Με τον αντίκτυπο που έχουν στην ανθρωπότητα τα πρόσφατα γεγονότα, που κατά την γνώμη μου θα έχουν σοβαρές, αν όχι καταιγιστικές επιπτώσεις, προσπαθώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα.

Συνειδητοποιώ ότι για να έχω την παραμικρή δυνατότητα να  προσεγγίσω την πραγματικότητα, είμαι αναγκασμένος να ξεφύγω από τα δεσμά των όποιων προκαταλήψεων που η κοινωνία και το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησα και ολοκληρώνω σταδιακά την ζωή μου.

Είναι ανάγκη να ανυψώσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να παρατηρήσω, από ψιλά, τα γεγονότα , και τις συνέπειες,  βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες, που διαμορφώνουν το περιβάλλον γύρω μου.

Παρόλο ότι από την φύση μου είμαι αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να πω ότι αυτά που παρατήρησα με βοήθησαν να διατηρήσω την αισιοδοξία μου.

‘Είδα την αγωνία της ανθρωπότητας για την καταστροφή που ένας μονοκύτταρος μεταλλασσόμενος οργανισμός, ένας ιός, μπορεί να προκαλέσει  απώλειας ζωής αντίστοιχης εκείνης  των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Παρατηρώ τις συγκρούσεις   πολιτισμών με την χειρότερη μορφή του, την τρομοκρατία.

Παρατηρώ τις Εθνικές αλλά και τις οικονομικές συγκρούσεις με υπόβαθρο τις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις  που παίρνουν την μορφή, άλλοτε της μυθικής Λερναίας Ύδρας, και άλλοτε του χαμαιλέοντα.

Παρατηρώ την σταδιακή απαξίωση παραδοσιακών αξιών και θεσμών όπως η ελευθερία, η ανεξαρτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που χρειάστηκαν αιώνες να καταξιωθούν.

Αυτές οι αξίες συχνά θυσιάζονται στον βωμό των σκοπιμοτήτων, είτε  παίρνουν την μορφή εθνικιστικών επιδιώξεων και οικονομικών συμφερόντων.

Ακόμα και οι θρησκείες που αποτελούν διαχρονικά ενστικτώδεις αναζητήσεις του ανθρώπινου γένους που τονίζουν τις βαθύτερες ανάγκες του, καταλήγουν να γίνουν έδαφος αντιπαραθέσεων.

Οι πολιτικο-οικονομικές αντιπαραθέσεις που  λειτουργούν  τόσο σε περιβάλλον εσωτερικής  αλλά και εξωτερικής διαχείρισης, εκφυλίζονται και αυτές στον βωμό του λαϊκισμού για τον έλεγχο της εξουσίας.

Είχα πιστέψει  στην βασική αρχή της δημοκρατίας που οι πρόγονοί, μου για πρώτη φορά υπέδειξαν στη ανθρωπότητα, απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής.

Ακόμα  και αυτά, μετά από περιόδους, ξεχάστηκαν και ξαναεμφανίστηκαν την περίοδο της Αναγέννησης, αργότερα,  πέρασαν από τους κλυδωνισμούς εθνικών και ταξικών ανακατατάξεων, όμως δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν σε βαθμό να επιτευχθεί μία ισορροπία, ταξική εσωτερικά η διεθνής μεταξύ λαών.

Οι θεσμοί που με μεγάλες θυσίες και κόπο δημιουργήθηκαν δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, δεν μπόρεσαν να επιβληθούν στους Εθνικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, ο κόσμος δεν μπόρεσε να ισορροπήσει.

Προσωπικά η ελπίδα μου έχει στραφεί στο πείραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης  προσβλέποντας να λειτουργήσει σαν το πρότυπο για την αντιμετώπιση των εθνικών ανταγωνισμών που επέφεραν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Δυστυχώς και αυτός ο θεσμός δεν μπόρεσε να  ξεπεράσει τα εγγενή προβλήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Δεν μπόρεσε να ξεπεράσει  βασικά προβλήματα οικονομικών και εθνικών ανταγωνισμών.

Η φύση του καπιταλισμού επιτρέπει την ανάπτυξη της οικονομίας με βάση την βιομηχανία  εξοπλισμών που προσφέρονται ανεξέλεγκτα στην διεθνή αγορά σε εχθρούς και συμμάχους που όταν το θέμα υπογραμμίζεται, η απάντηση είναι : Μα αυτό είναι θέμα Μπίζνες!

Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκισμού μας έφερε σε οδυνηρά και απογοητευτικά αποτελέσματα όπως η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Όμως μεγάλα προβλήματα συμβαίνουν και στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Για πρώτη φορά η ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το κίνδυνο κατάρρευσης της Δημοκρατίας λόγο ενός  λαϊκιστή ηγέτη που απειλεί να γκρεμίσει τους θεσμούς της μεγαλύτερης Δημοκρατίας. Συναλλάσσεται  με φίλους και εχθρούς με βάση προσωπικά και συμφεροντολογικά κριτήρια βρίσκοντας έδαφος σε πιο προσφιλή στον αυταρχικό χαρακτήρα του άτομα  με παρόμοια ιδιοσυγκρασία όπως ο Πούτινγκ και ο Ερντογκαν.

Η συμπεριφορά αυτή ξεπερνά τα όρια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας και εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την Αμερική και την ανθρωπότητα.

Τελικά φτάνω στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης η οποία έχει ξεκινήσει από καιρό, αλλά προσλαμβάνει καινούργιες διαστάσεις με την προσπάθεια της Τουρκίας να αναλάβει θέση ηγέτη του Ισλαμικού κόσμου και ανακτήσει την χαμένη αίγλη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εδώ ξεπερνάμε τα όρια των εθνικών ανταγωνισμών και συμφερόντων.

Εδώ υπεισέρχονται παράμετροι θρησκευτικού φανατισμού που γίνονται   όργανο εκμετάλλευσης για την επίτευξη Εθνικιστικών συμφερόντων .

Η ανάμιξη εθνικισμού και θρησκευτικού φανατισμού μας φέρνει πίσω σε μεσαιωνικές καταστάσεις, σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, θρησκευτικών πολέμων,  από τις χειρότερες  περιόδους της Ανθρώπινης ιστορίας, τελείως αναχρονιστική κατάσταση, αλλά σοβαρά επικίνδυνη όταν προστίθεται στα γεωπολιτικά συμφέροντα  των κρατών.

Εδώ παύουν να υπάρχουν νόμοι και συμβιβασμοί, εδώ αντιμετωπίζουμε τον φανατισμό, τον θρησκευτικό δογματισμό, την τρομοκρατία στο όνομα του κάθε θεού που χρησιμοποιούνται  για την εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων.

Αναγνωρίζω ότι και ο καπιταλισμός και η αποικιοκρατία έχουν ιστορικά και διαχρονικά μειονεκτήματα αλλά αυτά τα μειονεκτήματα έρχονται να εξομαλύνουν οι θεσμοί.

Όμως κανένας δεν μπορεί να λύσει προβλήματα θεοκρατικών αντιλήψεων με κανενός είδους λογικής. Το θρησκευτικό στοιχείο δεν είναι στοιχείο προς διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα καταστροφικό συντελεστή στην διαμόρφωση λύσεων.

Αποτελεί λοιπόν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η εκμετάλλευση της θρησκείας σαν μέσο πολιτικής πίεσης η και διαπραγμάτευσης.

Μέσα λοιπόν στους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας που περιλαμβάνουν την ανάγκη προσαρμογής και αντιμετώπισης νέας μορφής προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή, η μετανάστευση , το προσφυγικό, οι ανεργία, ο κορωνοιός, οι επιπτώσεις της εξάπλωσης των κοινωνικών δικτύων  και της τεχνολογίας, η ενέργεια, προστίθεται και ο αναχρονιστική σύγκρουση των πολιτισμών.

Αυτή η σύγκρουση έχει πολύ μεγάλες ιδιαιτερότητες γιατί συνδυάζεται με προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η ένταξη θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων σε περιβάλλον Κρατών με διαφορετική πολιτισμική ιστορία που περιλαμβάνουν διαφορετική  νομική και κοινωνική υποδομή.

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων αποδεικνύεται δυσκολότερη από ότι περίμενε η διεθνής κοινότητα ότι θα είναι.

Για εμένα τα μεγαλύτερα προβλήματα θα είναι ο λαϊκισμός στα θέματα θρησκείας και δημοκρατίας  όσον αφορά την υιοθέτηση των θεσμών μακροπρόθεσμα και  και η υγειονομική κρίση βραχυπρόθεσμα.

Ο έλεγχος των μειονεκτημάτων του καπιταλισμού πιστεύω ότι θα αντιμετωπιστεί γιατί έχει το χαρακτηριστικό του αυτοπεριορισμού εφόσον διατηρηθούν οι θεσμοί κάτω από τον έλεγχο διεθνούς ελέγχου.

Αυτό είναι το μόνο αισιόδοξο στοιχείο στο οποίο βασίζομαι για να ελπίζω.

Τέλος σαν αισιόδοξο άτομο δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην ελπίδα μου στο ένστικτο επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης.