Turkey has been using, over time, was population relocations, encourafing migrations to achieve demographic alterations. Such tactics have been applied even recently (Cyprus) which  are proving Turkey’s expansionist tactics and other long-term intentions.

One more favorable tool that Turkey has been using is the falcification of history by fabricating events (burning of village, provocations) , changing local names of towns, even the names of countries that have been conquered mainly to wipe out memories of the past,

Similar motivations caused the destraction of local monuments n the change the names of monuments the convertion of charches to Mosques etc.

Examples of such practices are obvious through out Anatolia, but also in Caucasus where similare methods were followed by comunist Russia. Just watch a video on falsification of history in Azserbizan. A typical falsification of history repeated in the hole Anatolia.

https://www.youtube.com/watchfeature=share&v=Ifua_z692k0&app=desktop

A more complete analysis of the problems in Kosovo and the wider Balkan region may be the subject of a separate study, but it will not go far from the basic methodology of Turkey’s expansionist imperialistic approach..

The falsification of history

Turks from the Central Asia and the Altaic mountens settled in Anatolia in the 11th century, through the conquests of the area by Seljuk Turks. The region, then, began to transform from a predominantly Greek Christian society into a Turkish Muslim one.

Today’s Turkey is trying to falsify history because it believes that the entire Muslim world has been mistreated by West.

Knowledge of the history of the creation of Modern Greece is not a simple need to refer to the superficial events narrated in school textbooks.

There is a need for a deeper study to address Turkey’s attempt to falsify history by using every legitimate and non legitimate, unfair means available.

Turkey reacts like the despised Muslim who needs to regain his dignity and at the same time regain the position she believes belongs to her, historically, as the protector of her fellow Muslims, victims of west.

A particularly dangerous perception of the world, today that erases the remnants of the colonial past with the strengthening of institutions, but not to replace it with anachronistic and often pretentious religious fanaticism.

Another element worth analyzing is Turkey’s tendency to usurp elements of indigenous cultures.

One of the most difficult elements of any empire is to impose its own culture, including religion on peoples who become enslaved subjects of the empire.

From history we observe the behavior of the Greeks during the Hellenistic period, as well as of the Romans that followed and of Byzantium.

Alexander the Great tried to transplant the Greek culture, but at the same time, it was a result of his genius, he recognized the need to preserve important local cultural elements of Persian and Egyptian culture,

The result was the almost deification of Alexander and the survival of features of Hellenism for many years. short-lived of the military imposition of the empire he created a few years until many years after his early death.

Greek art and life had always been influenced by other cultures, but the expansion in territory during Alexander the Great’s conquests brought greater possibilities for mutual cultural exchanges. 

The imposition of the Roman Empire was essentially the continuation of Greek culture that allowed the survival of local communities. «Captive Greece captured its uncivilized conquerer and brought the arts to rustic Latium» (Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio)

The creation and survival of Byzantium for a millenium was based on the predominance of the Christian Religion but also of Hellenism which, despite the destruction of the ancient Religion of the Twelve gods, managed to transplant cultural elements such as the creation of the Cyrillic alphabet to the Slavic populations much earlier than the introduction of the new writen Turkish language and much more.

The invasion of the Turkish tribes did not have similar, pre-existing cultural roots, so Turkish tribes  were inevitably influenced by Persian culture and religion by the Arab world.

During the Islamization of the indigenous, mostly Christian populations and in confrontation with West, Turkey felt that Turkish tribes did not have sufficient cultural background, compared to the renaissance of the West. Such deficiencies  were felt by the Ottoman but even from the “Young  Turks” of Kemal, who was looking towards Europe, so they started looking to complement Turkish roots, regardless of the Arab or Persian influences, towards the Ancient  Eastern civilizations that disappeared, adopting the view that these are their own cultural and even genetic roots.

Turkey is therefore balancing its position with the rest of the West, in spite accusations against West for barbarism and colonialism.

Thus Turkey tries to establish, as the beginning of the history of Asia, the year 1097 the Battle of Manzikert or the fall of Byzantium in 1453, while at the same time is laying the foundations of its cultural presence at the same time   before westen renaissance.

The typical reaction of Islamic Turkey is totally different trying to prove that Reneancance did not pass after the fall of Byzantium to Itally but from Islam to Spain. Turkey insist that Western civilisation has its foundation to Islam that precided Byzantium. This is what Falsification can do, which means forget how and what islamization has done to Christian West amd look at what Islam has contributed to western civilisation.

Just note what IslamicTurkey is trying to prove by quoting:

«The standard history that is taught in the West is designed to support the idea that Western civilisation is the most advanced form of civilisation known to man. According to this view, mankind has been continuously evolving and improving over thousands of years. Western civilisation is the end result of many millennia of progress and development. In order to support this notion, Western historians undermine the intellectual, moral, scientific and artistic achievements of all preceding ages and civilisations, in particular the civilisation that immediately preceded them, which is the Islamic civilisation.»

EU and USA wake up!!!!!

In conclusion the conflict between Turkey and Greece is very deep that has universal implications that can effect East and West and reach the foundation of two different worlds watever the difference in size are the two nations.

THOUGHTS ON CURRENT SITUATION, HEALTH CRISIS, POPULISM AND AGGRESION.

With the impact that recent events have on humanity, which in my opinion will have serious, if not catastrophic, consequences, I am trying to draw my own conclusions.

I realize that in order to have the slightest possibility of approaching reality, I am forced to break free from the shackles of any prejudices that society and the environment in which I lived and gradually I am completing my life.

I need to elevate myself to be able to observe, in detail, the events, and the consequences, short-term and long-term, that shape the environment around me.

Although I am, by nature, an optimistic person, I cannot say that what I observed helped me to maintain my optimism.

I saw the agony of humanity in the catastrophe that a single-celled mutant organism, a virus, could cause the loss of life to a similar degree like what   two world wars have caused.

I observe the clash of civilizations in its worst form, terrorism.

I observe the national and economic conflicts against the background of the political and ideological views that take the form, sometimes, of the mythical creature Lernaean Hydra, and sometimes of the chameleon.

I see the gradual devaluation of traditional values such as freedom of speech, independence, human rights, that took centuries to be established and widely accepted.

These values are often sacrificed on the altar of expediency, whether in the form of nationalist aspirations and economic interests.

Even religions that have always been the instinctive quests of the human race that emphasize its deepest needs, end up a ground of controversy.

The political-economic controversies also degenerate into the altar of populism for control of power.

I believed in the basic principle of democracy that my ancestors, for the first time, pointed out to humanity, in the face of authoritarian regimes that were prevailing in the East.

Even this fundamental value, was forgotten for a period and reappeared in history during Renaissance.

Later, nations went through the upheaval of national and social rearrangements, yet they could not be stabilized to the extent that a balance could be achieved, either internally within each country or internationally among nations.

The institutions and values that were established, with great sacrifices and effort, could not function effectively, they could not overcome National and social conflicts. Adversities could not be balanced.

Personally, my hope has turned to the European Union experiment, aiming to act as a model for the world to deal with the national rivalries which were brought about by two world wars.

Unfortunately, even this union of nations could not overcome the inherent problems of capitalist societies.

It could not overcome key problems of economic and national competition.

The nature of capitalism allows the development of  economies based on defense industries that provide products  in the international market both to enemies and allies simultaneously, in such a way that when the issue is exposed in the open, the answer is: But this is a business issue!

This way of looking at things, together with the survival of populism, has led to painful and frustrating results. I cannot stop thinking the circumstances under which Britain separated  from EU. A real blow for UK and EU

But big problems are appearing on the other side of the Atlantic.

For the first time, the United States is facing the risk of the collapse of democracy due to a populist leader who threatens to overthrow the institutions of the larger Republic.

He trades with friends and enemies on the basis of personal preferences and vested interests, finding ground  in collaboration with people closer to his authoritarian nature with similar temperaments as Putin and Erdogan.

This behavior transcends the boundaries of a favored democracy and poses enormous dangers to America and to humanity.

Eventually I come to the problem of  cultural conflict that has been going on for a long time, but is taking s new dimensions with Turkey trying to become the leader of the Islamic world and an attempt to regain the lost glory of the Ottoman Empire.

Here we transcend the boundaries of national competition and interests.

This includes parameters of religious fanaticism that become an instrument of exploitation for the achievement of Nationalist interests.

The mixture of nationalism with religious fanaticism brings us back to medieval situations, crusades, Holy Inquisition, religious wars, such as jihad, from the worst periods in human history, a completely anachronistic situation, but seriously dangerous when added to the geopolitical interests of countries.

This is where laws and compromises cease to exist, here we face fanaticism, religious dogmatism, terrorism in the name of every god used to serve other interests.

I recognize that both capitalism and colonialism have historical and timeless shortcomings, but these shortcomings are being brought to bear by the institutions.

