Ο Κατακτητής

,

,,

Η στρατηγική της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου έχει πρόσφατα αλλάξει, σήμερα αμφισβητεί άμεσα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά και με πράξεις έναντι της κυριαρχίας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο.

Η πρόσφατη καταδίκη της Τουρκίας από το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ για το άνοιγμα της Αμμοχώστου πρέπει να αξιοποιηθεί άμεσα και να οδηγήσει σε κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή ένωση έτσι  που να πιέσουν την Τουρκία σε θέματα οικονομίας και εξοπλισμών.

Ταυτόχρονα να ολοκληρώσουμε την συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συμφωνίας  με την Γαλλία η οποία ευθέως και δημόσια δηλώνει ότι η  Τουρκία δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα από την γλώσσα της ισχύος  και  γράφει στα παλιά της τα υποδήματα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Για την Κύπρο, μεταξύ άλλων, επείγει  να ταυτιστούμε με τα αιτήματα των γηγενών Τουρκοκυπρίων και να καταγγείλουμε τον εποικισμό που αλλοιώνει την πληθυσμιακή σύνθεση των Τουρκοκυπρίων αλλά και του συνόλου του πληθυσμού της Κύπρου, ενός κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο εποικισμός  αλλοιώνει και τα αποτελέσματα του εκλογικού σώματος και στερεί τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης , γεγονός που παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα των γηγενών Τουρκοκυπρίων. Ας τονιστεί επιτέλους ότι η πράξη εποικισμού αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με την διεθνές δίκαιο.

Ας αξιοποιηθούν σήμερα όλα τα διπλωματικά μέσα για να επιταχυνθεί ακόμα περισσότερο η ενίσχυσης της αμυντικής θέσης της Ελλάδας.

Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει τίποτα από τακτικές φιλίας  ανοχής και υποχωρητικότητας. Πιστεύει στη αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έρχεται σε σύγκρουση με όλο τον δυτικό κόσμο.

Ιδιαίτερα στο θέμα της Κύπρου πρέπει να επανατοποθετηθεί το θέμα σαν θέμα εισβολής σε κυρίαρχο κράτος σε παραβίαση τόσο των όρων των εγγυήσεων των τριών δυνάμεων όσο και των αποφάσεων του ΟΗΕ. Ιδιαίτερα πρέπει να υπενθυμίσουμε στην Τουρκία και την διεθνή κοινότητα ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας, για μία κόμη φορά παραβιάζει , όχι μόνο το διεθνές δίκαιο αλλά και την σύμβαση της Λοζάνης με την υπογραφή της οποίας το 1923 παραιτήθηκε από οποιοδήποτε δικαίωμα επάνω στην Κύπρο.

Πέρα όμως από τις ενέργειες στις οποίες η Ελλάδα και η Κύπρος είναι αναγκασμένες να προχωρήσουν για να  προφυλαχθούν από την αναβίωση της επιθετικότητας αυτής, είναι σημαντικό να μελετηθούν ο τρόπος της σκέψης και τα βαθύτερα κίνητρα που οδηγούν την Τουρκία στην κατεύθυνση αυτή.

Προσπαθώντας να επικοινωνήσω με σύγχρονους Τούρκους που εκφράζουν τις απόψεις διάφορων πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών στρωμάτων της Τουρκικής κοινωνίας συνειδητοποίησα τα βαθύτερα οράματα και στόχους του Τουρκικού λαού που νοιώθει βαθιά πληγωμένος και καταφρονημένος από την δύση παρά την ανάπτυξη που αναμφίβολα έχει πετύχει την τελευταία δεκαπενταετία μέσα στα πλαίσια της συνεργασίας της με την δύση. Ο Τουρκικός λαός αισθάνεται καταφρονημένος γιατί ακόμα δεν έχει αποδεχτεί την πτώση  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την οποία τρέφει μεγάλο θαυμασμό και αναπολεί το μεγαλείο της κυριαρχίας της επάνω στον Βαλκανικό. Αραβικό, ακόμα και στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που αντιμετωπίζουν  οι απλοί Τούρκοι τα Ελληνοτουρκικά και τις εθνικές διαφορές μεταξύ των δύο λαών, όμως η τοποθέτηση και οι στόχοι όλων των πολιτικών κομμάτων είναι ουσιαστικά οι ίδιοι.

Όπως είναι γενικότερα αντιληπτό τον μεγαλύτερο ρόλο στη επέκταση και επιβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έπαιξε και παίζει ο θρησκευτικός παράγοντας.

Ο Οθωμανισμός ήταν η βάση πάνω στην οποία βάσισε η Αυτοκρατορία την κυριαρχία της επάνω στους Άραβες, Βαλκάνιους, Λατίνους , Εβραίους,  Έλληνες, Πέρσες και Κούρδους.

Αυτοκρατορία δεν είχε ούτε μπορούσε να έχει εθνική ταυτότητα αφού βασιζόταν στην πολυεθνική και πολυθρησκευτική υπόσταση και δομή, γεγονός που ακόμη και σήμερα, οι Τούρκοι το προβάλουν σαν πολιτισμικό πλεονέκτημα αγνοώντας την υποβάθμιση των μη Μωαμεθανών υπηκόων.

Η ιδεολογία του οθωμανισμού, σύμφωνα με την οποία ακριβώς η οθωμανική ταυτότητα θα έπρεπε να παίξει συνεκτικό ρόλο στους πληθυσμούς της αυτοκρατορίας, τουλάχιστον στους μουσουλμανικούς (χωρίς διάκριση Τούρκων, Περσών ή Αράβων) αποτελούσε τον θεμέλιο λίθο.

Η έμφαση στην τουρκική εθνοσυνείδηση ήρθε αργότερα ως εξέλιξη αυτού του ρεύματος, όταν ο οθωμανισμός απέτυχε να αποτρέψει τις αποσχιστικές τάσεις των χριστιανικών κυρίως πληθυσμών.   

Η αρχική απάντηση στην άνοδο των εθνικισμών στη Βαλκανική ήταν, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1860

Εξίσου σημαντική για την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού μπορεί να θεωρηθεί η περίοδος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ (1839-1876), που προσπάθησε να ομογενοποιήσει νομικά και πολιτικά τους Οθωμανούς υπηκόους, με συνέπεια την ενίσχυση των εθνικών ταυτοτήτων τους καθώς υποχωρούσε η θρησκευτική διάκριση ως κριτήριο κοινωνικής υπεροχής.

Στο πολύπλοκο αυτό πλέγμα αλληλεπιδράσεων, ο ρόλος της Ελληνικής Επανάστασης υπήρξε οπωσδήποτε πρωταρχικός, και αυτό ερμηνεύει την επικέντρωση της εχθρότητα προς το Ελληνικό στοιχείο που παραμένει ακόμα μέχρι σήμερα και εκφράζεται με πολλαπλούς τρόπους όπως αλλοίωση των ονομάτων περιοχών, αντικατάσταση λέξεων που θυμίζουν Ελλάδα η Βυζάντιο κλπ.  .

Οι Οθωμανοί αναφερόντουσαν στην Επανάσταση με όρους σύγκρουσης χριστιανών-μουσουλμάνων.

Οπωσδήποτε, η προσπάθεια ερμηνείας του ξεσηκωμού έπαιξε σημαντικό ρόλο  για  την εμφάνιση νέων αξιών και εννοιών όπως πατρίδα, εθνικός ζήλος ή ελευθερία.

Εκτός από την θρησκεία, ένα ακόμα στοιχείο λειτούργησε  για την ενίσχυση ανάπτυξης εθνικών συνειδήσεων που αποτέλεσε η αναγνώριση διαφορών και ιδιαιτεροτήτων μεταξύ των νομαδικών Τουρκικών φυλών και των γηγενών κατοίκων που δεν είχαν νομαδικές καταβολές.

