Archives for category: Επικαιρότητα -Current Affairs

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

Βρισκόμαστε στα μέσα προς το τέλος του 2017 και αν θα ήθελε κανείς να περιγράψει με λίγα λόγια το αποτύπωμα της εποχής θα μπορούσε να πει:

Την εποχή χαρακτηρίζουν:

  1. H αποκάλυψη της ’Πρώτη φορά αριστερά’ παρά το γεγονός ότι κατα κυριολεξία αποτελεί την συνέχεια της ‘μεταπολιτευτικής πρώτης φοράς αριστερά’ του Ανδρέα Παπανδρέου, που κέρδισε την λαϊκή ψήφο με εξαγγελίες όπως: Έξω οι βάσεις του θανάτου, ΕΟΚ ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο κλπ, και βέβαια όλοι θυμόμαστε τι ακολούθησε. Ακολουθώντας την ίδια τακτική ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εξήγγειλε το σκίσιμο των μνημονίων, την σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές, εκμεταλλεύτηκε το κύμα των αγανακτισμένων πολιτών και αφού αναρριχήθηκε στην εξουσία, προσγειώθηκε στην σκληρή πραγματικότητα του παγκόσμιου ανταγωνισμού.          .
  2. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που την πληρώνει κυρίως η γενιά των συνταξιούχων σαν αποτέλεσμα της εκδικητικότητας δύο προηγουμένων γενεών.
  • Της γενιάς των χαμένων του εμφυλίου πολέμου που δεν εκτονώθηκε με την αναγνώριση του κουμμουνιστικού κόμματος που έγινε από τον Κωσταντίνο Καραμανλή, και
  • Της ‘κακομαθημένης’ γενιάς του άκρατου δανεισμού της περιόδου μετά την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σκόρπισε αλόγιστα επιδοτήσεις και χαριστικές χρηματοδοτήσεις.
  1. Ο κρατισμός, και οι ανεξάρτητα πολιτικής προέλευσης, πελατειακές σχέσεις κάθε μορφής, μία πραγματική διαχρονική ασθένεια της κοινοβουλευτικής πρωθυπουργικής δημοκρατίας μας, που δεν κατάφερε κανένας, μέχρι σήμερα, να θεραπεύσει .
  2. Η αφύπνιση του Νέο Οθωμανισμού στην Τουρκία που επιδεινώνει την οικονομική δυσχέρεια στην Ελλάδα.
  3. Το μεταναστευτικό κύμα από Ασία , Μέση Ανατολή, και Βόρειο Αφρική προς την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη.
  4. Η μετακίνηση επιστημονικού προσωπικού από την Ελλάδα στην δύση και την Μέση Ανατολή λόγω αρνητικών συνθηκών, με αποτέλεσμα την πληθυσμιακή μείωση στην Ελλάδα και αντίστοιχη γήρανση του πληθυσμού που στερεί τις ελπίδες για μία ανάκαμψη, όταν οι νέοι επιστήμονες αποτελούν το κυριότερο πλουτοπαραγωγικό μέσο της σημερινής κοινωνίας .
  5. Τέλος η αστάθεια που δημιουργεί η τρομοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο που δημιουργήθηκε από την σύγκρουση φανατικών ισλαμιστών με τα πρότυπα τις αρχές και τις αξίες του δυτικού τρόπου ζωής που δεν μπορεί να απορροφήσει δύο ίσως και τρεις γενεές οικονομικών μεταναστών και προσφύγων.

Το συμπέρασμα που βγάζω από αυτή  την συνοπτικού παρουσίαση της κατάστασης είναι ότι η Ελληνική πατρίδα έχει πολύ λίγα περιθώρια να ανασυνταχθεί και να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα προβλήματα με πρώτο γνώμονα την απαλλαγή από όλους τους φορείς των φανατικών που λειτουργούν απωθητικά σε όλες τις   προσπάθειες συνεργασίας, σε πολιτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον.

Η άντληση ισχύος από όλες ανεξαιρέτως τις πηγές και μέσα δημιουργικής παραγωγής που διαθέτει ο Ελληνισμός είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να σχηματιστεί η ελάχιστη κρίσιμη μάζα  δυναμισμού που θα μπορέσει να φέρει ένα θετικό  ελπιδοφόρο αποτέλεσμα.

Είναι πραγματικά περίοδος άμεσης ανάγκης ανασυγκρότησης.

Ο Ελληνισμός  έχει  πηγές από τις οποίες μπορεί να αντλήσει δυναμισμό, τόσο στο εσωτερικό όσο και παγκόσμια, μία κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει τον χώρο του Ελληνισμού στην διεθνή του διάσταση για να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα.

Σαν παράδειγμα μπορούμε να δούμε τι πέτυχε το Ισραήλ. Ο Ελληνισμός είναι παγκόσμιος και σαν τέτοιο πρέπει κάθε κυβέρνηση της Μητέρας  πατρίδας να τον δει.

Papas.png

Μετά τον πανηγυρισμό για τις αποφάσεις του χθεσινού Eurogroup δεν ξέρω ποιον να μεμφθώ περισσότερο την Ελληνική κυβέρνηση , το ΔΝΤ η την Ευρώπη.
Μας δίνουν σκοινί για να κρεμαστούμε και η κυβέρνηση, για μία ακόμη φορά ψεύδεται ασύστολα με πλήρη συνείδηση ότι οδηγούν την χώρα στην τελική καταστροφή.
Είναι αδύνατο κατά την γνώμη μου να υπάρξει ανάπτυξη με φόρους που αποτρέπουν τις επενδύσεις, φόρους που θα οδηγήσουν στις κατασχέσεις των τραπεζικών λογαριασμών και αφού αδειάσουν αυτοί θα οδηγηθούμε σε κύμα κατασχέσεων των περιουσιακών στοιχείων με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Πως θα επιτευχθούν πλεονάσματα 3.5% κάτω από τις συνθήκες αυτές;
Το πρόσχημα της στήριξης με κεφάλαια για ανάπτυξη δεν διευκολύνουν την κατάσταση αν δεν συνδυαστούν με φορολογικές μειώσεις και πολιτική προώθησης των εξαγωγικών επιχειρήσεων.
Η αποταμίευση της μέσης αστικής τάξης που για μισό αιώνα, καλώς η κακώς, προσανατολίστηκε σε επενδύσεις ακίνητης περιουσίας, εξανεμίζεται και αφελληνίζεται, μετά τον αφελληνισμό της βιομηχανίας.
Δεν θυμάμαι χειρότερη κυβέρνηση, εξαιρουμένης της επταετίας των συνταγματαρχών, από αυτή που βιώνουμε σήμερα. Ήταν τελικά η μόνη που θα μπορούσε να περάσει τόσο καταστροφικά αντιλαϊκά μέτρα από οποιαδήποτε άλλη.

Όπως πάντα όμως, υπάρχει ένας μονότονα επαναλαμβανόμενος διάλογος. “Παραλάβαμε καμένη γη , τι περιμένατε να διορθωθούν όλες οι διαχρονικές παθογένειες σε δύο χρόνια;”

Εδώ όμως υπάρχει μία παράμετρος με σοβαρή ηθική διάσταση: Πως, δηλαδή, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ο πολιτικός που, είτε έχει κρυφή ατζέντα την οποία αποκρύπτει συνειδητά, ή ψεύδεται ασύστολα με στόχο την νομή της εξουσία ή τελικά πιστεύει σε αυτά που εξαγγέλλει από αφέλεια η αυταπάτη;

Αυτό ας το αντιμετωπίσει η συνείδησή των Ελλήνων ψηφοφόρων.

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

arkas2 (1).jpg

Μέγα σφάλμα για κάθε δραστηριότητα αποτελεί η έλλειψη σαφούς μακροχρόνιου και βραχυχρόνιου προγραμματισμού.
Η επιτυχία ενός , διευθυντού και η διατήρηση στην θέση του, επιβάλει ακριβώς την αυστηρή τήρηση των παραπάνω κανόνων, τόσο για την ορθότητα του μακροχρόνιου προγραμματισμού όσο και για την επίτευξη των βραχυχρόνιων στόχων, τα λεγόμενα ‘milestones’.
Η αποτυχία στις μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα συνεπάγεται την απόλυση.
Δυστυχώς εδώ οφείλεται η αναποτελεσματικότητα, τόσο του δημοσίου τομέα όσο και του πολιτικού μας συστήματος, διαχρονικά, ανεξάρτητα του ιδεολογικού προσανατολισμού.
Ασυγχώρητα λάθη αποτελούν, η έλλειψη συστήματος αξιολόγησης των στελεχών του δημοσίου τομέα, αλλά και η έλλειψη προγραμματισμού της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας η οποία, επιπλέον, αρνείται την ανάληψη της ευθηνής για την μη επίτευξη βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων στόχων.
Η ‘Δημιουργική ασάφεια’ και οι …‘αυταπάτες’ δεν αποτελούν δικαιολογίες στον ιδιωτικό τομέα.
Αυτές οι εκφράσεις προεξοφλούν απόπειρες αποφυγής απολογισμού και μετάθεσης των ευθηνών, καθώς και δικαιολογίες που αποσκοπούν στη παράταση μίας λανθασμένης πολιτικής. Δεν αποτελούν διατυπώσεις ώριμων πολιτικών ανδρών. Αντίθετα θα μείνουν στην ιστορία σαν αποφθέγματα πολιτικών με ελλειμματική προσωπικότητα και αξιοπιστία.
Το πολιτικό μας σύστημα προσφέρεται για την ανοχή τέτοιου είδους συμπεριφορών των πολιτικών μας, ο οποίοι αποφεύγουν την κρίση προφασιζόμενοι την ανάγκη μακροχρόνιας αντιμετώπισης των διαχρονικών προβλημάτων προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία.
Δυστυχώς αποτελούν πολύ άσχημα παραδείγματα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ούτε ακόμα και από μία ιδεοληπτική σκοπιμότητα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

euro_0.png

Σε αυτό το άρθρο αποτυπώνονται στιγμές  «δύσπνοιας»  που προκαλούνται από τις πολιτικές εξελίξεις.

Σημείωση 1

Ο παραλληλισμός του κράτους με την τυπική αστική Ελληνική οικογένεια.

Θεωρώ ότι είναι εκπληκτικό να ακούω δηλώσεις που απηχούν απόψεις που αποτελούν αντιφάσεις με βασικές αυτονόητες αρχές.
Ο παραλληλισμός του κράτους με την κατάσταση στην οποία έχει εγκλωβιστεί μίας μέση Ελληνική οικογένεια ίσως να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Μία τυπική αστική Ελληνική οικογένεια έχει τα χαρακτηριστικά ενός ζευγαριού που στην καλύτερη περίπτωση ο ένας εκ των δύο συζύγων είναι ελεύθερος επαγγελματίας και ο δεύτερος είναι άνεργος, που έχει ένα σπίτι που αποκτήθηκε με δάνειο, ένα παιδί σε ηλικία σπουδών και ένα δεύτερο παιδί άνεργο, γονείς σε σύνταξη που και αυτοί έχουν αποκτήσει ένα σπίτι με κάποιο υπόλοιπο ανεξόφλητου χρέους, κάποιο χρέος από καταναλωτικές πιστωτικές κάρτες.
Μία τέτοια οικογένεια πληρώνει φόρους ΕΝΦΙΑ, φόρους εισοδήματος, φόρους κυκλοφορίας για δύο αυτοκίνητα, έξοδα διαβίωσης, ασφάλιστρα, έξοδα εκπαίδευσης, ασφάλιστρα ζωής, αποπληρωμή δανείων με ρυθμίσεις που αυξάνουν το δανεισμένο κεφάλαιο αντί να το μειώνουν.
Μία τέτοια οικογένεια βλέπει την αξία της περιουσίας, που συνήθως έχει υποθηκευθεί σε δάνεια, να μειώνεται, τα δάνεια να αυξάνουν λόγω κεφαλαιοποίησης τόκων, τις δαπάνες υγείας να αυξάνουν, τον μισθό και τις συντάξεις να μειώνονται, τις εισφορές να αυξάνονται, το παιδί να φεύγει στο εξωτερικό.
Μία τέτοια οικογένεια έχει τον εφιάλτη των ηλεκτρονικών κατασχέσεων και πλειστηριασμών μπροστά της.
Από την άλλη πλευρά ΄έχουμε ένα κράτος που συντηρείται από τους φόρους χωρίς ανταποδοτικότητα που όσο αυξάνεται η απόγνωση στον ιδιωτικό τομέα τόσο αυξάνει και η δύναμη της πελατειακής διακυβέρνησης.
Είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό που ευρίσκεται το πρόβλημα;

Σημείωση 2.

Ο επιμερισμός της ευθύνης για την κατάντια της Ελλάδας

Είναι πλέον σαφές ακόμα και στον ποιο φανατικό ιδεοληπτικής αντίληψης άτομο ότι ο επιμερισμός της ευθύνης για την κατάντια της Ελλάδας είναι πολύ περισσότερο σύνθετο θέμα από ότι μία απλοϊκή σκέψη που βασίζεται σε απηρχαιωμένες ιδέες και οικονομικό πολιτικές τακτικές.
Δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι είναι ανεύθυνη σαν την αγνή περιστερά η συνδικαλιστική ανάμειξη την περίοδο της μεταπολίτευσης, ούτε και ο κρατισμός αριστερών αλλά και δεξιών κυβερνήσεων που είναι και η πηγή της συναλλαγής και της διαφθοράς αφού είναι ξεκάθαρο ότι η διαχείριση γίνεται από το κράτος. Το ίδιο γίνεται και σήμερα με την νέα μορφή της διοικούσας αριστεράς.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις εποχές του Φωτόπουλου της ΔΕΗ ούτε και τους Κολάτους στις συγκοινωνίες αλλά και τις απεργίες για την ΑΤΑ και τόσα άλλα.
Αρά το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι δεν θα εμπιστευτούμε αυτούς που μας έφεραν εδώ δεν είναι απόλυτα ειλικρινής, οι ομάδες των ‘πρασινοφρουρών’ της δεκαετίας του 80 που βρίσκονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μας κοροϊδεύουν άλλο.
 

Δεν δίνω κανένα συγχωροχάρτι στους κακούς επιχειρηματίες αλλά ούτε και θα αποδεχτώ ότι ο κρατισμός και μία αναχρονιστική αντίληψη μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Δεν είμαι αφελής να μην αντιλαμβάνομαι τα συγκρουόμενα συμφέροντα μέσα στη Ευρώπη αλλά διεθνώς μεταξύ των γιγάντων όπως Αμερική Γερμανία Ρωσία και Κίνα, αλλά οπωσδήποτε η ποιότητα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε πολιτικό προσωπικό δεν είναι αντάξια των προκλήσεων της εποχής.

Ο Τσίπρας και οι περί αυτού έχουν εμπειρία μελών κομματικού σωλήνα, αφισοκολλητών και καταλήψεων παλαιό φοιτητικής αντίληψης. Δεν τους εμπιστεύομαι. Αναζητώ ποιο ώριμους εκπροσώπους να με αντιπροσωπεύσουν. Οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί.

 

Σημείωση 3

Επιλεκτική συναίνεση

Είναι κωμικοτραγικό να ακούω την κυβέρνηση να κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι δεν συναινεί στην προσπάθεια της κυβέρνησης να διαπραγματευτεί το χρέος.
Γιατί η ίδια, από την θέση της αντιπολίτευσης δεν επέτρεψε στον Σαμαρά να πάρει την προληπτική γραμμή πίστωσης και να ολοκληρώσει την θητείας της και να αναγνωρίσει την συνέχεια του κράτους;
Τώρα που αποδεικνύεται η λανθασμένη τακτική και που η ίδια βρίσκεται στα …τέσσερα, ζητά την επιλεκτική συναίνεση σε ένα θέμα που όλοι συμφωνούν, αλλά που ακόμα και αν αυτό επιτευχθεί, με την συνέχιση του κρατισμού και εφ’ όσον η επιβίωση θα συνεχίσει να εξαρτάτε από τον δανεισμό και τους διορισμούς των φίλων εκλεκτόρων δεν θα επιτευκτή μακροπρόθεσμα η ανάπτυξη.

Σημείωση 4

Τα πολλά λόγια είναι ΦΤΩΧΙΑ….
Είμαστε στην 56 χειρότερη θέση από 61 χώρες. Αρνητικά πρόσημα σε όλα τα οικονομικά μεγέθη σε σύγκριση με το 2014. Τι άλλο να πούμε;

Σημείωση 5

Σύγκρουση με τους δανειστές

Το θέμα έφτασε στο απροχώρητο και φοβάμαι ότι οι διαρροές από τον Γερμανικό τύπο ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα διακινδυνεύσει την σύγκρουση με τους δανειστές.
Αλλά και εκφράσεις όπως:
Δεν πρέπει να αφήσουμε την μπότα του Σόιμπλε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δικαίωμα να υποχωρήσει. Κλπ

Διαισθάνομαι καταστροφή είτε της Κυβέρνησης, η των Ελλήνων.

Σημείωση 6

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΣΤΟΚΙΕΣ ΣΤΟ EUROGROUP ΛΟΓΩ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ακολουθεί απόσπασμα του άρθρου μου. ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ…….

Η Ιστορία ξεκίνησε με το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, που υιοθετήθηκε σαν αντιπολίτευση του 4%… “ Δεν αναγνωρίζουμε τις υπογραφές των προηγουμένων κυβερνήσεων σαν κρατική και εθνική δέσμευση” .

Αυτό φαίνεται, εκ πρώτης, σαν μία απλή μορφή πολιτικής θέσης, δεν ήταν όμως, στην πραγματικότητα ήταν αμφισβήτηση των θεσμών απέναντι στην Ευρώπη και τον επιχειρηματικό κόσμο..

Η συμπεριφορά αυτή αφύπνισε τους δανειστές (γνωστοί στον λαϊκό Έλληνα σαν κουτόφραγκοι) οι οποίοι πλέον αμφισβητούν την αξιοπιστία όλων των Ελληνικών κυβερνήσεων, ώστε, σαν αντιστάθμισμα, υιοθέτησαν τον αυτόματο “κόφτη” , που αποτελεί την πρώτη μορφή απώλειας της Εθνικής κυριαρχίας και μόνιμη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της Ελληνικής πολιτικής και δεσμεύσεων.

Σημείωση 7

Ο νευρικός κλονισμός ενός ολόκληρου Έθνους

Στον απόηχο των αποτελεσμάτων του τελευταίου κρίσιμου Eurogroup.
Η κατάντια της Ελλάδας δεν έφτασε στο ζενίθ από αυτούς που επί πολλά χρόνια την προξενούσαν αλλά από αυτούς που την εκμεταλλεύτηκαν για να αναρριχηθούν εκεί που βρίσκονται.
Η σημερινή κατάσταση έχει οδηγήσει την πλειονότητα του έθνους σε έξαρση μίας πραγματικής ασθένειας που δεν είναι μακριά από την κατάθλιψη, γιατί δεν υπάρχει χειρότερη κατάπτωση από αυτή που προκαλείται από την απώλεια της αυτοεκτίμησης και την καταστροφή κάθε ελπίδας.
Αυτοί που κατάφεραν να το κάνουν αυτό το πέτυχαν με την συνεχή παραποίηση της αλήθειας, το ξεδιάντροπο ψεύδος, την συνεχή μετάθεση των στόχων κάθε φορά που διαψεύδονται οι προσδοκίες.
Έτσι δημιουργείται και ο νευρικός κλονισμός ενός ολόκληρου Έθνους.
Το επιστέγασμα αυτής της τακτικής είναι η δημιουργία εικονικών εχθρών που λειτουργούν σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι κάθε φορά που αποκαλύπτονται οι λανθασμένοι χειρισμοί των σφετεριστών κάθε λαϊκής εντολής.

Σημείωση 8

Το άλλοθι της δημιουργίας ενός εχθρού

Όσο και να αντιλαμβάνεται κανείς ‘ότι υπάρχουν διάχυτες ευθύνες για την κατάντια της Ελληνικής οικονομίας για την οποία ευθύνονται σχεδόν όλες οι πολιτικές παρατάξεις, που λειτούργησαν είτε από κυβερνητικές είτε αντιπολιτευτικές θέσεις, δεν παύει η πρόσφατη συμπεριφορά της Γερμανίας στο τελευταίο Eurogroup, να προξενεί απορία για τους απώτερους στόχους της μεγαλύτερης Ευρωπαϊκής δύναμης, για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που ελλοχεύει πίσω από την συμπεριφορά αυτή είναι να προσφερθεί στην Ελληνική κυβέρνηση το άλλοθι της δημιουργίας ενός εχθρού που να δικαιολογεί την ανάπτυξη αντιευρωπαϊσμού στην Ελλάδα.
Ο ίδιος ο Τσίπρας, που βοήθησε να αναπτυχθεί η αντιευρωπαϊκή τάση που έφερε το αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα και που άμεσα συνειδητοποίησε το αδιέξοδο, για την Ελλάδα, που δημιουργούσε η πολιτική αυτή, ίσως σήμερα χρησιμοποιήσει την αδιάλλακτη θέση της Γερμανίας για να δικαιολογήσει την δική του αποτυχία στην τακτική διαπραγμάτευσης.
Για μία ακόμη φορά η Ελλάδα βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενη, παιχνίδι στα χέρια των δανειστώv

Σημείωση 9

Θανατική καταδίκη λαού και κράτους.

Όταν η Αttica Bank αναγκάζεται να πουλήσει 807 εκατ. ευρώ κόκκινα δάνεια στην τιμή των 70 εκατ. ευρώ αντιλαμβάνεστε ότι όλα έχουν τελειώσει.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βγήκε στην κυριολεξία στο σφυρί. Χρειάστηκε να περάσουν 7 χρόνια και να έλθει ένας “αριστερός” πρωθυπουργός να υπογράψει την θανατική καταδίκη λαού και κράτους. Και ο λόγος δεν ήταν άλλος από το να επιστρέψουμε στους δανειστές τα τρις ευρώ που καταχραστήκαμε στην διάρκεια της μεταπολίτευσης.

 

Σημείωση 10

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ “ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΩΝ” ΠΟΥ ΣΤΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ “ΒΟΛΕΨΗΜΑΤΙΕΣ” ΜΕ “ΘΥΜΑΜΑΤΑ” ΤΗΝ ΑΠΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ.

https://timesforchange.wordpress.com/2016/05/21/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CF%80%CF%84/