But no one can solve problems of theocratic conceptions with any kind of logic.

The religious element is not an element to be negotiated.

This is why it can be a disastrous factor in shaping compromising solutions.

It is therefore a crime against humanity to exploit religion as a means of political pressure or negotiation.

So in relation of problems of modern society that include the need to adapt and addressing new forms of challenges, such as climate change, migration, refugees, unemployment, corona virus , the effects of the spread of social networks and technology, energy another problem  is added. the anachronistic consequences of the clash of cultures.

This conflict has great peculiarities because it is combined with problems such as racism, terrorism, the integration of religious and ethnic minorities in the environment of States with different cultural histories that include different legal and social infrastructure.

Meeting these challenges has proved more difficult than the international community expected it to be.

For me, the biggest challenges will be the populism in matters of religion and democracy., These challenges consist of difficulty to adopt and comply to rules of international institutions   and deal with curent health crisis, in the short term.

I believe that the control of the shortcomings of capitalism will eventually be addressed as it has the characteristic of self-adaptation if the institutions will be kept under international control.

This is the only optimistic element I can count on, to hope for.

Finally, as an optimistic person, I cannot fail to mention my hope in the survival instinct of human nature.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Με τον αντίκτυπο που έχουν στην ανθρωπότητα τα πρόσφατα γεγονότα, που κατά την γνώμη μου θα έχουν σοβαρές, αν όχι καταιγιστικές επιπτώσεις, προσπαθώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα.

Συνειδητοποιώ ότι για να έχω την παραμικρή δυνατότητα να  προσεγγίσω την πραγματικότητα, είμαι αναγκασμένος να ξεφύγω από τα δεσμά των όποιων προκαταλήψεων που η κοινωνία και το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησα και ολοκληρώνω σταδιακά την ζωή μου.

Είναι ανάγκη να ανυψώσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να παρατηρήσω, από ψιλά, τα γεγονότα , και τις συνέπειες,  βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες, που διαμορφώνουν το περιβάλλον γύρω μου.

Παρόλο ότι από την φύση μου είμαι αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να πω ότι αυτά που παρατήρησα με βοήθησαν να διατηρήσω την αισιοδοξία μου.

‘Είδα την αγωνία της ανθρωπότητας για την καταστροφή που ένας μονοκύτταρος μεταλλασσόμενος οργανισμός, ένας ιός, μπορεί να προκαλέσει  απώλειας ζωής αντίστοιχης εκείνης  των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Παρατηρώ τις συγκρούσεις   πολιτισμών με την χειρότερη μορφή του, την τρομοκρατία.

Παρατηρώ τις Εθνικές αλλά και τις οικονομικές συγκρούσεις με υπόβαθρο τις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις  που παίρνουν την μορφή, άλλοτε της μυθικής Λερναίας Ύδρας, και άλλοτε του χαμαιλέοντα.

Παρατηρώ την σταδιακή απαξίωση παραδοσιακών αξιών και θεσμών όπως η ελευθερία, η ανεξαρτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που χρειάστηκαν αιώνες να καταξιωθούν.

Αυτές οι αξίες συχνά θυσιάζονται στον βωμό των σκοπιμοτήτων, είτε  παίρνουν την μορφή εθνικιστικών επιδιώξεων και οικονομικών συμφερόντων.

Ακόμα και οι θρησκείες που αποτελούν διαχρονικά ενστικτώδεις αναζητήσεις του ανθρώπινου γένους που τονίζουν τις βαθύτερες ανάγκες του, καταλήγουν να γίνουν έδαφος αντιπαραθέσεων.

Οι πολιτικο-οικονομικές αντιπαραθέσεις που  λειτουργούν  τόσο σε περιβάλλον εσωτερικής  αλλά και εξωτερικής διαχείρισης, εκφυλίζονται και αυτές στον βωμό του λαϊκισμού για τον έλεγχο της εξουσίας.

Είχα πιστέψει  στην βασική αρχή της δημοκρατίας που οι πρόγονοί, μου για πρώτη φορά υπέδειξαν στη ανθρωπότητα, απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής.

Ακόμα  και αυτά, μετά από περιόδους, ξεχάστηκαν και ξαναεμφανίστηκαν την περίοδο της Αναγέννησης, αργότερα,  πέρασαν από τους κλυδωνισμούς εθνικών και ταξικών ανακατατάξεων, όμως δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν σε βαθμό να επιτευχθεί μία ισορροπία, ταξική εσωτερικά η διεθνής μεταξύ λαών.

Οι θεσμοί που με μεγάλες θυσίες και κόπο δημιουργήθηκαν δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, δεν μπόρεσαν να επιβληθούν στους Εθνικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, ο κόσμος δεν μπόρεσε να ισορροπήσει.

Προσωπικά η ελπίδα μου έχει στραφεί στο πείραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης  προσβλέποντας να λειτουργήσει σαν το πρότυπο για την αντιμετώπιση των εθνικών ανταγωνισμών που επέφεραν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Δυστυχώς και αυτός ο θεσμός δεν μπόρεσε να  ξεπεράσει τα εγγενή προβλήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Δεν μπόρεσε να ξεπεράσει  βασικά προβλήματα οικονομικών και εθνικών ανταγωνισμών.

Η φύση του καπιταλισμού επιτρέπει την ανάπτυξη της οικονομίας με βάση την βιομηχανία  εξοπλισμών που προσφέρονται ανεξέλεγκτα στην διεθνή αγορά σε εχθρούς και συμμάχους που όταν το θέμα υπογραμμίζεται, η απάντηση είναι : Μα αυτό είναι θέμα Μπίζνες!

Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκισμού μας έφερε σε οδυνηρά και απογοητευτικά αποτελέσματα όπως η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Όμως μεγάλα προβλήματα συμβαίνουν και στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Για πρώτη φορά η ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το κίνδυνο κατάρρευσης της Δημοκρατίας λόγο ενός  λαϊκιστή ηγέτη που απειλεί να γκρεμίσει τους θεσμούς της μεγαλύτερης Δημοκρατίας. Συναλλάσσεται  με φίλους και εχθρούς με βάση προσωπικά και συμφεροντολογικά κριτήρια βρίσκοντας έδαφος σε πιο προσφιλή στον αυταρχικό χαρακτήρα του άτομα  με παρόμοια ιδιοσυγκρασία όπως ο Πούτινγκ και ο Ερντογκαν.

Η συμπεριφορά αυτή ξεπερνά τα όρια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας και εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την Αμερική και την ανθρωπότητα.

Τελικά φτάνω στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης η οποία έχει ξεκινήσει από καιρό, αλλά προσλαμβάνει καινούργιες διαστάσεις με την προσπάθεια της Τουρκίας να αναλάβει θέση ηγέτη του Ισλαμικού κόσμου και ανακτήσει την χαμένη αίγλη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εδώ ξεπερνάμε τα όρια των εθνικών ανταγωνισμών και συμφερόντων.

Εδώ υπεισέρχονται παράμετροι θρησκευτικού φανατισμού που γίνονται   όργανο εκμετάλλευσης για την επίτευξη Εθνικιστικών συμφερόντων .

Η ανάμιξη εθνικισμού και θρησκευτικού φανατισμού μας φέρνει πίσω σε μεσαιωνικές καταστάσεις, σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, θρησκευτικών πολέμων,  από τις χειρότερες  περιόδους της Ανθρώπινης ιστορίας, τελείως αναχρονιστική κατάσταση, αλλά σοβαρά επικίνδυνη όταν προστίθεται στα γεωπολιτικά συμφέροντα  των κρατών.

Εδώ παύουν να υπάρχουν νόμοι και συμβιβασμοί, εδώ αντιμετωπίζουμε τον φανατισμό, τον θρησκευτικό δογματισμό, την τρομοκρατία στο όνομα του κάθε θεού που χρησιμοποιούνται  για την εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων.

Αναγνωρίζω ότι και ο καπιταλισμός και η αποικιοκρατία έχουν ιστορικά και διαχρονικά μειονεκτήματα αλλά αυτά τα μειονεκτήματα έρχονται να εξομαλύνουν οι θεσμοί.

Όμως κανένας δεν μπορεί να λύσει προβλήματα θεοκρατικών αντιλήψεων με κανενός είδους λογικής. Το θρησκευτικό στοιχείο δεν είναι στοιχείο προς διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα καταστροφικό συντελεστή στην διαμόρφωση λύσεων.

Αποτελεί λοιπόν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η εκμετάλλευση της θρησκείας σαν μέσο πολιτικής πίεσης η και διαπραγμάτευσης.