Αυτό ήταν ακριβώς το γνώρισμα που τόνιζε και την διαφορετικότητα στον σχηματισμό των λεγόμενων ‘βιλαετιών’, που αρχικά οριζόταν σαν θρησκευτικές οντότητες ενώ αργότερα μετετράπησαν σε εθνικές ενότητες.

Με την κρίση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την αφύπνιση των εθνικισμών στην Βαλκανική ξεκίνησε και η ενίσχυση του Τουρκικού εθνικισμού σαν ξεχωριστή εθνική οντότητα.

Αυτή η νέα εξέλιξη δημιούργησε μία αντιφατική κατάσταση που οδήγησε στον Παντουρκισμό δηλαδή όλοι οι Μωαμεθανοί θεωρούνται Τούρκοι  και την εθνοκάθαρση.

Ο Παντουρκισμός ήταν η απόπειρα της Τουρκίας να εξισορροπήσει τα πληθυσμιακά μεγέθη για να παίξει τον ρόλο της μεγάλης περιφερειακής δύναμης και η εθνοκάθαρση που κατά τους Τούρκους ήταν αναγκαία για την επιβίωση του Τουρκικού έθνους.

Μία από τις πρώτες αναφορές με στοιχεία που αναφέρονται στην απαρχή της τακτικής της εθνοκάθαρσης γίνονται από τον πρόξενο ων Ηνωμένων πολιτειών στην Σμύρνη το 1922.

Σε ένα απόσπασμα του Βιβλίου “The Blight of Asia”  που συνέγραψε ο Τζορτζ Χόρτον Αναφέρει:

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΦΑΓΕΣ, 1822-1909 Του Τζορτζ Χόρτον

Ο ΜΟΧΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΣ διαδίδεται με το σπαθί και τη βία από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ως ο μεγάλος εχθρός του Χριστιανισμού, όπως θα δείξω σε ένα μεταγενέστερο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου. Ωστόσο, έχει αφεθεί στον Τούρκο, τα τελευταία χρόνια, να συνεχίσει τις άγριες παραδόσεις του δόγματος του και να διακριθεί με υπερβολές που ποτέ δεν ισοδυναμούσαν με καμία από τις φυλές που ήταν εγγεγραμμένες υπό τη σημαία του Προφήτη, είτε στην αρχαία ή στη σύγχρονη εποχή.

Ακολουθεί μερικός κατάλογος των τουρκικών σφαγών από το 1822 έως το 1904:

1822 Χίος, Έλληνες 50.000

1823 Μισολογγί Έλληνες 8.750

1826 Κωνσταντινούπολη, Γενίσαροι 25.000

1850 Μοσούλη, Ασσύριοι 10.000

1860 Λίβανος, Μαρωνίτες 12.000

1876 Βουλγαρία, Βούλγαροι 14.700

1877 Μπαγιαζίτ, Αρμένιοι 1.400

1879 Alashguerd, Αρμένιοι 1.250

1881 Αλεξάνδρεια, Χριστιανοί 2.000

1892 Μοσούλη, Yezidies 3.500

1894 Sassun, Αρμένιοι 12.000

1895-96 Αρμενία, Αρμένιοι 150.000

1896 Κωνσταντινούπολη, Αρμένιοι 9.570

1896 Van, Αρμένιοι 8.000 http://www.antibaro.gr

1903-04 Μακεδονία , Μακεδόνες 14.667

1904 Σασούν, Αρμένιοι 5.640 _______

Σύνολο 328.477

Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η σφαγή στην επαρχία των Αδάνων το 1909, τριάντα χιλιάδων Αρμενίων

Τόσο επικείμενος και πάντα παρόν ήταν ο κίνδυνος, και τόσο φρέσκια η μνήμη αυτών των τρομερών γεγονότων στα μυαλά των μη Μουσουλμάνων υπηκόων του σουλτάνου, ότι οι αναλφάβητες χριστιανικές μητέρες είχαν συνηθίσει να χρονολογούνται με γεγονότα τόσα χρόνια πριν ή μετά από «τέτοια και τέτοια σφαγή ».