Τι προξενεί την κατάθλιηψη.jpg

Στον απόηχο των αποτελεσμάτων του τελευταίου κρίσιμου Eurogroup.
Η κατάντια της Ελλάδας δεν έφτασε στο ζενίθ από αυτούς που επί πολλά χρόνια την προξενούσαν αλλά από αυτούς που την εκμεταλλεύτηκαν για να αναρριχηθούν εκεί που βρίσκονται.
Η σημερινή κατάσταση έχει οδηγήσει την πλειονότητα του έθνους σε έξαρση μίας πραγματικής ασθένειας που δεν είναι μακριά από την κατάθλιψη, γιατί δεν υπάρχει χειρότερη κατάπτωση από αυτή που προκαλείται από την απώλεια της αυτοεκτίμησης και την καταστροφή κάθε ελπίδας.
Αυτοί που κατάφεραν να το κάνουν αυτό το πέτυχαν με την συνεχή παραποίηση της αλήθειας, το ξεδιάντροπο ψεύδος, την συνεχή μετάθεση των στόχων κάθε φορά που διαψεύδονται οι προσδοκίες.
Έτσι δημιουργείται και ο νευρικός κλονισμός ενός ολόκληρου Έθνους.
Το επιστέγασμα αυτής της τακτικής είναι η δημιουργία εικονικών εχθρών που λειτουργούν σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι κάθε φορά που αποκαλύπτονται οι λανθασμένοι χειρισμοί των σφετεριστών κάθε λαϊκής εντολής.

Ασυλία και μονιμότητα.

Asyleia.jpg

Ο αγώνας επιβίωσης και ανταγωνισμού σήμερα βρίσκει την χώρα μας σε μία πολύ κρίσιμη και επικίνδυνη περίοδο λόγω πολλών συγκρούσεων, οικονομικών , πολιτικών, γεωπολιτικών, κοινωνικών, ταξικών που γενούν νέους εχθρούς.

Ο νέοι εχθροί χρησιμοποιούν όπλα που η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έχει ακόμα μάθει να τιθασεύει.

Πολλά από αυτά τα ΄όπλα προέρχονται από το παρελθόν, αρκετά ανακαινισμένα και άλλα που είναι τελείως καινούρια.

Τα παλαιά ανακαινισμένα είναι αναγνωρίσιμα όπως ο λαϊκισμός, το γνωστό μας ‘Θα’, ο ‘αυταρχισμός’, ο ‘ψιθυρισμός’, η καταστροφολογία, η δημιουργία φανταστικών εχθρών, η τρομοκρατία, η συνωμοσιολογία, η σκανδαλολογία, η ανεξέλεγκτη παραβατικότητα, η έλλειψη ανταποδοτικότητας και ελέγχου και τέλος οι παντοδύναμες πελατειακές σχέσεις,

Στο παρελθόν, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν μεν παρόντα, αλλά οι επιπτώσεις τους ήταν σχετικά διαχειρίσιμες και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις περισσότερο καταστροφικές συνέπιες που τα νέα μέσα και οι συνθήκες μπορούν να επιφέρουν

Οι νέοι παράγοντες που έχουν υπεισέλθει στην νεότερη μεταμοντέρνα δική μας εποχή παρέχουν καταλυτικές ιδιότητες πολλαπλασιασμού τόσο των αρνητικών όσο και των πιθανών θετικών επιπτώσεων που καθιστούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία περισσότερο ευάλωτη στα όπλα της εποχής.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά και πλεονέκτημα, κατά την γνώμη μου, είναι η εύκολη πρόσβαση στα καινούρια μέσα αλλά και η γενικότερη διάχυση πληροφοριών.

Η κακή εκμετάλλευση των μέσων αυτών μειώνει την αξιοπιστία της πληροφορίας από οπουδήποτε και αν προέρχεται.

Αυτό σημαίνει ότι η βασική αρχή του “Μακάριοι οι κρατούντες’ δίνει το περιθώριο στην εκάστοτε κυβέρνηση να αυθαιρετήσει απροκάλυπτα κάτω από συνθήκες αμφισβήτησης κάθε αντικειμενικής κρητικής ή άποψης της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών παραβιάσεων του συντάγματος και άλλων νόμων και ανεξάρτητων αρχών.

Αυτό οδηγεί σε ατιμωρησία, που σε συνδυασμό με το καθεστώς της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και της ασυλίας των βουλευτών, που έχουμε στην Ελλάδα, μας καταντά εκεί που φτάσαμε σήμερα. Δηλαδή στο καθεστώς του κοινοβουλευτικού πελατειακού φασισμού. Αυτό δεν είναι δημοκρατία.

Η θετική πλευρά βέβαια είναι ότι η αντιπολίτευση ΄έχει και αυτή την δυνατότητα χρήσης των μέσων αυτών, για τον λόγο αυτό παρατηρήσαμε πρόσφατα τον αγώνα της κυβέρνησης να ελέγξει τα μέσα αυτά με δικούς της επιχειρηματίες και τράπεζες, πέραν της δημόσιας και ελεγχόμενης ΕΡΤ.

Τι αντίκτυπο όμως έχει η κατάφορη και απροκάλυπτη παραβίαση του συντάγματος και οι αποπήρες κατάργησης των ανεξαρτήτων αρχών και των απροκάλυπτων επεμβάσεων στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης;

Πώς θα μπορούσε να προφυλαχτεί η δημοκρατία από αυτού του είδους την κοινοβουλευτική αυθαιρεσία;

Νομίζω ότι την απάντηση την είχαν δώσει για μια ακόμη φορά οι αρχαίο πρόγονοί μας, οι πολιτικοί ενεργούν διακυβεύοντας την δική τους περιουσία η ακόμα και την ζωή τους.

Είπες ψέματα; Είσαι υπόλογος!

Δεν χωρούνε εδώ το: Είχα αυταπάτες!!!!,

Ούτε κουβέντες εκδίκησης, ‘το κάνω, αλλά εσείς το κάνατε περισσότερο.

Ούτε αντιφατικές απόψεις όπως, ‘Τώρα υπάρχει συνέχεια του κράτους’, ενώ εμείς ‘θα τα σκίζαμε όλα’ τα μνημόνια,

Αυτή η νοοτροπία είναι καταστροφική, ανεξάρτητα από την αξία των απόψεων του κάθε πολιτικού ανδρός προδίδει ένα κατώτερο επίπεδο και ελλιπές ηθικό ανάστημα, που αν μένει ατιμώρητο οδηγεί στην κατάρρευση της υπόστασης του ισχύοντος πολιτικού συστήματος.

Σε κάνει να αναλογίζεσαι, σε τι να δώσω μεγαλύτερη αξία, στην ποιότητα και την ηλεικρύνια η στην διαχείριση της σκοπιμότητας:

ΝΚ

Υπερφορολόγηση ή δήμευση;

 

ΔΗΜΕΥΣΗ.jpg

Του Μιχάλη Γκλεζάκου καθηγητού Χρηματοοικονομικής

Η φορολογία αποτελεί μια αναγκαία διαδικασία μεταφοράς πόρων στο κράτος, για να μπορεί να χρηματοδοτήσει τις λειτουργίες του. Εδώ όμως αρχίζουν και τα κρίσιμα ερωτήματα: Που πρέπει να σταματά η κρατική δραστηριότητα και πόσους πόρους επιτρέπεται να απορροφά; Με τι κριτήρια πρέπει να επιμερίζεται το φορολογικό βάρος στους πολίτες;

Οι απαντήσεις είναι απλές: Το κράτος οφείλει να εξασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα, τη δημοκρατική λειτουργία και την έννομη τάξη. Επίσης να δημιουργεί τις αναγκαίες υποδομές και να διαμορφώνει ευνοϊκό περιβάλλον για τις (νόμιμες) δραστηριότητες που συμβάλλουν στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της οικονομίας και μέσω αυτής στην ευημερία της κοινωνίας. Από εκεί και πέρα, πρέπει να περιορίζεται στον εποπτικό και ρυθμιστικό του ρόλο: Να διαμορφώνει το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο, να διασφαλίζει τη σωστή λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος και της αγοράς εργασίας, να εποπτεύει τις αγορές κεφαλαίου, υλικών αγαθών, υπηρεσιών, να προστατεύει το περιβάλλον, την πολιτιστική κληρονομιά και τους οικονομικά ασθενέστερους.   Για όλα αυτά χρειάζεται να συγκροτήσει μια δημόσια διοίκηση που θα διακρίνεται για τη λειτουργική αποτελεσματικότητα και τη διαφάνεια της. Δεν υπάρχει λόγος να επεκταθεί σε δραστηριότητες που μπορούν να αναλάβουν οι ιδιώτες. Πρέπει να τους αφήνει το πεδίο ελεύθερο και απλά να ελέγχει τη συμμόρφωση τους με τους κανόνες που εκείνο έχει θέσει. Έτσι, θα χρειάζεται λιγότερους πόρους και θα επιβαρύνει λιγότερο τους πολίτες.

Από εκεί και πέρα, ο καταμερισμός των βαρών θα έπρεπε να γίνεται με βάση το εισόδημα που αποκτά ο καθένας μας, αλλά απ ότι φαίνεται κάτι τέτοιο δεν είναι πρακτικά εφικτό σε παγκόσμια κλίμακα. Έτσι, επιβάλλεται φόρος και στη δαπάνη (π.χ. ΦΠΑ) που είναι μεν άδικος για τους φτωχότερους, αλλά τουλάχιστον σε επιβαρύνει όταν έχεις να ξοδέψεις.

