Archives for category: Επικαιρότητα -Current Affairs

It is always very constructive to have open discussions among Greeks and Turks because one can unfold the way of thinking of each other. In this way you may discover ways to bring both parties closer together, or you may discover the abyss that exists between these two nations. The following two statements underline part of the abyss

“Just accept us as a part of ancient Greece and we will accept you as a part of the Ottoman heritage. What you say that we could not absorb Greece and Armenia are wrong. We absorbed the majority.”

The Ottoman Empire held for 600 years, the core is still there. It took England, Russia, France, Italy, and the US over 100 years of war to reduce her to the core, the project to totally erase us from the map failed even at the point where the named states controlled the world.

Εικόνα που περιέχει χάρτης

Περιγραφή που δημιουργήθηκε αυτόματαMAP OF HELLENISM IN Asia Minor

Sukan Gurkaynak

Nothing for Turks. This is how Greeks justify genocide.

Nick Kouzos

These are the areas that were all conquered by Turks. The mapshows the areas that existed before and after the fall of Byzantine empire Turks are everywhere because the conquered all the area. The Turks are everywhere and changed the names for example Frygia Lydia, Kappadocia, Pondos, Thrace were there are thousands of years before Turks arrived. The realquestion is why Turks conquered these areas and why they did not manage to integrate these populations during the Ottoman time. Why did they have to impose national cleansing?This is the real question. The answerexplains why Modern Turkey cannot integrate with EU.


 I thought they had all been conquered by Alexander!

Nick Kouzos

Alexander was before the Romans but I had already described how Alexander, in addition to strategy, he acted


 Alexander went all the way to India. He was no better or worse than the Turks. Until 1945, all powers conquered all lands they could. The Turks in their day were just better at it than others

Nick Kouzos

Alexander had two things, he had the culture to distribute and the intelligence to adopt local traditions and culture in such a way that he was loved and admired as a god. He became an Egyptian God. Even the Romans were so influenced by Greek culture that adopted many aspects in art philosophy to an extend that they created a Greek Byzantine Eastern Roman Empire. The Byzantines integrated many nations that adopted language and religion that was ahead of medieval time in science and culture. The problem with Ottomans is that they did not manage to integrate within their empire and way of life the local ethnicities. Instead of integrating, Ottomans had to apply national cleansing in order to survive. It is a matter of give and take, which is the difference of Alexander and the Hellenistic period. The Ottomans had nothing to give in exchange to gain full integration or absorption. This is proven over the years and Historical facts. The Turks had militancy and absorbed Persian culture and Arab religion.

Nick Kouzos

If, as a Turk, you do not appreciate what is the difference between what Hellenistic period contributed to the world and Asia up to India and North Africa even to Romans and if you do not understand the real reasons why an Empire collapsed under the Turks you will never understand the current events and the ties of Greece with West, neither the problem between Greece and Turkey.



 The Ottoman Empire held for 600 years, the core is still there. It took England, Russia, France, Italy, and the US over 100 years of war to reduce her to the core, the project to totally erase us from the map failed even at the point where the named states controlled the world. The Hellenistic period was ok but by now over for 2000 years!

Nick Kouzos

I don’tdisagree but you are missing my points. I am not saying that Turkey is not a powerful country I am talking about the reason Why failed to do what Alexander and Byzantines did. It is a historical fact that Turkey had to apply national cleansing to survive. The fall of Byzantine empire fall for a specific reason and I was trying to make you think why this empire that existed for 1300 years was destroyed. This is not to reduce the military strength of Turks, but to make you think out of the Turkish thinking and look at history in a wider sense. I would be delighted if the Ottomans had managed to integrate Greeks Armenians and Jews into the Empire. This would have been a great Middle land empire, but they failed, may be for religious or culturalreasons, whatever reason it is great pity.


  •  How long did Alexander’s Empire lasted beyond his death? 3 days? The Ottoman Empire only did ethnic cleansing when Greeks and Armenians were trying to erase us from the map. Maybe you people should think about that

Listen to the film you sent me about Greek genetics, above.

We remember the Greek invasion and the atrocities. I understand, they did not think of us as their fellow beings.

Nick Kouzos

I don’t disclaim that atrocities have happened during the invasion of Greek army in Turkey. You have always excused Turkish atrocities as a just reaction due to the Greek revolution during 1821. Only in Chios 50.000 Greeks were murdered, just in the island, innocent people women and children, an event that socked Europe. There is no comparison of atrocities made over 400 years to what a regular army could do. There is no conclusive evidence to the extent of these alleged atrocities, which, by the way, I believe have happened, but there is no comparison.


Nick Kouzos

My point of view is that as an Empire you had two options, either to integrate and absorb us as a conquering entity or eliminate us. Alexander integrated, in 10 years multiple civilizations and was adored as god and he was loved, and his culture survived till today with no ethnic cleansing and was admired, while Turkey destroyed a unique culture in 600 years. Turkey has not approached West which is based on classical Greek principles of democracy and other cultural issues that survived till today, as western civilization.  

If Turkey could have integrated Greeks, Armenians and others you wouldn’t have to destroy them. Thanks for letting us live even today.

 It will be difficult to compare Hellenistic period with Ottoman period in terms of cultural contribution to the world even if that was done 2000 years ago.

Nick Kouzos

Turkey could have absorbed Greece and Armenia and Assyrians if it could present higher culture.This is what has been happening in the world history all along.

Nick Kouzos

Greek genetics and spread of Hellenism – video

Greek genetics and spread of Hellenism - video Dailymotion


Greek genetics and spread of Hellenism – video Dailymotion


Just accept us as a part of ancient Greece and we will accept you as a part of the Ottoman heritage. What you say that we could not absorb Greece and Armenia are wrong. We absorbed the majority.

Nick Kouzos

This is not so, you have applied force and ethnic cleansing, there is no way, at all to accept Ottoman practices and culture.

I hope Turkey will eventually accept the rules that 153 countries have accepted. Turkey stands out on its own since it admires Attila and Barbarossa. Now is the chance forTurkey to join the international community.

Greece has forgotten the brutality that Turkey has practiced to diminish our nation. It is now the turn forTurkey to stop its monolithic and imperialistic approach.

Nick Kouzos

It is unbelievable that you ask me to accept that Turkey is part of Ancient Greece. I am thinking all this time and I cannot understand the way of thinking. Greece has been fighting Persians and later Arabs for two thousand years. The conflict has been going on for cultural and religious reasons. The years that followed led to the revolution and the repercussions that followed divided our nations to an extend that the images produced were impossible. Then we had to face Cyprus and the extinction of last Greeks during 1955. Nobody was left in Turkey.

The plan was concluded with partitioning Cyprus. Now we must face threats for Dodecanese and Turkish Blue Fatherland, what type of heritance are you talking about? The Byzantine Empire was conquered y Turks and 2.5 million Greeks were killed or made refugees. The Turkish image for Greeks is the worst possible. The Greek government banned films made for this period. The stories about atrocities and the way Greeks suffered after the defeat of the Greek army and the atrocities during 1914 and 1923 cannot be described. How can you ask me to accept that Turkey is the continuation of Ancient Greece?

I here under give you the address on YOUTUBE that, if you want you can see to get an idea of the image of Turkey Greek refugees passed to the Greek public. This film was banned from general distribution. The film is in Greek language, but you don’t have to speak Greek to get the message. It starts with a parody of what the Greeks of Smyrna did demonstrating the stupid nationalism, but the film goes further describing what the Turkish Mob, the irregulars, Tsetes and the official Turkish army did as well as the description of the behavior of allied forces. You don’t have to see all the film, but you get an idea of the image that Greeks have for the Turks of this period.

Η Απαγορευμένη ταινία: "Η καταστροφή της Σμύρνης 1922" του Νίκου Κούνδουρου


Η Απαγορευμένη ταινία: «Η καταστροφή της Σμύρνης 1922» του Νίκου Κούνδουρου

Η Απαγορευμένη ταινία: «Η καταστροφή της Σμύρνης 1922» του Νίκου Κούνδουρου


Listen to the film you sent me about Greek genetics, above.

We remember the Greek invasion and the atrocities. I understand, they did not think of us as their fellow beings.

Nick Kouzos

I don’t disclaim that atrocities have happened during the invasion of Greek army in Turkey. You have always excused Turkish atrocities, as a just reaction due to the Greek revolution of 1821. Only in Chios 50.000 Greeks were murdered, just in the island, innocent people, women and children, an event that socked Europe. There is no comparison of atrocities made over 400 years to what a regular army could have done. There is no conclusive evidence as to the extent of these alleged atrocities, which by the way I believe have happened, yet there is no comparison.

”Η ιστορία είναι ο καλύτερος διδάσκαλος για την αξιολόγηση των  γεγονότων  που βιώνουμε σήμερα αλλά και των μελλοντικών επιπτώσεων που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε μεσοπρόθεσμα.

Δυστυχώς διαπιστώνω ότι γενιές Ελλήνων δεν γνωρίζουν βασικές πτυχές της Ελληνικής ιστορίας με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εκμεταλλευτούν τα διδάγματα που αυτή μας προσφέρει.

Ευκαιρία να καλύψουμε λίγο από αυτό το καινό με την ευκαιρία της επετείου των 200 ετών  από την δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους. Πολλές δραστηριότητες προγραμματίζονται σε ολόκληρη  την Ελλάδα.

Τις δύσκολες μέρες που περνάμε με την επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της χώρας μας γίνεται επιτακτικό να εμβολιαστούμε με γνώσεις από την ιστορία μας.

Οι προσπάθειες παραχάραξης της ιστορίας γίνονται από πολλές πλευρές και σε πολλά σημεία.

Αμφισβητούνται, η κυριαρχία 152 νήσων του ανατολικού αιγαίου, τα χωρικά ύδατα , η Γαύδος, τα Δωδεκάνησα συμπεριλαμβανομένων του συγκροτήματος του Καστελόριζου, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, αντιμετωπίζουμε θέματα όπως το Μακεδονικό, τους Τσάμηδες, ακόμα και την αμφισβήτηση της Ελληνικότητας των Σουλιωτών  κλπ

Αλλά πέραν αυτών, αμφισβητείται η ηθική βάση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και των Βαλκανικών αγώνων που αντιπαρατίθενται σαν τρομοκρατικές ενέργειες  εκτάσεως γενοκτονίας ιθαγενούς Μωαμεθανικού πληθυσμού.

Τα μέσα προπαγανδιστικού πολέμου έχουν αλλάξει και αποτελούν  όπλα που παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιρροή της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

 Δηλώσεις όπως του Προέδρου της Τουρκίας, ‘ Εμείς οι Τούρκοι είμαστε οικοδεσπότες στην δική μας Γαλάζια Πατρίδα στο Αιγαίο και την Μεσόγειο και όχι μουσαφίρηδες’, δεν είναι δυνατόν να μένουν αναπάντητες.

Επίσης η αμφισβήτηση των γεγονότων και του καθεστώτος στην Κρήτη, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν είναι δυνατόν να γίνονται όταν η Τουρκοκρατία που διήρκεσε μόλις δυόμισι αιώνες εκεί, αντιπαραβάλλεται με χιλιετίες επιβίωσης και ανάπτυξης του Ελληνικού στοιχείου και πολιτισμού.

Όλα αυτά και πολλά άλλα πρέπει να είναι γνωστά στους νεοέλληνες και κυρίως στη νεότερη γενιά τόσο στην Ελλάδα αλλά ακόμη περισσότερο στο εξωτερικό γιατί καλώς η κακώς σημαντικό μέρος του Ελληνισμού βρίσκεται πλέον διάσπαρτο στα πέρατα του κόσμου.

Ας μην ξεχνάμε ότι και η επανάσταση του 1821 ξεκίνησε από τις Ελληνικές παρηκοΐες στο εξωτερικό και εξοπλίστηκε με την προσαρμογή του εμπορικού στόλου που αναπτύχθηκε σε μικρά νησιά όπως η Ύδρα οι Σπέτσες και τα ψαρά.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι μία ελάχιστη συμβολή προκειμένου άτομα και φίλοι να βρουν την ευκαιρία να φρεσκάρουν τις γνώσεις τους ειδικά για την πρώτη περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται τόσο τα πλεονεκτήματα των Ελλήνων όσο και τα καταστροφικά μειονεκτήματα που συχνά τα εκμεταλλεύονται εχθροί και φίλοι.

Το ίδιο διάστημα βλέπουμε τον ρόλο που έπαιξαν οι μεγάλες δυνάμεις που ονομάστηκαν προστάτιδες δυνάμεις στις ποιο κρίσιμες φάσεις του αγώνα έτσι που δείχνουν την μεγαλύτερη  σύγκρουση που γινόταν μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής αλλά και μεταξύ τους.

Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει πως κάθε μία από τις προστάτιδες δυνάμεις βοηθούσε την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούσε τα δικά της βραχυπρόθεσμα και μακροχρόνια σχέδια με αποτέλεσμα να μην αποκτήσει η Ελλάδα την ισχύ και το μέγεθος που της αντιστοιχούσε με το τίμημα  να χαθεί σημαντικό τμήμα του Ελληνισμού που κατοικούσε από αιώνων στην Μικρά Ασία.” Αυτό βέβαια δεν μειώνει την ευθύνη της Ελλάδας σε αυτή την διαδικασία.1821,

Ο πόλεμος ανεξαρτησίας της Ελλάδας.V1

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται , συλλογάται καλά» Ρήγας Φεραίος


  1. Εισαγωγή
  2. Η παραχάραξη της Ιστορίας
  3. Η αντίληψη της Τουρκίας για την Ελλάδα.
  4. ΚΕΦ Α Περίοδος προ του 1821
  5. ‘Φόρου υποτελής’
  6. Ο cizye ή κεφαλικός φόρος
  7. Το harac ή χαράτσι
  8. Οι έκτακτοι φόροι.
  9. Εθνικές ενότητες και πληθυσμιακή κατανομή.
  10. Αρβανίτες Βλάχοι κλπ
  11. Φορολογικός εξισλαμισμός
  12. Βίαιος εξισλαμισμός
  13. Ο ρόλος των Ελλήνων κοτζαμπάσηδων την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  14. Η παραχώρηση του Μοριά
  15. Ένοπλη δράση του λαού της Ελλάδας  Κλέφτες και Αρματολοί
  16. Οι συντελεστές δημιουργίας τάσεων ανεξαρτησίας.
  17. Φιλική Εταιρία
  18. Ρήγας Βελεστινλής
  19. Το τραγικό τέλος του Ρήγα,
  20. ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Β: Περίοδος κατά την επανάσταση και τα πρώτα χρόνια μετά
  21. Ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων
  22. Η Αγγλία
  23. Η Ρωσία
  24. Η αρχή της επανάστασης
  25. Η επανάσταση της 21η Φεβρουαρίου 1821 στο Γκαλάτσι.
  26. H επανάσταση στην Πελοπόννησο
  27. Ημερομηνιακή καταγραφή των γεγονότων και μαχών που ακολούθησαν την ανακήρυξη της επανάστασης του 1821.
  28. Η Α’ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 – 16 Ιανουαρίου 1822)
  29. Η αρχή των εμφυλίων.
  30. Η ανάμιξη της Αιγύπτου
  31. Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας 14 Απριλίου 1827
  32. O θάνατος του Καραισκάκη στο Κερατσίνη
  33. Τα  προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας
  34. Συνθήκη του Λονδίνου (1832),  μετατροπή του ελληνικού κράτους σε βασίλειο.
  35. Περίοδος Αντιβασιλείας
  36. Τα Δάνεια


Το, 2021, γιορτάζουμε την επέτειο 200 ετών από την επανάστασης του 1821, μετά από 400 χρόνια, καταπίεσης κάτω από τον ζυγό των Οθωμανών αλλά και των Ενετών κατά περιοχές και περιόδους. Η Ελλάδα προετοιμάζεται να φορέσει τα γιορτινά της την ίδια περίοδο που οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οξύνονται και μας προβληματίζει το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση συνεχίζει και θα συνεχίσει για απρόβλεπτο χρονικό διάστημα. Ιδιαίτερα μας προβληματίζει η τελευταία αμφισβήτηση των θαλασσίων ορίων και η αμφισβήτηση της κυριαρχίας ορισμένων νήσων και των δικαιωμάτων όλων των νήσων σε δική τους ΑΟΖ. Η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας μέχρι και της άρνησης της υποχρέωσης να διαπραγματευτεί την οριοθέτηση θαλασσίων ορίων, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, όσο και της  αμφισβήτησης του δικαιώματος,  μονομερούς, αύξησης των θαλασσίων ορίων κυριαρχίας των νήσων στο νότιο Αιγαίο, από εξ σε δώδεκα  μίλια, προσβάλει κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου το οποίο η Τουρκία, σκόπιμα, δεν έχει υπογράψει .Είναι δε αδιανόητο με κάθε έννοια, η Τουρκία μονομερώς να ανακοινώνει δική της Υφαλοκρηπίδα  και ΑΟΖ  σε διαφιλονικούμενα ύδατα, ή υφαλοκρηπίδα και να μην προσέρχεται σε διαπραγμάτευση, αντ’ αυτού να  αποστέλλει ερευνητικά πλοία συνοδευόμενα από  πολεμικά πλοία παραβιάζοντας ακόμα και τα 12 μίλια χώρου Εθνικής κυριαρχίας , που κατά τον διεθνή νόμο αποτελούν μονομερές δικαίωμα . Είναι επίσης πράγματι αδιανόητο να επικαλείται η Τουρκία δικαιοδοσία πάνω σε διεθνή ύδατα επικαλούμενη κυριαρχία σαν διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία καταλύθηκε με την Διεθνή συνθήκη της Λοζάνης από το 1923. Ο εκβιασμός αυτός γίνεται προκειμένου η Ελλάδα να απεμπολήσει κάθε κυριαρχικό δικαίωμά της αμάχητή ή να υποχρεωθεί να προχωρήσει σε ένοπλη αντιπαράθεση γεγονός που θεωρεί η Τουρκία ότι έχει το πλεονέκτημα. Μία σοβαρή οπισθοδρόμηση για την εποχή. Η Ελλάδα , τα Βαλκάνια και ο Καύκασος (Ναγκόρνο Καραμπάχ), εξακολουθούν να βιώνουν τα υπολείμματα των ευρύτερων εθνικών ανακατατάξεων που η υπόλοιπη Ευρώπη έχει ξεπεράσει τους τελευταίους αιώνες. Οι λόγοι είναι ποικίλοι, ένας εκ των οποίων είναι οι διαφορετικότητα στα θέματα θρησκείας αλλά και άλλα εθνολογικά και γεωπολιτικά χαρακτηριστικά και συμφέροντα μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής, με μόνιμη δικαιολογία, για την Τουρκία, το αποικιοκρατικό παρελθόν της Δύσης, σαν να μην είναι και η ίδια αποτέλεσμα στρατιωτικών επελάσεων για την απόκτηση εδαφών και κατακτήσεων προς εκμετάλλευση γηγενών πληθυσμών και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αλλά και οι μέθοδοι τους οποίους διαχρονικά χρησιμοποίησε η Τουρκία και νομιμοποίησε, όπως μετατοπίσεις πληθυσμών ,που εφαρμόζει μέχρι πρόσφατα, αποτελούν μελετημένες τακτικές επεκτατισμού. Η πληρέστερη ανάλυση των προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μίας ξεχωριστής έρευνας, δεν απέχει όμως από την βασική μεθοδολογία επέκτασης της Τουρκίας γενικότερα. Στόχος του παρόντος άρθρου είναι η επικέντρωση αποκλειστικά στα στοιχεία της Ελληνοτουρκικής διαμάχης  και ακόμη πιο συγκεκριμένα στα χαρακτηριστικά της επανάστασης και των επιπτώσεων που είχε αυτή στην διαμόρφωση της νεότερης Ελλάδας και των σχέσεων του νεοσύστατου κράτους με την Τουρκία και την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα. Επανερχόμενος στο θέμα της επετείου, αποτελεί επιδίωξη των διοργανωτών,  ο εορτασμός να ξεπεράσει η εκδήλωση αυτή την επιφανειακή αναφορά τον τύπο μίας εθνικιστικής σχολικής εορτής, με εθνικιστικά χαρακτηριστικά και να προσεγγίσει την ουσία , την σημασία και την συνεισφορά των πραγματικών θυσιών των προγόνων μας στην διαμόρφωση της εξέλιξης του νεότερου Ελληνισμού. Με τον στόχο αυτό, στο παρόν άρθρο γίνεται μία αναδρομή στα γεγονότα που  χαρακτηρίζουν την εποχή. Θεωρώ ότι η προσπάθεια αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, λόγω της σοβινιστικής συμπεριφοράς της Τουρκίας εναντίον του δυτικού κόσμου που απαξιώνει κάθε διεθνή οργανισμό που ενστερνίζεται διεθνείς αρχές και αξίες, με την αιτιολογία των Τούρκων ότι όλα αυτά σχεδιάστηκαν για να εξυπηρετήσουν τις αποικιοκρατικές καταβολές της Δύσης. Η παραχάραξη της Ιστορίας Η σημερινή Τουρκία προσπαθεί να παραχαράξει την Ιστορία γιατί πιστεύει ότι αδικήθηκε η ίδια και ολόκληρος ο Μουσουλμανικός κόσμος από την Δύση. Η γνώση της ιστορίας της δημιουργίας της Νεότερης Ελλάδας δεν αποτελεί απλή ανάγκη αναφοράς στα επιφανειακά γεγονότα, τα ιστορούμενα  στις εθνικές εορτές αλλά αντίθετα εξυπηρετούν την ανάγκη βαθύτερης μελέτης για να αντιμετωπισθεί η προσπάθεια της Τουρκίας να αντιστρέψει την Ιστορία εργαλειοποιώντας  κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο που της προσφέρεται για να αμφισβητήσει δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, διεκδικώντας 120 Βραχονησίδες και Νησιά, θαλάσσια σύνορα, ΑΟΖ, στην Ελλάδα και Κύπρο, κλπ . Η Τουρκία αντιδρά σαν τον «καταφρονημένο Μουσουλμάνο» που έχει ανάγκη να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του και ταυτόχρονα να ανακτήσει την θέση που πιστεύει ότι ανήκει στην ίδια σαν προστάτης των απανταχού ομόθρησκων θυμάτων αδερφών της που τους προσδιορίζει από την γλώσσα και την Μουσουλμανική θρησκεία. Μια ιδιαίτερα επικίνδυνη αντίληψη σήμερα, που η ανθρωπότητα σβήνει τα κατάλοιπα του αποικιοκρατικού παρελθόντος με την ενίσχυση θεσμών, και όχι με την αντικαταστασή τους με αναχρονιστικό και πολλές φορές προσχηματικό θρησκευτικό φανατισμό, ή ακόμα και με εθνικιστικές ιμπεριαλιστικές ορέξεις . Ένα ακόμα στοιχείο που αξίζει να αναλυθεί είναι η τάση της Τουρκίας να οικειοποιηθεί στοιχεία γηγενών πολιτισμών προκειμένου να κατοχυρώσει την πολιτιστική της συνεισφορά και τις νέες ρίζες που δημιουργεί . Ένα από τα δυσκολότερα στοιχεία που καλείται να διαχειριστεί κάθε αυτοκρατορία που προκύπτει από κατακτητική διαδικασία είναι η επιβολή της δικής της κουλτούρας, συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας στους λαούς που μετατρέπονται σε υποτελείς Από την ιστορία παρατηρούμε την συμπεριφορά παλαιότερων Αυτοκρατοριών όπως των Ελλήνων κατά την Ελληνιστική περίοδο, των Ρωμαίων που ακολούθησε και του Βυζαντίου έζησε για 1200 χρόνια πριν την Οθωμανική αυτοκρατορία . Ο Μέγας Αλέξανδρος προσπάθησε να μεταδώσει τον Ελληνικό πολιτισμό αλλά ταυτόχρονα, ήταν στοιχείο της ευφυίας του, αναγνώρισε την ανάγκη διατήρησης σημαντικών τοπικών πολιτιστικών στοιχείων του Περσικού και Αιγυπτιακού πολιτισμού., Αποτέλεσμα της τακτικής αυτής ήταν η σχεδόν θεοποίηση του Αλέξανδρου και η επιβίωση χαρακτηριστικών του Ελληνισμού για 300 χρόνια παρά το βραχύβιο της στρατιωτικής επιβολής της αυτοκρατορίας που δημιούργησε..

Θεοποίηση του Μετά Αλέξανδρου από τους Αιγύπτιους

Η επιβολή της Ρωμαίικής αυτοκρατορίας ήταν ουσιαστικά η συνέχιση της Ελληνικής κουλτούρας που επέτρεπε την επιβίωση των τοπικών κοινωνιών. Η δημιουργία και επιβίωση του Βυζαντίου βασίστηκε στην επικράτηση της Χριστιανικής Θρησκείας αλλά και του Ελληνισμού που παρά την καταστροφή της αρχαίας Θρησκείας του δωδεκάθεου κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει πολιτιστικά στοιχεία όπως η δημιουργία του Κυριλλικού   αλφάβητου στους Σλαβικούς πληθυσμούς και πολλά άλλα.

Κύριλλος και Μεθόδιος

Η επέλαση των Τουρκικών Φυλών δεν είχε σημαντικές πολιτισμικές ρίζες γι’ αυτό επηρεάστηκε από τον Περσικό πολιτισμό και την Θρησκεία από τους Πέρσες και τον Αραβικό κόσμο. (Οι Φυλές αυτές ήταν δεκάδες και προερχόντουσαν από την Μογγολία και την Νοτιοανατολική Σιβηρία)

Στην εξέλιξη της ισλαμοποίησης των γηγενών πληθυσμών που ήταν κατά μεγάλη πλειοψηφία Έλληνες, με μειοψηφίες Ιουδέων, Ασσύριων, Κούρδων κλπ , και με την αντιπαράθεση της με την δύση, η Τουρκία αισθάνθηκε ότι το Ισλάμ δεν διέθετε ικανό πολιτισμικό υπόβαθρο, σε σύγκριση με την αναγέννηση της Δύσης, Την ανάγκη αυτή  αισθανόταν η Οθωμανική αλλά ακόμα και η νεότερη Τουρκία του Κεμαλ και των Νεότουρκων, ώστε αναγκάστηκαν να αποζητήσουν ρίζες ανεξάρτητα από τις Αραβικές η Περσικές επιρροές. Έτσι κατέφυγε στους ανατολικούς πολιτισμούς που εξαφανίστηκαν υιοθετώντας την άποψη ότι αυτές αποτελούν και τις δικές της πολιτισμικές ακόμα και γενετικές ρίζες.. Επομένως η Τουρκία εξισορροπεί την θέση της με την υπόλοιπη Δύση την οποία κατά τα άλλα κατηγορεί για βαρβαρότητα και αποικιοκρατία. Αυτά είναι λίγα από τα συμπλέγματα της νεότερης Τουρκίας που εκφωνεί σήμερα πολιτικές νεο Οθωμανισμού. Έτσι προσπαθεί η Τουρκία να επιβάλει, σαν αρχή της ιστορίας της Τουρκικής Ασίας το 1071 ή την πτώση του Βυζαντίου το 1453, ενώ ταυτόχρονα βάζει τα θεμέλιά της πολιτισμικής της παρουσίας ταυτόχρονα ή και πριν από την Δύση.

Επέλαση Τουρκικών Φυλών στην Ασία

Η αντίληψη της Τουρκίας για την Ελλάδα.

Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι η αντίληψη της Τουρκίας για την Ελλάδα.

Για την Τουρκία, η Ελλάδα ήταν τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ζούσε σε συνθήκες ισότητας με τις υπόλοιπες εθνότητες που τις εξασφάλιζαν ελευθερία οικονομικής δράσης και θρησκευτικής ανεξαρτησίας, δηλαδή ανεξιθρησκεία και δυνατότητα οικονομικής ανάπτυξης ενώ, αντίθετα, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο από την δύση  με σκοπό την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Υπάρχουν και αρκετοί ιστορικοί που πιστεύουν ότι η Ελληνική επανάσταση αφαίρεσε την δυνατότητα να σχηματιστεί μία αυτοκρατορία μεσαίου χώρου με την ισχυροποίηση του Ελληνικού στοιχείου και την αποφυγή εξάλειψης του χριστιανισμού από την Ασία.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι διάφορες εθνικές κοινότητες, σύμφωνα με τους Τουρκικούς ισχυρισμούς,  συμβίωναν ειρηνικά και σε πολλές περιπτώσεις ήταν και ευνοημένες έναντι του Τουρκικού πληθυσμού κάτω από ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς. Τίποτα ποιο αναληθές! Η όποια ισορροπία διαταράχτηκε από τις Εθνικές επαναστάσεις που ταυτόχρονα με την αφύπνισή τους υποκινήθηκαν και από την Δύση συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας που επιθυμούσαν την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την βαρβαρότητα της Τουρκίας, οι Τούρκοι, την αρνούνται και αντιπαραθέτουν την μεσαιωνική Βαρβαρότητα της Δύσης την ίδια περίοδο, βλέπε περίοδο Ιεράς εξέτασης, Ενετοκρατία, σταυροφορίες κλπ. παρά το γεγονός ότι η Δύση είχε ήδη εισέλθει στην περίοδο της αναγέννησης, και στις δύο κοινωνικές-απελευθερωτικές επαναστάσεις των οποίων οι επιρροές δεν έφτασαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεδομένης της πολιτικής δομής της εξουσίας τόσο στην Τουρκία όσο και στις υπόλοιπες Μουσουλμανικές χώρες . Επομένως η αντίδραση της Τουρκίας στη Ελληνική  , όπως οι σφαγές στην Χίο αλλά και οι γενοκτονίες των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, οι Τούρκοι τις αιτιολογούν σαν φυσιολογικές αντιδράσεις στις επιθετικές ενέργειες των αντιστοίχων Εθνοτήτων που επεδίωκαν να εκδιώξουν τους Τούρκους από την πατρίδα τους. Με λίγα λόγια οι Τούρκοι θεωρούν τους Οθωμανούς σαν τους φυσικούς διαδόχους της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τις οποίες θεωρούν πραγματικούς δυνάστες των αυτόχθονων πληθυσμών οι οποίοι θα έπρεπε να θεωρούν τους Τούρκους ουσιαστικά σαν απελευθερωτές. Σε αυτή την άποψη βοήθησε η οικονομική οργάνωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που βασιζόταν στην φορολόγηση των δικών της κατακτήσεων. Η διαφορά με την φορολόγηση που που επέβαλαν μετέπειτα οι Σελτζούκους ήταν ότι δεν υπήρχε διαφορά με την φορολόγηση μεταξύ των εθνοτήτων. Ιδιαίτερα για την Ελλάδα την θεωρούν σημαντικό όργανο της Δύσης που επεκτείνεται, σε βάρος της Τουρκίας, τα τελευταία 200 χρόνια, η οποία κατά την διάρκεια της επανάστασης και των μετέπειτα Βαλκανικών πολέμων πραγματοποίησε εκκαθαρίσεις γηγενών μωαμεθανικών πληθυσμών που είχαν μετοικίσει ακόμα και στα Βαλκάνια πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Οι Τούρκοι αγνοούν, ή δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις επιπτώσεις της πολιτισμικής διαφοράς και της επιρροής βασικών θρησκευτικών αρχών, τακτικής όπως ο εξισλαμισμός των πληθυσμών που σε συνδυασμό με συντονισμένες  δημογραφικές επεμβάσεις δεν μπορεί να μην προξενούν κινήματα ανεξαρτησίας. Με λίγα λόγια η Τούρκοι βλέπουν κάθε απελευθερωτικό κίνημα σαν τρομοκρατική οργάνωση εναντίον του νόμιμου καθεστώτος. Ταυτόχρονα οι Τούρκοι λόγο της μιλιταριστικής αλλά και θρησκευτικής τους παράδοσης δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν τις αξίες αλλά και τις δυνατότητες συγκεκριμένων πολιτισμικών, πολιτικών, εμπορικών και διαχειριστικών πρακτικών που δεν τους επέτρεψε να ενσωματώσουν ομάδες αλλόθρησκων λαών που κατάκτησαν και διοίκησαν σαν υποτελείς. Περιέργως υποτιμούσαν τα επαγγέλματα που είχαν σχέση με το εμπόριο, την ναυτιλία ακόμη και της δημόσιας διοίκησης εφόσον δεν θα είχε άμεση σχέση με τα στρατιωτικά. Η ‘Υψηλή Πύλη’ δυσκολευόταν να κατανοήσει τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της ελληνικής επανάστασης Την εξόργιζε ιδιαίτερα το γεγονός ότι το «Ρουμμιλλέτ» επαναστάτησε παρά τα προνόμια που απολάμβανε. Η ιδέα της εθνικής ταυτότητας, συνειδητά, δεν υπήρχε στο οθωμανικό πολιτικό λεξιλόγιο. Στα διατάγματα του σουλτάνου Μαχμούτ Β’, αλλά και στις σχετικές αφηγήσεις, βλέπουμε έντονη την βεβαιότητα ότι η Ρωσία υποκίνησε το Βιλαέτι των Ρωμιών με βάση το κοινό θρήσκευμα, καθώς και δεν έκρυβε την έκπληξη του για την αποφασιστικότητα και επιμονή των επαναστατών. Χαρακτηριστική είναι μια αποστροφή του Μαχμούτ ΙΙ: «Η επιμονή των Ρωμιών χάριν της…“λαθεμένης” θρησκείας τους πρέπει να γίνει παράδειγμα για τους μουσουλμάνους». Εν γένει, όπως είπαμε, η «εθνική» ερμηνεία άργησε να μπει στο οπλοστάσιο της οθωμανικής ανάλυσης που ακόμη μέχρι σήμερα με την προσπάθεια αναβίωσης του Νέο οθωμανισμού. προσπαθεί να αποκαλεί όλους τους Μωαμεθανούς εθνικά Τούρκους. Η Υψηλή Πύλη μετακινείται από την παραδοσιακή ερμηνεία, ότι η επανάσταση έγινε από τους εχθρούς του Ισλάμ, στην αναγνώριση ότι οι Ρωμιοί αποτελούσαν ένα ξεχωριστό «βιλαέτι»-έθνος, , σαν όλα τα έθνη σε κατάσταση δουλείας αναζητούσε την ανεξαρτησία· με άλλα λόγια, υπήρχαν βιλαέτια-έθνη στην αυτοκρατορία, που αμφισβητούσαν την πολιτική κυριαρχία των μουσουλμάνων.   Εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι δεν υπήρχαν Τούρκοι αλλά μόνο μουσουλμάνοι, ενώ, αντίθετα, υπήρχαν Ρωμιοί όπως και Αρβανίτες. Αυτή η μετακίνηση από τη θρησκεία στο έθνος όσον αφορά τους μη μουσουλμάνους Οθωμανούς υπηκόους, δείχνει και την μετατόπιση της σημασίας της έννοιας βιλαέτι από τη θρησκευτική στην εθνική ομάδα, που είναι ορατή την εποχή αυτή, Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι παύει να δίνεται έμφαση στον ρόλο της θρησκείας: π.χ. σε σχετικά κείμενο αναφέρεται ότι οι Ρώσοι βοήθησαν τους Ρωμιούς γιατί έχουν την ίδια θρησκεία, οι “κακούργοι” Ρωμιοί επιτίθενται εναντίον των (μουσουλμάνων) πιστών, η σφαγή των Οθωμανών στην Τρίπολη οφείλεται και στα αμαρτήματα των μουσουλμάνων κ.λπ.   Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια άκρως μεταβατική περίοδο, στην οποία οι άξονες που όριζαν την πραγματικότητα για έναν Οθωμανό μουσουλμάνο (πολιτική και θρησκευτική ανωτερότητα έναντι των μη μουσουλμάνων) είχαν αρχίσει να  ανατρέπονται. Εδώ αρχίζουν να αναφαίνονται αντιφάσεις που αλλάζουν κατά καιρούς μέχρι σήμερα, δηλαδή άποψη ότι όλοι οι Μουσουλμάνοι είναι Τούρκοι σε αντίθεση με την άποψη ότι όλοι  οι Μουσουλμάνοι δεν είναι Τούρκοι. Δηλαδή στοιχεία Παντουρκισμού κλπ που αναβιώνουν σήμερα για να ενισχύσουν την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με τις διεθνιστικές αρχές της Ενωμένης Ευρώπης και των Ηνωμένων Εθνών. Σήμερα οι απόψεις αυτές της Τουρκίας αντιπαρατίθενται, δεδομένου ότι η Τουρκία θέλει να αποκτήσει κρίσιμη μάζα με βάση τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς ώστε να συγκριθεί με την Ηνωμένη Ευρώπη, ακόμα και με τις ΗΠΑ.. Σημείωση: Ο Παντουρκισμός γεννήθηκε τον περασμένο αιώνα στους Τουρκόφωνους λαούς που ζούσαν στην Τσαρική Ρωσία, και εν συνεχεία αναπτύχθηκε στον χώρο της Μικρός Ασίας. Χωρίς ποτέ να έχει θεσπισθεί ως επίσημη ιδεολογία του τουρκικού κράτους, υπεθάλπτετο πάντα από τις κυβερνήσεις της Άγκυρας, άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά. Η βάση της Παντουρκικής ιδεολογίας είναι ο αλυτρωτισμός, με στόχους την ανεξαρτησία και ακολούθως την Ένωση με την «Μητέρα Τουρκία», όλων των Τουρκόφωνων ομάδων που ζουν στην Διασπορά, όπως στην Κριμαία, Αζερμπαϊτζάν, Καύκασο, Τουρκεστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Δυτική Κίνα, Κιργισία, Ταταριστάν, Σιβηρία, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Δυτική Θράκη, Κύπρο, για να δημιουργηθεί έτσι ένα μεγάλο Τουρκικό Κράτος άνω των 100 εκατομμυρίων κατοίκων. Μερικά από τα συνθήματα που κατά καιρούς χρησιμοποίησαν οι Παντουρκιστές είναι: «Όπου υπάρχουν Τούρκοι υπάρχει και μία Τουρκία». «Ο κόσμος των Τούρκων είναι ένα ενιαίο σύνολο». «Όλοι οι Τούρκοι είναι ένας στρατός». «Ο Παντουρκισμός ως ιδανικό αποτελεί ηθική τροφή για το έθνος». «Η Κύπρος είναι εξίσου τουρκική όσο η Μικρά Ασία και η Δυτική Θράκη». ,
, Στα επόμενα κεφάλαια θα αποπειραθώ, εκτός της απαρίθμησης των κυρίων ιστορικών γεγονότων να  αναφερθώ σε ορισμένες πρακτικές που εφαρμόστηκαν και δεν επέτρεψαν στη Οθωμανική Αυτοκρατορία να απορροφήσει σε κάποιο αποδεκτό ποσοστό τμήματα εθνικών μειονοτήτων που αποτελούσαν μέρος των κτίσεων τους Ας παρατηρήσουμε λοιπόν πως λειτουργούσε η Ελληνική κοινωνία λίγο πριν την επανάσταση του 1821.

ΚΕΦ Α Περίοδος προ του 1821

‘Φόρου υποτελής’

Η διοίκηση της Ελλάδας γινόταν  βάση της αρχής ‘Φόρου υποτέλειας’. Οι εντεταλμένοι από την Πύλη τοποτηρητές ήταν οι Πασσάδες για κάθε διοικητική περιοχή οι οποίοι εισέπρατταν τους φόρους που απέδιδαν στην κεντρική διοίκηση. Η φορολογία αυτή, ήταν η συνέχεια του συστήματος φορολογίας που είχαν αρχικά εφαρμόσει οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ουσιαστικά επέβαλαν, μεταξύ άλλων, δύο επιπλέον φόρους στους λαούς που κατακτούσαν και ήταν αλλόθρησκοι, τοcizye ή κεφαλικός φόρος και το χαράτσι ή harac.

Ο cizye ή κεφαλικός φόρος

Αυτόν τον φόρο τον κατέβαλλαν, κάθε χρόνο, μόνο οι μη μουσουλμάνοι άνδρες, οι ικανοί για εργασία, και προοριζόταν για ειδικό τμήμα του αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου. Οι εισπράκτορες πάντα έδειχναν έναν υπερβάλλοντα ζήλο, εφόσον  η αμοιβή τους εξαρτιόταν από το ποσό που θα προωθούσαν στο σουλτανικό ταμείο. Ο κεφαλικός φόρος ,ήταν το τίμημα, που με βάση τον ιερό νόμο πλήρωναν οι «άπιστοι» προκειμένου να εξασφαλίζουν τη ζωή τους και την άδεια να κατοικούν στην επικράτεια του Ισλάμ, διατηρώντας τη θρησκεία τους με την εγγύηση και την προστασία του κράτους. Από την πληρωμή του εξαιρούνταν  οι γυναίκες, τα  παιδιά, οι κληρικοί και οι ανάπηροι και όσοι απασχολούνταν σε κρατική υπηρεσία. Φυσικά και οποιοσδήποτε άλλος που δεν ήταν μουσουλμάνος είχε τη δυνατότητα να απαλλαγεί από αυτόν, αν βέβαια ασπαζόταν τον Ισλαμισμό.

Το harac ή χαράτσι

Το χαράτσι βασίστηκε σε αρχή του Κορανίου και η καταβολή του συμβόλιζε την υποταγή τα ων απίστων εξαγοράζοντας την ανεκτικότητα του κράτους. Ως βασικός τακτικός φόρος, είχε διττό χαρακτήρα. Από τη μια ήταν φόρος επί της γης (haracimuvazzaf) και από την άλλη φόρος επί του εισοδήματος (haracimukaseme). Ο πρώτος ήταν πάγιος ετήσιος φόρος που βάρυνε την γη και όχι την παραγωγή. Ήταν δηλαδή έγγειος φόρος. Οι διάφορες ονομασίες που απαντώνται στα οθωμανικά αρχεία, ispence, resm-i cift, resm-i bennak, resm-i mucerred, αποτελούν διαφορετικές κατά περίπτωση ονομασίες του έγγειου αυτού φόρου που ήταν γνωστός ως harac-i muvazzaf. Ουσιαστικά πρόκειται για φόρο που κατέβαλαν οι ραγιάδες σε αντάλλαγμα για την κατοχή και καλλιέργεια δημόσιας γης, μη διαθέτοντας την κυριότητα στη γη αυτή. Μαζί με την δέκατη (πληρωμή του 10 τοις εκατό) αποτελούσε τον πυρήνα των εισοδημάτων των γαιοκτημόνων-τιμαριούχων ή των διαχειριστών των ιδρυμάτων, όταν επρόκειτο για κρατικές γαίες, ή τέλος των αντιπροσώπων του σουλτάνο ,

Οι έκτακτοι φόροι.

Η επόμενη μεγάλη κατηγορία είναι οι έκτακτοι φόροι, στους οποίους μπορούμε να συγκαταλέξουμε και τα πρόστιμα. Αυτοί επιβάλλονταν για να αντιμετωπιστούν διάφορες έκτακτες ανάγκες, όπως οι ολοένα και μεγαλύτερες απαιτήσεις των διοικητικών οργάνων, η επισκευή των οχυρωματικών έργων και των σεραγιών, η συντήρηση των οδών και των γεφυρών, η εξάρτυση του στρατού και του στόλου,  ακόμη και η διατροφή των αλόγων και υποζυγίων του οθωμανικού στρατού. Οι έκτακτοι φόροι ήταν πάρα πολλοί, μερικοί μάλιστα είναι δύσκολο να καταταγούν σε κάποια ειδική κατηγορία., Την είσπραξη την έκαναν οι Έλληνες κοτζαμπάσηδες, για λογαριασμό των Πασσάδων, που τελικά πλούτιζαν και οι δύο από αυτή την διαδικασία. Ήταν και αυτή μία διαδικασία εξαγοράς και διαφθοράς  και εκβιασμού των υπόδουλων Ελλήνων Αξίζει να σημειωθεί ότι η παρουσία των Τούρκων στην Ελλάδα ήταν διαφορετική κατά περιοχή. Επίσης ο χρόνος της Τουρκικής επιβολής είχε και διαφορετική επίπτωση. Ιδιαίτερα σε περιοχές που προϋπήρχε Ενετική κατοχή όπως Κρήτη, Πελοπόννησος Δωδεκάνησα η ακόμα και Κυκλάδες. Αλλά και ΄άλλες περιοχές όπως  Ήπειρος Μακεδονία, κλπ που είχαν και διαφορετικό μείγμα πληθυσμών διαφορετικών εθνοτήτων που επέβαλαν και παραλλαγές στην  εφαρμογή των Τουρκικών μεθόδων διοίκησης. Ειδικά σε περιοχές Ενετικής κατοχής οι Έλληνες προτιμούσαν την Τουρκική κατοχή από την Ενετική που πολλές φορές την θεωρούσαν και απελευθερωτική. Πολύς κόσμος δεν συνειδητοποιεί ότι ο χρόνος υποδούλωσης συγκεκριμένων περιοχών της Ελλάδας ήταν πολύ περιορισμένος ακόμα και μικρότερος από 100 χρόνια πχ η Πελοπόννησος από την οποία ξεκίνησε η Ελληνική επανάσταση. Πριν από τους Τούρκους, επικυρίαρχοι ήταν οι Ενετοί.

Εθνικές ενότητες και πληθυσμιακή κατανομή.

Ουσιαστικά ο βαλκανικός κορμός, μέχρι το 1460, έχει υποκύψει στους Οθωμανούς «γαζήδες», τους μαχητές της πίστης, που διεξάγουν την «τζιχάντ», τον ιερό πόλεμο, σύμφωνα με τα κελεύσματα του ιερού Κορανίου.
Μία από τις τακτικές που ακολούθησαν  οι Γαζήδες ήταν ν α  χρησιμοποιήσουν μία αίρεση των Μωαμεθανών τους Μπεκτασήδες.  Οι μπεκτασήδες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη διάδοση του ισλάμ στα Βαλκάνια. Διεισδύοντας στην Χερσόνησο του Αίμου πριν τους Οθωμανούς, συνέβαλαν σημαντικά, ιδίως μετά το 1352, στην επέκτασή τους σ’ αυτή. Τον εξισλαμισμό των Χριστιανών διευκόλυνε ο συγκρητισμός των μπεκτασήδων, καθώς μπορούσαν να διατηρήσουν πολλά δικά τους ήθη και έθιμα, έχοντας και την ασφάλεια της μουσουλμανικής ιδιότητας. Τον 15ο αιώνα, μετά τη διατάραξη των σχέσεων σουνιτών και μπεκτασήδων, οι τελευταίοι άρχισαν να είναι πιο διαλλακτικοί έως και φιλικοί προς τους Χριστιανούς. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε πως έβλεπε η Τουρκία τις εθνικές ενότητες και πως καταμετρούσε τις αντίστοιχες πληθυσμιακές ενότητες. Για την Τουρκία δεν υπήρχαν εθνικές ενότητες, υπήρχαν θρησκευτικές και γλωσσικές ενότητες. Οι Ελληνόγλωσσοι πληθυσμοί ήταν διάσπαρτοι μεταξύ της σημερινής Ελλάδας της Βουλγαρίας, κυρίως στις ακτές της Μαύρης θάλασσας,(Ανατολική Ρωμυλία) ακόμα και στους αστικούς πληθυσμούς της Ρουμανίας και στο ίδιο το Βελιγράδι, την Ανατολική Θράκη και την Μικρά Ασία όπως η Σμύρνη ( ΓκιαουρΙσμιρ),τις περιοχές της Τραπεζούντας (Ποντιακός Ελληνισμός όπου δημιουργήθηκαν και πολλοί ‘κρυπτοχριστιανοί’)και τα νησιά του Αιγαίου. Όπου θάλασσα, πλοίο και εμπόριο δημιουργήθηκαν αστικοί Ελληνικοί πληθυσμοί.

Αρβανίτες Βλάχοι κλπ

Ελληνόφωνες δεν ήταν μόνο Έλληνες Χριστιανοί αλλά και ορισμένοι Αλβανοί χριστιανοί (Αρβανίτες) που κατά καιρούς είχαν κατεβεί σε περιοχές της Νοτίου Ελλάδας, αλλά και Βλάχοι, και Σλάβοι που είχαν αναπτυχθεί μετά το 600 μχ σε ολόκληρη την Βαλκανική χερσόνηαο Τον 13ο αιώνα ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων της Αλβανίας ζει στις πεδιάδες και στις ακτές, μαζί με Έλληνες και Λατίνους. Όταν οι Φράγκοι κατέλαβαν τις ακτές, αρκετοί απ’ αυτούς τους χωρικούς απωθήθηκαν στις ορεινές περιοχές της χώρας όπου διατηρούνταν ισχυρές παραδοσιακές κοινότητες. Η δημιουργία του Δεσποτάτου της Ηπείρου και η συμπαράταξη των ορεσίβιων Αλβανών στις συγκρούσεις εναντίον Σλάβων και Βενετών επιβεβαιώνει τις στενές σχέσεις των πρώτων με το ελληνικό στοιχείο…. Η ανάμειξη των Αρβανιτών με τους πολυπληθέστερους ελληνικούς πληθυσμούς είχε ως αποτέλεσμα με το πέρασμα των αιώνων, το μεγαλύτερο μέρος τους να αφομοιωθεί πλήρως γενετικά και πολιτισμικά.. Το κοινό θρησκευτικό δόγμα, η κοινή καταγωγή (όσον αφορά στους Ηπειρώτες) και η όσμωση τόσων αιώνων με το ελληνικό στοιχείο κατέστησε τους Αρβανίτες «πιο Έλληνες από τους Έλληνες».. Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων μάλιστα, ήρθαν αντιμέτωποι με μουσουλμάνους Αλβανούς, τους λεγόμενους «Τουρκαλβανούς»…. Οι Βλάχοι ήταν αυτόχθονες αρχαίοι πληθυσμοί, προ πάντων ορεσίβιοι αλλά και αστοί, λατινοφώνησαν στην προφορική αποκλειστικά ομιλία τους επειδή υπηρέτησαν όλη τη ζωή τους ως στρατιώτες και αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα και στον ευρύτερο χώρο της Βαλκανικής. Επί μακρούς αιώνες παρέμειναν επίμονα ενδογαμικοί, δηλαδή παντρεύονταν μονάχα μεταξύ τους, και, γι’ αυτό, διατήρησαν ανόθευτη τη γηγενή καταγωγή τους. Βλάχοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Αρμάνοι, δηλαδή Ρωμαίοι πολίτες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που κατά τους τελευταίους αιώνες της επονομαζόταν και Ρωμανία. Ως Ρωμαίοι, άλλωστε, αυτοπροσδιορίζονται επί χίλια διακόσια και άνω χρόνια όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες οι οποίοι ακόμη μέχρι σήμερα αυτοπροσδιορίζονται, επίσης, ως Ρωμιοί. Αρειμάνιοι στην ελληνική γλώσσα σημαίνει αγέρωχοι πολεμιστές. Και ανέκαθεν οι Βλάχοι ήταν πολεμιστές Οι Βλάχοι ή καλύτερα οι Βλαχόφωνοι Έλληνες ανέδειξαν σπουδαίους λόγιους, αγωνιστές αλλά κυρίως Εθνικούς Ευεργέτές όπως οι Γεώργιος Αβέρωφ, Κωνσταντίνος και Ευάγγελος Ζάππας, Μιχαήλ ΤοσίτσαςΝικόλαος Στουρνάρας, Απόστολος Αρσάκης, Ποστολάκας ΔημήτριοςΣίμωνας Σίνας, Στέργιος Δούμπας και Γεώργιος Σταύρου. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ό,τι όλοι οι μεγάλοι Εθνικοί Ευεργέτες πλην του Συγγρού ήταν Βλάχοι. Τέλος υπήρχαν και Τουρκόφωνοι Έλληνες όπως οι ‘Καραμανλίδες’ στην Μικρά Ασία. Πως όμως δημιουργήθηκαν οι Τούρκικοι Μωαμεθανικοί πληθυσμοί; Αλλά και πως  δημιουργήθηκε ο Ελληνισμός της διασποράς; Οι Τούρκοι περηφανεύονται ότι ποτέ δεν προσέλκυσαν γηγενείς πληθυσμούς στο Ισλάμ με την βία. Τίποτα ποιο αναληθές.

Φορολογικός εξισλαμισμός

Τα πλεονεκτήματα που δοθήκαν στους Μουσουλμάνους είτε φορολογικά είτε δικαστικά η κοινωνικά και άλλα, λειτούργησαν σαν κίνητρο σε πολλούς τοπικούς πληθυσμούς να εξισλαμισθούν, και να ξεφύγουν από το στίγμα του πολίτη δευτέρας κατηγορίας, επίσης οι μεικτοί γάμοι μεταξύ Χριστιανών και Μωαμεθανών υποχρεωτικά προέβλεπε τον ασπασμό του Ισλάμ στα τέκνα  που θα προκύπταν.

Βίαιος εξισλαμισμός

Τέλος ας μην ξεχνάμε τον βίαιο εξισλαμισμό που γινόταν με το παιδομάζωμα και άλλους εκβιασμούς.
Τελικά, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέμεινε ένα βαθιά μεσαιωνικό  κράτος με φορολογικό σύστημα άδικο και με άμεση εμπλοκή όλων των κρατικών λειτουργών στη οθωμανική ιεραρχία. Το κράτος αυτό όχι μόνο δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη στους υπηκόους του, απεναντίας προκαλούσε καχυποψία και οδηγούσε σε εσωστρέφεια και μαρασμό την οικονομία της υπαίθρου. Οι κάτοικοι των πόλεων ζούσαν σε σχετικά καλύτερες συνθήκες, αφού οι Οθωμανοί είχαν αφήσει τον τομέα του εμπορίου στους αλλόθρησκους συμπολίτες τους. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός της φορολογικής αντιμετώπισης των υπηκόων  ανάλογα με τη θρησκεία τους, ένα πραγματικά μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία, οδήγησε στη δημογραφική αλλοίωση των Βαλκανίων, με δραματική μείωση των χριστιανικών πληθυσμών και αντίστοιχη αύξηση του αριθμού των μουσουλμάνων. .

Ο ρόλος των Ελλήνων κοτζαμπάσηδων την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω η Τουρκική διοίκηση επέτρεπε στους Έλληνες εισπράκτορες φόρων σε συνεργασία με τους Πασσάδες να εκμεταλλεύονται  τους ντόπιους σε βαθμό που οι χριστιανοί πολλές φορές ζήταγαν από τους Τούρκους να τους προστατεύσουν από τις αυθαιρεσίες τους.
Πολλοί Κοτζαμπάσηδες δεν ήταν απλά συνεργάτες των Τούρκων, αλλά έγιναν δυνάστες των Ελλήνων. Ντύνονταν με τούρκικες γούνες, φέρονταν σαν Τούρκοι για να τονίζουν την εξουσία τους και έβλεπαν υποτιμητικά τον αγράμματο λαό, που οργισμένος τους αποκαλούσε “Χριστιανούς Τούρκους”.

Η παραχώρηση του Μοριά

Το 1714, οι πρόκριτοι του Μοριά αποφάσισαν να αποτινάξουν τη βάναυση Ενετική κατοχή και να προσφέρουν τον τόπο τους στους Οθωμανούς. Κάλεσαν τον Τοπάλ πασά της Θήβας και τον άφησαν να μπει στην Πελοπόννησο με τον στρατό του. Ο Μοριάς έγινε τούρκικη επαρχία μέσα σε 100 μέρες. Η κίνησή τους εκτιμήθηκε δεόντως από τους Τούρκους, που ανταπέδωσαν με παραχώρηση προνομίων. Όμως οι προύχοντες δεν υπολόγισαν την αντίδραση του λαού, που δεν ήταν διατεθειμένος να καλωσορίσει τον τουρκικό ζυγό και σε κάποιες περιπτώσεις πρόβαλε σθεναρή αντίσταση. Οι Τούρκοι πήραν ομήρους στην Κωνσταντινούπολη, μέλη από τις οικογένειες των προκρίτων, ώστε οι οικογένειες τους να κρατάνε ήρεμο το λαό, Η τακτική αυτή αποτέλεσε ένα δίκοπο μαχαίρι γιατί έτσι ποτέ δεν κατάφερε η Οθωμανική αυτοκρατορία να ενσωματώσει τον Ελληνικό πληθυσμό στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Έλληνες υπέστησαν εκτός της οικονομικής εξαθλίωσης και άλλες μορφής εξαθλίωσης όπως το παιδομάζωμα, ο δια βίας εξισλαμισμός και άλλες μορφές εξαρτίσεων που δημιούργησαν ομάδες με τάσεις ανεξαρτησίας όπως οι Κλέφτες και Αρματολοί. Το ίδιο δεν έγινε με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας όπου δεν υπήρχαν οι συνθήκες ανάπτυξης ένοπλης αντίστασης, αντίθετα η Μικρά Ασία γινόταν περιοχή διαφυγής των ένοπλων επαναστατών. Η καλύτερη μεταχείριση και ευκαιρίες που είχαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα οι Φαναριώτες  απετέλεσαν ένα δεύτερο δίκοπο μαχαίρι για την διαμορφούμενη Ελληνική κοινωνία κάτω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αξιοποίηση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στην κρατική διοίκηση και η ανάπτυξη σημαντικών Ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων   έπαιξε μεγάλο ρόλο στις εξελίξεις στήριξης της Ελληνικής επανάστασης

Ένοπλη δράση του λαού της Ελλάδας  Κλέφτες και Αρματολοί

Καθώς οι Οθωμανοί Τούρκοι επέκτειναν την κυριαρχία τους στη Βαλκανική Χερσόνησο, είχαν να αντιμετωπίσουν διάφορες εξεγέρσεις από ομάδες Ελλήνων που συνέχιζαν την παράδοση των πολεμιστών του Βυζαντίου.
Ένοπλοι Έλληνες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν οι Κλέφτες. Οι κλέφτες ζούσαν στην ύπαιθρο και είχαν τα λημέρια τους σε δύσβατα μέρη. Ήταν οργανωμένοι σε μικρές ομάδες, η καθεμιά με τον καπετάνιο της και το δικό της μπαϊράκι. Βασικό χαρακτηριστικό των κλεφτών ήταν η εχθρότητα που ένιωθαν για τους Τούρκους και γενικά για την εξουσία, στοιχείο που τους έκανε αγαπητούς στο λαό. Έτσι, οι κλέφτες έγιναν σύμβολο της αντίστασης των υπόδουλων Ελλήνων ενάντια στους κατακτητές. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους κλέφτες και να αποκαταστήσουν την ασφάλεια στην ύπαιθρο, οι Οθωμανοί Τούρκοι αλλά και οι Αλβανοί χρησιμοποιούσαν ένοπλους Έλληνες, πρώην κλέφτες, τους αρματολούς. Ωστόσο οι Αρματολοί, παρόλο που αποτελούσαν βοηθητικά στρατεύματα των Τούρκων, συνεργάζονταν συνήθως με τους κλέφτες. Παρατηρήθηκε έτσι το φαινόμενο, ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους αιώνες της Τουρκοκρατίας, πολλοί αρματολοί να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και να προσχωρούν στις τάξεις των κλεφτών. Από τους Κλέφτες και τους Αρματολούς  προέρχονται και οι πρώτοι αρχηγοί της Ελληνικής Επανάστασης όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και άλλοι. Μεταξύ των Κλεφτών και Αρματολών πολέμησαν πολλοί Αρβανίτες και Βλάχοι.

Οι συντελεστές δημιουργίας τάσεων ανεξαρτησίας.

Ένας σημαντικός παράγοντας στην δημιουργία τάσης ανεξαρτησίας ήταν η Ναυσιπλοΐα που αναπτύχθηκε από τον νησιωτικό πληθυσμό που επέτρεψε στους Έλληνες να κυριαρχήσουν στο εμπόριο, και στις μεταφορές εμπορευμάτων από το Ιόνιο μέσω Αιγαίου στην Παρευξείνιες και Παραδουνάβιες χώρες, ενώ έδωσε την ευκαιρία σε νέους Έλληνες να παρακολουθήσουν τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια και να εμπνευστούν από τις αρχές της Γαλλικής επανάστασης, Τέλος η Ναυσιπλοΐα έδωσε την τεχνογνωσία και την οικονομική δυνατότητα στην Ελλάδα να ανάπτυξη την δική της ναυπηγία, που εκτός από τον εμπορικό στόλο κατασκεύασε και τον δικό της πολεμικό στόλο. Επομένως η έννοια του εφοπλιστή και ναυπηγού ξεκίνησε από τους Έλληνες νησιώτες. Σαν παράπηγμα ας αναφέρουμε την Υδραία Μπουμπουλίνα. Η Μπουμπουλίνα παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές.,. Της άφησαν, ωστόσο, μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.


Τέλος ο Ελληνισμός που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό όπως Βιέννη, Ρωσία, παραδουνάβιες  χώρες αλλά και  η υπόλοιπη Ευρώπη δημιούργησε συνθήκες για την αφύπνιση του υπόλοιπου Ελληνισμού για την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού. Παρατηρούμε την δημιουργία των συνθηκών και παραμέτρων που άρχιζαν να παίζουν κάποιο ρόλο, η ελίτ του Ελληνισμού στο εξωτερικό, οι πλοιοκτήτες και έμποροι που έβλεπαν την απελευθέρωση σαν αναγκαία εξέλιξη, ο λαός που δεν ήθελε να αντικαταστήσει την Ενετοκρατία με Τουρκοκρατία, τους ΄ήδη επαναστατημένους Κλέφτες και Αρματολούς αλλά ακόμα και τους κοτζαμπάσηδες που δεν μπορούσαν να μην ακολουθήσουν τις επαναστατικές τάσεις του απλού λαού και της Εκκλησίας. Αξίζει να αναφέρω σε αυτό το κεφάλαιο τη συμβολή των Αρβανιτών και Βλάχων που, παρά το γεγονός ότι και οι δύο ομάδες ήταν δίγλωσσοι, ήταν φανατικοί Χριστιανοί και ένιωθαν πλήρεις Έλληνες, και ως εκ τούτου συμμετείχαν στην επανάσταση και κυρίως οι Αρβανίτες έγιναν ηγέτες και ήρωες την επανάσταση του 1821.Ο OI Βλάχοι έγιναν αμέσως μετά από τους μεγαλύτερους Εθνικούς ευεργέτες.

Φιλική Εταιρία

Από τον  Ελληνισμό της διασποράς δημιουργήθηκε η “Φιλική Εταιρία”  η οποία ιδρύθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1814 στο ρωσικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας, την Οδησσό,. Οι ιδρυτές της ήταν, άτομα που ασχολούνταν με το εμπόριο και τη βιοτεχνία στη Ρωσία.
Σύντομα η Φιλική Εταιρία ενισχύθηκε με την συμμέτοχή μελών και συνεργατών από ομάδες Ελλήνων από τις παραδουνάβιες χώρες και τα Πριγκιπάτα (ηγεμονίες) που δημιουργούντο κυρίως στις περιοχές Βλαχίας και Μολδαβίας. Επίσης και οι Φαναριώτες έπαιζαν ειδικό ρόλο στην εξάπλωσης της Φιλικής Εταιρίας. Ας σημειωθεί ότι λόγο του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούσε τους Φαναριώτες η Τουρκία ενίσχυσε, άθελά της, τον Ελληνισμό των παραδουνάβιων περιοχών, παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι η Τουρκία τοποθέτησε Φαναριώτες ως Ηγεμόνες στις δια φόρου υποτελών Οθωμανικών  επαρχιών της Βλαχίας και Μολδαβίας
Ο ηγεμονικός θρόνος της Μολδαβίας δόθηκε τότε στο Νικόλαο Μαυροκορδάτο, γιο του “Μέγα Διερμηνέα” της ‘Πύλης’, Αλέξανδρου του «εξ απορρήτων». Από το 1711 οι Φαναριώτες θα διατηρήσουν υπό το συνεχή έλεγχό τους το θρόνο της Μολδαβίας και από το 1716 της Βλαχίας. ,

,Νικόλαος Μαυροκορδάτος Ηγεμόνας Μολδαβιας Βλαχίας

Στις αρχές του 1820 οι Φιλικοί πλησίασαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας και του πρόσφεραν την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας. Όταν εκείνος αρνήθηκε, πρόσφεραν την αρχηγία στον Αλέξανδρο Υψηλάντη που είχε σταδιοδρομήσει με επιτυχία στον ρωσικό στρατό ,
Ο Αλεξανδρος Υψηλάντης, γιος ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, ο οποίος θαύμαζε τον Ρήγα Βελεστινλή και τις ιδέες του, επιδίωξε τη συνεργασία με τους άλλους Βαλκανικοιύς λαούς. Απευθύνθηκε στους Σέρβους και στους Βλάχους αλλά οι προσπάθειές του δεν ευοδώθηκαν. Όμως στις αρχές του 1821 υπήρχαν καλύτερες προϋποθέσεις για το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης στη βόρεια Βαλκανική και συγκεκριμένα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες διότι διοικούνταν από Φαναριώτες Ηγεμόνες και ο τουρκικός στρατός απαγορευόταν να σταθμεύει στην περιοχή. Η επανάσταση ξέσπασε ουσιαστικά στις 22 Φεβρουαρίου του 1821 όταν ο Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο ποταμό και εισήλθε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Το 1819 μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία οι περισσότεροι πρόκριτοι της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου και αρκετοί οπλαρχηγοί. Τον επόμενο χρόνο τα μέλη της ξεπερνούσαν τις 3.000. Αυτή η επιτυχής πορεία της Φιλικής Εταιρείας οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στο γεγονός, ότι καλλιεργούσαν την ιδέα πως η κίνησή τους υποστηριζόταν από τη Ρωσία και ότι είχαν την ευλογία του Πατριάρχη. Για τους Τούρκους η Φιλική Εταιρία ήταν αντικαθεστωτική  και παράνομη οργάνωση. Η τελευταία παράγραφος του όρκου της Φιλικής Εταιρίας: «Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !  Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν  ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Ρήγας Βελεστινλής

Μεταξύ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων που επηρέασαν το Ελληνικό στοιχείο τόσο τις λαϊκές μάζες αλλά και τις ελίτ του Ελληνισμού της διασποράς ήταν και ο Ρήγας Βελεστινλής που αναφέρθηκε πάρα πάνω. ,
Ο Ρήγας Φεραίος « ο πιο ηρωικός εκπρόσωπος της παράδοσης του ελληνικού επαναστατικού Διαφωτισμού» και «ηγέτης ενός πρώιμου , άδηλου και ίσως παμβαλκανικού επαναστατικού κινήματος» με συνεχή παρουσία, από το 1790 όχι μόνο στα εθνικά αλλά και στα πνευματικά δρώμενα της εποχής και με το σύνθημα «όποιος ελεύθερα συλλογάται , συλλογάται καλά» εξέφρασε κατ εξοχήν το «πνεύμα της ανταρσίας» Σε αντίθεση με τον Αδαμάντιο Κοραή «άνθρωπο του γραφείου» που στεκόταν μακριά από την κοινωνική δράση και τις λαϊκές μάζες και αντιμετώπιζε τις εξελίξεις ως δάσκαλος και όχι ως πολιτικό ον, ο Ρήγας, ιδρυτής της πρώτης μυστικής απελευθερωτικής εταιρείας «στάθηκε πραγματικός αρχηγός» ,
Μαζί με τον Αδαμάντιο Κοραη απετέλεσαν του; Ακρογωνιαίους λίθους του Ελληνικού διαφωτισμού, έστω και από δύο διαφορετικές σκοπιές έδωσαν την πολιτισμική πνοή στον υπόδουλο Ελληνισμό. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ήταν ο Θούριος του Ρηγα που τραγουδιόταν με συνοδεία μουσικών οργάνων κυρίως φλάουτο που ενέπνεε τους ορεινούς Έλληνες. Ο δούρειος του Ρήγα Ως πότε παλληκάρια να ζούμεν στα στενά, Μονάχοι σαν λιοντάρια, σταιςράχαις στα βουνά; Σπηλιαίς να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά, Να φεύγωμ’ απ’ τον Κόσμον, για την πικρή σκλαβιά. Να χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα και Γονείς, Τους φίλους, τα παιδιά μας, κι’ όλους τους συγγενείς. Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή, Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή. Τι σ’ ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά, Στοχάσου πως σε ψένουν καθ’ ώραν στη φωτιά. Βεζίρης, Δραγουμάνος, Αφέντης κι’ αν σταθείς, Ο Τύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθείς.  Η δεκαετία του 1780 υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για τη διαμόρφωση του ιδεολογικού προσανατολισμού του Ρήγα. Οι ιδέες του ωρίμασαν υπό την επίδραση του γαλλικού φιλοσοφικού εγκυκλοπαιδισμού, ο οποίος δέσποζε στην όψιμη φαναριώτικη παιδεία Στο Βουκουρέστι ο Ρήγας βρέθηκε στην πνευματική τροχιά της φαναριώτικης λογιοσύνης και τις πιο επιβλητικές πνευματικές φυσιογνωμίες της εποχής. Στο πνευματικό αυτό περιβάλλον ο Ρήγας φαίνεται ότι συνδέθηκε ιδιαίτερα με τους ριζοσπαστικότερους εκπρόσωπους του Διαφωτισμού,

Το τραγικό τέλος του Ρήγα,

Εκτός του «Θούριου» που τυπώθηκε στην Κέρκυρα,  κατασχέθηκαν στην Τεργέστη κιβώτια με το επαναστατικό υλικό που έφτασε στα χέρια της αστυνομίας . Έτσι όταν ο Ρήγας ανύποπτος έφτασε στην Τεργέστη, συνελήφθη. Ανακρίθηκε και στη συνέχεια με χειροπέδες στα χέρια και στα πόδια εστάλη στη Βιέννη. Στο μεταξύ η αυστριακή κυβέρνηση ειδοποίησε την τουρκική .Ο Ρήγας και οι σύντροφοι του παραδόθηκαν στου Τούρκους και οδηγήθηκαν στο Βελιγράδι όπου βασανίστηκε και θανατώθηκαν στις 24 Ιούνη του 1798. , ,
Ο στραγγαλισμός του Ρήγα Φεραίου από τους Τούρκους, που πέταξαν το πτώμα του Δούναβη. Ποιος Έλληνας τον πρόδωσε, με τη δικαιολογία ότι το σχέδιο του για επανάσταση ήταν τρελό…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Β:Περίοδος κατά την επανάσταση και τα πρώτα χρόνια μετά

Ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων

Ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων.

Η επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη είχε δημιουργήσει συνθήκες αντίστασης και ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης. Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο της Ελλάδας λειτούργησε σαν ένα ‘δίκοπο μαχαίρι’ διότι δημιούργησαν σφαίρες επιρροής και διχόνοιας ανάμεσα στους Έλληνες. Αυτή η διχόνοια αποτέλεσε για πολλά χρόνια ίσως μέχρι και σήμερα την ‘Αχείλιο πτέρνα’ του Ελληνισμού. Οι μεγάλες δυνάμεις που ανταγωνιζόντουσαν για τον έλεγχο των θεμάτων στα εσωτερικά της Ελλάδας ήταν η Αγγλία, η Ρωσία και η Γαλλία. Η Αγγλία Η Αγγλία πάντα αντιμετώπιζε την Τουρκία, διπλά, σαν πρόβλημα αλλά και σαν ευκαιρία, Για τον λόγο αυτό ήθελε την Ελλάδα σαν μέσο αναστολής της επέκτασης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά ταυτόχρονα ήθελαν να διατηρήσουν την ίδια για ανάσχεση της καθόδου της Ρωσίας στην Μεσόγειο που θα δυσκόλευε τον δρόμο προς την Ινδία, ζωτικής  σημασίας για την Αγγλία. Οι Άγγλοι, ήθελαν την Ελλάδα, για γεωπολιτικούς λόγους “φόρου υποτελή” σαν προτεκτοράτο της Τουρκίας, βασικά ήθελαν την Ελεύθερη Ελλάδα να εκτείνεται, μόνο μέχρι την Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες. Παρά ταύτα ο Καποδίστριας, oπρώτος διοικητής της Ελλάδας,  πριν την δολοφονία του κατάφερε να φθάσει την Ελλάδα, βορειότερα, μέχρι την Λαμία. Οι Άγγλοι είχαν τα Επτάνησα, είχαν την Μάλτα είχαν την Αίγυπτο του ΜωχάμετΑλη και μετά τον Ναπολέοντα ανταγωνιζόταν την Γαλλία που βρισκόταν σε μειονεκτική κατάσταση. Οι Άγγλοι από τότε είχαν οικονομικά συμφέροντα από την Τουρκία, όπως σήμερα έχει η Γερμανία, μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία, το είχε βέβαια, αποδεχτεί ανοιχτά ο γνωστός μας Λόρδος Κάννινγκ. Το 1824 η Βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία , και το 1826 ο Κάνινγκ υπέγραψε με τη Γαλλία και την Ρωσία συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα

Λόρδος George Canning

Στην Ελλάδα, σημαντικό ρόλο έπαιξε, σαν φίλος των Άγγλων,  ο Μαυροκορδάτος, που λειτουργούσε σαν απόλυτος υποστηρικτής τους. Η Ρωσία Η Ρωσία επανειλημμένα εξήγειρε τους Έλληνες σε επαναστάσεις εναντίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα συχνά να τους εγκαταλείπει και να προκύπτουν τρομακτικοί σφαγιασμοί Ελληνικών πληθυσμών όπως στο Οίτυλο, στις 17 Φεβρουαρίου 1770 , όπου χιλιάδες Μανιάτες συνέρρευσαν, με επικεφαλής τους ιερείς, για να υποδεχθούν τους αντιπροσώπους του λεγόμενου «ξανθού γένους» που έστειλαν 14 σκάφη και 600 στρατιώτες. Συγκροτήθηκαν δύο «Λεγεώνες», Ανατολική και Δυτική, που σημείωσαν αρκετές νίκες, ελέγχοντας το μεγαλύτερο μέρος της υπαίθρου, και αρκετές πόλεις και οχυρά, ενώ επιχείρησαν να καταλάβουν την Τρίπολη. Οι Τούρκοι, αιφνιδιάστηκαν και κάλεσαν στρατιωτικές ομάδες Τουρκαλβανών, ακόμα και από τη Βόρεια Αλβανία και, στη μάχη που έγινε στα Τρίκορφα, στις 29 Μαρτίου, οι άμαθοι σε μάχη εκ παρατάξεως Έλληνες διασκορπίστηκαν και ακολούθησε σφαγή των Ελλήνων της Τριπολιτσάς. Βέβαια πάντα η Ρωσία είχε σημαντική επιρροή στους Έλληνες αγωνιστές που χαρακτηριζόντουσαν  Ρωσόφιλοι από τις υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις, κυρίως τους Άγγλους. Η Ρωσία ήταν ο βασικός αντίπαλος των Οθωμανών από την εποχή του Μ. Πέτρου (1689-1725) ενώ ο στόχος της διάλυσης της οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθίσταται η κυριότερη επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής της Αικατερίνης Β .

Αικατερίνης Β 

Στα πρώτα χρόνια της επανάστασης ο αρχιστράτηγος των Ελληνικών δυνάμεων ήταν ο Κολοκοτρώνης που μαζί με τον Καραϊσκάκη θεωρήθηκαν Ρωσόφιλοι που παρά την επιτυχία  αργότερα στα πρώτα χρόνια της επανάστασης φυλακίστηκαν και εκδιώχθηκαν για να κληθούν και πάλι να αντιμετωπίσουν τον Αιγυπτιακό στρατό του Ιμπραήμ.

Κολοκοτρώνης Καραϊσκάκης

Για να κατανοήσουμε την έκταση του ανταγωνισμού μεταξύ της Βρετανίας και της Ρωσίας για να επηρεάσουν τις εσωτερικές υποθέσεις στην Ελλάδα, πρέπει να αναφερθούμε τόσο στη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, αλλά κυρίως στη δολοφονία του Καποδίστρια και στον θάνατο του Καραϊσκάκη που έγινε υπό περίεργες και αμφιλεγόμενες συνθήκες που δείχνουν σαν πιθανούς ηθικούς αυτουργούς τον Μαυροκορδάτο και τους Άγγλους. Ο Καποδίστριας, ο πρώτος διοικητής της ελεύθερης Ελλάδας δολοφονήθηκε από Έλληνες υποστηρικτές των Βρετανικών πολιτικών. Ο Ιωάννης Αντώνιος Καποδίστριας, επίσης γνωστός ως Conte Giovanni Antonio Capod’Istria, ήταν ένας μεγάλος Έλληνας  Κερκυραίος πολιτικός που από Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας,  έπαιξε εξέχοντα ρόλο στη θεσμική αναδιοργάνωση της Ελβετίας και στην επιβεβαίωση του μόνιμου καθεστώτος της Ελβετίας ως ουδέτερης χώρας. Αυτές με λίγα λόγια ήταν οι συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η Ελληνική επανάσταση.

Η αρχή της επανάστασης

Η επανάσταση της 21η Φεβρουαρίου 1821 στο Γκαλάτσι ,


Μετά την ανάληψη της αρχηγίας της “Φιλικής Εταιρείας” ο Υψηλάντης πήρε διετή άδεια από τον Ρωσικό στρατό και ξεκίνησε την δράση της συγκεντρώνοντας μεγάλα χρηματικά ποσά από πλούσιους εμπόρους και οργανώνοντας την επικείμενη εξέγερση. Τον Οκτώβριο του 1820 βρέθηκε στην Βεσσαραβία (Τμήμα των σημερινών Μολδαβίας και Ουκρανίας) όπου μετά από διαβουλεύσεις της Αρχής, καταστρώθηκε το σχέδιο της εξέγερσης, κέντρο της οποίας θα ήταν η Πελοπόννησος. Παρά ταύτα η επανάσταση κηρύχτηκε την 21η Φεβρουαρίου 1821 στο Γκαλάτσι  της Μολδαβίας από τον τότε πρόξενο της Ρωσίας, που με την βοήθεια άλλων Ελλήνων  εξουδετέρωσε την Οθωμανική φρουρά. Πρώτη επίσημη πολεμική πράξη της επανάστασης ήταν η διάβαση του ποταμού  Προύθου στη Μολδαβία από τον Υψηλάντη στις 22 Φεβρουαρίου 1821 . , Στις 24 Φεβρουαρίου 1821 ο Υψηλάντης εξέδωσε την προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», το ιδεολογικό μανιφέστο της επανάστασης, με την οποία ,καλούσε τους Έλληνες να πάρουν τα όπλα υπέρ των Δικαιωμάτων και της ελευθερίας τους, μιμούμενοι τους άλλους Ευρωπαϊκούς λαούς. Ο Υψηλάντης, με την προκήρυξή του, στόχευε εξ’ αρχής στο να προκαλέσει ανταγωνισμό μεταξύ των τότε μεγάλων δυνάμεων με αφορμή το ελληνικό ζήτημα, έτσι ώστε, τελικά, να ωφεληθεί η ίδια η επανάσταση. Την 1η Μαρτίου  ξεκίνησε την πορεία του προς τη Βλαχία, αφού ενώθηκε με τα τμήματα πολλών Ελλήνων εθελοντών και με τον ‘Ιερό Λόχο’ που είχε συγκροτηθεί από 500 περίπου σπουδαστές των σχολών των παραδουνάβιων πριγκιπάτων, η στρατιωτική δύναμη του Υψηλάντη έφτανε τους 7.000, μεταξύ των οποίων ήταν Βαλκάνιοι γείτονες (Σέρβοι, Βούλγαροι, Αρβανίτες). ,

Ιερός Λόχος

Σε διεθνές (ευρωπαϊκό) επίπεδο η είδηση για εξέγερση στα πριγκιπάτα από τον Υψηλάντη δεν έγινε ευνοϊκά δεκτή από τις ισχυρές δυνάμεις της εποχής και μετά από μια σειρά διπλωματικών διεργασιών (Αγγλία, Αυστρία) και πιέσεων ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος αποκήρυξε τελικά την εξέγερση και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε της Κωνσταντινούπολης αφόρισε , τον Υψηλάντη και κάλεσε τον πληθυσμό να μείνει υπάκουος στο καθεστώς. Σε μία επιστολή του προς τους Σουλιώτες, έγραψε: «Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλλει αφοριστικά […] Εσείς, όμως, να τα θεωρείτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου…». Πάντως, φαίνεται να προκάλεσε ένα μούδιασμα στους επαναστάτες της Πελοποννήσου. Ο Κολοκοτρώνης έγραψε στα απομνήμονεύματά του: «Αυτός (ο πατριάρχης) έκανεν ό,τι του έλεγεν ο Σουλτάνος». Αυτή η ενέργεια αποδεικνύει την εξάρτηση του οικουμενικού πατριαρχείου από την Πύλη. Παρά την ενέργεια αυτή Ο πατριάρχης απαγχονίστηκε δύο μήνες μετά σαν εκδίκηση για την επανάσταση που είχε ξεκινήσει.

Γρηγόριος Ε´Αποκήρυξη της Ελληνικήςεπανάστασης_του_1821

Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε,

Αυτές οι εξελίξεις είναι ενδεικτικές της πολυπλοκότητας των καταστάσεων και των συγκρουόμενων  συμφερόντων των εμπλεκομένων στα Βαλκάνια μεγάλων δυνάμεων, αλλά επίσης των εξαρτήσεων της Ελληνικής ελίτ αλλά και της Εκκλησίας που σε πολλές περιπτώσεις ήταν κάτω από τον έλεγχο του Σουλτάνου. Έτσι ερμηνεύεται και η μεταβατική περίοδος των πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη που εξακολουθούσε να βρίσκεται κάτω από μοναρχικές, απολυταρχικές διοικήσεις που δεν έβλεπαν ακόμα τις εθνικές επαναστάσεις απολύτως φιλικές προς τις δικές τους διοικήσεις.

H επανάσταση στην Πελοπόννησο

Την 1η Μαρτίου ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό τη Μάνη, μετά από ενέργειες των Φιλικών , ένα πλοίο φορτωμένο με όπλα και προκηρύξεις για την εξέγερση. Το πλοίο αυτό κατέπλευσε περί τα μέσα Μαρτίου κρυφά, στο Λυμένη Οιτύλου, όπου και παρελήφθη ασφαλώς το φορτίο του. Η  είδηση της εξέγερσης στη Μολδοβλαχία είχε ήδη προηγηθεί. Από το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου όλη η ανατολική Μάνη είχε τεθεί σε εμπόλεμη κατάσταση. Αυτή είναι και η πρώτη επιστράτευση Ελλήνων του κυρίως ελλαδικού χώρου στον Αγώνα του 1821. Ο Φωτάκος αναφέρει ότι οι Έλληνες που κατέρχονταν στην Ελλάδα από τη Ρωσία και την Κωνσταντινούπολη διέδιδαν ως ημέρα έναρξης της επανάστασης την 25 Μαρτίου
Την 20η Μαρτίου 1821 Επίσημα η Επανάσταση κυρίσεται στη Γορτυνία υπό των Δημητρίου Πλαπούτα και Θ. Κολοκοτρώνη,

Δημήτριος Πλαπούτας

Το μήνυμα για την επανάσταση διαδόθηκε αστραπιαία σε ολόκληρη την Πελοπόννησο αλλά και σε πολλά μέρη της Ελλάδας, τα νησιά, Ύδρα Σπέτσες και Ψαρά, Σάμο, την Χαλκιδική, την Ήπειρο, το Πήλιο, Στερεά Ελλάδα, αλλά και Κρήτη κλπ,

,Ημερομηνιακή καταγραφή των γεγονότων και μαχών που ακολούθησαν την ανακήρυξη της επανάστασης του 1821.

23 Φεβρουαρίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έρχεται στο Ιάσιο και κηρύσσει την επανάσταση. Η πόλη ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας από το 1564 ως το 1859, των Ενωμένων Πριγκιπάτων Μολδαβίας και Βλαχίας  , από το 1859 ως 1862 και της Ρουμανίας από το 1916 ως το 1918. Απετέλεσε σπουδαίο ελληνικό πνευματικό κέντρο στη περίοδο της Τουρκοκρατίας   και η συμβολή του στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 , υπήρξε μεγάλη. 17 Μαρτίου Κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. 21 Μαρτίου Πολιορκία Καλαβρύτων – απελευθέρωση σε 5 ημέρες. Η πρώτη τουφεκιά της Ελληνικής Επανάστασης έπεσε στις 21 Μαρτίου  1821 στα Καλάβρυτα, όταν ένοπλοι αγωνιστές, με επικεφαλής τους τοπικούς οπλαρχηγούς πολιόρκησαν τους Τούρκους, που είχαν καταφύγει σε τρεις οχυρούς πύργους.

Απελευθέρωση Καλαβρύτων

23 Μαρτίου Ο Ανδρέας Λόντος υψώνει τη σημαία στη Βοστίτσα. Απελευθέρωση Καλαμάτας (Θ. Κολοκοτρώνης, Π. Μαυρομιχάλης, Παπαφλέσσας). Η απελευθέρωση της Καλαμάτας ήταν ένα από τα πρώτα επεισόδια της Επανάστασης του 1821. Μετά από τέχνασμα των Ελλήνων επαναστατών, οι Τούρκοι τους παρέδωσαν την πόλη χωρίς να προβάλλουν αντίσταση

Απελευθέρωση Καλαμάτας

25 Μαρτίου Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τους αγωνιστές της Πάτρας. 17 Απριλίου Ο μητροπολίτης Παΐσιος κηρύσσει την επανάσταση στη Σωζόπολη της Θράκης. Αρχές Μαρτίου 1821 ετοιμάζεται επανάσταση στη Θράκη. Διαρρέει όμως το μυστικό και οι Τούρκοι κατακτητές προχωρούν σε αντίποινα στη Σωζόπολη, Αίνο, Καλλίπολη, Σαμοθράκη, Λάβαρα. Πολλοί από τους κατοίκους της Σωζόπολης ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρίας  ,. Η Σωζόπολη ξεσηκώθηκε κατά την, Ελληνική επανάσταση, στις 17 Απριλίου με επικεφαλής το μητροπολίτη Παΐσιο και τον οπλαρχηγό Δημήτριο Βάρη και εξέχουσες προσωπικότητες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από τις οθωμανικές αρχές, λόγω της συμμετοχής στην προετοιμασία του αγώνα.  Στις 25 του μήνα οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την πόλη και απαγχονίζουν τους πρωτεργάτες. Ο Παϊσιος (επειδή δεν αποκηρύσσει την επανάσταση) απαγχονίζεται. Οι δυνάμεις των Θρακιωτών πολιορκούνται από το Χουσείν Πασά στη θέση Κιουπκιοϊ και… «μια χούφτα άνθρωποι σώθηκαν από το χαλασμό». Ακολουθεί καταστροφή της Σωζόπολης Στο διάστημα Απρίλη-Μάη 1821 γίνονται σε πολλές γωνιές της Θράκης επαναστατικές κινήσεις με βάση σχέδιο, που φαίνεται ότι είχε εκπονήσει η Φιλική Εταιρία. Μπορεί η Μακεδονία και η Θράκη, όπως και άλλες περιοχές της χώρας, να μην απελευθερώθηκαν από τη μεγαλειώδη και παγκόσμιας ακτινοβολίας Ελληνική Επανάσταση του 1821, σίγουρα όμως και τα μέρη αυτά έχουν το δικό τους μερτικό στην εξέλιξη και την τελική έκβαση της Επανάστασης. Άλλωστε, ανάλογης αποφασιστικότητας επαναστατικός ξεσηκωμός ήταν οι δράσεις και οι εκδηλώσεις των υπόδουλων Βορειοελλαδιτών κατά την περίοδο αυτή. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο φαινόμενο του κλεφταρματολισμού, που ήταν ένας συνεχής επαναστατικός ανταρτικός πονοκέφαλος για τους κατακτητές, αλλά κυρίως για τις ηρωικές τοπικές εξεγέρσεις, οι οποίες δεν ήταν άσχετες με την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης. 23-24 Απριλίου Μάχη της Αλαμάνας – μαρτυρικός θάνατος του Αθανάσιου Διάκου. Στη Χαλκωμότα φονεύεται πολεμώντας κατά των Τούρκων ο μητροπολίτης Σαλώνων Ησαΐας.   Η Μάχη της Αλαμάνας, όπως έχει μείνει στην βιβλιογραφία, σημειώθηκε στις 23 Απριλίου του 1821, στην περιοχή του Σπερχειού, κοντά στις Θερμοπύλες, ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως οι «Θερμοπύλες» της Επανάστασης λόγω της αυτοθυσίας και του ηρωισμού του Αθανάσιου Διάκου, που οδήγησε στο άδοξο τέλος του.

Η μάχη της Αλαμάνας

Απρίλιος Μάιος 1821 Επαναστατούν η Ύδρα, οι Σπέτσες, τα Ψαρά, η Σάμος.   Η Επανάσταση βρίσκει την Ύδρα κάτοχο αμύθητου πλούτου από χρυσά νομίσματα της εποχής, αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης εμπλοκής της στο εμπόριο σίτου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Το εμπόριο μετά το 1810 είχε κάμψη αλλά ο στόλος της αριθμούσε 186 μικρά και μεγάλα πλοία συνολικής χωρητικότητας 27.736 τόνων δηλαδή ήταν διπλάσιος από αυτόν των Σπετσών που διέθεταν ως δύναμη 64 πλοία συνολικά 15.907 τόνων. Τα Ψαρά διέθεταν 35 – 40 πλοία και η Κάσος 15. Τα πληρώματα είχαν αποκτήσει και πολεμική εμπειρία λόγω των συγκρούσεων με πειρατές της Αλγερίας. Τουλάχιστον από το 1820 οι προεστοί είχαν μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία στο μυστικό της Επανάστασης. . H επανάσταση από την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα μεταδόθηκε σύντομα στα νησιά του Αιγαίου. Πρώτα επαναστάτησαν οι κοντινές Σπέτσες με τη Μπουμπουλίνα, τον Απρίλιο του 1821 και ακολούθησε η Ύδρα, με πρωτοστάτη τον πλοίαρχο Αντώνιο Οικονόμου. Στη συνέχεια ξεσηκώθηκαν τα Ψαρά, η Σάμος, η Κάσος και τα Δωδεκάνησα. Επαναστατική δραστηριότητα εκδηλώθηκε και στην Κρήτη, ιδιαίτερα στα Σφακιά, ενώ οι κάτοικοι των Κυκλάδων φάνηκαν διστακτικοί.

Ο στόλος της Ύδρας

7 Μαίου Κήρυξη επανάστασης στην περιοχή του Πηλίου (Μηλιές). Στις πέντε Μαΐου εφτά Υδραίικα και Τρικεριώτικα πλοία , με επικεφαλής τον καπετάνιο Αναστάσιο Τσαμαδό μπαίνουν στον Παγασητικό κόλπο και ο κόσμος που τα βλέπει ενθουσιάζεται, ξεσηκώνεται. Η αποστολή τους ήταν , σύμφωνα με το σχέδιο των φιλικών και του Γαζή ,να μεταφέρουν πολεμοφόδια στους αγωνιστές , που σε λίγο θα ξεκινούσαν την πολιορκία του κάστρου του Βόλου. Επτά Μαΐου 1821 , η ημέρα ορόσημο για την Επανάσταση σ΄ ολη τη Μαγνησία . Ο Γιάννης Δήμου υψώνει τη Σημαία της Επανάστασης στην πλατεία του χωριού και στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στις Μηλιές , μιλάει στους ντόπιους μαζί με το Φιλικό Γρηγόριο Κωνσταντά και καλεί τους σκλαβωμένους ραγιάδες να ξεσηκωθούν για την ελευθερία τους. (24/4) και (12-13/5), 1821 Νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (Θ. Κολοκοτρώνης, Ηλίας Μαυρομιχάλης, Κυριακούλης Μαυρομιχάλης).   Το Βαλτέτσι είναι ένα μικρό χωριό σε υψόμετρο 1.000μ, 12χλμ νοτιοδυτικά της Τρίπολης. Την άνοιξη του 1821, (24/4) και (12-13/5), έγινε στο Βαλτέτσι μια διπλή μάχη, από τις σημαντικότερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης και έληξε με θριαμβευτική νίκη των “ατάκτων” ελληνικών δυνάμεων υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Η νίκη στο Βαλτέτσι συνέβαλε καθοριστικά στην πτώση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), καθώς από τη μια πλευρά αναπτέρωσε το ηθικό των επαναστατών και από την άλλη προκάλεσε σοβαρές απώλειες στη τουρκική στρατιωτική δύναμη της Πελοποννήσου. Για  την ιδιαίτερη αξία της μάχης αυτής στον Αγώνα,  ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, μεταξύ άλλων, ότι:  “πρέπει να νηστεύσωμεν όλοι διά δοξολογίαν εκείνης της ημέρας και να δοξάζεται αιώνας αιώνων, έως ου στέκει το έθνος, διατί  ήτον  η ελευθερία της πατρίδος”.

Νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (Θ. Κολοκοτρώνης, Ηλίας Μαυρομιχάλης, Κυριακούλης Μαυρομιχάλης).

18 Μάϊου 1821 Κηρύσσεται η επανάσταση στις Καρυές του Αγίου Όρους και στον Πολύγυρο Χαλκιδικής από τον Εμμανουήλ Παππά. Η Κήρυξη της Επανάστασης του ηρωικού λαού του Πολυγύρου και της Χαλκιδικής εναντίον των Τούρκων έγινε το βράδυ της 16ης προς την 17η Μαΐου 1821. Με πίστη και ηρωισμό πολέμησαν, πριν σχεδόν δύο αιώνες, οι αγωνιστές του Πολυγύρου και της Χαλκιδικής, οι αδελφοί Παπαγεωργάκη, ο Καπετάν Χάψας, ο Εμμανουήλ Παππάς, οι αγιορείτες μοναχοί, οι επώνυμοι και ανώνυμοι κάτοικοι αυτού του ευλογημένου τόπου, που ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Πρωτεργάτης της επανάστασης στη Χαλκιδική, ο πατριώτης Εμμανουήλ Παππάς. Έμπορος από τη Δοβίτσα Σερρών, ενώ βρίσκεται στις Σέρρες και στην Κωνσταντινούπολη για τις δουλειές του, ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Χαρτοφύλακα Νικηφόρο Ιβηρίτη, με τον οποίο ετοίμαζαν την επανάσταση στο ʼγιο Όρος και τη Χαλκιδική από το 1817. Ο Εμμ. Παππάς έφθασε στις 23 Μαρτίου 1821 στο ‘Αγιο Όρος και συναντήθηκε αμέσως με τον φίλο του και συνεργάτη Νικηφόρο Ιβηρίτη, που εμυήθη στην Φιλική Εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη, ο οποίος είχε μυήσει και τον ίδιο τον Εμμ. Παππά.

Εμμανουήλ Παπάς

Μέσα Μαιου 1821 ,Επανάσταση στη δυτική Στερεά Ελλάδα και στην Κρήτη. Η Κρήτη, υπό οθωμανική κυριαρχία, έμεινε μέχρι το 1898, οπότε άρχισε η λαμπρή περίοδος της Αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας που διήρκεσε μέχρι το 1913 που η Μεγαλόνησος ενώθηκε με την Ελλάδα. Πρώτος μύθος, λοιπόν, τα 400 χρόνια τουρκικής σκλαβιάς για την Κρήτη, δεν ισχύει, αφού οι Τούρκοι έμειναν ως κατακτητές για λιγότερους από 2,5 αιώνες. Η πρώτη μεγάλη επανάσταση των Κρητικών εναντίον του τουρκικού ζυγού εκδηλώθηκε το 1770 από τον Ιωάννη Βλάχο, γνωστό ως Δασκαλογιάννη, πλούσιο έμπορο και πλοιοκτήτη από τα Σφακιά. Ο Δασκαλογιάννης προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο εκείνης της περιόδου, προσβλέποντας παράλληλα και σε Ρωσική βοήθεια μέσω των Ρώσων αδελφών Ορλώφ που είχαν παράλληλα υποκινήσει επανάσταση στην Πελοπόννησο. Δυστυχώς, παρά τις πρώτες σημαντικές επιτυχίες η επανάσταση απέτυχε και ο Δασκαλογιάννης θανατώθηκε με φρικτό τρόπο στην ομώνυμη πλατεία του Ηρακλείου. Ας περάσουμε όμως στην επανάσταση του 1821 που οδήγησε στην απελευθέρωση και δημιουργία του πρώτου ελληνικού κράτους, Η Κρήτη ήταν η νοτιότερη επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αποκομμένη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Δεν διέθετε εμπορικό στόλο, που να είχε μετατραπεί σε πολεμικό κατά τα πρότυπα των Υδραίων και των Σπετσιωτών. Οπότε ήταν εύκολη η από θαλάσσης μεταφορά και απόβαση τουρκικών στρατευμάτων και πολεμοφοδίων. Τα τάγματα των Γενιτσάρων (Αυτοκρατορικών και Κρητικών) ήταν τα μεγαλύτερα σε πληθυσμό, αλλά και σε αγριότητα από κάθε άλλη τουρκοκρατούμενη περιοχή. Η ιδιότυπη-μοναδική στα ελληνικά δεδομένα της εποχής- ύπαρξη της μεγάλης κοινότητας των Τουρκοκρητικών (Κρητικοί στην καταγωγή, στη γλώσσα, τα ήθη και έθιμα αλλά μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα) δημιουργούσε μια περίπλοκη κατάσταση. Τέλος, ήταν νωπές ακόμη οι ωμότητες και οι καταστροφές στο νησί από την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη. Αλλά και σε στρατιωτικό επίπεδο η σύγκριση ήταν άνιση. Στην υπεροπλία των Τούρκων η Κρήτη είχε να αντιτάξει μόλις 1.200 τουφέκια, από τα οποία τα 800 στα Σφακιά, αλλά χωρίς τα ανάλογα πολεμοφόδια (μόλις 40 βαρέλια πυρίτιδα, χωρίς όμως μολύβι και χαρτί για τα φυσέκια). Παρόλα αυτά κι εδώ φαίνεται το μεγαλείο των Κρητών, δεν έμειναν απαθείς και άπραγοι στην επανάσταση που είχε ξεσπάσει από τον Μάρτη του 1821 στην Πελοπόννησο. Από το 1819 αρκετοί επιφανείς Κρήτες είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία. , Οι επαναστάτες όμως δεν πτοούνται και με επίκεντρο τα Σφακιά η επανάσταση σημειώνει επιτυχίες και εδραιώνεται στη δυτική Κρήτη. Οι αγάδες των χωριών των Χανιών καταφεύγουν στο κάστρο των Χανίων, ενώ μεγάλη νίκη των Κρητικών σημειώνεται στις 15 Ιουνίου στους Λάκκους Κυδωνίας. ,Ο Σουλτάνος Μαχμούτ ο Δ’ βλέποντας ότι η επανάσταση δεν καταπνίγεται εύκολα, ζήτησε τη βοήθεια του διοικητή της Αιγύπτου Μεχμέτ-Αλή, ο οποίος έστειλε ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην Κρήτη. Ο στόλος του, ανενόχλητος, κατέπλευσε στη Σούδα στα τέλη του Μάη του 1822 και υπό τον γαμπρό του Χασάν πασά άρχισε αμέσως τις επιθέσεις σε θέσεις των Χανίων. Τις ίδιες ημέρες οι Τούρκοι, με ανεβασμένη την ψυχολογία, καταστρέφουν τα Ανώγεια. Οι μάχες, με εκατέρωθεν νίκες, μαίνονται όλο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1822. ,Η Επανάσταση στην Κρήτη διήρκεσε τρία σχεδόν χρόνια Από όλα τα παραπάνω εύκολα κατανοείται ότι έμμεσα η επανάσταση στην Κρήτη το 1821-1824 συνέβαλε τα μέγιστα στην απελευθέρωση της Ελλάδας. 27 Μαιου Ο Δ. Παπανικολής πυρπολεί τουρκικό δίκροτο στην Ερεσό της Λέσβου. Η ναυμαχία της Ερεσού θεωρείται η πρώτη κατά μέτωπο ναυμαχία που έδωσαν οι Έλληνες ναυμάχοι στην ελληνική επανάσταση του 1821 με πλοίο γραμμής, δίκροτο, του τότε αυτοκρατορικού οθωμανικού στόλου, η οποία και διεξήχθη στις 27 Μαΐου του 1821 στον όρμο Ερεσού της Λέσβου. Πρωταγωνιστής της ναυμαχίας αυτής ήταν ο Δημήτριος Παπανικολής ο οποίος και επιχείρησε για πρώτη φορά με απόλυτη επιτυχία «πυρπόληση» με χρήση «καυστικού» όπως λεγόταν αρχικά το πυρπολικό με αποτέλεσμα την ανατίναξη του εχθρικού πλοίου

Η ναυμαχία της Ερεσού στην Λέσβο

8 Ιουνίου 1821 Ήττα του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι. Το Δραγατσάνι είναι πόλη του νομού Βούλτσεα στη Ρουμανία, κοντά στη δεξιά όχθη του ποταμού Ολτ Ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Βλαχίας και βρίσκεται 150 χλμ δυτικά του Βουκουρεστίου. Στις 30 Απριλίου 1821 πραγματοποιήθηκε, με τη συγκατάθεση της Ρωσίας, είσοδος των Οθωμανικών στρατευμάτων στη Μολδοβλαχία. Ο Ιερός Λόχος που βρέθηκε στο Δραγατσάνη δέχτηκε επίθεση από το τουρκικό ιππικό, αρνούμενος το κάλεσμα να παραδοθεί, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές απώλειες. Η μάχη αποτέλεσε και το ουσιαστικό τέλος της Φιλικής Εταιρίας. Ο Τσακάλωφ  , κατέβηκε στη Ρούμελη προκειμένου να βοηθήσει την επανάσταση που είχε λίγο πριν ξεσπάσει. Ο Υψηλάντης  συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Αυστρία  όπου κατέφυγε με τα εναπομείναντα στρατεύματα, ενώ ο Ολύμπιος  ανατινάχτηκε μαζί με τους άντρες του και δυνάμεις του εχθρού στη μονή Σέκου της Μολδαβίας, όπου είχε αποκλειστεί από τα Οθωμανικά στρατεύματα. 23 Ιουνίου 1821 Οι Τούρκοι εκτελούν στο Μεγάλο Κάστρο (Ηράκλειο) τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Γεράσιμο, πέντε αρχιερείς και πολλούς προκρίτους της μεγαλονήσου. Από τις 260.000 κατοίκους του νησιού το 1821, ένα μεγάλο μέρος (120.000) ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα οι 20.000 καλά εξοπλισμένοι. Αυτοί ήταν είτε Τούρκοι είτε Τουρκοκρητικοί (Κρητικοί που εξισλαμιστηκαν  την περίοδο της Τουρκοκρατίας). Οι τελευταίοι ήταν φανατικότεροι από τους ίδιους τους Τούρκους. Κατά συνέπεια, ο ελληνικός-χριστιανικός πληθυσμός ζούσε σε ένα καθεστώς καταπίεσης και τρομοκρατίας, που επέβαλαν οι κατακτητές, 25 Ιουνίου 1821 Κήρυξη της επανάστασης στην Ήπειρο. Ο Ι. Κωλέττης και ο Γ. Ράγκος κηρύσσουν την επανάσταση στο Συράκο και τους Καλαρίτες της Ηπείρου. Μετά την πρώτη πολιορκία του Αλή στα Γιάννενα (1821), είχαν καταφύγει στους Καλαρρύτες πολλοί ευκατάστατοι Γιαννιώτες (χριστιανοί, Εβραίοι αλλά και Οθωμανοί) με αξιόλογη κινητή περιουσία. Η παρουσία 500 Αλβανών υπό τον Ιμπραήμ Πρεμέτη, που είχε σκοπό να μείνει ανοικτή η επικοινωνία μεταξύ των σουλτανικών στρατοπέδων των Ιωαννίνων και της Θεσσαλίας, δεν εμποδίζει την κήρυξη της επανάστασης. Αρχηγός στο Συρράκο είναι ο Ιωάννης Κωλέττης, ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδος, ενώ στους Καλαρρύτες ο Γεώργιος Τουρτούρης και ο Ιωάννης Ράγκος. Το Συρράκο καταλαμβάνεται μετά από ασθενή αντίσταση και καταστρέφεται. Στους Καλαρρύτες οι Αλβανοί συλλαμβάνουν προκρίτους ως ομήρους και οχυρώνονται σε σπίτια, αναμένοντας ενισχύσεις από τον Χουρσίτ πασά. Αυτός στέλνει δύναμη για την καταστολή, με επικεφαλής τον Χαμζά μπέη, που ενώνεται με τους άνδρες του Πρεμέτη. Οι κάτοικοι, όταν αντιλαμβάνονται ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη, παίρνουν μαζί τους ό,τι πολύτιμο μπορούν να μεταφέρουν και απομακρύνονται από το χωριό. Η εγκατάλειψη των περιουσιών συντείνει πολύ στη διάσωση των φυγάδων. Οι Οθωμανοί και οι Αλβανοί εκθεμελιώνουν το χωριό, λαφυραγωγούν και πυρπολούν τα πάντα, αλλά συγχρόνως δίνουν και ικανό χρόνο σ’ αυτούς που φεύγουν. Η καταστροφή είναι ολοκληρωτική. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του αναφέρει:   «Και χάλασαν τους Έλληνες και αφανίστηκαν οι δυστυχείς Καλαρρυτιώτες, οπόταν οι πλέον πλούσιοι σ’ εκείνα τα μέρη κι έμειναν διακονιαραίοι. Αφανίστηκαν αυτοί και ο τόπος τους ερήμαξε.» Ιούνιος 1821 Ήττα των Ελλήνων στη Γαλάτιστα Θεσσαλονίκης. 5 Ιουλίου 1821 Κήρυξη της επανάστασης στην περιοχή Ασπροποτμου Τρικάλων. 9 Ιουλίου. 1821 Οι Τούρκοι απαγχονίζουν στη Λευκωσία τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Κυπριανό και τους μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας.   1821: Στη Λευκωσία οι Τούρκοι προχωρούν σε σφαγές επιφανών Κυπρίων λόγω της Ελληνικής Επανάστασης , Απαγχονίζουν τον αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και αποκεφαλίζουν του μητροπολίτες Πάφου Χρύσανθο, Κιτίου Μελέτιο και Κυρηνείας Λαυρέντιο.

Οι Τούρκοι απαγχονίζουν στη Λευκωσία τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Κυπριανό

25 Αυγούστου 1821 Οι Τούρκοι μετά την καταστολή της επανάστασης στη Μακεδονία προχώρησαν μέσω Λάρισας προς τη Λαμία με σκοπό να εισβάλουν στην Πελοπόννησο . Την εκστρατεία προς την Πελοπόννησο ανέλαβε ο Μπεϋράμ Πασάς με άλλους τρεις στρατηγούς, τον Χατζή Μπεκήρ Πασά, τον Μεμίς Πασά και τον Σαχήν Αλή Πασά. Η δύναμη τους αριθμούσε 7.000 ιππείς, πεζοί με πυροβολικό. Οι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Ελλάδας πληροφορήθηκαν την εκστρατεία αυτή και μαζεύτηκαν στην Εργίνα της Βουδουνίτσας για να αποφασίσουν την επόμενή τους κίνηση. Αποφάσισαν να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων καταλαμβάνοντας την θέση των Βασιλικών. Οι Έλληνες με αρχηγούς τον Γκούρα, τον Πανουργιά και τον Δυοβουνιώτη νικούν στα Βασιλικά της Λοκρίδας τον Μπεϋράν πασά.

Νικη στα Βασιλικά της Λοκρίδας

1 Σεπτεμβρίου 1821 Σφαγή εκατοντάδων αμάχων στη Σαμοθράκη.   Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1821, οι Σαμοθρακίτες ξεσηκώθηκαν και αντιστάθηκαν στον τούρκικο ζυγό. Ένα μήνα μετά, οι αντίπαλες δυνάμεις έβαψαν την αντίσταση τον νησιωτών με αίμα. Χιλιάδες σφαγιάστηκαν και εκατοντάδες ακόμη στάλθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

Σαμοθράκη χιλιάδες σφάχτηκαν και εκατοντάδες ακόμη στάλθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

23 Σεπτεμβρίου 1821 Η Άλωση της Τριπολιτσάς Η Πύλη θεωρούσε πρωταρχικό θέμα την αντιμετώπιση της ανταρσίας του Αλή πασά, αλλά ανησυχούσε σοβαρά από τις φήμες και τις καταγγελίες των Άγγλων για εξέγερση στο Μοριά. Αυτή η καθυστέρηση αποστολής μεγάλου αριθμού Τουρκικών στρατευμάτων βοήθησε στην εγκαθίδρυση της επανάστασης στη Πελοπόννησο η οποία προστατευόταν και με την απασχόληση των Τούρκων σε άλλες περιοχές. Για τον λόγο αυτό οι Τούρκοι της Τριπολιτσάς κάλεσαν τους προεστούς του Μοριά με πρόσχημα την συνηθισμένη κοινή ετήσια σύσκεψη, με στόχο όμως να τους κρατήσουν ομήρους. Οι περισσότεροι προεστοί δεν πήγαν. Όσοι πήγαν εκτελέστηκαν αργότερα, άλλοι με το ξέσπασμα της επανάστασης, άλλοι λίγες μέρες πριν την Άλωση της Τριπολιτσάς και άλλοι πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές. Η πρώτη σοβαρή Επαναστατική ενέργεια του 1821 ήταν η Άλωση της Τριπολιτσάς.που πραγματοποιήθηκε από τον στρατό του Κολοκοτρώνη στις 23 Σεπτεμβρίου  έξι μήνες μετά από την έναρξη της επανάστασης του 1821
Η πολιορκία (από τις αρχές Ιουνίου 1821) και η άλωση (23 Σεπτεμβρίου 1821) της Τριπολιτσάς αποτέλεσαν καθοριστικό σταθμό στην πορεία της Ελληνικής Επανάστασης, δεδομένου ότι είχαν ως αποτέλεσμα τη σταθεροποίησή της και την επικράτηση των Ελλήνων σε όλη την Πελοπόννησο, πλην ορισμένων φρουρίων. Η σφαγή που ακολούθησε την κατάληψη της πόλης από τον στρατό του Κολοκοτρώνη ήταν τρομακτική: επί τρεις ημέρες οι Έλληνες σφαγιάζανε τους αμάχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τα βρέφη, αφού προηγουμένως βασάνισαν, εκπαραθύρωσαν, έκαψαν και λεηλάτησαν. Υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 2.000 Εβραίοι και 30.000 Τούρκοι. ,,,
Οι Τούρκοι προσπάθησαν ν’ αντισταθούν αλλά μάταια. Μερικοί κλείστηκαν στην Μεγάλη Τάπια, την ακρόπολη δηλαδή, άλλοι στο τουρκικό σχολείο και πολλοί οχυρώθηκαν στα σπίτια τους, Ελάχιστοι παραδόθηκαν. Οι περισσότεροι ή «εκάησαν μέσα εις αυτά με της φαμίλιαις των παρά να παραδοθούν εις τους δούλους των».,Ο Δελήμπασης (σκοτώθηκαν αρχηγός του ιππικού) του Χουρσίτ έβαλε φωτιά στο σαράι για να κάψει τα χαρέμια αλλά οι Έλληνες πρόλαβαν να σβήσουν την φωτιά και οι γυναίκες των πασάδων παραδόθηκαν στην φύλαξη του Πετρόμπεη. Όλοι οι Τούρκοι αρχηγοί αιχμαλωτίστηκαν. Αλλά το πλήθος των Τούρκων έμελλε να σφαγεί ανελέητα. 30 Οκτωβρίου 1821 Καταστροφή της Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Η Κασσάνδρα πατήθηκε. Ο Τούρκος έβαλε φωτιές, έκαψε σπίτια και περιουσίες, βασάνισε, έσφαξε και αιχμαλώτισε αθώους. Ο Κασσανδρινός χώρος, για μήνες κάπνιζε, απ’ τις πυρπολήσεις των κατακτητών. Η Κασσάνδρα ερημώθηκε. Δεν θα ήταν υπερβολή αν παρουσιάζαμε και παραλληλίζαμε την καταστροφή της με την καταστροφή των Ψαρών. Κι εδώ η δόξα μονάχη της περπάτησε και μελέτησε τα λαμπρά παλικάρια και φόρεσε στεφάνι από τα λείψανα των σφαγμένων Κασσανδρινών και των καμένων σπιτιών και δασών της.

Μετά την καταστροφή της Κασσάνδρας οι πρτισσότερες γυναίκες πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα από αυτό δόθηκε και συγκεκριμένη επωνυμία σε χωριό της περιοχής

Επόμενος στόχος τών Τούρκων ήταν τό χωριό Βασιλικά, πού βρίσκεται στόν δρόμο Θεσσαλονίκης Πολύγυρου. Οι Μακεδόνες επιχείρησαν νά εκκενώσουν τήν κωμόπολη από τά γυναικόπαιδα καί νά τά στείλουν στή Μονή τής Αγίας Αναστασίας στή Γαλάτιστα. Ωστόσο τό τουρκικό ιππικό πρόλαβε τά γυναικόπαιδα. Άλλα κατέσφαξε καί άλλα αιχμαλώτισε γιά νά τά πουλήσει αργότερα στά σκλαβοπάζαρα τής Σμύρνης, τής Αλεξάνδρειας καί τής Βεγγάζης.

Η Α’ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 – 16 Ιανουαρίου 1822)

H ανάγκη ενιαίας διοικητικής αρχής για ολόκληρο τον επαναστατημένο χώρο κατέστη επιτακτική μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς και τη συνακόλουθη εδραίωση της Επανάστασης. Παράλληλα με τους τοπικούς οργανισμούς που ιδρύονταν, θα έπρεπε να συγκροτηθεί και μια εθνική Βουλή μέσω της οποίας οι ασύνδετες ξεσηκωμένες επαρχίες θα μεταμορφώνονταν σε ενιαίο  κυρίαρχο κράτος.H Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 – 16 Ιανουαρίου 1822) ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου Ελληνικού κράτους

.1ο Σύνταγμα το 22 που ονομάστηκε Σύνταγμα του Μαυροκορδάτου

Ο Μαυροκορδάτος ήταν μια από τις περισσότερο αμφιλεγόμενες για την κοινή γνώμη προσωπικότητες της Επανάστασης Ήταν Φαναριώτης και μέλος της οικογένειας  Άρχοντων παραδουνάβιων Πριγκιπάτων για αρκετά  χρόνια.. Από την διοικητική εμπειρία και την γενικότερη μόρφωσή του σχεδόν μονοπώλησε την σύνταξη του 1ου Συντάγματος. , Όμως από τις πρώτες συνελεύσεις άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα δείγματα των αντιθέσεων που τελικά κατέληξαν σε εμφύλιο που καλλιεργήθηκε ακόμα περισσότερο από τον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος  άλλοτε Ήρωας, άλλοτε  υπηρέτης των Τούρκων κατά τον Μακρυγιάννη αλλά κατά γενική ομολογία μεγάλος υποστηρικτής των Άγγλων  και πολέμιος των Ρώσων

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

Γενικά τα πρώτα Ελληνικά συντάγματα που σχεδιάστηκαν ,κατά γενική ομολογία,  θεωρήθηκαν από τα καλύτερα του δυτικού κόσμου, καλύτερα ακόμα και από το Γαλλικό και το Αμερικανικό. Φεβρουάριος 1822 Επανάσταση στον Όλυμπο και στη δυτική Μακεδονία. Επανάσταση στη Νάουσα και ση Βέροια (Ζαφειράκης Λογοθέτης). 10 Μαρτίου 1822 Ο Λ. Λογοθέτης και ο Α. Μπουρνιάς κάνουν απόβαση στη Χίο. 30 Μαρτίου-2 Απρηλίου 1822 Σφαγές στη Χίο από τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Καρά Αλή.   Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στην σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων  ,της Χίου ,από τον  Οθωμανικό στρατό. Το γεγονός συνέβη τον Απρίλιο του ,1822 Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού στις 11 Μαρτίου 1822, με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. Οι Οθωμανοί (ντόπιοι και άλλοι που είχαν έλθει από την Ασία ) κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ορθόδοξου πληθυσμού με τη συμμετοχή και ατάκτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μ. Ασίας   με κάθε είδους πλεούμενο

Η σφαγή της Χίου

13 Απριλίου Η Νάουσα καταλαμβάνεται από τους Τούρκους και πυρπολείται – νέο «Ζάλογγο» στην Αραπίτσα.     Το ολοκαύτωμα της Νάουσας είναι κυρίως γνωστό από τη θυσία των γυναικών που έπεσαν στην Αράπιτσα, κι αυτό εξαιτίας της μικρής αναφοράς που γίνεται στα μαθητικά εγχειρίδια του δημοτικού. Όμως η θυσία των Ναουσαίων και ο αγώνας τους για ελευθερία ήταν πολύ μεγαλύτερα, αφού, όπως καταγράφουν έγκριτοι ιστορικοί, στη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της πόλης εκτός από τους Τούρκους «συνέβαλαν», και μάλιστα με πολλή αγριότητα, και οι Εβραίοι. Άρπαξαν τα παιδιά τους και θαρρετά προχώρησαν ως την άκρη του καταρράκτη και πήδησαν μέσα κρατώντας τα.  Μια… δυο… τρεις… πέντε… είκοσι… τριάντα… κι άλλες κι άλλες… Έτσι δεν θα ζούσαν σε χαρέμια αγάδων κι ούτε τα παιδιά τους θα μεγάλωναν σκλάβοι.

       Νάουσα το νέο Ζάλογγο

21 Μαίου
Προσωρινό πολίτευμα Κρήτης 6-7 Ιουνίου 1822 Ο Κωνσταντίνος Κανάρης πυρπολεί τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή.   Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο, τη νύχτα της 6ης προς 7η Ιουνίου 1822, ήταν πολεμικό ναυτικό γεγονός της επανάσρασης του 1821  , κατά το οποίο ελληνικό πυρπολικό  ανατίναξε τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου ο οποίος είχε καταστρέψει τη Χίο . Κατά την επιχείρηση σκοτώθηκε και ο ναύαρχος του τουρκικού στόλου,  Καρά Αλής.
 Πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο, από τον Κανάρη,
9 Ιουνίου 1822 Πολιορκία και εκπόρθηση των Τούρκων από την Ακρόπολη. Το 1821 επαναστάτησαν οι Αθηναίοι μαζί με όλους τους άλλους Έλληνες. Από τον Απρίλιο, εξεγέρθηκαν και ανάγκασαν τους Τούρκους να κλεισθούν στην Ακρόπολη. Η πολιορκία της Ακρόπολης κράτησε πολλούς μήνες, με τους Τούρκος να κάνουν εξόδους για προμήθεια τροφίμων και νερού, γιατί σημειώνονταν μεγάλες ελλείψεις. Στην πολιορκία της ακρόπολης διακρίθηκαν διαχρονικά ως ηγέτες ο Γεώργιος Νέγκας και ο Λιβέριος Λιβερόπουλος. Στις 19 Ιουλίου του 1821 κατόρθωσε να εισέλθει στην Αθήνα σχεδόν ανενόχλητος ο Ομέρ Βρυώνης, ο οποίος όμως εγκατέλειψε την Αττική τον Σεπτέμβριο εξαιτίας των επιτυχιών των Ελλήνων στα πέριξ (Αττική και Εύβοια) φοβούμενος μήπως αποκλεισθεί εκεί.

Η πολιορκία της Ακρόπολης από  Γεώργιος Νέγκα και ο Λιβέριο Λιβερόπουλο

10 Ιουνίου Νίκη των Ελλήνων στο Κομπότι της Άρτας. Στις 10 Ιουνίου, ο ελληνικός στρατός αφού πέρασε από τον Κραβασάρα βγήκε από το Μακρυνορος ,και στρατοπέδευσε στο Κομπότι . Επικεφαλής τους ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ,. Οι Τούρκοι, πληροφορημένοι για τις κινήσεις των Ελλήνων, άρχισαν να συγκεντρώνουν δυνάμεις στην Πρέβεζα , και στην Άρτα . Επικεφαλής αυτής της δυνάμεως ήταν ο Κιουταχής και ο Ισμαήλ Πασάς Πλιάσας. Ο Πλιάσας επικεφαλής 500 ιππέων βγήκε στις 10 Ιουνίου από την Άρτα με σκοπό να ανιχνεύσει τις ελληνικές θέσεις και συγχρόνως να παρασύρει τον ελληνικό στρατό προς την πεδιάδα όπου θα δεχόταν επίθεση του τουρκικού πεζικού. Ο  Μάρκος Μπότσαρης, όμως, αντιλήφθηκε τις προθέσεις του και με σύστασή του οι Έλληνες οχυρώθηκαν σε φυσικούς τάφρους της περιοχής. Έτσι όταν οι ιππείς του Πλιάσα άρχισαν την επίθεση βρέθηκαν αντιμέτωποι σε απροσδόκητη αντίσταση στην οποία πρωτοστατούσε ο Γερμανός στρατηγός Νόρμαν. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να τραπούν προς την Άρτα κυνηγημένοι από τους Έλληνες, αφήνοντας πολλούς νεκρούς ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο κεχαγιάς του Πλιάσα, Μετζάλης, που φονεύθηκε από τους άνδρες του Γενναίου Κολοκοτρώνη.

Η μάχη στο Κομπότι της Άρτας

4 Ιουλίου Ήττα των Ελλήνων και των φιλελλήνων υπό τον Α. Μαυροκορδάτο στο Πέτα από τον Κιουταχή 26-28 Ιουλίου Ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια αποδεκατίζει ολόκληρη τουρκική στρατιά υπό τον Μαχμούτ πασά Δράμαλη. Η επανάσταση θριαμβεύει.

Δερβενάκια ο Κολοκοτρώνης αποδεκατίζει  ολόκληρη Τουρκική στρατιά υπό τον Μαχμούτ πασά Δράμαλη

28 Ιουλίου 1822 Το Σούλι παραδίδεται στους Τούρκους. Γύρω στα 1600, πολλοί χριστιανοί –που ήθελαν να αποφύγουν την καταπίεση και τους αναγκαστικούς εξισλαμισμούς των Τούρκων – ίδρυσαν το χωριό Σούλι, στα Κασσιώπεια όρη, περίπου 100 χλμ. ΝΑ των Ιωαννίνων, σε ένα μικρό οροπέδιο, 600 μέτρα πάνω από την κοίτη του Αχέρoντα.
Νοέμβριος Δεκέμβριος 1822 Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (Κιουταχής και Ομέρ Βρυώνης). Μετά την συντριβή των ελληνικών σωμάτων, όπου σκοτώθηκαν και πολλοί φιλέλληνες  στην, Μαχη του Πέτα (4 Ιουλ. 1822) οι τουρκικές δυνάμεις υπό την αρχιστρατηγία του Ομέρ Βρυώνη  κατευθύνονται προς τη Δυτική Ελλάδα και ανασυντάσσονται στο Βραχοχώρι (σημ.  Αγρίνιο ) δύο ώρες πεζοπορία από το Μεσσολόγγι. Η αντίσταση των ελληνικών σωμάτων στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας ,(κοντά στο Αιτωλικό) δεν κράτησε παρά ελάχιστες ώρες και κατά τον ιστορικό Τρικούπη  , «οι μεν εντόπιοι οπλαρχηγοί ανέβησαν στα βουνά, ο δε Κίτσος (Γεώργιος) και ο Μπότσαρης   εισήλθαν καταδιωκόμενοι υπό των εχθρών και κακώς έχοντες εις Μεσολόγγι» (με τριάντα πέντε άνδρες), όπου είχε καταφύγει τέσσερις ημέρες προτού και ο Μαυροκορδάτος»
30 Νοεμβρίου 1822 Στο Ναύπλιο ο Στάικος Σταϊκόπουλος εκπορθεί το Παλαμήδι. Την παραμονή του Αγίου Ανδρέα στις 29 Νοεμβρίου του 1822, η νύχτα ήταν ασέληνη και έβρεχε ασταμάτητα. Οι Τούρκοι είχαν κατέβει από το Παλαμήδι στο Ναύπλιο για να συσκεφθούν μετά από δίχρονη πολιορκία, για την απάντηση που θα έδιναν στην επιστολή του Γέρου του Μοριά, για να φύγουν ελεύθεροι και να σωθούν. Ο Στάϊκος που βρισκόταν στην Άρια, δεν έχασε την ευκαιρία. Έστησε σκάλες στα βράχια του άπαρτου Κάστρου του Παλαμηδίου και άρχισε το ανέβασμα ύψους 216 μέτρων. Πρώτος έφθασε στη «Γιουρούς Τάπια» ο Μοσχονησιώτης μαζί με τον Θανάση Σταϊκόπουλο. Μαζί τους ο Αγιορίτης καλόγερος Παφούντιος, ο Αργίτης Βιολιστής Πορτοκάλης και άλλα παλικάρια. Το κάστρο κυριεύτηκε εκείνη τη νύχτα. Ήταν μια μεγάλη στιγμή στην ιστορία καθώς το κάστρο ήταν από τα πιο τρανά της ανατολικής Μεσογείου. Η άλωσις του Παλαμηδίου και στη συνέχεια η παράδοσις του Ναυπλί­ου ήταν σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Καποδίστρια, ένα γεγονός μεγάλης σημασίας για την εξέλιξη του Αγώνα. Μετά την στρατιωτική επιτυχία η προσωρινή ελληνική διοίκηση, τίμησε τον Σταϊκόπουλο για τα κατόρθωματά του και τον προβίβασε από Χιλίαρχο στον ανώτερο βαθμό του Στρατηγού. Ο ίδιος πάντως ούτε σπίτι δεν δέχθηκε να πάρει από τα τόσα που άδειασαν τότε, από τη φυγή των Τούρκων…, 2 Δεκεμβρίου 1822 Το Συνέδριο της Βερόνας αποκηρύσσει την Ελληνική Επανάσταση. ,Το Συνέδριο της Βερόνας ήταν μια διπλωματικού επιπέδου συνάντηση των εκπροσώπων της Ιεράς Συμμαχίας των κρατών, που διεξήχθη το φθινόπωρο του 1822, με πρωτοβουλία της Αυστρίας στην σημερινή Ιταλική πόλη Βερόνα, εξ ου και η ονομασία του. Κύριο θέμα του ήταν η επανάσταση που είχε εκδηλωθεί στην Ισπανία (Ισπανικό ζήτημα) και δευτερευόντως το ιταλικό και ελληνικό ζήτημα, δηλαδή η επανάσταση που είχε εκδηλωθεί στην Ιταλία, καθώς και η επανάσταση των Ελλήνων που είχε ξεκινήσει το προηγούμενο έτος. Τι συμπέρασμα και η απόφαση του συνέδριου ήταν η αποκήρυξη της Ελληνικής επανάστασης για διάφορους λόγους συγκρούσεων συμφερόντων και συγκυρίας, ήταν και ο πρώτος διαξιφισμός του μελλοντικού κυβερνήτη της Ελλάδας Καποδίστρια και του γνωστού εχθρού της Ελλάδας Μέτερνιχ.

Η αρχή των εμφυλίων.

Μέχρι το 1824, παρά τις  διαφωνίες μεταξύ των Ελλήνων μαχητών  η επανάσταση είχε μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες. και ιδιαίτερα  με την ανάκτηση της  Τρίπολης,  τη συντριβή του Δράμαλη στα Δερβενάκια κλπ, οι πρώην προύχοντες κοτζαμπάσηδες και νυν πολιτικοί  άρχισαν να υποσκάπτουν το γόητρο , τη ραγδαία αυξανόμενη φήμη  που δημιουργούσε πλέον ο Κολοκοτρώνης , ο οποίος με τη απροσπέλαστη προσωπικότητα του , άρχισε να γίνεται επικίνδυνος αντίπαλος Οι διαμάχες πολιτικών και στρατιωτικών, που υπέβοσκαν από το πρώτο έτος της Επανάστασης οξύνθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση της Β’ Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος  18 Απριλίου 1823 ,. Η πολιτική κρίση εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο το πρώτο εξάμηνο του 1824. Οι δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις ήσαν από τη μία πλευρά οι σημαντικότεροι στρατιωτικοί της Πελοποννήσου με επικεφαλής τον Κολοκοτρώνη   («Αντικυβερνητικοί») και από την άλλη οι σημαντικότεροι πολιτικοί της Πελοποννήσου και οι νησιώτες («Κυβερνητικοί»). Το ρουμελιώτικο στοιχείο, που δεν είχε ενεργό ανάμιξη στη φάση αυτή, εκπροσώπησε ο ηπειρώτης Ιωάννης Κωλέττης  ,. Το θέατρο των επιχειρήσεων υπήρξε η Πελοπόννησος. Οι «Αντικυβερνητικοί» κατηγορούσαν τους «Κυβερνητικούς» ότι θέλουν να παραδώσουν την Ελλάδα στους Άγγλους, ενώ οι «Κυβερνητικοί» εξέφραζαν τους φόβους για τις δικτατορικές τάσεις των στρατιωτικών, που αποτελούσαν τη ραχοκοκκαλιά των «Αντικυβερνητικών». Η πλάστιγγα έγειρε εύκολα υπέρ των «Κυβερνητικών», που είχαν τη δύναμη και τον πλούτο. Συσπείρωναν τους νησιώτες εφοπλιστές και κεφαλαιούχους, τους περισσότερους ρουμελιώτες οπλαρχηγούς, το μεγαλύτερο μέρος των πελοποννησίων γαιοκτημόνων, τους Έλληνες του εξωτερικού και τους περισσότερους φιλέλληνες. Ο Κολοκοτρώνης μπορεί να ήταν η ψυχή των «Αντικυβερνητικών», αλλά οι δυνάμεις που τον υποστήριζαν ήταν περιορισμένες. Δυστυχώς οι διαθέσεις των κυβερνώντων δεν άρχισαν να φανούν. Αρχικά η δολοφονία του πρωτότοκου υιού του, Πάνου Κολοκοτρώνη (Νοέμβριος 1824) , κατόπιν υποκίνησης του τότε πολιτικού κατεστημένου , ο οποίος , προοριζόταν ως διάδοχος του  πατέρα του , καθώς κατείχε λαμπρή παιδεία αλλά και διακρίσεις στα πεδία των μαχών, κλόνισε το Γέρο του Μοριά.

Πάνος Κολοκοτρώνης

Ακολούθησε, η αναίτια σύλληψη του Κολοκοτρώνη (1825)  χωρίς να τηρηθεί κανενός είδους δικονομική διαδικασία (κατηγορητήριο-δίκη-καταδίκη) και η φυλάκιση του στην Ι.Μ. Προφήτη Ηλία στην Ύδρα , την ίδια στιγμή που ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ έκανε απόβαση στη Μεθώνη με περίπου 100.000 στρατό , έπληξε τον Αγώνα στην πιο κρίσιμη καμπή του. Σαν ιστορική δικαίωση διατάχθηκε η αποφυλάκισή του , μερικές μέρες μετά τη μάχη στο Μανιάκι (19 Μαΐου 1825

Η φυλάκιση του Θ, Κολοκοτρώνη

Η ανάμιξη της Αιγύπτου

Στις αρχές του 1824 ο σουλτάνος, σε προφανή αδυναμία να καταστείλει την Ελληνική Επανάσταση, απευθύνθηκε στον Μωχάμετ Άλη και του ζήτησε να τον βοηθήσει. Ως αντάλλαγμα θα ελάμβανε την Κρήτη και την Πελοπόννησο.
Στις 4 Ιουλίου 1824 η αρμάδα του Ιμπραήμ με 17.000 άνδρες απέπλευσε με προορισμό την Κρήτη. Το επιτελείο του συνίστατο αποκλειστικά από Γάλλους αξιωματικούς, με επικεφαλής το συνταγματάρχη Ντε Σεβ, που έλαβε τον τίτλο του πασά με το όνομα Σολεϊμάν. Το σχέδιο του Ιμπραήμ προέβλεπε τη συνδυασμένη επίθεση του Tουρκικού και του Aιγυπτιακού στόλου στα επαναστατημένα νησιά του Αιγαίου, ως απαραίτητη προϋπόθεση για απόβαση στην Πελοπόννησο. Έτσι, ο Τουρκικός στόλος κατέστρεψε τα Ψαρά (20 Ιουνίου 1824), ενώ ο Αιγυπτιακός προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει τη Σάμο, αφού συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τον ελληνικό στόλο στη Ναυμαχία του Γέροντα (28 Αυγούστου 1824).
Η καταστροφή των Ψαρών

Στις 26 Φεβρουαρίου 1825 αποβιβάστηκε ανενόχλητος στη Μεθώνη με 4.000 πεζούς και 400 ιππείς και κατέλαβε το κάστρο της πόλης.

Τις επόμενες μέρες ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις και ο συνολικός αριθμός του πεζικού του έφθασε τις 15.000. Μέχρι τα τέλη Απριλίου είχε καταλάβει τα στρατηγικά κάστρα της Κορώνης και της Πύλου (Νεόκαστρο), αφού προηγουμένως είχε νικήσει τους Έλληνες στα Κρεμμύδια (7 Απριλίου 1825). Οι επαναστάτες αφυπνίστηκαν, έστω και καθυστερημένα. Άφησαν κατά μέρος τις διαφορές τους και προσπάθησαν να προβάλουν αποτελεσματική αντίσταση με ηγέτη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που εν τω μεταξύ είχε αποφυλακιστεί. Μόνο σε κλεφτοπόλεμο μπορούσαν να ελπίζουν, αφού σε κανονική μάχη ο στρατός του Ιμπραήμ προκαλούσε σοκ και δέος στους ανοργάνωτους Έλληνες.

Ο Παπαφλέσας στο Μανιάκι

19 Μαΐου 1825 Ο Ιμπραήμ κατατρόπωσε τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι (19 Μαΐου 1825) και άνοιξε το δρόμο για την Τριπολιτσά, την οποία κατέλαβε και κατέστρεψε στις 11 Ιουνίου 1825. Την επομένη βάδισε κατά του Άργους και του Ναυπλίου, αλλά ο Δημήτριος Υψηλάντης τον σταμάτησε στους βάλτους των Μύλων (12 Ιουνίου 1825).
Έκτοτε δεν επιχείρησε άλλη εκστρατεία στην περιοχή. Το Νοέμβριο του 1825 άφησε την Τρίπολη και μετέβη στο Μεσολόγγι για να βοηθήσει τον Κιουταχή που πολιορκούσε τη μαρτυρική πόλη. Μετά την Έξοδο  Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826) επέστρεψε δριμύτερος στην Πελοπόννησο, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπος με τον κλεφτοπόλεμο του Κολοκοτρώνη, που του προκαλούσε σημαντικές φθορές.

Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου και η έξοδος

Τον Ιούλιο του 1826 επιχείρησε να καταλάβει τη Μάνη, αλλά απέτυχε παταγωδώς.14 Απριλίου 1827 14 Απριλίου 1827

Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας 14 Απριλίου 1827

14 Απριλίου 1827 η Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας  επέλεξε τον Καποδήστρια πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, θέση από την οποία ήρθε σε τριβή με τους τοπικούς αξιωματούχους με αποτέλεσμα τη δολοφονία του στις 9 Οκτωβρίου 1831, στο Ναύπλιο, από τον αδελφό και τον γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, σε αντίποινα της φυλάκισης του τελευταίου.
Στην ίδια Συνέλευση  ψηφίσθηκαν ομόφωνα αρχηγοί των δυνάμεων ξηράς και θάλασσας οι Ριχάρδος Τσωρτς (Richard Church) και ο λόρδος Τόμας Κόχραν αντίστοιχα. Ο λόρδος Τόμας Κόχραν ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού και ένας από τους φιλέλληνες της ελληνικής επανάστασης του 1821. Διορίστηκε  αρχηγός του ελληνικού στόλου στη θέση του Ανδρέα Μιαούλη, καθώς του ζητήθηκε από τους Έλληνες να βοηθήσει στην εκστρατεία τους, λόγω της καλής του φήμης στα στρατιωτικά και ναυτικά ζητήματα..
. Η Συνέλευση της Τροιζήνας ψήφισε την 1η Μαΐου 1827 το τρίτο κατά σειρά σύνταγμα της ελληνικής επανάστασης και περισσότερο δημοκρατικό και φιλελεύθερο από τα προηγούμενα. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε για το νομοθετικό σώμα ο όρος «βουλή»,
Ως κυβερνήτης της Ελλάδας ο Καποδήστριας προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις για την ανόρθωση της κρατικής μηχανής, καθώς και για τη θέσπιση του νομικού πλαισίου της πολιτείας , απαραίτητου για την εγκαθίδρυση της τάξης. Επίσης, αναδιοργάνωσε τις ένοπλες δυνάμεις υπό ενιαία διοίκηση. Όλα αυτά πραγματοποιούντο μέσα σε δυσχερέστατες συνθήκες Απριλιος  1827

O θάνατος του Καραισκάκη στο Κερατσίνη

Στις αρχές του Απριλίου του 1827 προσήλθαν και οι, διορισμένοι από τη  Συνεύκευση Της Τεοιζήνα ,(Κυβέρνηση), Κόχραν , ως «στόλαρχος πασών των ναυτικών δυνάμεων» και Τζωρτσ  , ως «διευθυντής χερσαίων δυνάμεων», προκειμένου να συνδράμουν τον Αγώνα. Με τους δύο αυτούς ξένους ο Καραϊσκάκης βαθμιαία περιήλθε σε έριδες, τόσο για την τακτική του πολέμου, όσο και κατά την οργάνωση για την κατά μέτωπο επίθεση. Οι διορισμοί των ξένων εκείνων προσώπων υπήρξαν αναμφίβολα το μοιραίο σφάλμα που ανέτρεψε την έκβαση του Αγώνα. Και τούτο διότι προσπαθούσαν να εφαρμόσουν τακτικές οργανωμένου στρατού αγνοώντας τις τακτικές των Ελλήνων, την ψυχολογία τους, αλλά και τις μορφολογικές δυνατότητες της περιοχής, επιζητώντας την έξοδο με κατά μέτωπο επίθεση σε πεδιάδα, επειδή ακριβώς, δεν γνώριζαν το είδος αυτό του πολέμου που επιχειρούσαν μέχρι τότε οι Έλληνες. Έτσι η ανάμιξη αυτών στις πολεμικές ενέργειες με ταυτόχρονες διαταγές του ενός και του άλλου παρέλυσαν τις διαταγές του Καραϊσκάκη. Αυτό οδήγησε τον Αρχιστράτηγο Καραισκάκη να επεμβαίνει προσωπικά μέχρι αυτοθυσίας σε όλες τις συμπλοκές, ακόμη και τις μικρότερες, ένα ακόμη μοιραίο σφάλμα των περιστάσεων εκείνων. Αυτό το αντελήφθη ο Κολοκοτρώνης ο οποίος και διαμήνυσε στον Καραϊσκάκη να αποφεύγει τις άσκοπες αψιμαχίες και ακροβολισμούς για να μη φονεύονται και οπλαρχηγοί τους οποίους «κυνηγά το βόλι«. Ο Κολοκοτρώνης του τόνιζε μάλιστα ότι είναι ανάγκη «να σώσει τον εαυτόν του για να σωθεί και η πατρίδα». Ο Καραϊσκάκης όμως έχοντας ατίθασο χαρακτήρα, παρά τις συστάσεις και παρά την κατάσταση της υγείας του αποφάσισε να ανακόψει τους ακροβολισμούς των Τούρκων.
Μάχες γύρω από τον Πειραιά, Μακρυγιάννης & Ζωγράφος, ξύλινο ταμπλό, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Η επιχείρηση ορίσθηκε να πραγματοποιηθεί τη νύχτα της 22ας προς την 23η Απριλίου 1827, έχοντας συμφωνήσει κανείς να μην ξεκινήσει άκαιρα τους πυροβολισμούς πριν δοθεί το σύνθημα για γενική επίθεση. Το απόγευμα της 22ας Απριλίου ακούστηκαν πυροβολισμοί από ένα Κρητικό οχύρωμα. Οι Κρητικοί προκαλούσαν τους Τούρκους και καθώς εκείνοι απαντούσαν οι εχθροπραξίες γενικεύτηκαν. Ο Καραϊσκάκης, παρότι άρρωστος βαριά, έφτασε στον τόπο της συμπλοκής. Εκεί μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα στο υπογάτριο  . Οι γιατροί που ανέλαβαν την περίθαλψή του γρήγορα κατάλαβαν πως θα κατέληγε. Ο ήρωας μεταφέρθηκε στο στρατόπεδό του στο Κερατσίνι και αφού μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, υπαγόρευσε τη διαθήκη  του που ιδιόχειρα υπέγραψε. Η τελευταία κουβέντα που είπε στους συμπολεμιστές του, κατά τον στρατηγό Μακρυγιάννη  ,που τον επισκέφθηκε, ήταν «Εγώ πεθαίνω. Όμως εσείς να είστε μονιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα». Την επομένη στις 23 Απριλίου 1827 ο Αρχιστράτηγος Γεώργιος Καραϊσκάκης υπέκυψε στο θανατηφόρο τραύμα του μέσα στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο  Κερατσίνι , ανήμερα της γιορτής του. Η σορός του μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Σαλαμίνα   όπου ετάφη και θρηνήθηκε από το πανελλήνιο. Αναφέρεται πως όταν ο Κολοκοτρώνης έμαθε τον θάνατο του Καραϊσκάκη «κάθισε σταυροπόδι» και μοιρολογούσε σαν γυναίκα. Μετά το θάνατο του Καραϊσκάκη ανέλαβαν ο Κόχραν με τον Τσώρτς την διοίκηση της διεξαγωγής της μάχης στη πεδιάδα του Φαλήρου όπου και ακολούθησε η ολοκληρωτική καταστροφή του Ανάλατου, στη σημερινή περιοχή Φλοίσβου (Φαλήρου) όπου είχαν οι Τούρκοι παρασύρει τους Έλληνες μέχρι που τους περικύκλωσαν. Ακολούθησε η διάλυση του ελληνικού στρατοπέδου της Ακρόπολης και η ανακατάληψή της και η διάλυση και του στρατοπέδου του Κερατσινίου. ,

Φημολογία για τον θάνατό του

Τύμβος Γ. Καραϊσκάκη (Ν. Φάληρο – Πειραιάς)Οι πηγές που αναφέρονται στον θάνατο του Καραϊσκάκη χαρακτηρίζονται από ασυμφωνία.
Ο  γραμματέας του Καραϊσκάκη  στην βιογραφία του το 1833, αναφέρει τον τραυματισμό του αρχιστράτηγου και ότι ο Καραϊσκάκης πριν πεθάνει εμπιστεύτηκε στους , πως «…Λέγουν ότι εν παρόδω τρόπον τινά ανέφερε εις αυτούς ότι επληγώθη από το μέρος των Ελλήνων, ότι εγνώριζεν τον αίτιον και ότι, αν ήθελε ζήση, ήθελε τον κάμει γνωστόν και εις το στρατόπεδον». Δ. Αινιάν, Ο Καραϊσκάκης, σ.185. Μόνο ένας συγγραφέας, αυτόπτης απομνημονευματογράφος, υποστήριξε επίμονα την εκδοχή της δολοφονίας. Η συντριπτική πλειονότητα των πρωτογενών πηγών, μεταξύ των οποίων επίσης αυτόπτες, δέχεται ότι ο Καραϊσκάκης πυροβολήθηκε από Τούρκους. Από τους νεώτερους συγγραφείς ο Γιάννης Βλαχογιάννης υποστήριξε ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος οργάνωσε την δολοφονία του Καραϊσκάκη, ,

Τα  προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας

Πέραν των πιεστικότατων οικονομικών, κοινωνικών και διπλωματικών προβλημάτων, ο Καποδίστριας είχε να αντιμετωπίσει δύο σημαντικά εμπόδια στην πολιτική του για την οικοδόμηση του νεοπαγούς ελλαδικού κράτους: πρώτον την εχθρότητα της Γαλλίας (μετά το 1830) και της Αγγλίας, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των οποίων στην Ανατολική Μεσόγειο κινδύνευαν από την προοπτική δημιουργίας ενός νέου και δυναμικού ναυτικού και εμπορικού κράτους έξω από τον έλεγχό τους ή, χειρότερα, υπό την επιρροή της Ρωσίαςˑ δεύτερον, τους φατριασμούς και τα τοπικιστικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων και Φαναριωτών  και πλοιοκτητών, οι οποίοι επεδίωκαν διατήρηση των προνομίων και συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Ειδικά από τις προστάτιδες δυνάμεις  (οι οποίες είχαν μόλις καταναυμαχήσει τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο) δεν συμφωνούσαν στην ανεξαρτησία της Ελλάδας ούτε και οι στρατιωτικές δυνάμεις των Ελλήνων μπορούσαν να την επιβάλλουν. Η Ελλάδα είχε χάσει ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο εκτός της Αργοναυπλίας. Λίγα νησιά ήταν ελεύθερα ακόμα. Μόνη λύση για την επιβίωση της Επανάστασης ήταν η αποδοχή της Συνθήκης του Λονδίνου (6 Ιουλίου 1827) η οποία όριζε την αυτονομία της Ελλάδας υπό την οθωμανική κυριαρχία. Το ζήτημα ήταν νομικό και όχι ουσιαστικό. Εν τέλει ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων προετοίμασε το έδαφος και οδήγησε στην πολιτική και φυσική εξόντωση του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας στις 9 Οκτωβρίου 1831 (27 Σεπτεμβρίου 1831)

Η δολοφονία του Καποδίστρια

8 Οκτωβρίου 1827 Ναυμαχία του Ναβαρίνου Το καλοκαίρι του 1827, ο Ιμπραήμ, μην μπορώντας να εδραιώσει τη θέση του στην Πελοπόννησο, άρχισε να εφαρμόζει την τακτική της «καμένης γης», προκειμένου να κάμψει τους επαναστάτες, ενώ προετοίμαζε απόβαση στην Ύδρα και τις Σπέτσες, γεγονός που θα είχε ολέθριες συνέπειες για την Επανάσταση, αν γινόταν πραγματικότητα. Τον πρόλαβαν, όμως, οι ναυτικές δυνάμεις Γαλλίας, Ρωσίας και Αγγλίας, που κατέστρεψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (8 Οκτωβρίου 1827).

Ναυμαχία του Ναβαρίνου

Στη Ναυμαχία αυτή έλαβαν µέρος 29 από τα καλύτερα πλοία των τριών συµµάχων µε το πλέον έμπειρο προσωπικό και διοικητή τον σπουδαίο Βρετανό ναύαρχο Κόδριγκτον, που διέλυσαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο των 90 πλοίων. Με την καταστροφή του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου σταθεροποιήθηκε και το νέο Ελληνικό κράτους,

Συνθήκη του Λονδίνου (1832),  μετατροπή του ελληνικού κράτους σε βασίλειο.

Λόγω της καχυποψίας απέναντι στον Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια (θεωρείτο ρωσόφιλος), το 1830 η Αγγλία κατά την υπογραφή Πρωτοκόλλου της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους (στις 3 Φεβρουαρίου του 1830. Ήταν η πρώτη επίσημη, διεθνής διπλωματική πράξη του  που αναγνώριζε την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, το οποίο θα επεκτεινόταν νότια της συνοριακής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός) έτσι ι Αγγλία πέτυχε συμφωνία με τις Μεγάλες Δυνάμεις («Προστάτιδες Δυνάμεις») για τη μεταβολή του πολιτειακού σχήματος της χώρας, την επιβολή μοναρχίας και τη μετατροπή του ελληνικού κράτους σε βασίλειο. Οι ίδιες όρισαν, με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1832) ,τον 17χρονο τότε Όθωνα ως Βασιλιά της Ελλάδας ,, Το πολίτευμα ορίστηκε να είναι απόλυτη μοναρχία. Επιπλέον, οι Δυνάμεις έδωσαν στην Ελλάδα 20.000.000 φράγκα ως πρώτη δόση ενός δανείου που θα έφτανε συνολικά τα 60.000.000 φράγκα.

Πορτραίτο του Όθωνα. Έργο του Γιόζεφ Καρλ Στίλερ

Στις17 Ιουνίου 1832 καθορίστηκαν τα «οριστικά» σύνορα του νεοσύστατου βασιλείου, το οποίο αποκτούσε την Ακαρνανία  , την Αιτωλία  και τη Φθιώτιδα  με οροθετική γραμμή που ξεκινούσε από τον Αμβρακικό Κόλπο   περνούσε από τις κορυφές όθρους και Τυμφρηστού  και κατέληγε στο Μαλιακό Από αυτή την περίοδο ξεκινά μία περίοδος προβλημάτων κυρίως λόγω της ανάθεσης της διοίκησης του κράτους  σε Βαυαρούς αντιβασιλείς που αντικαθιστούσαν τον ανήλικο Οθωνα. Η Αντιβασιλεία θέλησε να οικοδομήσει ένα σύγχρονο, κατά τα δυτικά πρότυπα, εθνικό κράτος. Οι επιδιώξεις της συνοψίζονταν στο τρίπτυχο: εθνική ανεξαρτησία, βασιλική απολυταρχία και συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο στρατός βασίστηκε, αρχικά, στους περίπου 3.500 Βαυαρούς στρατιωτικούς που είχαν έρθει μαζί με τον Όθωνα στην Ελλάδα. Το μεγάλο σφάλμα ήταν ότι οι Έλληνες αγωνιστές που δεν έγιναν δεκτοί στις ένοπλες δυνάμεις του κράτους έμειναν χωρίς κανέναν πόρο ζωής, με αποτέλεσμα τη μεγάλη δυσαρέσκειά τους. Αρκετοί από αυτούς στράφηκαν στη ληστεία, η ακόμα χειρότερα έγιναν μισθοφόροι των Οθωμανών. Η ελληνική εκκλησία ορίστηκε αυτοκέφαλη, δηλαδή χωρίστηκε διοικητικά από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, απόφαση που υπαγορεύθηκε από το ότι το τελευταίο βρισκόταν σε οθωμανικό έδαφος, υπό την άμεση επιρροή του σουλτάνου. Επίσης, διατάχθηκε το κλείσιμο των μοναστηριών που είχαν μικρό αριθμό μοναχών. Η στάση των Ελλήνων απέναντι στην Αντιβασιλεία ήταν αρχικά δύσπιστη και στη συνέχεια απροκάλυπτα εχθρική. Αναπτύχθηκαν, μάλιστα, συνωμοτικές κινήσεις με σκοπό την ανατροπή της Αντιβασιλείας, ενώ δεν έλειψαν και ανοιχτές εξεγέρσεις (Μεσσηνία, 1834). Μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Όθωνα (Μάιος 1835), η κατάσταση δεν άλλαξε. Ο βασιλιάς προσπάθησε, όπως και η Αντιβασιλεία πριν απ’ αυτόν, να περιορίσει την επιρροή των κομμάτων ενισχύοντας κατά περιόδους ένα από αυτά και περιθωριοποιώντας τα άλλα. Ωστόσο, η πολιτική αυτή συνάντησε έντονες αντιδράσεις που εκφράστηκαν αρχικά με εξεγέρσεις τοπικού χαρακτήρα (Ύδρα, Μεσσηνία).

Περίοδος Αντιβασιλείας

Το δεύτερο πρωτόκολλο του Λονδίνου, που επικυρώθηκε από την ελληνική εθνοσυνέλευση στις 8 Αυγούστου 1832, ανακήρυξε τον Όθωνα βασιλιά της Ελλάδας. Ο νεαρός άνακτας έφτασε στην τότε πρωτεύουσα, το Ναύπλιο, στις 6 Φλεβάρη 1833. Τα πρώτα χρόνια η διακυβέρνηση ασκούνταν στο όνομά του από τη βαυαρική αντιβασιλεία, την τετρανδρία των Γιόζεφ Άρμανσπεργκ,  Γκέοργκ Μάουερ, Κάρολο φον Άμπελ και Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ. Η αντιβασιλεία δεν ήταν αγαπητή στο μεγαλύτερο μέρος του λαού καθώς και των αγωνιστών του ’21, που έβλεπαν σε σημαντικό βαθμό να παραγκωνίζονται κατά τη διαδικασία συγκρότησης του νέου κρατικού και στρατιωτικού μηχανισμού, συχνά προς όφελος Βαυαρών που κατέφθαναν μαζικά στο βασίλειο. Διαβόητη ήταν η δίκη κατά των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, που καταδικάστηκαν σε θάνατο, μέχρι τη μετατροπή της ποινής του σε 20ετή κάθειρξη λόγω της διαφωνίας των δικαστών Ο Όθωνας ήλθε στην Ελλάδα συνοδευόμενος από σώμα περίπου 3500 χιλιάδων Βαυαρών, που αποτέλεσαν βάση μιας γερμανικής παροικίας ίχνη της οποίας θα επιβίωναν ως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Παλαιό Ηράκλειο, όταν οι γερμανικές κατοχικές αρχές έπεισαν ορισμένες οικογένειας απογόνων να μεταναστεύσουν στη Γερμανία. Γνωστές οικογένειες, όπως οι Νέζερ (με παράδοση στην ηθοποιία) και οι Φιξ (του γνωστού βιομηχάνου μπύρας) έλκουν την καταγωγή τους από τότε. Η προσπάθειά των αντιβασιλέων να εφαρμόσουν πιστά τα βαυαρικά διοικητικά και νομικά πρότυπα στη χώρα, περιλαμβανομένου ακόμα και του “νόμου περί καθαρότητας της μπίρας”, έδειχνε σαφώς άγνοια για την ελληνική πραγματικότητα, παρότι σηματοδότησε και κάποια βήματα αστικού εκσυγχρονισμού, που είχαν εγκαταλειφθεί μετά τις πρώτες δειλές απόπειρες του Καποδίστρια. Σύντομα εξάλλου τα μέλη της αντιβασιλείας διασπάστηκαν από εσωτερικές έριδες, που αφορούσαν την πρόσδεση μιας μερίδας με το ρωσικό και της άλλης με το γαλλικό κόμμα, κάτι που οδήγησε τελικά στην αντικατάσταση των γαλλόφιλων Μάουρερ και Άμπελ. Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, όπως είπαμε ο Όθωνας επηρεάστηκε έντονα από τη Μεγάλη Ιδέα, η οποία εξάλλου διατυπώθηκε για πρώτη φορά επίσημα από τον πρωθυπουργό του, αρχηγό του γαλλικού κόμματος Ιωάννη Κωλέττη το 1844. Η Βρετανική Αυτοκρατορία φρόντιζε ωστόσο να θέτει από καιρού εις καιρόν αυστηρά όρια στην “περιπετειώδη” διάθεση του μονάρχη, όπως το 1841, όταν έστειλε στόλο στον Πειραιά μετά από απόπειρα προσάρτησης της Κρήτης, όπως και στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου ο Όθωνας υποστήριξε με ενθουσιασμό τη ρωσική πλευρά, με την αποστολή “εθελοντών” στο πλευρό των Ρώσων,  ευελπιστώντας σε νίκη του τσάρου και συμμετοχή στη λεία από οθωμανικά εδάφη που θα κατακτώνταν. Αυτό προκάλεσε παρέμβαση του γαλλο-βρετανικού στόλου που απέκλεισε τον Πειραιά και κατέλαβε την πρωτεύουσα, επιβάλλοντας την πρωθυπουργία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, πρέσβη της Ελλάδας στη Μ. Βρετανία και εξαναγκάζοντας τον Όθωνα σε διακήρυξη ουδετερότητας. Είχε προηγηθεί η πολύκροτη υπόθεση Πατσίφικο, όταν και πάλι ο βρετανικός στόλος απέκλεισε τον Πειραιά ως το 1850, μετά από επίθεση που είχε δεχθεί το σπίτι του δον Πατσίφικο, εβραϊκής καταγωγής Βρετανού υπήκοου, τοκογλύφου και πρώην πρόξενου της Πορτογαλίας. Η 3η Σεπτεμβρίου 1843 Παράλληλα, η οικονομική κατάσταση των αγροτών χειροτέρευε και στην ύπαιθρο αναπτυσσόταν η ληστεία. Επιπλέον, η Ελλάδα αδυνατούσε να εξοφλήσει τα δάνειά της, με αποτέλεσμα οι Δυνάμεις να επιβάλουν οικονομικό έλεγχο στη χώρα και περικοπή των κρατικών δαπανών. Οι στρατιωτικοί, από τα πρώτα θύματα των περικοπών, στράφηκαν εναντίον του Όθωνα. Η γενική αναταραχή οδήγησε σε έντονη πολιτική κινητοποίηση με πρωτεργάτες τους Α. Μαυροκορδάτο, Ι. Κωλέττη, Α. Μεταξά και Α. Λόντο, δηλαδή πολιτικούς όλων των κομμάτων. Κοινή ήταν η πεποίθηση ότι η παραχώρηση συντάγματος θα απάλλασσε τη χώρα από τους Βαυαρούς και θα την ανακούφιζε από την οικονομική και κοινωνική κρίση. Έτσι, τη νύχτα της 2ης προς την 3η Σεπτεμβρίου 1843 δυνάμεις της φρουράς της Αθήνας και πολλοί πολίτες με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη και τον αγωνιστή του ’21 Μακρυγιάννη συγκεντρώθηκαν έξω από τα ανάκτορα (σημερινή Βουλή) και απαίτησαν από τον Όθωνα να παραχωρήσει σύνταγμα (σε ανάμνηση των γεγονότων ο χώρος ονομάστηκε αργότερα πλατεία Συντάγματος). Ο βασιλιάς, αν και αρχικά αρνήθηκε, υποχρεώθηκε τελικά να προκηρύξει εκλογές για Εθνοσυνέλευση, που θα ψήφιζε σύνταγμα. Έτσι, τελείωσε η περίοδος της απόλυτης μοναρχίας του Όθωνα,

H επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Turkey’s aggressive behavior, including the denial of the obligation to negotiate the delimitation of sea borders, EEZs and the continental shelf, as well as the questioning of the right of Greece, to increase the maritime borders of its islands from six to twelve miles, indicate Turkey’s long term objective to act as an an imperialistic power, predominantly against Hellinism which once more acts as a fortice for Europe.  

The only defence that Greece has against a more powerful enemy is international law, which Turkey has deliberately refused to sign. This places Turkey against International institutions which have been created as a consequence of a caltural evolution of International society.

It is inconceivable, that Turkey should, declare its own continental shelf and EEZ over disputed waters, as well as the continental shelf without entering into negotiations with its neighbor, as clearly provided by International law for the sea.

Instead of following such procedures, Turkey is sending, its own research ships, accompanied by warships, violating even the 12 miles limit, which falls within the indisputable right of Greece to unilaterally extend its sovereignty over sea waters.

It is also unthinkable for Turkey to assert its jurisdiction over international waters, claiming sovereignty over such areas as the successor to the Ottoman Empire.

Such sovereignty was deprived from Ottomans by the International Treaty of Lausanne in 1923. Lauzanne treaty ristreacted Turkey to three miles from its coast as far as its islamds.

This behavior constitutes a real blackmail for Greece to abdicate its sovereign right, forced to engage in an armed confrontation, which Turkey considers that she has the advantage. A serious setback for this century.

Greece, the Balkans, and Caucasus (Nagorno-Karabakh) continue to experience the remnants of the wider national upheavals that the rest of Europe has outgrown in recent centuries.

The reasons are varied, different religions, different ethnological and geopolitical characteristics that reflect conflicting interests between West and East.

Turkey re-produces the same permanent excuse constantly blaming West for its colonial past.

This excuse is losing ground as Turkey is not innocent having caused genocides, as well as results due to its own military aggressive activity unfolding pages in history with the acquisition of lands and territories, exploiting indigenius peoples and resources for a period of nearly one millennium.

One of the tactics Turkey has been using, over time, was population relocations, encourafing migrations to achieve demographic alterations. Such tactics have been applied even recently (Cyprus) which  are proving Turkey’s expansionist tactics and other long-term intentions.

One more favorable tool that Turkey has been using is the falcification of history by fabricating events (burning of village, provocations) , changing local names of towns, even the names of countries that have been conquered mainly to wipe out memories of the past,

Similar motivations caused the destraction of local monuments n the change the names of monuments the convertion of charches to Mosques etc.

Examples of such practices are obvious through out Anatolia, but also in Caucasus where similare methods were followed by comunist Russia. Just watch a video on falsification of history in Azserbizan. A typical falsification of history repeated in the hole Anatolia.

A more complete analysis of the problems in Kosovo and the wider Balkan region may be the subject of a separate study, but it will not go far from the basic methodology of Turkey’s expansionist imperialistic approach..

The falsification of history

Turks from the Central Asia and the Altaic mountens settled in Anatolia in the 11th century, through the conquests of the area by Seljuk Turks. The region, then, began to transform from a predominantly Greek Christian society into a Turkish Muslim one.

Today’s Turkey is trying to falsify history because it believes that the entire Muslim world has been mistreated by West.

Knowledge of the history of the creation of Modern Greece is not a simple need to refer to the superficial events narrated in school textbooks.

There is a need for a deeper study to address Turkey’s attempt to falsify history by using every legitimate and non legitimate, unfair means available.

Turkey reacts like the despised Muslim who needs to regain his dignity and at the same time regain the position she believes belongs to her, historically, as the protector of her fellow Muslims, victims of west.

A particularly dangerous perception of the world, today that erases the remnants of the colonial past with the strengthening of institutions, but not to replace it with anachronistic and often pretentious religious fanaticism.

Another element worth analyzing is Turkey’s tendency to usurp elements of indigenous cultures.

One of the most difficult elements of any empire is to impose its own culture, including religion on peoples who become enslaved subjects of the empire.

From history we observe the behavior of the Greeks during the Hellenistic period, as well as of the Romans that followed and of Byzantium.

Alexander the Great tried to transplant the Greek culture, but at the same time, it was a result of his genius, he recognized the need to preserve important local cultural elements of Persian and Egyptian culture,

The result was the almost deification of Alexander and the survival of features of Hellenism for many years. short-lived of the military imposition of the empire he created a few years until many years after his early death.

Greek art and life had always been influenced by other cultures, but the expansion in territory during Alexander the Great’s conquests brought greater possibilities for mutual cultural exchanges. 

The imposition of the Roman Empire was essentially the continuation of Greek culture that allowed the survival of local communities. «Captive Greece captured its uncivilized conquerer and brought the arts to rustic Latium» (Graecia capta ferum victorem cepit et artis intulit agresti Latio)

The creation and survival of Byzantium for a millenium was based on the predominance of the Christian Religion but also of Hellenism which, despite the destruction of the ancient Religion of the Twelve gods, managed to transplant cultural elements such as the creation of the Cyrillic alphabet to the Slavic populations much earlier than the introduction of the new writen Turkish language and much more.

The invasion of the Turkish tribes did not have similar, pre-existing cultural roots, so Turkish tribes  were inevitably influenced by Persian culture and religion by the Arab world.

During the Islamization of the indigenous, mostly Christian populations and in confrontation with West, Turkey felt that Turkish tribes did not have sufficient cultural background, compared to the renaissance of the West. Such deficiencies  were felt by the Ottoman but even from the “Young  Turks” of Kemal, who was looking towards Europe, so they started looking to complement Turkish roots, regardless of the Arab or Persian influences, towards the Ancient  Eastern civilizations that disappeared, adopting the view that these are their own cultural and even genetic roots.

Turkey is therefore balancing its position with the rest of the West, in spite accusations against West for barbarism and colonialism.

Thus Turkey tries to establish, as the beginning of the history of Asia, the year 1097 the Battle of Manzikert or the fall of Byzantium in 1453, while at the same time is laying the foundations of its cultural presence at the same time   before westen renaissance.

The typical reaction of Islamic Turkey is totally different trying to prove that Reneancance did not pass after the fall of Byzantium to Itally but from Islam to Spain. Turkey insist that Western civilisation has its foundation to Islam that precided Byzantium. This is what Falsification can do, which means forget how and what islamization has done to Christian West amd look at what Islam has contributed to western civilisation.

Just note what IslamicTurkey is trying to prove by quoting:

«The standard history that is taught in the West is designed to support the idea that Western civilisation is the most advanced form of civilisation known to man. According to this view, mankind has been continuously evolving and improving over thousands of years. Western civilisation is the end result of many millennia of progress and development. In order to support this notion, Western historians undermine the intellectual, moral, scientific and artistic achievements of all preceding ages and civilisations, in particular the civilisation that immediately preceded them, which is the Islamic civilisation.»

EU and USA wake up!!!!!

In conclusion the conflict between Turkey and Greece is very deep that has universal implications that can effect East and West and reach the foundation of two different worlds watever the difference in size are the two nations.

With the impact that recent events have on humanity, which in my opinion will have serious, if not catastrophic, consequences, I am trying to draw my own conclusions.

I realize that in order to have the slightest possibility of approaching reality, I am forced to break free from the shackles of any prejudices that society and the environment in which I lived and gradually I am completing my life.

I need to elevate myself to be able to observe, in detail, the events, and the consequences, short-term and long-term, that shape the environment around me.

Although I am, by nature, an optimistic person, I cannot say that what I observed helped me to maintain my optimism.

I saw the agony of humanity in the catastrophe that a single-celled mutant organism, a virus, could cause the loss of life to a similar degree like what   two world wars have caused.

I observe the clash of civilizations in its worst form, terrorism.

I observe the national and economic conflicts against the background of the political and ideological views that take the form, sometimes, of the mythical creature Lernaean Hydra, and sometimes of the chameleon.

I see the gradual devaluation of traditional values such as freedom of speech, independence, human rights, that took centuries to be established and widely accepted.

These values are often sacrificed on the altar of expediency, whether in the form of nationalist aspirations and economic interests.

Even religions that have always been the instinctive quests of the human race that emphasize its deepest needs, end up a ground of controversy.

The political-economic controversies also degenerate into the altar of populism for control of power.

I believed in the basic principle of democracy that my ancestors, for the first time, pointed out to humanity, in the face of authoritarian regimes that were prevailing in the East.

Even this fundamental value, was forgotten for a period and reappeared in history during Renaissance.

Later, nations went through the upheaval of national and social rearrangements, yet they could not be stabilized to the extent that a balance could be achieved, either internally within each country or internationally among nations.

The institutions and values that were established, with great sacrifices and effort, could not function effectively, they could not overcome National and social conflicts. Adversities could not be balanced.

Personally, my hope has turned to the European Union experiment, aiming to act as a model for the world to deal with the national rivalries which were brought about by two world wars.

Unfortunately, even this union of nations could not overcome the inherent problems of capitalist societies.

It could not overcome key problems of economic and national competition.

The nature of capitalism allows the development of  economies based on defense industries that provide products  in the international market both to enemies and allies simultaneously, in such a way that when the issue is exposed in the open, the answer is: But this is a business issue!

This way of looking at things, together with the survival of populism, has led to painful and frustrating results. I cannot stop thinking the circumstances under which Britain separated  from EU. A real blow for UK and EU

But big problems are appearing on the other side of the Atlantic.

For the first time, the United States is facing the risk of the collapse of democracy due to a populist leader who threatens to overthrow the institutions of the larger Republic.

He trades with friends and enemies on the basis of personal preferences and vested interests, finding ground  in collaboration with people closer to his authoritarian nature with similar temperaments as Putin and Erdogan.

This behavior transcends the boundaries of a favored democracy and poses enormous dangers to America and to humanity.

Eventually I come to the problem of  cultural conflict that has been going on for a long time, but is taking s new dimensions with Turkey trying to become the leader of the Islamic world and an attempt to regain the lost glory of the Ottoman Empire.

Here we transcend the boundaries of national competition and interests.

This includes parameters of religious fanaticism that become an instrument of exploitation for the achievement of Nationalist interests.

The mixture of nationalism with religious fanaticism brings us back to medieval situations, crusades, Holy Inquisition, religious wars, such as jihad, from the worst periods in human history, a completely anachronistic situation, but seriously dangerous when added to the geopolitical interests of countries.

This is where laws and compromises cease to exist, here we face fanaticism, religious dogmatism, terrorism in the name of every god used to serve other interests.

I recognize that both capitalism and colonialism have historical and timeless shortcomings, but these shortcomings are being brought to bear by the institutions.

But no one can solve problems of theocratic conceptions with any kind of logic.

The religious element is not an element to be negotiated.

This is why it can be a disastrous factor in shaping compromising solutions.

It is therefore a crime against humanity to exploit religion as a means of political pressure or negotiation.

So in relation of problems of modern society that include the need to adapt and addressing new forms of challenges, such as climate change, migration, refugees, unemployment, corona virus , the effects of the spread of social networks and technology, energy another problem  is added. the anachronistic consequences of the clash of cultures.

This conflict has great peculiarities because it is combined with problems such as racism, terrorism, the integration of religious and ethnic minorities in the environment of States with different cultural histories that include different legal and social infrastructure.

Meeting these challenges has proved more difficult than the international community expected it to be.

For me, the biggest challenges will be the populism in matters of religion and democracy., These challenges consist of difficulty to adopt compliance to rules of international institutions   and dealing with health crisis in the short term.

I believe that the control of the shortcomings of capitalism will eventually be addressed bas it has the characteristic of self-adaptation if the institutions will be kept under international control.

This is the only optimistic element I can count on, to hope for.

Finally, as an optimistic person, I cannot fail to mention my hope in the survival instinct of human nature.

Με τον αντίκτυπο που έχουν στην ανθρωπότητα τα πρόσφατα γεγονότα, που κατά την γνώμη μου θα έχουν σοβαρές, αν όχι καταιγιστικές επιπτώσεις, προσπαθώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα.

Συνειδητοποιώ ότι για να έχω την παραμικρή δυνατότητα να  προσεγγίσω την πραγματικότητα, είμαι αναγκασμένος να ξεφύγω από τα δεσμά των όποιων προκαταλήψεων που η κοινωνία και το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησα και ολοκληρώνω σταδιακά την ζωή μου.

Είναι ανάγκη να ανυψώσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να παρατηρήσω, από ψιλά, τα γεγονότα , και τις συνέπειες,  βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες, που διαμορφώνουν το περιβάλλον γύρω μου.

Παρόλο ότι από την φύση μου είμαι αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να πω ότι αυτά που παρατήρησα με βοήθησαν να διατηρήσω την αισιοδοξία μου.

‘Είδα την αγωνία της ανθρωπότητας για την καταστροφή που ένας μονοκύτταρος μεταλλασσόμενος οργανισμός, ένας ιός, μπορεί να προκαλέσει  απώλειας ζωής αντίστοιχης εκείνης  των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Παρατηρώ τις συγκρούσεις   πολιτισμών με την χειρότερη μορφή του, την τρομοκρατία.

Παρατηρώ τις Εθνικές αλλά και τις οικονομικές συγκρούσεις με υπόβαθρο τις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις  που παίρνουν την μορφή, άλλοτε της μυθικής Λερναίας Ύδρας, και άλλοτε του χαμαιλέοντα.

Παρατηρώ την σταδιακή απαξίωση παραδοσιακών αξιών και θεσμών όπως η ελευθερία, η ανεξαρτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που χρειάστηκαν αιώνες να καταξιωθούν.

Αυτές οι αξίες συχνά θυσιάζονται στον βωμό των σκοπιμοτήτων, είτε  παίρνουν την μορφή εθνικιστικών επιδιώξεων και οικονομικών συμφερόντων.

Ακόμα και οι θρησκείες που αποτελούν διαχρονικά ενστικτώδεις αναζητήσεις του ανθρώπινου γένους που τονίζουν τις βαθύτερες ανάγκες του, καταλήγουν να γίνουν έδαφος αντιπαραθέσεων.

Οι πολιτικο-οικονομικές αντιπαραθέσεις που  λειτουργούν  τόσο σε περιβάλλον εσωτερικής  αλλά και εξωτερικής διαχείρισης, εκφυλίζονται και αυτές στον βωμό του λαϊκισμού για τον έλεγχο της εξουσίας.

Είχα πιστέψει  στην βασική αρχή της δημοκρατίας που οι πρόγονοί, μου για πρώτη φορά υπέδειξαν στη ανθρωπότητα, απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής.

Ακόμα  και αυτά, μετά από περιόδους, ξεχάστηκαν και ξαναεμφανίστηκαν την περίοδο της Αναγέννησης, αργότερα,  πέρασαν από τους κλυδωνισμούς εθνικών και ταξικών ανακατατάξεων, όμως δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν σε βαθμό να επιτευχθεί μία ισορροπία, ταξική εσωτερικά η διεθνής μεταξύ λαών.

Οι θεσμοί που με μεγάλες θυσίες και κόπο δημιουργήθηκαν δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, δεν μπόρεσαν να επιβληθούν στους Εθνικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, ο κόσμος δεν μπόρεσε να ισορροπήσει.

Προσωπικά η ελπίδα μου έχει στραφεί στο πείραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης  προσβλέποντας να λειτουργήσει σαν το πρότυπο για την αντιμετώπιση των εθνικών ανταγωνισμών που επέφεραν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Δυστυχώς και αυτός ο θεσμός δεν μπόρεσε να  ξεπεράσει τα εγγενή προβλήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Δεν μπόρεσε να ξεπεράσει  βασικά προβλήματα οικονομικών και εθνικών ανταγωνισμών.

Η φύση του καπιταλισμού επιτρέπει την ανάπτυξη της οικονομίας με βάση την βιομηχανία  εξοπλισμών που προσφέρονται ανεξέλεγκτα στην διεθνή αγορά σε εχθρούς και συμμάχους που όταν το θέμα υπογραμμίζεται, η απάντηση είναι : Μα αυτό είναι θέμα Μπίζνες!

Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκισμού μας έφερε σε οδυνηρά και απογοητευτικά αποτελέσματα όπως η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Όμως μεγάλα προβλήματα συμβαίνουν και στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Για πρώτη φορά η ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το κίνδυνο κατάρρευσης της Δημοκρατίας λόγο ενός  λαϊκιστή ηγέτη που απειλεί να γκρεμίσει τους θεσμούς της μεγαλύτερης Δημοκρατίας. Συναλλάσσεται  με φίλους και εχθρούς με βάση προσωπικά και συμφεροντολογικά κριτήρια βρίσκοντας έδαφος σε πιο προσφιλή στον αυταρχικό χαρακτήρα του άτομα  με παρόμοια ιδιοσυγκρασία όπως ο Πούτινγκ και ο Ερντογκαν.

Η συμπεριφορά αυτή ξεπερνά τα όρια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας και εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την Αμερική και την ανθρωπότητα.

Τελικά φτάνω στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης η οποία έχει ξεκινήσει από καιρό, αλλά προσλαμβάνει καινούργιες διαστάσεις με την προσπάθεια της Τουρκίας να αναλάβει θέση ηγέτη του Ισλαμικού κόσμου και ανακτήσει την χαμένη αίγλη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εδώ ξεπερνάμε τα όρια των εθνικών ανταγωνισμών και συμφερόντων.

Εδώ υπεισέρχονται παράμετροι θρησκευτικού φανατισμού που γίνονται   όργανο εκμετάλλευσης για την επίτευξη Εθνικιστικών συμφερόντων .

Η ανάμιξη εθνικισμού και θρησκευτικού φανατισμού μας φέρνει πίσω σε μεσαιωνικές καταστάσεις, σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, θρησκευτικών πολέμων,  από τις χειρότερες  περιόδους της Ανθρώπινης ιστορίας, τελείως αναχρονιστική κατάσταση, αλλά σοβαρά επικίνδυνη όταν προστίθεται στα γεωπολιτικά συμφέροντα  των κρατών.

Εδώ παύουν να υπάρχουν νόμοι και συμβιβασμοί, εδώ αντιμετωπίζουμε τον φανατισμό, τον θρησκευτικό δογματισμό, την τρομοκρατία στο όνομα του κάθε θεού που χρησιμοποιούνται  για την εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων.

Αναγνωρίζω ότι και ο καπιταλισμός και η αποικιοκρατία έχουν ιστορικά και διαχρονικά μειονεκτήματα αλλά αυτά τα μειονεκτήματα έρχονται να εξομαλύνουν οι θεσμοί.

Όμως κανένας δεν μπορεί να λύσει προβλήματα θεοκρατικών αντιλήψεων με κανενός είδους λογικής. Το θρησκευτικό στοιχείο δεν είναι στοιχείο προς διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα καταστροφικό συντελεστή στην διαμόρφωση λύσεων.

Αποτελεί λοιπόν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η εκμετάλλευση της θρησκείας σαν μέσο πολιτικής πίεσης η και διαπραγμάτευσης.

Μέσα λοιπόν στους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας που περιλαμβάνουν την ανάγκη προσαρμογής και αντιμετώπισης νέας μορφής προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή, η μετανάστευση , το προσφυγικό, οι ανεργία, ο κορωνοιός, οι επιπτώσεις της εξάπλωσης των κοινωνικών δικτύων  και της τεχνολογίας, η ενέργεια, προστίθεται και ο αναχρονιστική σύγκρουση των πολιτισμών.

Αυτή η σύγκρουση έχει πολύ μεγάλες ιδιαιτερότητες γιατί συνδυάζεται με προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η ένταξη θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων σε περιβάλλον Κρατών με διαφορετική πολιτισμική ιστορία που περιλαμβάνουν διαφορετική  νομική και κοινωνική υποδομή.

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων αποδεικνύεται δυσκολότερη από ότι περίμενε η διεθνής κοινότητα ότι θα είναι.

Για εμένα τα μεγαλύτερα προβλήματα θα είναι ο λαϊκισμός στα θέματα θρησκείας και δημοκρατίας  όσον αφορά την υιοθέτηση των θεσμών μακροπρόθεσμα και  και η υγειονομική κρίση βραχυπρόθεσμα.

Ο έλεγχος των μειονεκτημάτων του καπιταλισμού πιστεύω ότι θα αντιμετωπιστεί γιατί έχει το χαρακτηριστικό του αυτοπεριορισμού εφόσον διατηρηθούν οι θεσμοί κάτω από τον έλεγχο διεθνούς ελέγχου.

Αυτό είναι το μόνο αισιόδοξο στοιχείο στο οποίο βασίζομαι για να ελπίζω.

Τέλος σαν αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην ελπίδα μου στο ένστικτο επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης.

In the previous chapter we focused on Turkey’s perception of Greece.

To obtain a full picture, it is imperative to examine how Greeks lived under Ottomans and get closer to the Ottoman mentality, appreciate the cultural differences, and review all practices instigated by the Ottoman state.

These differences and practices did not help the Ottoman Empire to integrate, to an acceptable degree, sections of ethnic minorities that were part of their acquisitions.

On the contrary this explains how some Turkish Muslim populations were created?

Also how was the Hellenism of the Diaspora created?

The Turks are proud that they never forcefully attracted indigenous populations to Islam. Nothing more untrue.

Let us observe, then, how Greek society functioned shortly before the revolution of 1821.

Period before the 1821 revolution

In a court of law, a Muslim’s word was always accepted over that of a Christian, although disputes between Christians were generally settled in courts under the control of their own millet.

A Christian could not marry a Muslim woman, and there was a strict prohibition against renouncing Islam.

Those Christians who had embraced Islam and then reverted to Christianity were, until well into the 19th century, punished by death. Those “neomartyrs”, however, helped sustain the faith of the Orthodox populations during the centuries of Ottoman rule.

‘Subordinate to tax’

The administration of Greece was based on the principle of ‘Subordinate to Tax’.

This tax was a continuation of the tax system originally applied by the Seljuk Turks who essentially imposed, among other things, two additional taxes on the non-Muslim population conquered, the cizye or capital tax and the harac.

The cizye or capital tax

This tax was paid every year by non-Muslims,

The collectors always showed an excessive zeal, as the. their remuneration depended on the amount they would contribute to the sultan’s treasury.

The capital tax was the price paid by the «infidels» according to the holy law in order to secure their lives and permission to live in the territory of Islam, maintaining their religion under the  protection of the state.

Women, children, clergy and the disabled and those employed in the civil service were excluded from this payment.

Of course, any non-Muslim could avoid this tax if they would convert to   Islam.

The harac

The harac was based on the principle of the Coran and its payment symbolized the submission of the infidels by redeeming the tolerance of the state.

As a basic regular tax, it served dual purpose.

On one hand it was taxation on land (haraci muvazzaf) and on the other it was income tax (haraci mukaseme). The first was a fixed annual tax that was related to the land and not production. In other words, it was like property land tax. The various names found in the Ottoman archives, ispence, resm-i cift, resm-i bennak, resm-i mucerred, are different names for this land tax, known as harac-i muvazzaf. In essence, this is a tax paid by Greeks in exchange for the possession and cultivation of public land, not for the ownership of this land.

Extraordinary or occasional taxes.

The next big category is the extraordinary taxes, which include fines.

These were imposed to deal with various emergencies, such as the growing demands of administrative bodies, the repair of fortifications, the maintenance of roads and bridges, the purchase of ammunition of the army and fleet, even the feeding of horses.

Extraordinary taxes were extremely high, some of them were even difficult to classify in a special category.

The responsibility for collection was passed to the Greek «Kotzabases» who finally got rich from this process. Kotzabases was the Greek word to classify local middle- and higher-class citizens.

The collection was made by the Greek Kotzabasids, on behalf of the Pashas, who eventually also became rich from this process. This was also a process of redemption and corruption and blackmail of the enslaved Greeks.

It is worth noting that the presence of Turks in Greece and their behavior varied by region.

Also, the duration of the Turkish occupation was different by region and therefore the Turkish behavior varied. Especially in areas that Venetian occupation pre-existed, such as Crete, Peloponnese, Dodecanese, and Cyclades.

But also, other regions such as Epirus, Macedonia, Thrace even Asia Minor etc. that had a different mix of populations of different ethnicities that imposed variations in the application of Turkish methods of administration. Especially in areas of Venetian occupation, the Greeks preferred the Turkish occupation to the Venetian one, which was often considered liberating. Many people did not realize that the time of occupation of specific areas of Greece was extremely limited even less than 100 years, for example the Peloponnese from which the Greek revolution began.

Islamization by imposing tax to infidels.

The benefits given to Muslims, whether tax, judicial, social, etc., served as an incentive for many local populations to convert to Islam, and to escape the ‘stigma’ of second-class citizenship, as well as mixed marriages among Christians and Muslims obliged   the children to become Muslims.

Violent Islamization.

Finally, let us not forget the violent Islamization that took place with the forceful grabbing of children.

The most serious disability to which Christians were subject, until the practice died out toward the end of the 17th century, was the Janissary  levy (paidomazoma). Christian families in the Balkans  were required, at irregular intervals, to deliver to the Ottoman authorities a given proportion of their most intelligent and handsome male children to serve, after being forcibly converted to Islam, as elite troops or civil servants. Inevitably, the levy was much feared, but those who were conscripted frequently rose to high office and were sometimes able to help their relatives or their native villages. There is evidence that some Muslim families sought to pass off their children as Christian in the hope that they would be included in the levy and would thus be able to better their prospects. Under such pressures there were numerous instances of Christian conversion to Islam on both an individual and a mass basis; such conversions were particularly prevalent in the 17th century. The conversions were often only nominal, however, and these crypto-Christians secretly practiced the rituals of their former faith.

Eventually, the Ottoman Empire remained a deeply medieval theocratic state with an unjust tax system and the direct involvement of all state officials in the Ottoman hierarchy.

This state not only did not inspire confidence to its citizens, on the contrary it aroused suspicion and led to introversion and withering of the rural economy.

The inhabitants of the cities lived in relatively better conditions, since the Ottomans had left the trade sector to their non-Muslim citizens.

In any case, the practice of tax treatment of citizens according to their religion, a truly unique phenomenon in history, led to the demographic change of the Balkans, with a dramatic decrease in the Christian population and a corresponding increase in the number of Muslims.

The role of the «Kotzabasis» (Local Greek elit) during the Ottoman Empire.

The Turkish administration allowed the Greek elit to become tax collectors who in collaboration with the Pashas exploited the locals to the extent that the Christians often asked the Turks to protect them from their arbitrariness. ,

Some «Kotzabasis» were not just collaborators with the Turks but turned to tyrants of the Greeks. They dressed in Turkish furs, behaved like Turks to emphasize their power and looked down on the illiterate poor people, who angrily called them «Christian Turks», their job was to collect taxes and impose order, in whatever way they saw fit …

National groups and different casts within Greece and Asia Minor during Ottoman occupation

At this point it is worth mentioning how Turkey viewed the national groups and how it registered the corresponding population groups. For Turkey there were no national groups, there were only religion and language groups.

The Greek-speaking populations was the largest ethnic group which  was scattered among present-day Greece and Bulgaria, mainly on the shores of the Black Sea (Eastern Romulia) and even in the urban populations of Romania and in Belgrade, Vlachia, Moldavia, Eastern Thrace  and many areas within Asia Minor such as Izmir (Gaur Ismir). , the areas of Trabzon (Pontian Hellenism where many ‘crypto-Christians’ were created) and the Aegean islands.

Where sea, ship and trade, urban Greek populations were created.

Arvanites, Vlachs etc.

Greek-speakers were not only Greek Christians but also some Albanian Christians (Arvanites) who from time to time had descended to areas of Southern Greece, but also Vlachs and Slavs who had descended after 600 AD in the entire Balkan Peninsula. Finally, there were Turkish-speaking Greeks such as the ‘Karamanlides’ in Asia Minor.

The voluntary delivery of Moria to the Turks .

In 1714, the local Greek leaders of Moria decided to shake off the brutal Venetian occupation and offer their place to the Ottomans.

They called Topal Pasha of Thebes and let him enter the Peloponnese with his army.

Morias became a Turkish province within 100 days. Their move was duly appreciated by the Turks, who reciprocated by granting them privileges. However, the prominent people did not consider the reaction of the people, who were not willing to welcome the Turkish yoke and, in some cases, put up strong resistance.

The Turks took hostages in Istanbul, members of the families of the nobles, so that their families could keep the people calm.

This tactic was a double-edged sword because the Ottoman Empire never succeeded in integrating the Greek population into the Ottoman Empire. Apart from economic misery, the Greeks suffered other forms of misery such as children grabbing, forced Islamization and other forms of suppression created groups with independence tendencies such as the «Kleftes» and Armatoli.

The same did not happen with the Greeks of Asia Minor where there were no conditions for the development of armed resistance, on the contrary Asia Minor became an escape area for the armed revolutionaries. Asia minor was where a special cast of Greeks  The Phanariotes maintained a very important position  in Ottoman Empire and played a very special role among the Patriarch the Greek Merchants who created Greek merchant  communities or paroikies through much of central Europe, on the Mediterranean coast, in southern Russia, and even as far away as India.

Armed action of the people of Greece, “Kleftes” and Armatoli

As the Ottoman Turks extended their rule in the Balkan Peninsula, they had to face various uprisings by groups of Greeks who continued the tradition of Byzantine warriors.

Armed Greeks during the Turkish occupation were the «Kleftes». «Kleftes» lived in the countryside and had their hideouts in remote inaccessible places.

They were organized in small groups, each with its own captain and its own flag. A key feature of the «Kleftes» was the hostility they felt towards the Turks and power in general, an element that made them dear to the people. Thus, the Kleftes became a symbol of the resistance of the suppressed Greeks against the conquerors.

To confront the Kleftes and restore security in the countryside, the Ottoman Turks used other armed Greeks, former Kleftes, the Armatoli.

However, the Armatoli, although they were auxiliary troops of the Turks, usually Armatoloi collaborated with the Kleftes. Thus, the phenomenon was common, especially during the last centuries of the Ottoman Empire, many Armatoloi left their positions and joined the ranks of Kleftes.

The first leaders of the Greek Revolution, such as Theodoros Kolokotronis and others, came from the Thieves and Armatoli. Groups

Some of them acquired military training and experience in the English and French army and came back to Peloponnese via Ionian Islands.

The factors that created tendencies for independence.[U1] 

Another important factor in creating a trend for Greek independence was the Navigation developed by the island population that allowed the Greeks to dominate trade, and the transport of goods from the Ionian sea, through the Aegean to Black Sea and Danube countries, while giving young Greeks the opportunity to attend European Universities and to be inspired by the principles of the French Revolution.

Finally, Navigation gave the know-how and the financial capability to Greece to develop its own shipyards, which in addition to merchant fleet also enabled Greece to build its own navy.

Finally, the Hellenism that spread  abroad, in places such as Vienna, Russia, Danube countries, but also to the rest of Europe, created conditions for the awakening of the rest of the Hellenism to shake off the Turkish yoke.

We observe the creation of conditions and parameters that began to play a role, the elit of Hellenism abroad, the Shipowners and merchants who saw liberation as a necessary development, the people who did not want to replace Venetian rule with Turkish rule, the already rebellious groups under the names «Kletes» and «Armatoloi» but even the «Kotzabasids» ( members of Greek elit, privileged by the Turks) who could not but follow the revolutionary tendencies of the common people and the Clergy.

“Friendly Society” (Philiki Etairia)

From the Hellenism of the “Diaspora”, a new organization   was created under the name “Friendly Society». This group was founded   in Odessa, the Russian port of the Black Sea, on September 14, 1814. Its founders were people engaged in trade in Russia.

The “Friendly Society” was soon strengthened with the participation of members and associates from groups of Greeks from the Danube countries and the Principalities (hegemonies) that were created mainly in the regions of Vlachia and Moldavia.

The “Phanariotes” also played a special role in the spread of the “Friendly Society”

It should be noted that because of the way in which Turkey used “Phanariots” it inadvertently strengthened  Hellenism of the Danube regions, an example being the fact that Turkey placed Phanariotes as Hegemons in the Tax subjugated Ottoman provinces of Vlachia and Moldavia.

The hegemonic throne of Moldavia was then given to Nikolaos Mavrokordatos, son of the “Great Interpreter: (Official Interpreter) of the “Gate”: Alexander Mavrokordatos of “in secret” civil servants of the Ottoman state

From 1711 the Phanariotes will keep under their constant control the throne of Moldavia and from 1716 of Vlachia.

At the beginning of 1820, the society approached Ioannis Kapodistrias, Minister of Foreign Affairs of Russia, and offered him the leadership of the group Friendly Society.

When he refused, they offered the leadership to Alexander Ypsilantis, who had successfully served in the Russian army as well as he as a member of the Fanariotis that served as a Hygemon of the Principalities.

Ypsilantis, who admired Rigas Velestinlis and his ideas, sought cooperation with the other Balkan peoples. He addressed the Serbs and the Vlachs but his efforts did not succeed.

But at the beginning of 1821 there were better conditions for the outbreak of the Greek revolution in the northern Balkans and specifically in the Danube Hegemonies because it was ruled by Phanariote Hegemons and the Turkish army was forbidden to station in the area.

The revolution broke out on February 22, 1821 when Ypsilantis crossed the Pruthos river and entered the Danube Hegemonies.

In 1819, most of the nobles of the Peloponnese and the Aegean islands and several chiefs were initiated into the «Friendly Society». The following year its members exceeded 3,000.

This successful course of the Friendly Society was largely because they cultivated the idea that their movement was supported by Russia and that they had the blessing of the Patriarch. For the Turks, the Friendly Society was naturally an illegal organization against the state.

 Rigas Velestinlis

Among the most important personalities who influenced the Greek element, both the popular masses and the elites of the Hellenism of  “Diaspora”, was Rigas Velestinlis, who was mentioned above.

Rigas Feraios «the most heroic representative of the tradition of the Greek revolutionary Enlightenment» and «leader of an early rise even a pan- Balkan movement with continuous  presence, since 1790 not only in the national but also in the spiritual events of the time and with the slogan «Whoever thinks freely, thinks well» expressed the «spirit of rebellion» par excellence

In contrast to Adamantios Korais, the «man of the office», who stood far from social action and the popular masses who faced historical developments as a teacher and not as a political being, On the other side Rigas, the founder of the first secret liberation organization, «became a real leader» speaking to the soul of the simple people passing across the message of French revolution introducing real love for freedom and democracy as compared to authoritarian rule.

Together with Adamantios Korais,  they consisted the  Cornerstones of the Greek Enlightenment, even from two different points of view, gave the cultural breath to the enslaved Hellenism.

One of Rigas most important works was the “Thourios” (a poem) of Rigas which was sung to the accompaniment of musical instruments, mainly the flute that inspired the mountain Greeks and the other Balkan nationalities.

In Free translation to understand how Rigas inspired Greece and the Balkans.

How long shall we live in the straits,

alone like lions, in the mountains

in caves to live in hide.

Waiting to depart from this world, in bitter slavery.

To lose brothers, your Homeland and Parents, our friends, our children, and all our relatives.

It is better to live an hour in freedom than forty years in slavery and imprisonment.

What good comes out of living in slavery,

It feels like being thrown into the fire every hour.

Rich or poor, Master even if you stand,

The tyrant unjustly will make you lose.

The 1780s were crucial for shaping Rigas’s ideological orientation. His ideas matured under the influence of the French revolution philosophical tendencies, which dominated the late Phanariotic   education. In this spiritual environment, Rigas seems to have been particularly associated with the most radical representative of the Hellenic and Balkan Enlightenment.

The tragic end of Rigas

In addition to «Thourios» poem of Rigas printed in Corfu by a collaborator of Rigas, additional written revolutionary material was being prepared.

In December of the same year, three boxes of the revolutionary material were confiscated in Trieste, which had a recipient trusted by Rigas and a member of the company, and the material finally reached the hands of the police. So when Rigas arrived in Trieste unsuspecting, he was arrested. He was interrogated and then handcuffed and sent to Vienna. In the meantime, the Austrian government notified the Turkish government and after an exchange of documents, Rigas and his comrades surrendered to the Turks and were taken to Belgrade, where he was tortured and killed on June 24, 1798.


Another way of looking at the coming celebration.


During the year 2021, Greece celebrates the 200th anniversary of the revolution of 1821, after 400 years of slavery under the yoke of the Ottomans and the Venetians.Greece is preparing to wear its festive clothes while tensions between Greece and Turkey are escalating underlining the fact that this conflict continues and will continue indefinitely.

Greece and the Balkans continue to experience the remnants of the wider national upheavals that the rest of Europe has outgrown in recent centuries.The reasons are varied, one of which is religion but also other ethnological and geopolitical characteristics and interests between the West and the East.

This note focuses exclusively on the elements of the Greek-Turkish conflict and even more specifically on the characteristics of the revolution and its effects on the formation of modern Greece. and the newly formed state relations with Turkey and the rest of the international community.

The first element that must be understood is Turkey’s perception of Greece.

For Turkey, Greece was part of the Ottoman Empire living under conditions of equality with the other ethnic groups, that ensured freedom of economic activity and religious independence, ie secularism and the possibility of economic growth, while Greece was used as a tool for the distraction of the Ottoman Empire.

Under these circumstances the various ethnic communities, according to Turkish allegations, coexisted peacefully and in many cases were also favored towards the Greek population under a favorable tax regime. Nothing more untrue!

These conditions were disturbed by the National Revolutions, which, at the same time with the awakening, were instigated by the West, including Russia, which also wanted the dissolution of the Ottoman Empire.

The Turkish barbarity is denied by the Turks who counter argue the medieval barbarity of the West that existed at the same time, see period of Inquisition , Venetian rule, crusades, etc., despite the fact that the west had already entered the Renaissance period , in which the Ottoman Empire did not participate neither experienced the effects of two social and liberating revolutions namely the American and French .

Therefore, Turkey’s reaction to the Greek revolution, such as the massacres in Chios but also the genocide of Greeks, Armenians and Assyrians, the Turks justify as normal reactions to the aggressive actions of the respective ethnic groups that sought to expel the Turks from their country.

In short, the Turks regard the Ottomans as the natural successors of the Roman and Byzantine Empires, which they regard as real tyrants and oppressors of the indigenous peoples who should regard the Turks, essentially, as liberators.

Especially for Greece, it is considered the most important instrument of the West that is expanding, to the detriment of Turkey, for the last 300 years, extending to the revolution and the subsequent Balkan wars when Greeks carried out purges of indigenous Muslim populations.

The Turks were unaware of, or unable to comprehend, the effects of cultural differences and the influence of basic tactics, such as the Islamization of populations that, combined with coordinated demographic intervention attempting to change population ratios cannot but provoke independence movements.

In short, the Turks see any liberation or revolutionary movement as a terrorist activity against the state.

But the 18rh century was the century that produced many romantic revolutionary movements that laid the foundation of the end of autocratic monarchic ruling of nations.

The most important movements were the American and the French revolutions that also produced constitutions.

At the same time, the Turks, due to their militaristic and religious tradition, were not able to realize some of the values and possibilities of specific cultural, political, commercial and administrative practices that did not allow them to absorb non Muslim groups of peoples they conquered and ruled as subjects.

High Gate had difficulty understanding the national liberation character of the Greek revolution.

The Sultan was particularly outraged by the fact that «Rum Millet» rebelled despite the privileges it enjoyed.

The idea of national identity did not exist in Ottoman political vocabulary. In the decrees of Sultan Mahmut II, but also in the relevant narratives, we see a strong certainty that Russia instigated the millet of Rums on the basis of the common religion, as well as we see his surprise at the determination and persistence of the revolutionaries.

Characteristic is the disgust of MahmutII: «The persistence of the Rums for the sake of their… ‘false’ religion must become an example [to Muslims].»

In general, as we have said, the «national» interpretation was slow to enter the arsenal of Ottoman analysis.

The High Gate gradually moves from the traditional interpretation that the revolution was carried out by the enemies of Islam, to the recognition that the Rums were a separate «millet» – a nation, as if all enslaved nations sought independence; in other words, there were millet-nations in the empire, which challenged the political sovereignty of the Muslims.

Here it is important to note that there were no Turks but only Muslims, while, on the contrary, there were Rums as well as Albanians. and others.

This shift from religion to nation in relation to non-Muslim Ottoman nationals also shows the shift in the meaning of the concept of millet from religious to national, which is visible at this time. This, of course, does not mean that the emphasis ceases to be emphasize the role of religion: e.g. A relevant text states that the Russians helped the Rums because they have the same religion, the «evil» Rums attack the (Muslim) believers, the massacre of the Ottomans in Tripoli is due to the sins of the Muslims, etc. Let us not forget that we are talking about a highly transitional period, in which the axes that defined reality for an Ottoman Muslim (political and religious superiority over non-Muslims) had begun to change

3Kouzos Hector, Anastasios J Mahmouridis και 1 ακόμη2 κοινοποιήσειςΜου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποίηση


3Kouzos Hector, Anastasios J Mahmouridis και 1 ακόμη2 κοινοποιήσειςΜου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποίηση



An attempt to analyse the total environment and events that have raised hostile activity between  Turkey and Greece the last years specially during the war n Syria.


It is a generally accepted, that every country is justified to protect its own interests.

This statement is widely used because it sounds just and credible.

For example, it is used by USA regarding Israel’s right to defend its country against rockets and bombs launched from Palestinians, killing innocent Israelis, but is also used by Palestinians who claim their right to defend their land.

So, this generic statement needs to be used carefully taking into consideration how the right of each country can be perceived by the international community which implies, that such statement should receive some international recognition. The same is true for international agreements and treaties.

International agreements for the determination of maritime boundaries includes bilateral agreements for EEZ which is a way define limits for economic exploitation of the sea and “sea beds”.

For this reason, an international set of rules has been devised and agreed my most countries. This set of rules constitutes the international law for the sea which provides that all islands have their own EEZ that can reach 200miles in open sea.

The law has been signed by 132 countries under UN supervision during the eighties.

This agreement has not been signed by a small number of countries, yet this is binding under International law.

The law exists and if a mutual agreement between two countries cannot be reached then the countries may, if they both agree, to resolve the issue in an international court of justice. UN is not an organization to implement or enforce the law.

For the history, President Reagan declared USA EEZ, in agreement with Cuba and Bahamas, based on “equal distances”, hence, USA did not enclose these islands within the 200 miles of EEZ limit, as Turkey is trying to do in Cyprus and the Greek islands.


If Turkey were to implement EEZ the way they propose, Turkey would end up having boarders with Italy and Libya totally disregarding Greece, while at the same time would to destroy plans for Eastern Mediterranean pipeline that  will be an alternative route to supply Europe that will not be depending on Turkey and Russia.

The four countries that did not vote International law, in April 1982, were, USA, Israel, Venezuela and Turkey.

The reason why USA did not vote, despite the fact they had already implemented EEZ in agreement with Cuba and Bahamas, was that the law provides that all resources outside defined EEZ, in the open sea,  are common property, inheritance for all  the world to be shared by all, while USA insisted on the principle, “first found first served”.

Israel, on the other hand, had no objection on the law but refused to sign when Palestine was included, not overlooking the fact that, subsequently, Israel declared its own EZZ, disregarding everybody else.

Venezuela objected because, similarly with Turkey, had too many foreign Islands Infront of its mainland. Yet Venezuela, eventually, accepted the fact and gave up half of its originally  claimed EEZ, it did not follow what Turkey is trying to do, demanding the extension of its own EEZ depriving part of EEZ from to the Islands which will be encircled by Turkey with unpredictable consequences.

Turkey behaves like China, while US is maintaining double standards. It accuses China for violating EEZ in China Sea, in five cases and it does nothing in the case of Turkey, which is doing the same with Greece and Cyprus.

USA is keeping double standards, because Turkey has important geopolitical value within NATO and Middle East in spite Turkey’s complaints for the opposite.

Greece cannot defend itself against Turkish demands with no support from, at least, one major power.

Hence, Turkey is using its geopolitical position and size to gain as much as possible.


Turkey is playing its geopolitical power game in two fronts, in Middle East which is a matter of survival for Turkey, due mainly to Kurdistan which, if created, will present major risk for Turkey and secondly in Aegean and Mediterranean Sea.

For the first case, Kurdistan has remained an unresolved issue since the First World War.

Kurdistan consist a real threat for Turkey which is trying to become the leader within the Islamic world. Unfortunately, Turkey has not managed to properly integrate the Kurds residing within Turkey, hence the creation of Kurdistan will certainly provoke a real uprising from major Kurdish populations in East Turkey.

The second front which presents a problem for Turkey is Greece and Cyprus which stand as an obstacle for the re visionary plans of Turkey which dreams to play a major international role establishing a new Ottoman Empire expanding its influence in the Balkans and Mediterranean Sea, including North Africa. Such plans inevitably come in conflict with Europe, USA, Egypt , Greece and Israel as far as their interests  for Energy resources and other Geopolitical opportunities.

The awakening plans for Turkey started during 1973, when the Greek Junta of Colonels announced the discovery of oil in Thasos Island in North Aegean Sea overselling the story that this discovery will bring millions of oil barrels to Greece.


Since 1973, Turkey started its activity with air violations over Greek Islands questioning the sovereignty of some of the Greek islands, attempting to establish gray zones in Aegean, as well as questioning the rights of the islands to have their own EEZ including Crete, Rhodes and Kastelorizo Island complex.

air violations.jpg




A peaceful uprising against the president of Syria almost ten years ago turned into a full-scale civil war. The conflict has left more than 360,000 people dead, devastated cities and refugees drawn in other countries. As well as causing hundreds of thousands of deaths, the war has left 1.5 million people with permanent disabilities, including 86,000 who have lost limbs.

the syrian victims.jpg

At least 6.2 million Syrians are internally displaced, while another 5.7 million have fled abroad.

In March 2011, pro-democracy demonstrations erupted in the southern city of Deraa, inspired by the «Arab Spring» in neighboring countries.

democratic revolt in March 2011.jpg

This led to a general uprising of Syrian rebels against the Syrian authoritarian administration. This gave the opportunity to Kurdish population within Syria to join Syrian opposition to government. At the same time extreme Islamic terrorist formed the state of ISIS which became the target for USA

When the government used deadly force to crush the dissent, protests demanding the president’s resignation civil uprising erupted nationwide.


The violence rapidly escalated and the country descended into civil war

The government’s key supporters have been Russia and Iran, while Turkey, Western powers and several Gulf Arab states have backed the opposition.

Russia – which already had military bases in Syria – launched an air campaign in support of Assad in 2015 that has been crucial in turning the tide of the war in the government’s favor.


The Russian military says its strikes only target «terrorists» but activists say they regularly kill mainstream rebels and civilians.

Hundreds of people were killed in August 2013 after rockets filled with the nerve agent sarin were fired at several suburbs of Damascus. Western powers said it could only have been carried out by Syria’s government, but the government blamed rebel forces.

Facing the prospect of US military intervention, President Assad agreed to the complete removal and destruction of Syria’s chemical weapons arsenal.

Iran is believed to have deployed hundreds of troops and spent billions of dollars to help Assad.

Thousands of Shia Muslim militiamen armed, trained, and financed by Iran – mostly from Lebanon’s Hezbollah movement, but also Iraq, Afghanistan and Yemen – have also fought alongside the Syrian army.

The armed rebellion has evolved significantly since its inception. Secular moderates are now outnumbered by Islamist and jihadists, whose brutal tactics have caused global outrage.

So-called Islamic State has capitalised on the chaos and taken control of large swathes of Syria and Iraq, where it proclaimed the creation of a «caliphate» in June 2014. Its many foreign fighters are involved in a «war within a war» in Syria, battling rebels and rival jihadists from the al-Qaeda-affiliated Nusra Front, as well as government and Kurdish forces.

In September 2014, a US-led coalition launched air strikes inside Syria in an effort to «degrade and ultimately destroy» IS. But the coalition has avoided attacks that might benefit Mr Assad’s forces. Russia began an air campaign targeting «terrorists» in Syria a year later, but opposition activists say its strikes have mostly killed Western-backed rebels and civilians.

In the political arena, opposition groups are also deeply divided, with rival alliances battling for supremacy. The most prominent is the National Coalition for Syrian Revolutionary and Opposition Forces, backed by several Western and Gulf Arab states. However, the exile group has little influence on the ground in Syria and its primacy is rejected by many opponents of Mr Assad.

The US, UK and France initially provided support for what they considered «moderate» rebel groups. But they have prioritized non-lethal assistance since jihadists became the dominant force in the armed opposition.


A US-led global coalition has also carried out air strikes on ISIS militants in Syria since 2014 and helped an alliance of Kurdish and Arab militias called the Syrian Democratic Forces (SDF) capture territory once held by the jihadists in the east.



The alliance supported by US had appeared to be in a strong position until December 2018, when President Donald Trump unexpectedly ordered US troops to start withdrawing from Syria with the territorial defeat of ISIS imminent.

The decision suddenly left the SDF exposed to the threat of an assault by Turkey, which has said it wants to create a «security zone» on the Syrian side of the border to prevent attacks by Kurdish fighters.

The Kurdish population of Syria is that country’s largest ethnic minority, comprising between 7% and 10% of the country’s population according to most sources.


USA has not totally withdrawn keeping an eye on oil resources that they can still control.

Kurdish leaders have urged the Syrian government and Russia to send forces to shield the border and begun talks about the future of their autonomous region. So basically, US gave the Kurds who fought against ISIS back to the Russians and Assad in order to avoid a fight with Turkey.

The 2019 Turkish offensive into north-eastern Syria, code-named Operation Peace Spring by the Turkish Army, was a cross-border military operation conducted by the Turkish military against the SDF and the Syrian Arab Army  (SAA) in Northern Syria.

According to the Turkish President  the operation is intended to expel SDF—viewed as a terrorist organization by Turkey due to its ties with the  (PKK), but considered an ally against ISIS  by US and its allies from the border region, as well as to create a 30 km-deep «safe zone» in Northern Syria where some of the 3.6 million Syrian Refugees in Turkey would resettle.


As the proposed settlement zone is heavily Kurdish demographically, this intention has been criticized as an attempt to force drastic demographic change, a criticism denied by Turkey by saying that it only intended to «correct» the demographics that Turkish officials stated were changed by the SDF. Many are very suspicious of what the Turks call ‘»correction to demographics» Greeks have significant experience by corrected demographics in Cyprus.

The Turkish operation received mixed responses by the international community    Including condemnations since it was obvious that the Turkish strategy had as main objective the Kurds.

One wonders why Turkey prefers to create a “security zone» on the Syrian side in an area inhabited by Kurds and not in the area that ISIS has been present.

It is obvious, Turkey is aiming to exterminate the Kurdish population while at the same time relocate Syrian war refugees that will be under Turkish control and secure funding from Europe and possibly USA.

 While originally acknowledging Turkey’s «right to defend itself», on 15 October, Russia hardened its position against the operation and deployed troops.

Ten European nations and Canada imposed an arms embargo on Turkey, while the U.S. imposed sanctions on Turkish ministries and senior government officials in response to the offensive in Syria.

Likewise, Trump’s sudden pullout of US forces in Syria was also criticized by journalists as a «serious betrayal to the Kurds» as well as a «catastrophic blow to US credibility as an ally and Washington’s standing on the world stage», one journalist stating that «this is one of the worst US foreign policy disasters since the Iraq war  On 19 November, the Defense Department inspector general released a report finding that the American withdrawal and subsequent Turkish incursion allowed ISIS to «reconstitute capabilities and resources within Syria and strengthen its ability to plan attacks abroad».

Turkish position with ISIS has also been questioned.

On August 25, 2015, the Turkish newspaper Bugün ran a front-page story, illustrated with video stills, about what it said was the transfer, under the observation of Turkish border guards, of weapon and explosives from Turkey to ISIS through the Akcakale border post. Bugün reported that such transfers were occurring daily and had been going on for two months. In response, a couple of days later offices of Koza İpek Media Group, the owner of the newspaper, were raided by Turkish police.

In October 2015, control of Koza İpek Media Group was seized by the Ankara Chief Public Prosecutor’s Office which then appointed new managers with links to the ruling Justice and Development Party (AKP), and in July 2016 Bugün was closed down on the orders of President Recep Tayyip Erdoğan. Certainly, a strange story.


Saudi Arabia, which is keen to counter Iranian influence, has armed and financed the rebels, as has the kingdom’s Gulf rival, Qatar.


Israel, meanwhile, has been so concerned by what it calls Iran’s «military entrenchment» in Syria and shipments of Iranian weapons to Hezbollah that it has conducted hundreds of air strikes.


By February 2019, some 13 million people were estimated to be in need of humanitarian assistance, including 5.2 million in acute need.

Latest figures end of 2018

significant increase has taken place in Greece since that time

Turkey 3.644.342

Lebanon 948,849

Jordan 671.551

Iraq 252.451

Germany 593,025

Egypt 133,028

Hungary 78,245

Austria 55,550

Greece 61,365 (100,000 by Feb 2020)

Sweden 120,855



The Syrian Civil War is arguably the worst humanitarian crisis since the Second World War, with over a quarter million killed, roughly the same number wounded or missing, and half of Syria’s 22 million population displaced from their homes. But more than that, Syria today is the largest battlefield and generator of Sunni-Shia sectarianism the world has ever seen, with deep implications for the future boundaries of the Middle East and the spread of terrorism.

The government has regained control of Syria’s biggest cities. but large parts of the country are still held by opposition armed groups and the Kurdish-led SDF.

In September 2018, Russia and Turkey brokered a truce to avert an offensive by pro-government forces that the UN had warned would cause a «bloodbath».

Rebels were required to pull their heavy weapons out of a demilitarized zone running along the front line, and jihadists were told to withdraw from it altogether.

In January 2019, the truce deal was put in jeopardy when a jihadist group linked to al-Qaeda, Hayat Tahrir al-Sham, expelled some rebel factions from Idlib and forced others to surrender and recognize a «civil administration» it backed.

The SDF currently controls almost all territory east of the River Euphrates



The main reasons for the conflict

Even recently, under the failure of Turkey to implement its threats to Europe and Greece that it will sent millions of refugees and illegal immigrants to Greece, in a passage to Europe, Mr Erdogan threatens that he will act to stop any effort from anybody playing games in Mediterranean sea to violate Turkey’s interests under international law. He also referred to the EEZ agreement Turkey made with Libya that that totally neglects International law for the Sea

I really wonder what Mr. Erdogan means when he mentions International law since this is the law that Turkey refused to sign and continuously is violating in Greece and Cyprus.

As previously mentioned, the serious conflict between Turkey and Greece originates from 1973 when the Greek Junta of Colonels announced findings of millions of barrels of oil, close to the island of Thasos in North Aegean Sea. This awakened Turkey’s appetite.

This fired claims on limits regarding territorial waters, EEZ, air and sovereign rights on several islands, mostly uninhabited.

The main agreement between Turkey and Greece is based on the Treaty of Lausanne which specifies that all islands in Aegean Sea belong to Greece Except two, Imbros and Tenedos that belong to Turkey.



In fact, the treaty mentions that Turkey does not have the ownership of islands outside the limit of three miles from the coast of Turkey.

Turkey’s argument is that the treaty does not include, in the attached list, all islands by name, this would have been impossible since the number of islands exceeds 2.500 and the rest of the terms of the treaty does not leave any doubt about the ownership.

The second point of conflict is that several islands have been given to Greece by Italy, after the Second World War, which was done under different contractual terms conditions and refer to different maps.

In addition, the International law for the Sea was signed during April 1983, much later than the date of signing of the Treaty of Lausanne.


Turkish claims in Aegean sea and Mediterranean excluding more recent claims erom the recent Libyan agreement neither the current violations in Cyprus EEZ

Greece has refrained from extending its territorial waters from 6 to 12 miles, as it has the right to do, due to Turkey’s threat of “casus Belli” and since, USA has insisted to Greece to refrain for declaring its own EEZ with Cyprus and Egypt, till a solution is found with Turkey. This may never happen but underlines the interest of USA and NATO over all to keep Turkey within the western alliance.

The situation in Cyprus is even worst since Turkey is violating Cyprus EEZ where agreements have already been made with international oil companies for the exploitation of oil and gas resources. Turkey totally disregards the validity of any agreement since, it does not recognize Cyprus as an independent state, in spite the fact that Cyprus is a member of UN and EU.


Cyprus EEZ


The EEZ of Cyprus with Oil companies that have signed agreements with  Cyprus

Both USA and EU have applied sanctions against Turkey for such violations and there is a certainty that these sanctions will be extended.

I display here under an extract of a warning letter addressed to Turkey, issued by EU:

Answer given by Ms Simson
on behalf of the European Commission
In response to Turkey’s drilling activities in the Eastern Mediterranean, the Foreign Affairs Council adopted on 11 November 2019 a framework for restrictive measures that makes it possible to apply a travel ban and asset freeze to individuals or entities responsible for or involved in drilling activities in relation to hydrocarbon exploration and production not authorized by Cyprus in its territorial sea or in its exclusive economic zone or on its continental shelf.
On 12 December 2019, the European Council stated that the Turkey-Libya Memorandum of Understanding on the delimitation of maritime jurisdictions infringes upon the sovereign rights of third states, does not comply with the Law of the Sea and cannot produce any legal consequences for third states.

The Turkish point of view

Having presented the facts as we have experienced, from the International point of view I have always tried to see the situation from the Turkish point of you which, I, must admit, find it difficult to understand and come to some conclusions.


Every body is a Turk

Whenever I suggest that this conflict needs to   be resolved in an amicable manner, I am faced with a brick wall on any arguments for a solution.

Why Turkey does not want to resolve EEZ conflict by agreeing to go to the international court in Hague?

May be, because China went to Hague, over similar issues and lost, may be, because Turkey has not signed the International law for the sea, may be, because Turkey does not believe that Hague is a truly independent organization, but is fully controlled by West which intends to destroy Turkey under a long standing survival battle among Christian and Muslim countries.

These are fundamental reasons for the conflict that Greece cannot contemplate because it is already part of the international community that is acting under the rules of International law, especially as a member of UN and EU. While Turkey appears to be a re visionary power that believes it is the victim of a conspiracy of western nations which is fighting to exterminate Islam worldwide. Turkey is consistently forgetting that it has been in alliance with these nations in NATO for quite a few years.

But even if one needs to think, outside the International law and its organizations, Greece is an “island country” that even if it didn’t have its mainland part, it will still exist. What this would mean, that Turkey could wipe out the entire nation?

Would that mean that Turkey could encircle every island with its mainland EEZ depriving island’s right for existence? Because EEZ defines other rights, in addition to “sea bed” resources, that include energy, fishing, defense etc.


The Turkish EEZ in Aegean and Black Sea


Turkish EEZ in Mediterranean Sea.

Does Turkey intend to acquire frontiers with Italy eliminating Greece from the map?


The map presented from 2011 regarding EEZ limits for Ionian sea and Mediterranean 

If one looks at the map one may appreciate why Turkey fills suffocated encircled by Greek islands. But this does not give Turkey the right to wipe out an island country and its population. Islands exist and according to international law, have their own frontiers and EEZ.


Turkish attempt to brake the Greek EEZ at Kastelorizo island complex. This will also brake the contraction of East Mediterranean pipeline. This will  also effect the EEZ of Crete Rhodes and the rest of the islands of Dodecanese.



This is the project supported by EU, Greece Italy, Cyprus, Israel , Egypt ad USA to provide an alternative route to supply oil and gas to central Europe. Turkey is invited to participate instead of blocking it. This could provide an alternative solution to the total Greek and Turkish conflict.


Does Turkey intend to acquire frontiers with Italy eliminating Greece from the map?

 As another European example, France has a large EEZ not because of its mainland but due to its islands in remote locations.

Finally, the Treaties include a term for the disarmament of the islands, a term that Greece violated since 1938. This according to Turkey consists a serious breach of the agreement.

This is understood, but Greece would be willing to proceed with disarmament if Turkey stops acting in violation of International law and other aggressive actions, such as air and sea frontier violation including encouragement of refugees and Illegal immigrant to enter Greece ranging attacks against Land and sea boarders, with the active participation of Turkish military forces.

So how can we work out a solution, avoiding a war which will inevitably lead to distraction?

Ironically, as long as Turkey keeps stating that firmly intends to defend its own interests under International law and accuses Greece of violating such law, there is hope, it seems that, eventually, Turkey will accept the resolution of such conflicts by going to Hague.

Turkey and Greece would probably have to come to a compromise if they both agree to accept a decision of International court of Hague.  Both Greece and Turkey need to prepare their people for such eventuality.

The most probable area of compromise is Kastellorizo island complex EEZ where EEZ will have to be shared. This probability will be possible on the assumption that there will be a solution on Cyprus and the Turkey will accept to be a part of the effort to join Europe in the construction of East Mediterranean pipeline and abandon the idea of having an EEZ with Libya. No Greek politician dare make such compromise unless this is a court decision.

This decision will make all parties including Europe, USA and Turkey real allies in Eastern Mediterranean.


The Cyprus EEZ

Another, equally important issue is the stagnation of Cyprus situation.

There, Turkey is bluntly violating sovereign rights of a country member of UN and EU, by entering internationally recognized EEZ rights by drill for energy resources. Turkey does not recognize Cyprus as an independent state, because, as it claims, has violated the treaty of Zurich.

Turkey insists that Cyprus and Greece violated their agreement and Cyprus has not any more the status of a country to be part of UN or EU, Turkey is acting as a guarantor under the Zurich agreement.

Turkey overlooks the violation of the treaty that took place by invading Cyprus, under false pretenses, as guarantor.

Turkey, in that matter, disregards three UN resolutions against Turkey for the invasions that led to occupation of half of the island, the occupied territory has not been internationally recognized as autonomous state.

UN has condemned Turkey for two invasions that exceeded its obligation as guarantor since it acted totally on its own with no agreement from the other two guarantor members neither ensured consent from UN.

The situation, now, is to negotiate an agreement that will either accept the creation of an independent confederation of two communities to reunite Cyprus or to split the country in two.

No need to go to details to understand the situation.

The major issue for Turkish Cypriots is to accept that they are a minority, but they can have all minority rights under EU law that fully recognizes equal human and civil rights.

In more details such an agreement will guarantee equal rights in all forms of administration, rights for property, for business, civil service, employment, sharing resources, participation in government, equal opportunities in employment and dharing benefits. The only think they will not have, as a minority, is the right to veto because this is the reason why the previous agreement did not work. We want to exclude a situation where Turkish Cypriots will act as agent of Turkish interests in the island, since we have seen that this will totally nullify any activity in the country.

Failure to accept this solution, North Cyprus (the occupied part of Cyprus) can become either an independent state or become part of Turkey if Turkish Cypriots so wish. What they cannot do is, for Turkey continue to dictate, one way or other, its instructions to Cyprus

I do not see any problem with this type of resolution of the Cyprus problem.

Yet, once more, Turkey is freezing the processes for any agreement keeping Cyprus a hostage with the intention to deprive the island of the status of an independent state.

Turkey has made its move, by its decision to invade the island.

Turkey cannot hold Cyprus as a hostage indefinitely, just to grab the Cypriot EEZ that Cyprus has, as a fully recognized independent country. Even Turkish Cypriots do not like this.

The use of refugees as a weapon by Turkey.

Erdogan is bringing one additional weapon in the conflict to pursue the promotion of Turkey’s interests in both fronts, in Middle East, by the invading Syria and secondly in Aegean Sea with Greece.

The weapon is the use of Syrian refugees and immigrants from other areas who, for many reasons, are trying to infiltrate to Europe.

As mentioned above, Turkey has accumulated a significant number of refugees for which service negotiated financial support from Europe, to maintain such refugees in camps within Turkey.

Nobody objects the right for Turkey to receive financial support for this service to the world, as well as nobody, especially, the parties involved in this dirty civil war, in Syria, to contribute towards this just request.  But Turkey is trying to capitalize on the situation in an opportunistic way.

Turkey exerts pressure to Europe for funds, threatening to release millions of refugees towards Europe, attacking the Greek frontiers to Turkey in land and sea. Everybody understands, by now, how much more dangerous is this, the period of coronavirus.

In this way, Turkey is exerting pressure to Greece to support the Turkish invasion in Syria with main objective to create and populate a «security zone», with Syrian refugees, relocating Kurdish populations away from Turkish borders. The ultimate plan to stop the creation of Kurdistan. This is the activity Turkey calls “right to defend its interests”.





In view of European failure to accept Turkey as a full member in EU, Turkey feels that must find its way to different future.

This ignited re visionary ideas to reconsider the possibility to survive as a new version of Ottoman empire, hence the big idea of Blue homeland, the leader of Muslims around the world, the Father country to protect its Muslim brothers.

This does not work very well with the western word hence Europe and USA started pulling further away from Turkey.

Mistrust grew between Turkey and international institutions considered to be instruments of West and from a trusted ally became an unpredictable country.

The conviction in Turkey that West is a club of Christian countries intending to brake Turkey in three parts and exterminate Muslim populations around the world are bringing back memories from medieval times.

The optimistic idea, within West, that Turkey can bridge the cultural gap between East and West is disappearing.

Greece and Cyprus are thought to be instruments of West, real enemies for Turkey, obstacles for the Turkish “Megalo Idea” a mistake that Greece has made in the beginning of the 20th century, but Greece has payed dearly for that mistake which was made by certain politicians and the change of interests after the October communist revolution and the shifting of interests in Europe.

At the same time there is lack of true leadership all around including Turkey, Europe and USA.

No good will flourish with Turkey supporting authoritarian regimes not abiding by human and civil rights as well as democracy. It is not Religion that separates people these days it is interests that create the conflicts and interest can be negotiated under international law that can also help as a compromising platform. This is the root of the problem and the road to avoid wars.

Also, the West needs to forget its colonial and imperialistic past.

This will create the environment to compromise, not with more “Big ideas” from USA or China, Russia, Turkey or Europe.

No more atomic power plans no more the right of the stronger or religious or political fundamentalism no more the right of one man, no more nationalism.


Οι συνθήκες που βιώνουμε τη περίοδο εξάπλωσης του κορωνιού  είναι πρωτόγνωρες  που μας υποχρεώνουμε να βιώνουμε τον πόνο του περιορισμού, της αρρώστιας, της στέρησης της κοινωνικότητας της επικοινωνίας, αλλά ακόμα περισσότερο τον φόβο του αγνώστου και της ανασφάλειας, ακόμα και του θανάτου, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση που βρίσκεται ο κάθε ένας από εμάς.

Το χειρότερο από όλα αυτά φαίνεται να είναι ο φόβος του αγνώστου και η ανασφάλεια για το μέλλον.

Σαν πρώτη αντίδραση της όποιας δημόσιας εξουσίας αποτελεί η επίκληση προς το κοινό να υπακούσει στις εντολές και οδηγίες για την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας μαζί με την εξαγγελία μέτρων για την ανακούφιση των επιχειρήσεων και του ανθρώπινου δυναμικού.

Όμως  τα πάντα είναι προσωρινά τονίζοντας το άγνωστο των επιπτώσεων όσον αφορά την συμπεριφορά του κορωνοιού και της οικονομίας.

Οι θυσίες λοιπόν που είναι επιβεβλημένες δεν μπορούν να οροθετηθούν και αυτό τις κάνει και περισσότερο δυσβάσταχτες και δυσεφάρμοστες.

Πάντως, όσο περνά ο χρόνος, γίνεται και περισσότερο αντιληπτό και συνειδητοποιείται  ότι οι επιπτώσεις θα είναι, σε βάθος χρόνου, ριζικές όσον αφορά τον τρόπο διαβίωσης και των αλλαγών που θα προκύψουν στην κοινωνία και την οικονομία.

Οι τάσεις που υιοθετούνται στην παγκόσμια οικονομία για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι αντιφατικές και διαχωρίζονται σε τάσεις απομόνωσης για την επίτευξη αυτονομίας ή τάσεις λειτουργίας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης λόγω της αναγνώρισης των συνθηκών αλληλεξάρτησης των οικονομιών.

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η κρίση προσομοιάζει με ένα παγκόσμιο πόλεμο με την διαφορά ότι σε ένα παγκόσμιο πόλεμο υπάρχουν νικητές και ηττημένοι , στην περίπτωσή μας ο διαχωρισμός νικητών από τους ηττημένων είναι δύσκολο να καθοριστεί.

Νικητές θα αποδειχτούν εκείνες οι κοινωνίες που θα προσαρμοστούν ταχύτερα στις νέες συνθήκες που θα προκύψουν.

Ίσως το μόνο θετικό στοιχείο που μπορεί να θεωρηθεί ότι θα προκύψει είναι ακριβώς η ταχύτερη προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Δηλαδή ο κορωνοιός μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης αναγκαίων εξελίξεων που θα ήταν επιβεβλημένες ούτως η άλλως λόγω των γηγενών προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας.

Βλέπε ρύπανση, κλιματικές αλλαγές, υπερπληθυσμός, μετανάστευση, προσφυγικό. κλπ.

Το όφελος που θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει εστιάζεται στην μερική αναστολή των παραγωγικών διαδικασιών η την αλλαγή των υφισταμένων διαδικασιών όπως η τηλεργασία, η μείωση του γραφειοκρατικού κόστους, και η αναγκαστική βελτιστοποίηση των μεθόδων εργασίας, και η μείωση των δαπανών διαβίωσης από τον εθισμό  του υπερκαταναλωτισμού.

Όμως όλα αυτά είναι κατά κάποιο τρόπο γενικότητες η διαφοροποίηση θα πρέπει να γίνει από την εφευρετικότητα των παραγωγικών στρωμάτων των κοινωνιών.

Ο στόχος είναι δύσκολος και παγκόσμιος για την Ελλάδα πολύπλοκος λόγω της ιδιαιτερότητας της Ελληνικής οικονομίας που εξαρτάται από εξειδικευμένους τομείς όπως ο εποχικός τουρισμός , μεταφορές και μικρό εξαγωγικό εμπόριο βασισμένο σε πρωτογενή αγροτική παραγωγή και πολλές παρεμφερείς δραστηριότητες.

Εξαρτώμεθα λοιπόν σε σοβαρό βαθμό από ταχύτητα με την οποία θα αποκατασταθεί η ομαλότητα όχι μόνο της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της παγκόσμιας.

Νικητής λοιπόν θα είναι αυτός που θα βρει λύση πως θα αξιοποιήσει την τουριστική  υποδομή συμπεριλαμβανομένης και της ακτοπλοΐας σε περίπτωση που επεκταθεί η περίοδος κρίσης του κορωνιού.

Ίσως να είναι και αδύνατο, εδώ έγκειται και ο κίνδυνος του λαϊκισμού, διότι η μόνη λύση που παραμένει για την Ελλάδα είναι η διατήρηση της υποδομής ολόκληρη  την διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης με συμβιβασμούς όσον αφορά το κόστος λειτουργίας και συντήρησης.

Μετά από την διαπίστωση αυτή μας μένει η ελπίδα για την  ταχύτερη δυνατή ολοκλήρωση των ερευνητικών εργασιών της επιστημονικής κοινότητας.

Νικητές λοιπόν θα είναι  οι πραγματικοί Μαραθωνοδρόμοι.


Grafics on Coronavirus.jpg

I am honored to publish  a report written by my Canadian cousin GEORGE MAHMOURIDES, PH.D., MBA. The report is focused mostly on Canadian issues but it also includes information related to international markets and can be used as guide for other countries including Greece.  


(KAPTA CAPITAL NEWSLETTER. VOLUME 20, ISSUE 03), A Gauthier Investments Service

In less than 3 months, COVID-19 has become a global, deadly, highly contagious form of viral pneumonia. COVID-19 has killed more than 6,600 people and sickened over 167,000 in more than 150 countries. The outbreaks are elusive and require extreme measures. It is notorious. Even though there is no pharmaceutical backup or vaccine available, in less than 2 months, scientists worldwide have combined forces to identify and sequence the virus responsible and suggest medical procedures to limit the rate of infection. This is an amazing achievement1. Several homebrew diagnostic tests are in place, but their numbers are limited. Cooperation is further witnessed by the fact that Chinese medical teams and supplies are onsite in Italy helping Italian authorities deal with their COVID-19 challenges.
Experts, analyzing China’s and Italy’s efforts to stymie the spread of COVID-19, however foresee that the pandemic is going to get worse before it gets better. Containment has not worked. All sorts of collateral damage are expected; the Darwinian winnowing of the weak is in full force. This winnowing factor is not only impounding health infrastructure but also the economy. Unfortunately, it is too early to ascertain what the long-term impact will be. We all have been caught off guard by the severity of government measures to limit social contact; e.g., stay home whenever possible, keep a minimum space of 2 meters with others and to consistently wash our hands after using items of repeated use, especially at work. As would be expected, public anxiety levels are at all time highs as we witness the paring back of daily social activities, being quarantined, being rerouted or being urged to return back to Canada before borders close. We can not escape from being bombarded daily by coronavirus stats. Canada is under siege and is being transformed; we are not alone as we see other countries around the world marshal the same restrictions. The average citizen cannot fully grasp the magnitude and near-inevitability of the national and global systemic burden beyond the current imposed 2-week quarantine period. If we succeed in defeating this threat, this virus episode will become an important punctuation mark in our global history, in much the same way that we view the 1918 Spanish Flu pandemic.
The financial markets are swinging wildly in response to worrisome daily stats on the spread of the disease, projected economic slow-downs, and anticipated recession scenarios. On March 12, 2020, the Dow Jones Industrial Average crashed – its biggest plunge since the Black Monday crash of 1987. Global financial markets have lost nearly $20 trillion in wealth during the course of a brutal selloff; this is certainly more than the estimated $40 billion loss of global economic activity from SARS. Almost a trillion dollars has been wiped off Canadian stocks in a month. It is pure madness: the COVIDS-19 market crash is doing the unspeakable by turning major stocks into pennies2. Even the recently announced C$82 billion fiscal stimulus package unveiled by Canadian Prime Minister Justin Trudeau on March 18 did little to comfort investors. When everyone wants to sell and almost nobody wants to buy, stock prices suddenly stop having much to do with
the underlying value of the company. Both companies and households, holding record amounts of debt, are devastated by this dramatic economic downturn and are grinding their teeth as enormous uncertainty looms large and long. The governments are exhausting their fiscal and monetary aid measures to resuscitate economies; billions of dollars are being poured in the system. The US Federal Reserve has slashed rates to near zero using up all of its ammo to head off the financial crisis. To add to the worries, the market reaction has left many citizens feeling uneasy about their long-term employment and retirement prospects. At a minimum, economic activity in the second quarter of 2020 is likely to fall. If the downturn continues for two more quarters, by definition, the world will be in a recession. Whatever the economic scenario, the recovery from a coronavirus-triggered pandemic will usher in a new era in which how we live, do business and invest will fundamentally change.
This pandemic has also introduced new terms into the layman’s vocabulary: ‘community transmission, social distancing, flattening the curve, reproduction number’. While these terms describe the non-pharmaceutical strategies to protect healthcare institutions and the more vulnerable, the same terms provide a glimpse into a new world that will sustain a prolonged period of uncertainty and why any return to normality may be delayed indefinitely. Behemoths like Google, Microsoft, Manulife, IBM, Ernst &Young, Novartis, BASF and Amazon, etc. have all announced that they are closing offices and/or asking employees to work from home in affected areas. Countries are closing down borders to thwart incoming flights from infected areas of the world. As a consequence, countries are trying to isolate themselves and temporarily undo all globalization accomplishments.
We are viewing the repeat of history. Viruses are killers, not just of humans, but of powerful civilizations. It appears the Athenian Empire fell during the Peloponnesian Wars not only because of the powerful Spartans, but possibly because of a pandemic which killed more than half its population. Both the Western Roman Empire, Eastern Roman Empire, and their rivals like the Huns, were severely ravaged by plagues. Feudalism, the Vikings and the Aztec Empire were devastated respectively by the bubonic plague, smallpox and the measles.
The coronavirus episode will not only test our leadership but also our values about what is important going forward. Is it about either ensuring our own survival or collectively working together to help ensure the entire global is safe? The light at the end of the tunnel is that many countries, especially their scientific communities, are overlooking national differences and cooperating. Cooperation, rather than divisiveness,is helping us wrestle with this pandemic. Unlike previous pandemics, the world today has a fast-modern communication network in place, the teamwork of a well-educated global scientific community and advanced health care technologies. We are on the right road as it took only two weeks for the scientific community to identify and sequence the virus (SARS-CoV-2). There is hope as there is strength in numbers.

  1. Community mitigation is especially important tactic to tackle community transmission before a vaccine or drug becomes widely available. When a novel virus with pandemic potential emerges, nonpharmaceutical interventions, (which are also known community mitigation strategies) are a set of actions that persons and communities can understand to help slow the spread of respiratory virus infections.

  2. Social distancing is a term that epidemiologists are using to refer to a conscious effort to reduce close contact between people and hopefully reduce community transmission of the virus. Social distancing includes at the individual level, such tactics as self-isolation and self-monitoring, and at the community level, such measures as the closure of schools, community centres, bars/ restaurant and public transit, according to the Public Health Agency of Canada.

  3. In epidemiology, the idea of slowing a virus’ spread so that fewer people need to seek treatment at any given time is known as «flattening the curve.» It explains why so many countries are implementing «social distancing» guidelines

    The speed of an epidemic depends on two things — how many people each case infects and how long it takes for infection between people to spread. The first quantity is called the reproduction number; the second is the serial interval. The short serial interval of COVID-19 means emerging outbreaks will grow quickly and could be difficult to stop, the researchers said.

The world medical authorities have recently established a collective terminology for this new disease. This disease is identified as ‘coronavirus disease 2019’, abbreviated as COVID-19. On 11 February 2020, the International Committee on Taxonomy of Viruses (ICTV) named the virus responsible for this disease as ‘severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2)’. This name was chosen because the virus is genetically related to the coronavirus responsible for the SARS outbreak of 2003. While related, the two viruses are different. At this point in time, there is no specific pharmaceutical treatment or vaccine available for COVID-19.

Coronaviruses (CoV) are a large family of viruses that are common in people and many different species of animals (including camels, swine, cattle, cats, and bats). Animal coronaviruses rarely infect people or visa versa. Nonetheless, coronaviruses are considered zoonotic, meaning they can be transmitted between animals and people. Animal-to-person spread does occur. Several known coronaviruses circulate in animals that have not yet infected humans. CoV cause illnesses ranging from the common cold to more severe diseases, such as Middle East Respiratory Syndrome (MERS-CoV) and Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS-CoV). Human coronaviruses that cause common colds usually have mean illness-incubation periods of about three days before symptoms appear.
SARS-CoV-2 spreads primarily through contact with an infected person when they cough or sneeze, or through droplets of saliva or discharge from the nose. Each infected person can infect two – three individuals on average. It spreads more easily than flu but less than measles, tuberculosis or some other respiratory diseases. COVID-19 infection takes longer, and some asymptomatic carriers may never show any symptoms. Tests have found high amounts of virus in the throats and noses of infected people a couple days before they show symptoms.
Flu viruses also mutate quickly, requiring new vaccines to be made each year. A few reports from China say some people had COVID-19, recovered and then fell ill again. It’s unclear if that’s a relapse, a new infection, or a case where the person never fully recovered in the first place. Scientists at the Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle say the 30,000-letter genetic code of the virus changes by one letter every 15 days. It’s not known how many of these changes would be needed for the virus to seem different enough to the immune system of someone who had a previous version of it for it to cause a fresh infection.
SARS-CoV-2 is a new strain that was discovered in 2019 and has not been previously identified in humans. As such, unlike the flu, there is no latent immunity for this virus in the global population. Because there is little to no pre-existing immunity against the new virus, it is quickly spreading worldwide. Widespread transmission of SARS-CoV-2 is being translated into large numbers of people being infected and needing medical care at the same time. The percentage of people who die from this illness is currently estimated at upwards of 3.4 per cent, according to the World Health Organization, which is significantly higher than the seasonal flu at less than one per cent. In China, slightly more males have been diagnosed with COVID-19 than females, which might be because roughly half of Chinese men smoke but only 5% of females do. It is understood that the overall mortality rate is always going to depend on the demographics of a population. In patients aged 70 to 79, that fatality rate increases to eight per cent, and for those above 80 years old, it rises to almost 15 per cent. With more morbidity and mortality statistics, epidemiologists will eventually be able to assess the impact on different segments of the population.
There are 3 routes of infection for SARS-CoV-2:
• Hand to mouth / face
• Aerosol transmission
• Fecal oral route
The virus can live in the air for several hours, up to 24 hours on cardboard and up to two to three days on plastic and stainless steel. The virus can be killed with common anti-bacterial cleaning agents: bleach, hydrogen peroxide, alcohol-based soaps and gels. Health authorities have recommended that all citizens wash their hands frequently, self-isolate when they’re sick or suspect they might be, and start «social distancing” right away.
The clinical picture with regard to COVID-19 is evolving. Reported illnesses have ranged from very mild (including some with no reported symptoms) to severe, including illness resulting in death. There is an increased risk of more severe outcomes for individuals:
• aged 65 and over
• with compromised immune systems
• with underlying medical conditions
According to John Hopkins University’s Bloomberg School of Medicine, the COVID-19 symptoms begin approximately 5 days after exposure. Researchers believe that a 14-day quarantine period is a reasonable amount of time to monitor individuals for development of the disease. The analysis suggests that about 97.5% of people who develop symptoms of infection will do so within 11.5 days of exposure. The researchers estimated that for every 10,000 individuals quarantined for 14 days, only about 101 would develop symptoms after being released from quarantine. Authorities found that time between cases in a chain of transmission is less than a week and that more than 10% of patients are infected by somebody who has the virus but does not yet have symptoms.
Current methods to detect infections of SARS-CoV-2 rely on identifying unique genetic sequences found in the virus. WHO lists seven different approaches — including that of China, the United States, Japan, Hong Kong, Thailand, France and Germany — each country targeted different parts of the SARS-CoV-2 genetic profile. The German prototype became the approach that WHO circulated as its preferred model for a diagnostic test. Germany released its protocol on Jan. 17.
• The U.S. decided to have the Centers for Disease Control (CDC) and Prevention develop its own diagnostic test. The CDC protocol was published Jan. 28. The CDC’s test was different and more complicated than the German test. It worked in the CDC lab, but when the materials went out to state labs, results were inconsistent. The CDC had to resend packages with new chemical reagents.
• In Wisconsin, Promega Corporation and Utah-based Co-Diagnostics, Inc. partnered in the rapid development and launch of the new Logix Smart COVID-19 Test. Co-Diagnostics’s coronavirus test received CE mark approval and is now available in Europe as an in-vitro diagnostic (IVD
• Roche and ThermoFisher have recently received approvals from the US Food and Drug Administration to produce their own tests.
Several epidemiological studies suggest that a doubling of cases will occur every six days. The rate at which a population becomes infected makes all the difference in whether there are enough hospital beds (and doctors, and resources) to treat the sick. Even though the impact of community transmission by asymptomatic patients can not be assessed, it should not be summarily dismissed. Nonetheless, an avalanche of uncharacteristically severe respiratory viral illness cases is expected to overwhelm healthcare system capacity of most infected countries, unless drastic measures are taken to slow down the community transmission rate (reducing the infection rate = flattening the curve). The growing number of travel restrictions around the globe have done little to stem containment. At this point, the world has moved beyond the containment effort.
We are witnessing governments transitioning from a strategy of containment to ‘care’ and more emphasis on ‘social distancing’ as a means of interrupting locally-acquired community transmission to lower the peak care demand that will hit healthcare providers. These mitigation strategies to minimize morbidity and mortality will hopefully ensure that sufficient medical resources remain available for those with severe cases of COVID-19. Even though the WHO estimates that 80% of those infected with COVID-19 will have mild symptoms and not require hospitalization, medical authorities are desperately trying to save and protect:
(1.) those individuals at increased risk for severe illness (including older adults and persons of any age with underlying health conditions) and
(2.) the healthcare and critical infrastructure workforces. A slower infection rate would result in a less stressed health care system, fewer hospital visits on any given day and fewer sick people being turned away.
Horror stories emerging from disease-stricken areas, e.g., Italy, are highlighting just how difficult it has become to care for those more severely afflicted patients and the ethical challenges being faced by healthcare practitioners in deciding who can be spared when hospital resources are finite. This rapid infection rate in Italy has already filled some hospitals to capacity, forcing emergency rooms to close their doors to new patients, hire hundreds of new doctors and request emergency supplies of basic medical
equipment, like respirator masks, from abroad. This lack of resources contributes, in part, to the outsize COVID-19 death rate in Italy, which is roughly 7% — double the global average.

Word of this new infection in China erupted in mid-December 2019. The first reported death was a worker from the wholesale Huanan Seafood Market in Wuhan, a city of 11 million people in central China. On December 31, 2019, the World Health Organization was alerted to several more cases of pneumonia in Wuhan. On January 6, 2020, the Wuhan health authorities confirmed that unexplained viral pneumonia that had infected 59 people was not due to severe acute respiratory syndrome (SARS) and Middle East Respiratory Syndrome (MERS). The spread of this novel virus infection did not match any other known virus. The Wuhan Municipal Health Commission subsequently linked the pneumonia cases to the wholesale Huanan Seafood Market, suggesting that infection was due animal-to-person exposure. There afterwards, it became apparent that the growing number of infected patients did not result from any contact with animal food markets, indicating person-to-person spread (locally-acquired community transmission). Chinese authorities subsequently discovered that I in 10 infections were from people who had the virus but did not yet feel sick or showed any symptoms. The fact that people without symptoms were transmitting the virus (known as pre-symptomatic transmission) complicated containment matters. This asymptomatic aspect explains why that COVID-19 outbreaks are elusive and why extreme measures are required.
On March 11, 2020, the World Health Organization (WHO) declared COVID-19, a pandemic. As of March 16, 2020, WHO reported 167,515 confirmed cases in 150 countries, raising the total number of reported deaths to 6,606.
The global spread of coronavirus continues to be fluid and evolving rapidly; no country seems fully prepared to address the impact of this virus, even though countries are sharing information and best practices.
On Dec. 30, artificial intelligence platform BlueDot, based in Toronto, picked up on a cluster of “unusual pneumonia” cases happening around a market in Wuhan, China, and flagged it. BlueDot had spotted COVID-19, nine days before the World Health Organization released its statement alerting people to the emergence of a novel coronavirus. It was exactly the type of situation that Dr. Kamran Khan, founder and CEO of BlueDot and professor of medicine and public health at the University of Toronto imagined when he had the idea for his company BlueDot: “Spread knowledge faster than the diseases spread themselves,” he says. In February 20, 2020, Canada confirmed its first case related to travel outside mainland China. On March 10, 2020, B.C. health officials confirmed that a man in his 80s with underlying health conditions, died after becoming infected with the illness at the Lynn Valley Care Centre in North Vancouver. As of March 15, 2020, the official Canadian tally of confirmed cases is 300. Two days later, the number of confirmed cases is double, approximately 6007 and the number of deaths is 10. OThe number of confirmed cases is like just the tip of the iceberg; the statistic does not indicate how many Canadians are currently infected. That infection rate, scary as it sounds, hides just how much the out-of-control virus has spread, especially when it is not known how many asymptomatic carriers there are.
Initially, Canada did not have cause to worry about COVID-19 as there were no locally acquired viral outbreaks within Canada borders. The first COVID-19 cases were introduced by infected Canadian returning from China, Iran and Italy, where the disease had taken hold. Authorities are now worried about the local community transmission of the disease among Canadians who had not travelled abroad. To complicate matters, there is not enough testing capacity to be broadly useful in identifying which Canadians are already infected from those that are not. Diagnosis is hampered by the number of testing sites, the PCR testing methods and the time required to conduct each test. Self-quarantining, although valuable, does not eliminate infection but only slows down the probability of spread. As the healthcare system scrambles to deal with the surge in confirmed cases, it will become increasingly difficult to detect, track, and contain new transmission chains. In the absence of extreme interventions like those implemented in China, the Canadian Federal Health Minister, Ms. Patty Hajdu said, based on the new cases that have been identified, that she ‘expects between 30 to 70% of the Canadian population could become infected’. Assuming the lower estimate of 30%, this statistic suggests that at least 11 M Canadians may be infected in short time. Moreover, if the mortality rate is truly 1%, then 110,000 Canadians may die from COVID-19 in a short time. (This is a conservative mortality statistic, which will only increase if patients are unable to access health care services.) The fatality rate for COVID-19 is 10 times the rate for flu.
In response to the growing emergency, the federal government has rolled out a $1-billion package to help the country’s healthcare system and economy cope with the outbreak. Approximately half of that amount, or $500 million, will be transferred to the provinces and territories so they can prepare for and react to the spreading virus. There is no accepted treatment for COVID-19. Hospitals may only supply supportive care (e.g., IV fluids, oxygen, ventilators, …) to help keep patients alive in order that their own immune systems can overcome the virus. Foreign Affairs Minister François-Philippe Champagne has urgently advised Canadians overseas to return home before travel routes become further disrupted due to the COVID-19 pandemic. On March 16, 2020, the Canadian government closed its borders to noncitizens. The ban does not apply to U.S. citizens “for the moment.”

Seventeen years ago, by the end of the SARS outbreak, there were 438 probable and confirmed cases of the virus, most contained within Toronto and the GTA. SARS resulted in 44 deaths in Toronto alone
The healthcare situation in Canada has become more dire when the current hospital infrastructure is examined. On March 6, 2020, the national advocacy group for health care organizations and hospitals warned the federal government that the national health system is already stretched thin and that it may not be able to cope if the novel coronavirus outbreak continues to worsen. The hospitals said they need help now to “dramatically scale up” respiratory virus testing, to collaborate on laboratory analysis to quickly share data with other hospitals, and to protect staff from COVID-19. Physicians still have concerns about supplies and their ability to keep themselves healthy and able for when the peak really hits.
In terms of preparedness,
• The Public Health Agency of Canada has also sent out a job posting for additional nurses needed to handle the COVID-19 outbreak.
• Canada has a National Emergency Strategic Stockpile with equipment including ventilators, medicine and social-service supplies, such as beds and blankets. The stockpile has been used to respond to health emergencies such as the H1N1 outbreak in 2009, as well as during major natural disasters including the Fort McMurray wildfires in 2016. The Public Health Agency of Canada declined to provide details on the stockpile’s inventory, citing national security concerns.
• A large study published in 2015 after the 2009 H1N1 pandemic put the number of Canada-wide ventilators as 5,000. The study found 14.9 ventilators for every 100,000 people; the number was as low as 10.1 per 100,000 people in Alberta and as high as 24.4 in Newfoundland and Labrador.
• Thirteen years ago, Ontario stockpiled some 55 million N95 masks and other medical equipment after the province bore the brunt of the SARS epidemic in Canada in 2002 and 2003. Even though Canadian hospitals have been told by provincial officials to maintain a four-week supply as standard policy, provincial officials now confirmed that the masks in the stockpile have passed their expiration date. The spread of the coronavirus has triggered a global shortage of N95 respirator masks.
• The number of hospital beds (per 1,000 people) in Canada was reported at 2.7 in 2012, according to the World Bank collection of development indicators. With a Canadian population of 37.6 million, it is estimated that there are about 90.5 thousand hospital beds. Authorities report that hospitals are operating at 105%, leaving little or no beds available to redirect to COVID-19 patients. More recent data from the Organization for Economic Co-operation and Development indicate Canada ranks near the bottom of OECD countries when it comes to availability of acute-care beds, which includes intensive care. Canada had 1.95 acute-care beds for every 1,000 people in 2018, and that number has been decreasing steadily since the early 1980s.
• Doctors are also using telehealth and virtual medicine to assess people remotely so they don’t flood clinics and hospitals.

• Paul-Émile Cloutier, president and chief executive officer of HealthCareCan, which represents hospitals and other medical facilities across the country proposes that there should be designated hospitals for coronavirus patients and registries of healthcare workers who have had the virus and recovered who can now work safely with patients.
• The Jewish General is one of two designated response hospitals in Montreal. A portion of one floor was renovated in 2016 to handle pandemic diseases following an outbreak of Swine Flu. Twenty-four rooms in the hospital’s K Pavillion are equipped with specialized ventilation systems designed to ensure virulent diseases cannot spread.
Asymptomatic locally-acquired community transmission is justifying the implementation of extensive and aggressive control measures including isolation, quarantine, school closures, travel restrictions and cancellation of mass gatherings. On March 13, 2020, the Quebec Ministry of Education made the decision to close all school [elementary and high schools, CÉGEPs, and universities] across the entire province for two weeks starting Monday, March 16, in an attempt to minimize the spread of COVID-19. Quebec, Manitoba and New Brunswick have become the latest provinces that will temporarily keep children out of class in a bid to limit the spread of COVID-19, following Ontario’s lead. Unfortunately, the provinces have not harmonized their efforts to tackle COVID-19, and this failure may prove to be a liability in minimizing the impact of COVID-19 across

In addition, provincial governments have recommended banning visitors from hospitals, long-term and senior care facilities.
COVID-19 has significantly disrupted markets around the world; the aviation, energy and cleantech sectors have been adversely affected.

With the number of global travel bans / advisories growing and suspension of non-essential travel, all means of travel have been affected. Travellers who decide that they still need to travel abroad are reminded of the increased risks of doing so. That includes the risk that they may not be able to get home, if travel restrictions are put in place and if they get sick abroad. Governments are urging their citizens to return home quickly before return flights are cancelled at short notice or other travel restrictions by foreign governments strand citizens.
Aside from the obvious cruise ship hardships, air travel has also suffered. In response to government decrees and mandatory public health measures, cash reserves are running down quickly as air passengers are asking for refunds and flights are operating much less than half full. Carriers around the world are freezing recruitment, implementing voluntary leave options, temporarily suspending employment contracts and reducing working hours, reducing executive pay, and slashing the number of flights, including those of lucrative transatlantic routes. Forward bookings are far outweighed by cancellations and each time there is a new government recommendation it is to discourage flying. It is expected that only the biggest and best-government supported airlines will survive this crisis. According to the U.S. Bureau of Transportation Statistics, it took almost three years for the airline industry to fully recover from the demand shock created by 9/11. The prospect of losing spring and summer bookings is another blow. Far smaller shocks have caused weak airlines to go under; but even the big players are likely to have their wings clipped by the coronavirus. Action on climate change may have restricted aviation; higher fares from reduced competition might yet do more. Now, societies forced to do without flying may also start to question whether the habit was worth it.

Few sectors of the travel industry have been more upended than the cruise industry. Lines have canceled or significantly altered more than 100 sailings in Asia, with some lines entirely leaving the market until at least next year.

Starting early February 2020, 59 airline companies suspended or limited flights to Mainland China and several countries including USA, Russia, Australia, and Italy have also imposed government issued travel restrictions. The International Air Transport Association warned on Thursday that airlines could lose up to $113 billion in 2020 because of the coronavirus outbreak. IATA now sees 2020 global revenue losses for the passenger business of between $63 billion (in a scenario where COVID-19 is contained in current markets with over 100 cases as of 2 March) and $113 billion (in a scenario with a broader spreading of COVID-19). Data published Thursday by analytics firm ForwardKeys showed international flight bookings to Europe were down 79% year-on-year in the final week of February. No estimates are yet available for the impact on cargo operations. Coronavirus-related cancellations and route suspensions could tip already struggling airlines over the edge into insolvency. The global aviation consultancy firm, CAPA, predicts that airlines in the world will be technically bankrupt, (or at least substantially in breach of debt covenants) by the end of May unless coordinated government and industry action is marshaled to avoid the catastrophe. U.S. airlines are requesting upwards of $60 billion in bailouts and direct assistance from the government.
• Air Canada says it will “gradually suspend” the majority of its international flights by the end of March amid Canada’s and other countries’ moves to close their borders over the coronavirus pandemic. The airline said Wednesday that they will still serve a “small number of international and trans-border destinations” from select Canadian cities after April 1. Employees of Air Canada, the country’s largest airline, have said the company is not doing enough to inform customers and staff of their exposure to passengers infected with Covid-19. An Air Canada flight attendant tested positive for the coronavirus in Hawaii, and was the first of that state’s 16 current COVID-19 patients.
• Travel company Transat AT Inc. has seen daily bookings drop off since late February, with a steep year-over-year decline this month as travel fears spread with COVID-19. Daily bookings fell 50 per cent year-over-year in the last few days.

• On March 15, Atlanta-based Delta Air Lines stated that it would be grounding 300 aircraft in its fleet and reduce flights by 40 per cent.
• American Airlines said it would reduce all international capacity by 75 per cent, while competitors Delta and Southwest Airlines plan to strip back flights.
• By March 16, IAG, owner of British Airways and Spanish carrier Iberia, announced it would slash flight capacity by 75 per cent during April and May owing to the COVID-19 outbreak.
• Britain’s Virgin Atlantic added that it has decided to park 75 per cent of its total fleet — and in April this will rise as high as 85 per cent.
• In Germany, Lufthansa has been forced to scrap around two thirds of its flights in coming weeks as several countries including the United States ban travellers from Europe.
• Air France will meanwhile slash flight capacity by 70-90 per cent over the next two months, while Austrian Airlines will suspend all flights from Thursday, and Finnair is cutting 90 percent of capacity until the situation improves.
• United Airlines said it would announce a cut in capacity of around 50 per cent for April and May, as the United States ramps up restrictions to try and contain the spread of the coronavirus.
In response to these changes, airline share prices have fallen nearly 25% since the outbreak started, far more than during the same period of the 2003 SARS epidemic, reports the IATA. By March 16, The London-based carrier, iAG’s share price crashed nearly 27 per cent in mid-afternoon deals. Other airlines tumbled, with Germany’s Lufthansa erasing almost 11 per cent in value and Air France wiping out 17 per cent on similar announcements.
The global coronavirus outbreak has triggered one of the most uncertain times ever in the airline industry. Airlines have such high fixed costs for planes and staffing that even a small loss in business causes a much bigger gap in profitability. Debt is not a problem for most major U.S. carriers, especially with low interest rates. Most U.S. airlines have about $3 billion in cash on their balance sheets, with the smaller Spirit and JetBlue having $1.1 billion and $1.3 billion respectively, as of Dec. 31. The average airline has 15 times the cash flow it needs to cover interest payments. Indeed, American was able to sell $500 million in debt at full value as recently as Feb. 20. Debts, empty planes and no idea as to when air travel will return to normal levels is small consolation for the shareholders of airline carriers.
Demand for new aircraft is inevitably drying up as customers wary of the coronavirus shun air travel. COVID-19 will may result in an increase defaulting on existing airplane payments. Other airlines were also seeking a temporary holiday from lease payments. Cathay Pacific Airways is among the growing number of airlines (Delta Air Lines Inc., United Airline Holdings, Norwegian Air Shuttle ASA) asking manufacturers to put its deliveries on hold. Analysts suggested that the impact of deferrals on Boeing could be mitigated by the year-long grounding of the 737 Max after two fatal crashes. In a month, the tumult has clipped about $175 billion in market value from the U.S. aerospace industry, a critical source of American exports. As a result, the plane maker is putting hiring on hold and planning to tap all of a $13.8 billion loan. Airbus has not decided to cut its delivery target but one person with knowledge of the situation said “there are several airlines trying to defer deliveries. It is probable that guidance will have to be reassessed before the end of March.” Airbus declined to comment. Boeing and Airbus were rolling in cash while airlines went on a $1.15 trillion buying binge stretching back to 2008. They’re now intently focused on preserving capital and avoiding making “white tails,” the industry term for buyer-less aircraft.
At a large annual conference for airplane financiers and lessors in 2020 (Dublin), speakers outlined the tremendous hit already dealt to airlines in Asia, and attendees expressed growing concern for the likely impact ahead in Europe and the U.S. All agreed that although the air travel business will recover in the long-term, this year looks set for a significant downturn.

As major economies go into lockdown, oil demand continues to fall off a cliff. The coronavirus crisis is affecting a wide range of energy markets – including coal, gas9 and renewables – but its impact on oil markets is particularly severe. As community transmission mitigation strategies are applied to stop the travel of people and goods, they deal a heavy blow to demand for transport fuels.
China’s need for oil remains subdued as a result of the COVID-19 driven economic contraction. China is the world’s top oil importer; it bought 41.24 million tonnes of crude in 2019, equivalent to 10.04 million barrels per day (bpd). It accounted for more than 80% of global oil demand growth in 2019. But just two months after the outbreak of the virus, Chinese oil demand is down sharply because of dwindling air travel, road transportation and manufacturing. In response to the oversupply, the Organization of the Petroleum Exporting Countries (OPEC) recently cut supply by 400,000 barrels a day, but it is a question of whether this is enough to make an impact on global prices.
As the virus spread globally, oil demand is expected to decline in 2020 further as a result. Pierre Andurand, who runs oil hedge fund Andurand Capital Management, said that oil demand could fall by 10 million barrels per day (mb/d) for a period of time, a contraction with no historical precedent. By April 2020, crude oil supply could reach record high levels, according to Goldman Sachs. Travel restrictions that limit the use of jet fuel, that slow down supply chains / industrial activity and that send workers home—mean less oil and oil-based products are being used and produced. The pandemic is expected also to cause extensive staffing and supply shortages in the oil and gas industry, as well as a fall in investment of around $30 billion (£23.4bn) in 2020. These trends have very direct effects on oil consumption patterns and inform near-term calculations of real oil demand.
The benchmark price for oil has fallen by its fastest rate since the 1991 Gulf war to lows not seen in four years, wiping billions from the market value of companies across the energy sector. The slump in the price of crude put a downward pressure on the stock prices of almost every company related to the oil sector. That will make it even tougher for the sector’s financially weakest players to stay afloat, which is why so many are selling off today. An emergency rate cut by the US Federal Reserve also failed to calm global financial markets as a price war rages on between the top oil producers.
As broader market sentiment about the health of the global economy declines, so do projections about the future oil demand curve, prompting flight away from oil and energy stocks and further drawing down prices.

(Natural gas prices recently tumbled to historical lows and are down nearly 15% since the start of 2020 with excess supply and inventory build up pressuring prices. The coronavirus outbreak is not helping the situation, either. The global LNG leader Royal Dutch Shell has warned that the coronavirus outbreak is already hurting LNG demand and forcing it to reroute supplies previously earmarked for mainland China.)

Normally, drops in the price of oil were largely viewed as positive because it lowered the price of importing oil and reduced costs for the manufacturing and transport sectors. The coronavirus epidemic has eradicated such positive prospects as the economy has been placed on-hold to contain the spread of a super virus.
Oil could fall below $20 a barrel and stock markets could easily shed another 30-40% of their values after April 1 2020, when Saudi Arabia and Russia ramp up their crude production after a previously-agreed Organization of the Petroleum Exporting Countries (OPEC)+ alliance deal expires. Saudi Arabia has slashed its oil prices to buyers and will be maxing out its production, as will Russia, as the two major producers engage in an all-out price war to fight for greater market share. Saudi Arabia has announced plans to increase its daily production to 12.3 million bpd in April, compared to roughly 9.7 million bpd in February. The global market oversupply is driving lower prices for consumers at the pump. Although the coronavirus is not responsible for the oil wars, but it plays into a perfect scenario to collectively collapse the world economy.
The price crash hurts oil-exporting countries and is a particular blow for U.S. shale producers who are already deeply in debt. Market analysts are predicting defaults on billions of dollars worth of debt, and a major risk for up to a million people employed directly and indirectly by the shale industry. If U.S. shale was struggling at $50, drilling at sub-$30 makes sense for no one. White House officials are alarmed at the prospect that numerous shale companies could be driven out of business if the downturn in oil prices turns into a prolonged crisis for the industry. Oil prices bounced back a bit after President Trump tried to throw a lifeline to oil prices last week when he announced that the Department of Energy would buy up oil for the Strategic Petroleum Reserve (SPR) and “fill it right to the top.” It is predicted that if there is less drilling, there will be less associated gas, which means natural gas prices will increase.
The story is much worse for Canadian oil producers10. Canada’s oil and natural gas sectors contributed more than $100 billion to Canada’s gross domestic product (10 % of GDP) in 2018, according to the Canadian Association of Petroleum Producers (CAPP). It sustained 530,000 jobs across Canada in 2017 and provided $8 billion in tax revenue. Alberta Premier Jason Kenny initially prepared a new provincial budget which pegged oil prices at US$58 per barrel. Unfortunately, the price of Western Canadian Select fell from US$38 a barrel in February to US$16.33 a barrel on March 16, a 43% decline in value. Low-priced oil means there’s much less incentive for producers to ship crude by rail. The premier is heading to Ottawa with a list of demands as he is worried about layoffs as the oil and gas sector struggles with coronavirus. In the past two days, Canadian oil and gas producers MEG Energy Corp., Seven Generations Energy Ltd., and Cenovus Energy Inc. announced ($3B) cuts to 2020 spending. Mr. Kenney said he expects other companies to follow suit, and also cut jobs in the next two to three weeks. He will be pressing the need for emergency support for those workers with the federal government. Teck Resources, B.C.’s largest publicly traded mining and energy company, took a 21 per cent hit to its share price.

(Globally, Canada is the fourth-largest producer and fourth-largest exporter of oil and the energy sector accounts for more than 11 per cent of its gross domestic product)

According to Deloitte Canada, 2020 was expected to be a lot more constructive for oil and gas producers in Canada than it was in 2019. This has not been the case. Aside from the fact Canada’s oil patch has been already struggling with pipeline shortages that prompted the province to impose production limits on its largest producers at the start of last year, the global oil price war is taking an even heavier toll on the Canadian energy industry. The oil patch still hasn’t fully recovered from the last crash that started in 2014. “At these commodity prices, nobody is making money and everybody is going to be free cash flow negative,” said Laura Lau, chief investment officer at Brompton Corp. in Toronto. “It’s going to be tough.” Alberta’s government could mandate further cuts to oil production if rising crude supplies and falling prices threaten the survival of drillers in the province. Alberta’s government has pledged to do what’s necessary to shore up its oil-dependent economy after world crude prices fell the most since 1991 this week amid a price war between Saudi Arabia and Russia. Premier Kenney said he’s also considering payroll tax relief and using the province’s balance sheet to help companies with their current liquidity crisis. Every $1-a-barrel drop in the average price over the entire year costs the Alberta treasury $355 million in lost revenue.
The oil price decline has hammered Canadian energy stocks. Most large producers, including Suncor Energy Inc. and Canadian Natural Resources Ltd. also experienced double-digit declines in their share prices as did junior and intermediate producers’ such as Schmidt’s Tamarack, which lost hundreds of millions of dollars in value as its share price declined 30 per cent on Monday. Among the biggest decliners were Cenovus Energy Inc., which dropped as much as 49 per cent, and MEG Energy Corp., which tumbled as much as 47 per cent. The largest producers, including Cenovus, Suncor and Canadian Natural, are actually well-positioned to withstand the downturn, because of the lack of pipeline access, they have spent the past few years paying down debt and buying back shares. Equity markets that were once a lifeline for oil firms in times of distress have started to dry up as investment giants such as BlackRock Inc. pull back from the sector, forcing producers to rely on debt instead. Although Canadian energy companies are considered to be better equipped today than their U.S. counterparts, any severe, prolonged downturn in prices would hurt Canada. Collectively, the industry is holding its breath to see what actions the Federal government will take.
Canadian oilsands producers will rarely shut in operations amid depressed prices because many of their costs are fixed and shutdowns can damage reservoirs. The low oil prices make the economics of oil sands mining projects however more difficult to work, and this situation may provide the rationale for Teck Resources’ decision to withdrawn

Warren Buffett has pulled out of a liquefied natural gas project in Quebec last week — and left the smallest companies on precarious financial footing.

The pivotal target of the Paris Agreement is to keep temperature rise well below 2 °C above the pre-industrial level and pursue efforts to limit temperature rise to 1.5 °C. According to an alarming 2018 study by the Intergovernmental Panel on Climate Change, in order to prevent global temperatures from rising more than 1.5 degrees Celsius over pre-industrial averages within this century, worldwide carbon emissions need to decrease by 45 percent by 2030 and be slashed all the way down to zero by the middle of the century—this is no easy feat.
COVID-19 is indirectly, via its effect on slowing down the global economy, reducing air pollution and carbon emissions. Lockdown has an unintended benefit — blue skies. Satellite images released by NASA and the European Space Agency show a dramatic reduction in nitrogen dioxide emissions — those released by vehicles, power plants and industrial facilities — in major Chinese cities between January and February. A fall in oil and steel production, and a 70% reduction in domestic flights, contributed to the fall in emissions, according to the CREA. But the biggest driver was the sharp decline in China’s coal usage. Pollution levels have similarly decreased over Italy. Analysts believe this could be the first fall in global emissions since the 2008 financial crisis However, experts warn that these reductions may only be short-term, and that as countries and economies bounce back, so too will emissions — unless major infrastructure or societal changes are adopted. «There is nothing to celebrate in a likely decline in emissions driven by economic crisis because in the absence of the right policies and structural measures this decline will not be sustainable,» warned IEA executive director Fatih Birol, adding that governments should «not allow today’s crisis to compromise the clean energy transition.»
Currently, response to the COVID-19 outbreak has been at the top of all political agendas – and rightly so. As such, the momentum and awareness generated by the climate strikes movement over the past year has subsided and tackling climate change is seemingly slipping down the priority list for global leaders. It will be interesting to see if the climate change agenda is supported after the COVID-19 episode is over and whether the 26th UN Climate Change Conference of the Parties (COP26) goes forward with its scheduled meeting in Glasgow this November. At COP26, countries are expected to draw up with more stringent plans to curb greenhouse gas emissions, as the current plans under the Paris agreement are inadequate. The UK was hoping to bring many countries to the table with pledges to hit net zero carbon by 2050, a target that the UK has already enshrined in law. This summit is central to advancing the climate agenda after COP25 talks in Madrid failed.
The International Energy Agency, or IEA, has warned the virus outbreak will likely undermine clean energy investment and is urging governments to offer economic stimulus packages that invest in clean energy technologies. There is an opportunity to invest the stimulus money in well-designed structural changes leading to reduced emissions after economic growth returns, such as further development of clean technologies.

The maintenance of a carbon tax makes no sense if the economy is in a recession; it may be rolled back.

The coronavirus has highlighted the dangers of complex and highly fragmented value chains. Analysts report that factories in China are all at differing stages of restarting production and manufacturing which may well ease supply pressures on key renewables components. After a wild few days of escalating infection numbers and increasingly frantic government responses in Europe and the U.S., the focus is quickly shifting to demand, as the reality dawns that a global economic slowdown may be inevitable. An economic slowdown could dent the demand for energy or reduce the amount of finance available. Industry conferences are being canceled or postponed, hampering networking and deal-making. Workforce shortages could knock project timelines off course.
Many manufacturers of wind turbines and their critical components (Goldwind) as well as producers of photovoltaic panels and batteries (particularly lithium) are based in China. Production delays for both wind turbines and solar panels will be felt throughout the year, as COVID-19-driven production delays impact supply chains and order fulfilment. Eight provinces in China announced work stoppages as a result of the outbreak, which has negatively impacted multiple solar manufacturing campuses.
• The top solar manufacturers in the world are in China, with some of the stocks to watch; JinkoSolar Holding Co (NYSE: JKS), and Canadian Solar (NASDAQ: CSIQ).
• Solar demand could fall by as much as 16% due to a reliance on production in China, which has imposed limits on movements and trade activity to halt the spread of COVID-19.
• Wind generation is set to cope better due to a more harmonised rental, construction and delivery systems. However, BNEF has warned that it’s previous estimate that wind capacity could surpass 75GW this year could now be at risk.
In addition, it is anticipated that the impact on China’s residential renewable market will be significantly reduced, with Wood Mackenzie anticipating a decrease of as much as 50% in turbines. It is further anticipated that as much as 6GW of wind power capacity in the US could be impacted by the virus this year.
According to a report by the Solar Energy Industries Association (SEIA) and Wood Mackenzie Power & Renewables, solar represented almost 40% of new electricity generating capacity added in the U.S. last year. The U.S. solar market installed 13.3 gigawatts (GW) of capacity in 2019, a 23% rise compared to the year before, new figures show. The cumulative operating photovoltaic capacity – the running total – in the U.S. now stands at more than 76 GW. The full impacts of the coronavirus outbreak on the US solar industry are still developing. Late last week, Bloomberg New Energy Finance lowered its 2020 global solar demand forecast to a range of 108 to 143 gigawatts — a drop of 9 percent at the low end compared to the market research firm’s prior estimate. That could mean the first down year for global solar installations since the 1980s.
Global wind turbine manufacturer, Vestas, have reported that the impact on their business is still being assessed. Manufacturing of blades and other components for Vestas wind turbines is undertaken in China.

Some alternative energy stocks have taken a beating. In late February, SolarEdge Technologies (SEDG) was at $143. Recently it fetched $78. Similarly, Vestas Wind Systems (VWS.Denmark), the world’s largest wind turbine manufacturer, was at 734 Danish kroner ($110). Today it’s at 522 kroner.
Cleantech Icon, Tesla’s (NASDAQ: TSLA) CEO, Elon Musk @elonmusk tweeted Friday, «The coronavirus panic is dumb.»
Insiders have warned that battery manufacturing will be impacted as Hubei province, where the virus originated and has struck hardest, and surrounding provinces are responsible for manufacturing almost 60% of China’s batteries. China also happens to be home to most of the world’s lithium-ion battery manufacturing. Utility Dive has warned that the country’s battery storage production capacity could contract by 10%–or 26 GWh–compared to earlier forecasts.
The China Photovoltaic Industry Association reported that overseas plants could be hurt as they will be unable to receive components from China due to flight restrictions. Should the epidemic of the virus continue beyond the first trimester and extend to a larger number of regions, as is currently the case in Korea and Italy, then the world’s use of renewable energy could very well be slowed down.
Electricity remains a minor fuel for the world’s transportation energy use, although its importance in passenger rail transportation remains high: in 2040, electricity will account for 40% of total passenger rail energy consumption. BloombergNEF (BNEF) analysis suggests that the ramifications of the Coronavirus (COVID-19) will lead to downgrades in forecasts for renewables deployment and electric vehicle (EV) development, with solar capacity set to fall 16% compared to previous estimates.
Overall, the coronavirus crisis and resulting economic impacts, particularly on China, focus on the need to diversify supply chains and strengthen the case to localize manufacturing in Asia, Europe and the U.S., especially for batteries.
Biofuels have been considered as an option to supplement fossil fuels for transportation since the oil crises of 1973 and 1979. Interest in biofuels resurged in the early 2000s because of concerns about climate change, long-term oil supply security and oil price volatility, and a political desire to subsidize farmers. But the growth of the biofuel sector is being tested both by COVID-19 and the dramatic drop in oil prices.
• Global biofuels production grew by approximately 20% per year between 2000 and 2010, owing to a combination of supportive policies and increasing oil prices. By 2010, biofuels were providing around 3% of global transportation energy use. In 2019, it was reported that over 92% of the energy for transport is provided by oil, 3% by natural gas (NG), 1% by electricity, and other fuels contribute 4%.

The production of biofuels has contributed to food price increases, including the 2007–2008 global food crisis, and was increasingly seen as a threat to food security. The potential contribution of biofuels to climate change mitigation has also been challenged. These concerns have caused many countries to reduce their policy support for biofuels, particularly those derived from crops. Many biofuel programs have been redesigned to avoid negative impacts on food supply, and there has been an increased focus on second-generation or advanced biofuels.
• Technological breakthroughs with second-generation biofuels however have been slow to emerge, and it may be some time before they become competitive against their petroleum counterparts.
• Worldwide, petroleum and other liquid fuels remain the dominant source of transportation energy, although their share of total transportation energy is predicted to decline.
The implementation of renewable biofuels to replace petroleum-based fuels was based on the premise that they would be carbon neutral and reduce greenhouse gas emissions. They also would be instrumental in promoting and increasing the use of clean, abundant, affordable, domestically- and sustainably-produced biofuels to diversify Canada’s energy sources and reduce its dependence on oil. Biofuels can be easily substituted for traditional fossil fuels without the cumbersome necessity of revamping the energy systems we already have in place.
• According to the U.S. Energy Information Agency, approximately 28% of all energy used in the United States is currently in the transportation sector. Of that used, approximately 96% is in the form of petroleum, 2.6% is natural gas, and less than 1% is biomass, electricity, or other fuels.
• Transportation accounts for about 27% of anthropogenic emissions of CO2, according to the draft Inventory of the U.S. Greenhouse Gas Emissions and Sinks: 1990–2006, which the EPA put out for public comment on 7 March 2008.
• The biofuels industry faces challenges, though. One is the need to make production economically viable without heavy government subsidies. Another is to produce biofuels from crops that wouldn’t otherwise feed people and on land that isn’t needed to grow food.
Biofuels worldwide are supported by governments in multiple ways including blending mandates or targets, subsidies, tax exemptions/credits, reduced import duties, support for research and development and direct involvement in biofuel production, as well as other incentives to encourage the local production and use of biofuels.
The growth of the renewable biofuels market in Canada has been be supported by three pieces of federal legislations:

 (2019. Global Transportation Demand Development with Impacts on the Energy Demand and Greenhouse Gas Emissions in a Climate-Constrained World. Siavash Khalili *, Eetu Rantanen,Dmitrii Bogdanov and Christian Breyer.* Energies 2019, 12(20), 3870;

1. In 2010, the Canadian government introduced the Renewable Fuel Regulations12,13.
2. In 2016, the Canadian government developed a Clean Fuel Standard to reduce Canada’s greenhouse gas emissions (GHG) through the increased use of lower carbon fuels, energy sources and technologies. The objective of the Clean Fuel Standard is to achieve 30 million tonnes of annual reductions in greenhouse gas emissions by 2030, making it an important contribution to the achievement of Canada’s target of reducing national emissions by 30% below 2005 levels by 2030.
3. In 2018, the Greenhouse Gas Pollution Pricing Act[a] (French: Loi sur la tarification de la pollution causée par les gaz à effet de serre) is a Canadian federal law establishing a set of minimum national standards for greenhouse gas pricing in Canada to meet emission reduction targets under the Paris Agreement. The carbon pricing in Canada is implemented either as a regulatory fee or tax levied on the carbon content of fuels at the Canadian provincial, territorial or federal level. The Canadian government levied a carbon tax14, a levy applied to fossil fuels based on how much carbon dioxide they release when burned. The federal and provincial governments (with the exception of Saskatchewan) previously agreed to establish a consistent Canada-wide price on carbon pollution. The agreement gave provinces flexibility to devise their own policies, as long as they covered the same sources at the same carbon price. If they didn’t, the federal government would step in. In 2018, all provinces satisfied the federal government’s conditions except for Saskatchewan, Manitoba, Ontario and New Brunswick, where the federal “backstop” carbon tax is being applied. In 2019, the carbon price starts at $20 per tonne of carbon dioxide released. That translates to an additional 4.4 cents per liter of gasoline. The tax will increase annually, reaching $50 per tonne in 2022. By then the gasoline tax will be 11 cents per liter. The federal government has committed to returning all carbon tax revenues to the province from which it is collected. The carbon tax is not punishment for bad behaviour. Rather, it’s a price signal to encourage people to lower their fossil fuel consumption.
Aside from Canada’s legislative incentives, the production costs for biofuel remain high and are dependent on both the price of oil (and feedstocks15) for long-term sustainability. This is true also for biofuel production in other parts of the world. Initially, pundits liked the World Economic Forum (in 2015) argued that biofuels would only be economical if and only if the price of oil was over $140 per barrel, without any subsidies or mandates. Alternatively, the Renewable Energy World (2015) proposed making biofuels at a competitive price at $60-$70/barrel. The efforts to decrease the production costs for biofuels will be greatly threatened if current oil prices remain low.

(These regulations require fuel producers and importers to have an average renewable fuel content of at least 5% based on the volume of gasoline that they produce or import into Canada and of at least 2% based on the volume of diesel fuel and heating distillate oil that they produce or import into Canada. The regulations include provisions that govern the creation of compliance units, allow trading of these units among participants and also require record-keeping and reporting to ensure compliance.
13 Unfortunately, these regulations did not oblige petroleum producers and importers to buy and supplement their fuels either bioethanol or biodiesel sourced from Canadian biofuel producers.
14 The carbon tax doesn’t apply to hydroelectricity and other energy sources that don’t release any carbon pollution.
15 The latter generally account for 60–90% of the total production costs of first-generation biofuels [23,24]; thus, the costs of biofuels are closely tied to the prices of feedstock commodities, whereas the available price depends on crude oil prices)

Unfortunately, the price of oil has dropped significantly during this month, and this spells doom to the growth of renewable biofuels both here in Canada and the United States. With falling gasoline prices and lower expected gasoline demand, some market participants said it’s only a matter of time before ethanol / biodiesel producers decide to cut rates or shut down. Equipment auctioneers will be shortly lining up a lot of distressed assets. The investment landscape for advanced biofuels is expected to become increasingly challenging, with few new projects moving into construction or implementation, especially without the significant backing by large multinational players (hopefully by petroleum producers in the pursuit of renewable diesel production). With the current crisis of COVID-19, it is likely that most environmental concerns, especially those linked to mitigating climate change will be either indefinitely postponed or cancelled.
Renewable energy companies are distressed that nobody in the Trump administration has called to offer them a share of Coronavirus economic stimulus cash. Meanwhile, Democrats on both sides of Capitol Hill are pushing to add climate change provisions to the third aid package for people and industries affected by the novel coronavirus pandemic. House Democrats, meanwhile, are looking at clean-tech tax credits. Those include incentives for electric vehicles, battery storage, offshore wind and solar energy that were left out of a December tax extenders package.