Ας τονιστεί ότι η λίστα αυτή είναι μερική και δεν περιλαμβάνει τις εκκαθαρίσεις-σφαγές και διωγμούς στο Πόντο και την Μικρά Ασία  μετά το 1922, ούτε γίνεται συσχέτιση με τους συνολικούς πληθυσμούς των περιοχών που καταδεικνύει το μέγεθος της αλλοίωσης ούτε γίνεται αναφορά στους εποικισμούς, που και αυτοί υποδηλώνουν την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης των περιοχών, πχ Κρήτη, Μακεδονία, Κύπρος κλπ.

Είναι λοιπόν εύκολο να συμπεράνουμε γιατί η Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί στα δυτικά πρότυπα και να αναιρέσει θεμελιώδεις αρχές της υπόστασής της.

Αντίθετα προβάλει την άποψη ότι οι εθνοκαθάρσεις ήταν η αναγκαία απάντηση της Τουρκίας στις προθέσεις της Δύσης να την αφανίσει και οι Χριστιανικές μειονότητες ήταν οι αχάριστες μειονότητες που έπαιζαν τον ρόλο του Δουρείου Ίππου σε μία μάχη Δύσης και Ανατολής, Χριστιανών και Ισλάμ. Το φοβερότερο είναι ότι την Δύση την βλέπουν σαν μία αποικιοκρατική δύναμη που εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται και να εξολοθρεύει εκατομμύρια Μωαμεθανών όπως έκανε στο Ιράκ την Λιβύη κλπ και το χειρότερο είναι ότι με βάση αυτή την αντίληψη υποκρύπτει και την εύνοια που έχει στο Τζιχαδιστικό κίνημα και την Ισλαμική τρομοκρατία  ενώ ουσιαστικά αρνείται και την Δημοκρατία  σαν μέσω διακυβέρνησης. Ενδείξεις για όλα αυτά περιλαμβάνουν την δημιουργία μονάδων μισθοφόρων από την Συρία τον Ισις κλπ.

Είναι λοιπόν αφελές, το λιγότερο, να ελπίζουμε σε μία λύση με βάση το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο και την Κύπρο, το αποδεικνύει  η πλήρης απόρριψη των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και των ψηφισμάτων του ιδίου.

Η Δύση σιγά σιγά αφυπνίζεται από τα τελευταία γεγονότα και συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που αναπτύσσεται τόσο για την Ευρώπη  όσο και την Μεσόγειο αλλά και την Αφρική.

Περισσότερο από όλα η Ευρώπη έχει ανησυχήσει με την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών και προσφύγων μεταξύ των οποίων βρίσκονται και τζιχαντιστές που προωθούνται από την ίδια την Τουρκία με την πρόφαση υποχρέωσης της Ευρώπης να τους αποδεχτεί σαν θύματα πολέμου. Αυτό αποτελεί ένα ακόμα εγκληματικό όπλο που χρησιμοποιεί η Τουρκία που ανοιχτά απειλεί ότι θα αξιοποιήσει εάν η Ευρώπη δεν αποδεχτεί τους δικούς της όρους. Η ελπίδα της Ευρώπης είναι να μην μεταδοθεί ο φανατισμός στους μόνιμους κατοίκους Μουσουλμάνους στις χώρες της κεντρικής ευρώπης.

Μέσα στην κατάσταση αυτή η Ελλάδα αποτελεί ένα προπύργιο άμυνας της Δύσης γεγονός που αποτελεί μεγάλη ενόχληση για την Τουρκία που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα κυρίως των νήσων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ανατολικού Αιγαίου που εποφθαλμιά ο ΜΟΧΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΣ.