,

Παράγραφος 6 της συνθήκης της Λοζάνης 1923:

«Εκτός αντιθέτων διατάξεων της παρούσης Συνθήκης, τα θαλάσσια όρια περιλαμβάνουσι τας νήσους και νησίδια τας κειμένας εις απόστασιν μικροτέραν των τριών μιλλίων από της ακτής.«

Η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας μέχρι και της άρνησης της υποχρέωσης να διαπραγματευτεί την οριοθέτηση θαλασσίων ορίων, ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, όσο και της  αμφισβήτησης του δικαιώματος,  μονομερούς, αύξησης των θαλασσίων ορίων κυριαρχίας των νήσων στο νότιο Αιγαίο, από εξ σε δώδεκα  μίλια, προσβάλει κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου το οποίο η Τουρκία, σκόπιμα, δεν έχει υπογράψει.  ,

Είναι δε αδιανόητο με κάθε έννοια, η Τουρκία μονομερώς να ανακοινώνει δική της Υφαλοκρηπίδα  και ΑΟΖ  σε διαφιλονικούμενα ύδατα, και να μην προσέρχεται σε διαπραγμάτευση, αντ’ αυτού να  αποστέλλει ερευνητικά πλοία συνοδευόμενα από  πολεμικά πλοία παραβιάζοντας ακόμα και τα 12 μίλια χώρου Εθνικής κυριαρχίας , που κατά τον διεθνή νόμο αποτελούν μονομερές δικαίωμα της Ελλάδας .

Είναι επίσης πράγματι αδιανόητο να επικαλείται η Τουρκία δικαιοδοσία πάνω σε διεθνή ύδατα επικαλούμενη κυριαρχία σαν διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία καταλύθηκε με την Διεθνή συνθήκη της Λοζάνης από το 1923. Ο εκβιασμός αυτός γίνεται προκειμένου η Ελλάδα να απεμπολήσει κάθε κυριαρχικό δικαίωμά της αμάχητή ή να υποχρεωθεί να προχωρήσει σε ένοπλη αντιπαράθεση γεγονός που θεωρεί η Τουρκία ότι έχει το πλεονέκτημα. Μία σοβαρή οπισθοδρόμηση για την εποχή.

Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά στο Άρθρο 121, παράγραφος 2, ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Η Ελλάδα , τα Βαλκάνια και ο Καύκασος (Ναγκόρνο Καραμπάχ), εξακολουθούν να βιώνουν τα υπολείμματα των ευρύτερων εθνικών ανακατατάξεων που η υπόλοιπη Ευρώπη έχει ξεπεράσει τους τελευταίους αιώνες.

Οι λόγοι είναι ποικίλοι, ένας εκ των οποίων είναι οι διαφορετικότητα στα θέματα θρησκείας αλλά και άλλα εθνολογικά και γεωπολιτικά χαρακτηριστικά και συμφέροντα μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής, με μόνιμη δικαιολογία για την Τουρκία, το αποικιοκρατικό παρελθόν της Δύσης, σαν να μην είναι και η ίδια αποτέλεσμα στρατιωτικών επελάσεων για την απόκτηση εδαφών και κατακτήσεων προς εκμετάλλευση γηγενών πληθυσμών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Αλλά και οι μέθοδοι τους οποίους διαχρονικά χρησιμοποίησε και νομιμοποίησε όπως μετατοπίσεις πληθυσμών που εφαρμόζει μέχρι πρόσφατα (Κύπρος), αποτελούν μελετημένες τακτικές επεκτατισμού.

Η πληρέστερη ανάλυση των προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μίας ξεχωριστής έρευνας, δεν απέχει όμως από την βασική μεθοδολογία και επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας γενικότερα.

Θεωρώ ότι η προσπάθεια αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, λόγω της σοβινιστικής συμπεριφοράς της Τουρκίας εναντίον του δυτικού κόσμου που απαξιώνει κάθε διεθνή οργανισμό που ενστερνίζεται διεθνείς αρχές και αξίες, με την αιτιολογία ότι όλα αυτά σχεδιάστηκαν για να εξυπηρετήσουν τις αποικιοκρατικές καταβολές της Δύσης.

Η παραχάραξη της Ιστορίας

Η σημερινή Τουρκία προσπαθεί να παραχαράξει την Ιστορία γιατί πιστεύει ότι αδικήθηκε η ίδια και ολόκληρος ο Μουσουλμανικός κόσμος από την Δύση.

Η γνώση της ιστορίας της δημιουργίας της Νεότερης Ελλάδας δεν αποτελεί απλή ανάγκη αναφοράς στα επιφανειακά γεγονότα τα ιστορούμενα  στα σχολικά βιβλία.

Υπάρχει ανάγκη βαθύτερης μελέτης για να αντιμετωπισθεί η προσπάθεια της Τουρκίας να αντιστρέψει την Ιστορία εργαλειοποιώντας  κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο που της προσφέρεται.

Η Τουρκία αντιδρά σαν τον «καταφρονημένο Μουσουλμάνο» που έχει ανάγκη να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του και ταυτόχρονα να ανακτήσει την θέση που πιστεύει ότι ανήκει στην ίδια σαν προστάτη των απανταχού ομόθρησκών «θυμάτων» αδερφών της.

Μια ιδιαίτερα επικίνδυνη αντίληψη του κόσμου, σήμερα που η Δύση σβήνει τα κατάλοιπα του αποικιοκρατικού παρελθόντος της με την ενίσχυση θεσμών, ( UN, Intenational courts, EU, International Law, Ανθρώπινα δικαιώματα κλπ) και όχι να τους αντικαθιστά με αναχρονιστικό και πολλές φορές προσχηματικό θρησκευτικό φανατισμό (ριζοσπαστικό Ισλάμ) και εθνικιστικές εξάρσεις (Τουρκικός εθνικισμός) .

Ένα ακόμα στοιχείο που αξίζει να αναλυθεί είναι η τάση της Τουρκίας να οικειοποιήται πολιτισμικά στοιχεία γηγενών πολιτισμών.

Ένα από τα δυσκολότερα στοιχεία που καλείται να διαχειριστεί κάθε ιστορική αυτοκρατορία, που προκύπτει από κατακτητική διαδικασία, είναι η επιβολή, της δικής της «κουλτούρας», συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας, στους λαούς που μετατρέπονται σε υπόδουλους υπήκοους της ίδιας.

Από την ιστορία, και σαν παραδείγματα, παρατηρούμε και συγκρίνουμε την συμπεριφορά άλλων αυτοκρατοριών, όπως, για παράδειγμα, των Ελλήνων κατά την Ελληνιστική περίοδο, και των Ρωμαίων που ακολούθησε αλλά και του Βυζαντίου.

Ο Μέγας Αλέξανδρος προσπάθησε να μεταδώσει τον Ελληνικό πολιτισμό, αλλά ταυτόχρονα, σαν αποτέλεσμα της ευφυίας του, αναγνώρισε την ανάγκη διατήρησης σημαντικών τοπικών πολιτισμικών στοιχείων του Περσικού και Αιγυπτιακού πολιτισμού, αποτέλεσμα ήταν η σχεδόν θεοποίηση του Αλέξανδρου και η επιβίωση χαρακτηριστικών του Ελληνισμού σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο για 300 χρόνια παρά το βραχύβιο της στρατιωτικής επιβολής της αυτοκρατορίας που δημιούργησε..

Η επιβολή της Ρωμαίικής αυτοκρατορίας ήταν ουσιαστικά η συνέχιση της Ελληνικής κουλτούρας που επέτρεπε την επιβίωση των τοπικών κοινωνιών.

Η δημιουργία και επιβίωση του Βυζαντίου βασίστηκε στην επικράτηση της Χριστιανικής Θρησκείας αλλά και του Ελληνισμού που παρά την καταστροφή της αρχαίας Θρησκείας του δωδεκάθεου κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει πολιτιστικά στοιχεία όπως η δημιουργία του Κυριλλικού  αλφάβητου στους Σλαβικούς πλυθισμούς και πολλά άλλα.

Το Βυζάντιο βοήθησε στην διατήρηση των πολιτισμικών στοιχείων του Ελληνισμού για ολόκληρη την περίοδο που η Δύση ζούσε τον Μεσαίωνα. Η μεταφορά στοιχείων του Ελληνισμού μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στη Φλωρεντία βοήθησε σημαντικά στην Αναγέννηση ενώ η Τουρκία αγνοεί τα στοιχεία αυτά και διαδίδει την άποψη ότι η Αναγέννηση της Δύσης ξεκίνησε από την είσοδο του Ισλάμ στην Ισπανία. .

Η επέλαση των Τουρκικών Φυλών δεν είχε σημαντικές πολιτισμικές ρίζες γι’ αυτό επηρεάστηκε από τον Περσικό πολιτισμό και την Θρησκεία από τον Αραβικό κόσμο.

Στην εξέλιξη της ισλαμοποίησης των γηγενών πληθυσμών και με την αντιπαράθεση με την Δύση, ιδιαίτερα την περίοδο της αναγέννησης, η Τουρκία αισθάνθηκε ότι το Ισλάμ δεν διέθετε ικανό πολιτισμικό υπόβαθρο, σε σύγκριση με την αναγέννηση της Δύσης, ανάγκη που αισθανόταν η Οθωμανική αλλά ακόμα και η νεότερη Τουρκία του Κεμαλ και των Νεότουρκων, ώστε αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ρίζες, ανεξάρτητα από τις Αραβικές ή Περσικές επιρροές, στους αρχαίους ανατολικούς πολιτισμούς που εξαφανίστηκαν, υιοθετώντας την άποψη ότι αυτές αποτελούν και τις δικές της πολιτισμικές, ακόμα και γενετικές ρίζες.

Μία  ακόμη προσφιλή τακτική που χρησιμοποίησε η Τουρκία, διαχρονικά, ήταν οι μετακινήσεις πληθυσμών, ενθαρρύνοντας τις μεταναστεύσεις για να επιτύχουν δημογραφικές αλλαγές. Τέτοιες τακτικές έχουν εφαρμοστεί ακόμη και πρόσφατα (Κύπρος) που αποκαλύπτουν την επεκτατική τακτική της Τουρκίας και άλλες μακροπρόθεσμες προθέσεις. Ιδικά για την τελευταία μεταφορά εποίκων στην Κύπρο αλλοιώνουν όχι μόνο την πληθυσμιακή σύνθεση αλλά και, λόγο αυτού. και την πραγματική βούληση του Τουρκοκυπριακού λαού γεγονός που απεδήχθει στις εκλογές του Νοεμβρίου 2020.

«Σύμφωνα με την Ahval, ο Ακιντζί ανέφερε ότι «υπάρχουν κάποιες ομάδες που έχουν στενές σχέσεις και είναι πιστές σε αυτούς που κυβερνούν την Τουρκία. Έλαβα μήνυμα μέσω του γραμματέα μου ότι θα ήταν καλύτερα για την οικογένεια και τους οικείους μου να μην συμμετάσχω στις “εκλογές”».
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/kosmos/akintzi-dehthika-apeiles-toyrkia-min-katebo-ekloges

Ένα ακόμη  εργαλείο που χρησιμοποίησε η Τουρκία ήταν η παραποίηση της ιστορίας με την κατασκευή  γεγονότων (εξάλειψη χωριών και πληθυσμών με κάψιμο, Οι Μικρασιάτες ονόμαζαν τις πράξεις αυτές με την ανατριχιαστική έκφραση, «το χωριό το σήκωσαν..»), καθώς και με προκλήσεις), αλλάζοντας τα τοπικά ονόματα πόλεων, ακόμη και ονόματα ολόκληρων χωρών που έχουν κατακτηθεί κυρίως για να εξαλείψουν τις αναμνήσεις και παραδόσεις του παρελθόντος, η μεγαλύτερη απόδειξη ήταν η μετατροπή του Ναού της Αγίας Σοφίας, παγκόσμιο σύμβολο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού από Μουσείο σε Τζαμί. Τακτικές που εξελίχθηκαν, στην χειρότερη μορφή τους, σε γενοκτονίες.

Ο ορισμός της γενοκτονίας περιλαμβάνει κατά κύριο λόγω την εξάλειψη του πληθυσμού των γυναικών και των παιδιών, διότι αυτό μπορεί να εξαφανίσει το γένος. Η εξαφάνιση των γυναικών γίνεται τόσο με τον θάνατο όσο και με τον βίαιο εξισλαμισμό, τον γάμο, για τα παιδιά μπορεί να γίνει και με γνωστό μας παιδομάζωμα.

Παρόμοια κίνητρα προκάλεσαν την καταστροφή  τοπικών μνημείων κατά την αλλαγή των ονομάτων των μνημείων, τη μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά κ.λπ.

Παραδείγματα τέτοιων πρακτικών είναι προφανή σε ολόκληρη την Ανατολία, αλλά και στον Καύκασο όπου παρόμοιες μέθοδους ακολούθησε και η κομμουνιστική Ρωσία.

Σαν παράδειγμα, απλώς δείτε ένα βίντεο σχετικά με την παραποίηση της ιστορίας στο Αζερμπαϊτζάν. Μια τυπική παραποίηση της ιστορίας που επαναλαμβάνεται σε ολόκληρη την Ανατολή. Βλέπε σύνδεσμο:

 www.youtube.com/watchfeature=share&v=Ifua_z692k0&app=desktop

Μια πληρέστερη ανάλυση των προβλημάτων στο Κοσσυφοπέδιο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο χωριστής μελέτης, αλλά δεν θα απέχει πολύ από τη βασική μεθοδολογία της επεκτατικής ιμπεριαλιστικής προσέγγισης της Τουρκίας.

Επομένως η Τουρκία εξισορροπεί την θέση της με την υπόλοιπη Δύση την οποία κατά τα άλλα κατηγορεί για βαρβαρότητα και αποικιοκρατία.

Αυτά είναι λίγα από τα συμπλέγματα της νεότερης Τουρκίας που εκφωνεί σήμερα πολιτικές του Νέο- Οθωμανισμού.

Έτσι προσπαθεί η Τουρκία να επιβάλει, σαν αρχή της ιστορίας της Ασίας το 1097 ή την πτώση του Βυζαντίου το 1453, ενώ ταυτόχρονα βάζει τα θεμέλιά της πολιτισμικής της παρουσίας ταυτόχρονα ή και πριν από την Δύση, παράδειγμα αποτελεί η προώθηση της άποψης ότι η αναγέννηση ξεκίνησε με την εισβολή των Αράβων στην Ισπανία.

EU και USA ξυπνήστε!!!!!

Συμπερασματικά η σύγκρουση Ελλάδας Τουρκίας είναι πολύ βαθύτερη και έχει παγκόσμιες συνέπιες  για την Ανατολή και Δύση που αφορούν τα θεμέλια δύο διαφορετικών κόσμων ανεξάρτητα του μεγέθους των δύο κρατών.