Μέσα λοιπόν στους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας που περιλαμβάνουν την ανάγκη προσαρμογής και αντιμετώπισης νέας μορφής προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή, η μετανάστευση , το προσφυγικό, οι ανεργία, ο κορωνοιός, οι επιπτώσεις της εξάπλωσης των κοινωνικών δικτύων  και της τεχνολογίας, η ενέργεια, προστίθεται και ο αναχρονιστική σύγκρουση των πολιτισμών.

Αυτή η σύγκρουση έχει πολύ μεγάλες ιδιαιτερότητες γιατί συνδυάζεται με προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η ένταξη θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων σε περιβάλλον Κρατών με διαφορετική πολιτισμική ιστορία που περιλαμβάνουν διαφορετική  νομική και κοινωνική υποδομή.

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων αποδεικνύεται δυσκολότερη από ότι περίμενε η διεθνής κοινότητα ότι θα είναι.

Για εμένα τα μεγαλύτερα προβλήματα θα είναι ο λαϊκισμός στα θέματα θρησκείας και δημοκρατίας  όσον αφορά την υιοθέτηση των θεσμών μακροπρόθεσμα και  και η υγειονομική κρίση βραχυπρόθεσμα.

Ο έλεγχος των μειονεκτημάτων του καπιταλισμού πιστεύω ότι θα αντιμετωπιστεί γιατί έχει το χαρακτηριστικό του αυτοπεριορισμού εφόσον διατηρηθούν οι θεσμοί κάτω από τον έλεγχο διεθνούς ελέγχου.

Αυτό είναι το μόνο αισιόδοξο στοιχείο στο οποίο βασίζομαι για να ελπίζω.

Τέλος σαν αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην ελπίδα μου στο ένστικτο επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης.

Greeks under Ottoman occupation.

In the previous chapter we focused on Turkey’s perception of Greece.

To obtain a full picture, it is imperative to examine how Greeks lived under Ottomans and get closer to the Ottoman mentality, appreciate the cultural differences, and review all practices instigated by the Ottoman state.

These differences and practices did not help the Ottoman Empire to integrate, to an acceptable degree, sections of ethnic minorities that were part of their acquisitions.

On the contrary this explains how some Turkish Muslim populations were created?

Also how was the Hellenism of the Diaspora created?

The Turks are proud that they never forcefully attracted indigenous populations to Islam. Nothing more untrue.

Let us observe, then, how Greek society functioned shortly before the revolution of 1821.

Period before the 1821 revolution

In a court of law, a Muslim’s word was always accepted over that of a Christian, although disputes between Christians were generally settled in courts under the control of their own millet.

A Christian could not marry a Muslim woman, and there was a strict prohibition against renouncing Islam.

Those Christians who had embraced Islam and then reverted to Christianity were, until well into the 19th century, punished by death. Those “neomartyrs”, however, helped sustain the faith of the Orthodox populations during the centuries of Ottoman rule.

‘Subordinate to tax’

The administration of Greece was based on the principle of ‘Subordinate to Tax’.

This tax was a continuation of the tax system originally applied by the Seljuk Turks who essentially imposed, among other things, two additional taxes on the non-Muslim population conquered, the cizye or capital tax and the harac.

The cizye or capital tax

This tax was paid every year by non-Muslims,

The collectors always showed an excessive zeal, as the. their remuneration depended on the amount they would contribute to the sultan’s treasury.

The capital tax was the price paid by the «infidels» according to the holy law in order to secure their lives and permission to live in the territory of Islam, maintaining their religion under the  protection of the state.

Women, children, clergy and the disabled and those employed in the civil service were excluded from this payment.

Of course, any non-Muslim could avoid this tax if they would convert to   Islam.

The harac

The harac was based on the principle of the Coran and its payment symbolized the submission of the infidels by redeeming the tolerance of the state.

As a basic regular tax, it served dual purpose.

On one hand it was taxation on land (haraci muvazzaf) and on the other it was income tax (haraci mukaseme). The first was a fixed annual tax that was related to the land and not production. In other words, it was like property land tax. The various names found in the Ottoman archives, ispence, resm-i cift, resm-i bennak, resm-i mucerred, are different names for this land tax, known as harac-i muvazzaf. In essence, this is a tax paid by Greeks in exchange for the possession and cultivation of public land, not for the ownership of this land.

Extraordinary or occasional taxes.

The next big category is the extraordinary taxes, which include fines.

These were imposed to deal with various emergencies, such as the growing demands of administrative bodies, the repair of fortifications, the maintenance of roads and bridges, the purchase of ammunition of the army and fleet, even the feeding of horses.

Extraordinary taxes were extremely high, some of them were even difficult to classify in a special category.

The responsibility for collection was passed to the Greek «Kotzabases» who finally got rich from this process. Kotzabases was the Greek word to classify local middle- and higher-class citizens.

The collection was made by the Greek Kotzabasids, on behalf of the Pashas, who eventually also became rich from this process. This was also a process of redemption and corruption and blackmail of the enslaved Greeks.

It is worth noting that the presence of Turks in Greece and their behavior varied by region.

Also, the duration of the Turkish occupation was different by region and therefore the Turkish behavior varied. Especially in areas that Venetian occupation pre-existed, such as Crete, Peloponnese, Dodecanese, and Cyclades.

But also, other regions such as Epirus, Macedonia, Thrace even Asia Minor etc. that had a different mix of populations of different ethnicities that imposed variations in the application of Turkish methods of administration. Especially in areas of Venetian occupation, the Greeks preferred the Turkish occupation to the Venetian one, which was often considered liberating. Many people did not realize that the time of occupation of specific areas of Greece was extremely limited even less than 100 years, for example the Peloponnese from which the Greek revolution began.

Islamization by imposing tax to infidels.

The benefits given to Muslims, whether tax, judicial, social, etc., served as an incentive for many local populations to convert to Islam, and to escape the ‘stigma’ of second-class citizenship, as well as mixed marriages among Christians and Muslims obliged   the children to become Muslims.

Violent Islamization.

Finally, let us not forget the violent Islamization that took place with the forceful grabbing of children.

The most serious disability to which Christians were subject, until the practice died out toward the end of the 17th century, was the Janissary  levy (paidomazoma). Christian families in the Balkans  were required, at irregular intervals, to deliver to the Ottoman authorities a given proportion of their most intelligent and handsome male children to serve, after being forcibly converted to Islam, as elite troops or civil servants. Inevitably, the levy was much feared, but those who were conscripted frequently rose to high office and were sometimes able to help their relatives or their native villages. There is evidence that some Muslim families sought to pass off their children as Christian in the hope that they would be included in the levy and would thus be able to better their prospects. Under such pressures there were numerous instances of Christian conversion to Islam on both an individual and a mass basis; such conversions were particularly prevalent in the 17th century. The conversions were often only nominal, however, and these crypto-Christians secretly practiced the rituals of their former faith.

Eventually, the Ottoman Empire remained a deeply medieval theocratic state with an unjust tax system and the direct involvement of all state officials in the Ottoman hierarchy.

This state not only did not inspire confidence to its citizens, on the contrary it aroused suspicion and led to introversion and withering of the rural economy.

The inhabitants of the cities lived in relatively better conditions, since the Ottomans had left the trade sector to their non-Muslim citizens.

In any case, the practice of tax treatment of citizens according to their religion, a truly unique phenomenon in history, led to the demographic change of the Balkans, with a dramatic decrease in the Christian population and a corresponding increase in the number of Muslims.

The role of the «Kotzabasis» (Local Greek elit) during the Ottoman Empire.

The Turkish administration allowed the Greek elit to become tax collectors who in collaboration with the Pashas exploited the locals to the extent that the Christians often asked the Turks to protect them from their arbitrariness. ,

Some «Kotzabasis» were not just collaborators with the Turks but turned to tyrants of the Greeks. They dressed in Turkish furs, behaved like Turks to emphasize their power and looked down on the illiterate poor people, who angrily called them «Christian Turks», their job was to collect taxes and impose order, in whatever way they saw fit …

National groups and different casts within Greece and Asia Minor during Ottoman occupation

At this point it is worth mentioning how Turkey viewed the national groups and how it registered the corresponding population groups. For Turkey there were no national groups, there were only religion and language groups.

The Greek-speaking populations was the largest ethnic group which  was scattered among present-day Greece and Bulgaria, mainly on the shores of the Black Sea (Eastern Romulia) and even in the urban populations of Romania and in Belgrade, Vlachia, Moldavia, Eastern Thrace  and many areas within Asia Minor such as Izmir (Gaur Ismir). , the areas of Trabzon (Pontian Hellenism where many ‘crypto-Christians’ were created) and the Aegean islands.

Where sea, ship and trade, urban Greek populations were created.

Arvanites, Vlachs etc.

Greek-speakers were not only Greek Christians but also some Albanian Christians (Arvanites) who from time to time had descended to areas of Southern Greece, but also Vlachs and Slavs who had descended after 600 AD in the entire Balkan Peninsula. Finally, there were Turkish-speaking Greeks such as the ‘Karamanlides’ in Asia Minor.

The voluntary delivery of Moria to the Turks .

In 1714, the local Greek leaders of Moria decided to shake off the brutal Venetian occupation and offer their place to the Ottomans.

They called Topal Pasha of Thebes and let him enter the Peloponnese with his army.

Morias became a Turkish province within 100 days. Their move was duly appreciated by the Turks, who reciprocated by granting them privileges. However, the prominent people did not consider the reaction of the people, who were not willing to welcome the Turkish yoke and, in some cases, put up strong resistance.

The Turks took hostages in Istanbul, members of the families of the nobles, so that their families could keep the people calm.

This tactic was a double-edged sword because the Ottoman Empire never succeeded in integrating the Greek population into the Ottoman Empire. Apart from economic misery, the Greeks suffered other forms of misery such as children grabbing, forced Islamization and other forms of suppression created groups with independence tendencies such as the «Kleftes» and Armatoli.

The same did not happen with the Greeks of Asia Minor where there were no conditions for the development of armed resistance, on the contrary Asia Minor became an escape area for the armed revolutionaries. Asia minor was where a special cast of Greeks  The Phanariotes maintained a very important position  in Ottoman Empire and played a very special role among the Patriarch the Greek Merchants who created Greek merchant  communities or paroikies through much of central Europe, on the Mediterranean coast, in southern Russia, and even as far away as India.

Armed action of the people of Greece, “Kleftes” and Armatoli

As the Ottoman Turks extended their rule in the Balkan Peninsula, they had to face various uprisings by groups of Greeks who continued the tradition of Byzantine warriors.

Armed Greeks during the Turkish occupation were the «Kleftes». «Kleftes» lived in the countryside and had their hideouts in remote inaccessible places.

They were organized in small groups, each with its own captain and its own flag. A key feature of the «Kleftes» was the hostility they felt towards the Turks and power in general, an element that made them dear to the people. Thus, the Kleftes became a symbol of the resistance of the suppressed Greeks against the conquerors.

To confront the Kleftes and restore security in the countryside, the Ottoman Turks used other armed Greeks, former Kleftes, the Armatoli.

However, the Armatoli, although they were auxiliary troops of the Turks, usually Armatoloi collaborated with the Kleftes. Thus, the phenomenon was common, especially during the last centuries of the Ottoman Empire, many Armatoloi left their positions and joined the ranks of Kleftes.

The first leaders of the Greek Revolution, such as Theodoros Kolokotronis and others, came from the Thieves and Armatoli. Groups

Some of them acquired military training and experience in the English and French army and came back to Peloponnese via Ionian Islands.

The factors that created tendencies for independence.[U1] 

Another important factor in creating a trend for Greek independence was the Navigation developed by the island population that allowed the Greeks to dominate trade, and the transport of goods from the Ionian sea, through the Aegean to Black Sea and Danube countries, while giving young Greeks the opportunity to attend European Universities and to be inspired by the principles of the French Revolution.

Finally, Navigation gave the know-how and the financial capability to Greece to develop its own shipyards, which in addition to merchant fleet also enabled Greece to build its own navy.

Finally, the Hellenism that spread  abroad, in places such as Vienna, Russia, Danube countries, but also to the rest of Europe, created conditions for the awakening of the rest of the Hellenism to shake off the Turkish yoke.

We observe the creation of conditions and parameters that began to play a role, the elit of Hellenism abroad, the Shipowners and merchants who saw liberation as a necessary development, the people who did not want to replace Venetian rule with Turkish rule, the already rebellious groups under the names «Kletes» and «Armatoloi» but even the «Kotzabasids» ( members of Greek elit, privileged by the Turks) who could not but follow the revolutionary tendencies of the common people and the Clergy.

“Friendly Society” (Philiki Etairia)

From the Hellenism of the “Diaspora”, a new organization   was created under the name “Friendly Society». This group was founded   in Odessa, the Russian port of the Black Sea, on September 14, 1814. Its founders were people engaged in trade in Russia.

The “Friendly Society” was soon strengthened with the participation of members and associates from groups of Greeks from the Danube countries and the Principalities (hegemonies) that were created mainly in the regions of Vlachia and Moldavia.

The “Phanariotes” also played a special role in the spread of the “Friendly Society”

It should be noted that because of the way in which Turkey used “Phanariots” it inadvertently strengthened  Hellenism of the Danube regions, an example being the fact that Turkey placed Phanariotes as Hegemons in the Tax subjugated Ottoman provinces of Vlachia and Moldavia.

The hegemonic throne of Moldavia was then given to Nikolaos Mavrokordatos, son of the “Great Interpreter: (Official Interpreter) of the “Gate”: Alexander Mavrokordatos of “in secret” civil servants of the Ottoman state

From 1711 the Phanariotes will keep under their constant control the throne of Moldavia and from 1716 of Vlachia.

At the beginning of 1820, the society approached Ioannis Kapodistrias, Minister of Foreign Affairs of Russia, and offered him the leadership of the group Friendly Society.

When he refused, they offered the leadership to Alexander Ypsilantis, who had successfully served in the Russian army as well as he as a member of the Fanariotis that served as a Hygemon of the Principalities.

Ypsilantis, who admired Rigas Velestinlis and his ideas, sought cooperation with the other Balkan peoples. He addressed the Serbs and the Vlachs but his efforts did not succeed.

But at the beginning of 1821 there were better conditions for the outbreak of the Greek revolution in the northern Balkans and specifically in the Danube Hegemonies because it was ruled by Phanariote Hegemons and the Turkish army was forbidden to station in the area.

The revolution broke out on February 22, 1821 when Ypsilantis crossed the Pruthos river and entered the Danube Hegemonies.

In 1819, most of the nobles of the Peloponnese and the Aegean islands and several chiefs were initiated into the «Friendly Society». The following year its members exceeded 3,000.

This successful course of the Friendly Society was largely because they cultivated the idea that their movement was supported by Russia and that they had the blessing of the Patriarch. For the Turks, the Friendly Society was naturally an illegal organization against the state.

 Rigas Velestinlis

Among the most important personalities who influenced the Greek element, both the popular masses and the elites of the Hellenism of  “Diaspora”, was Rigas Velestinlis, who was mentioned above.

Rigas Feraios «the most heroic representative of the tradition of the Greek revolutionary Enlightenment» and «leader of an early rise even a pan- Balkan movement with continuous  presence, since 1790 not only in the national but also in the spiritual events of the time and with the slogan «Whoever thinks freely, thinks well» expressed the «spirit of rebellion» par excellence

In contrast to Adamantios Korais, the «man of the office», who stood far from social action and the popular masses who faced historical developments as a teacher and not as a political being, On the other side Rigas, the founder of the first secret liberation organization, «became a real leader» speaking to the soul of the simple people passing across the message of French revolution introducing real love for freedom and democracy as compared to authoritarian rule.

Together with Adamantios Korais,  they consisted the  Cornerstones of the Greek Enlightenment, even from two different points of view, gave the cultural breath to the enslaved Hellenism.

One of Rigas most important works was the “Thourios” (a poem) of Rigas which was sung to the accompaniment of musical instruments, mainly the flute that inspired the mountain Greeks and the other Balkan nationalities.

In Free translation to understand how Rigas inspired Greece and the Balkans.

How long shall we live in the straits,

alone like lions, in the mountains

in caves to live in hide.

Waiting to depart from this world, in bitter slavery.

To lose brothers, your Homeland and Parents, our friends, our children, and all our relatives.

It is better to live an hour in freedom than forty years in slavery and imprisonment.

What good comes out of living in slavery,

It feels like being thrown into the fire every hour.

Rich or poor, Master even if you stand,

The tyrant unjustly will make you lose.

The 1780s were crucial for shaping Rigas’s ideological orientation. His ideas matured under the influence of the French revolution philosophical tendencies, which dominated the late Phanariotic   education. In this spiritual environment, Rigas seems to have been particularly associated with the most radical representative of the Hellenic and Balkan Enlightenment.

The tragic end of Rigas

In addition to «Thourios» poem of Rigas printed in Corfu by a collaborator of Rigas, additional written revolutionary material was being prepared.

In December of the same year, three boxes of the revolutionary material were confiscated in Trieste, which had a recipient trusted by Rigas and a member of the company, and the material finally reached the hands of the police. So when Rigas arrived in Trieste unsuspecting, he was arrested. He was interrogated and then handcuffed and sent to Vienna. In the meantime, the Austrian government notified the Turkish government and after an exchange of documents, Rigas and his comrades surrendered to the Turks and were taken to Belgrade, where he was tortured and killed on June 24, 1798.


 [U1]