Το μεγάλο πρόβλημα και η μεγάλη αδικία προκύπτουν από τη συνδυασμένη υπερφορολόγηση του εισοδήματος και της περιουσίας και την ουσιαστική αποδέσμευση του επιβαλλόμενου φόρου από τη φοροδοτική σου ικανότητα, σε ένα περιβάλλον ανεργίας και δραματικής μείωσης μισθών και συντάξεων. Σε αυτή την περίπτωση, ο επιβαλλόμενος φόρος δεν μπορεί να πληρωθεί από το εισόδημα, με αποτέλεσμα να καλείσαι να εκποιήσεις μέρος της περιουσίας σου, την οποία απέκτησες  με τις αποταμιεύσεις σου για τις οποίες έχεις ήδη φορολογηθεί. Ας πάρουμε την περίπτωση των τεκμηρίων και του ΕΝΦΙΑ. Όταν σου λένε ότι πρέπει να καταβάλεις φόρο π.χ. 5.000 ευρώ (επειδή έχεις σπίτι στην Αθήνα, πατρικό στο χωριό και αυτοκίνητο), ενώ στα πραγματικά εισοδήματα σου αντιστοιχεί φόρος 2.000 ευρώ, στην ουσία σε καλούν να πληρώσεις τη διαφορά από την κινητή και ακίνητη περιουσία σου. Όταν σου επιβάλουν ΕΝΦΙΑ π.χ. 1.500 ευρώ για το σπίτι που μένεις ή το γιαπί ή το οικόπεδο ή το ξενοίκιαστο διαμέρισμα σου, που δεν σου φέρνουν εισοδήματα, πάλι το ίδιο ισχύει. Αν δεν διαθέτεις αυτό το ποσό όμως τι γίνεται; Σε αυτή την περίπτωση καλείσαι να εκχωρήσεις ένα μέρος της περιουσίας σου στο κράτος, για μόνο το λόγο ότι αυτό απεφάσισε να σου επιβάλλει φόρο που δεν συνδέεται με το εισόδημα και τη ρευστότητα σου.

Με άλλα λόγια, το κράτος προβαίνει μονομερώς σε δήμευση την περιουσίας σου. Δεν έχει σημασία που τα δίνεις λίγα-λίγα. Σε βάθος  χρόνου, η περιουσία σου περνά σε αυτό. Στη σημερινή πραγματικότητα, μάλιστα, που οι τιμές των ακινήτων έχουν καταρρεύσει, αν δεν έχεις να πληρώσεις, θα πουλήσεις μισοτιμής και η πώληση θα ισοδυναμεί με διανομή ενός μέρους  της περιουσίας σου στο κράτος  και ενός άλλου  μέρους της στον αγοραστή. Και αυτό γιατί το κράτος ουσιαστικά σε εξαναγκάζει να εκχωρήσεις αξία 2Χ του ακινήτου σου σε έναν τρίτο για να εισπράξεις Χ που αντιστοιχεί στο φόρο που αυθαίρετα σου φόρτωσε. Αν δεν το κάνεις, σε περιμένει ο θεσμοθετημένος πλέον, πλειστηριασμός που θα σε οδηγήσει στα ίδια ή και χειρότερα αποτελέσματα. Υπάρχει μια ακόμη παγίδα: Αν κληρονομήσεις π.χ. το σπίτι του πατέρα σου αλλά δεν έχεις τα χρήματα που χρειάζονται για φόρους, συμβολαιογραφικά, κτηματολόγιο, υποθηκοφυλακείο κλπ ή αν χρωστάς στο μεταξύ στην εφορία (οπότε δεν μπορείς να πάρεις φορολογική ενημερότητα), θα αναγκαστείς να χαρίσεις το σπίτι στο κράτος. Είναι πολύ πιθανό μάλιστα, αυτό το σπίτι να έχει αποκτηθεί και με δικά σου λεφτά (από εισοδήματα για τα οποία έχεις φορολογηθεί) και να μένεις ήδη εκεί, οπότε θα βρεθείς στο δρόμο.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν όλα αυτά, θα πρέπει να δούμε τη ροή των φόρων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις προς το κράτος, αλλά και πέρα από αυτό: Οι φορολογούμενοι καταβάλλουν τους (αυθαίρετα οριζόμενους) φόρους επί της περιουσίας τους, οι οποίοι πηγαίνουν στα δημόσια ταμεία και από εκεί βγαίνουν για να καλύψουν δαπάνες της δημόσιας διοίκησης και για να πληρωθούν τοκοχρεολύσια των κρατικών δανείων. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή είναι ότι το κράτος, αφού καταβρόχθισε τους φόρους επί του εισοδήματος σου, αφού πήρε και ξόδεψε εκατοντάδες δις δανεικά, τώρα σου ζητά να πληρώσεις «τα σπασμένα» δίνοντας και μέρος της περιουσίας σου, που την απόκτησες αφήνοντας ακάλυπτες ανάγκες και αποταμιεύοντας από τα φορολογημένα εισοδήματα σου.