Οι συνθήκες που βιώνουμε τη περίοδο εξάπλωσης του κορωνιού  είναι πρωτόγνωρες  που μας υποχρεώνουμε να βιώνουμε τον πόνο του περιορισμού, της αρρώστιας, της στέρησης της κοινωνικότητας της επικοινωνίας, αλλά ακόμα περισσότερο τον φόβο του αγνώστου και της ανασφάλειας, ακόμα και του θανάτου, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση που βρίσκεται ο κάθε ένας από εμάς.

Το χειρότερο από όλα αυτά φαίνεται να είναι ο φόβος του αγνώστου και η ανασφάλεια για το μέλλον.

Σαν πρώτη αντίδραση της όποιας δημόσιας εξουσίας αποτελεί η επίκληση προς το κοινό να υπακούσει στις εντολές και οδηγίες για την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας μαζί με την εξαγγελία μέτρων για την ανακούφιση των επιχειρήσεων και του ανθρώπινου δυναμικού.

Όμως  τα πάντα είναι προσωρινά τονίζοντας το άγνωστο των επιπτώσεων όσον αφορά την συμπεριφορά του κορωνοιού και της οικονομίας.

Οι θυσίες λοιπόν που είναι επιβεβλημένες δεν μπορούν να οροθετηθούν και αυτό τις κάνει και περισσότερο δυσβάσταχτες και δυσεφάρμοστες.

Πάντως, όσο περνά ο χρόνος, γίνεται και περισσότερο αντιληπτό και συνειδητοποιείται  ότι οι επιπτώσεις θα είναι, σε βάθος χρόνου, ριζικές όσον αφορά τον τρόπο διαβίωσης και των αλλαγών που θα προκύψουν στην κοινωνία και την οικονομία.

Οι τάσεις που υιοθετούνται στην παγκόσμια οικονομία για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι αντιφατικές και διαχωρίζονται σε τάσεις απομόνωσης για την επίτευξη αυτονομίας ή τάσεις λειτουργίας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης λόγω της αναγνώρισης των συνθηκών αλληλεξάρτησης των οικονομιών.

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η κρίση προσομοιάζει με ένα παγκόσμιο πόλεμο με την διαφορά ότι σε ένα παγκόσμιο πόλεμο υπάρχουν νικητές και ηττημένοι , στην περίπτωσή μας ο διαχωρισμός νικητών από τους ηττημένων είναι δύσκολο να καθοριστεί.

Νικητές θα αποδειχτούν εκείνες οι κοινωνίες που θα προσαρμοστούν ταχύτερα στις νέες συνθήκες που θα προκύψουν.

Ίσως το μόνο θετικό στοιχείο που μπορεί να θεωρηθεί ότι θα προκύψει είναι ακριβώς η ταχύτερη προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Δηλαδή ο κορωνοιός μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης αναγκαίων εξελίξεων που θα ήταν επιβεβλημένες ούτως η άλλως λόγω των γηγενών προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας.

Βλέπε ρύπανση, κλιματικές αλλαγές, υπερπληθυσμός, μετανάστευση, προσφυγικό. κλπ.

Το όφελος που θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει εστιάζεται στην μερική αναστολή των παραγωγικών διαδικασιών η την αλλαγή των υφισταμένων διαδικασιών όπως η τηλεργασία, η μείωση του γραφειοκρατικού κόστους, και η αναγκαστική βελτιστοποίηση των μεθόδων εργασίας, και η μείωση των δαπανών διαβίωσης από τον εθισμό  του υπερκαταναλωτισμού.

Όμως όλα αυτά είναι κατά κάποιο τρόπο γενικότητες η διαφοροποίηση θα πρέπει να γίνει από την εφευρετικότητα των παραγωγικών στρωμάτων των κοινωνιών.

Ο στόχος είναι δύσκολος και παγκόσμιος για την Ελλάδα πολύπλοκος λόγω της ιδιαιτερότητας της Ελληνικής οικονομίας που εξαρτάται από εξειδικευμένους τομείς όπως ο εποχικός τουρισμός , μεταφορές και μικρό εξαγωγικό εμπόριο βασισμένο σε πρωτογενή αγροτική παραγωγή και πολλές παρεμφερείς δραστηριότητες.

Εξαρτώμεθα λοιπόν σε σοβαρό βαθμό από ταχύτητα με την οποία θα αποκατασταθεί η ομαλότητα όχι μόνο της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της παγκόσμιας.

Νικητής λοιπόν θα είναι αυτός που θα βρει λύση πως θα αξιοποιήσει την τουριστική  υποδομή συμπεριλαμβανομένης και της ακτοπλοΐας σε περίπτωση που επεκταθεί η περίοδος κρίσης του κορωνιού.

Ίσως να είναι και αδύνατο, εδώ έγκειται και ο κίνδυνος του λαϊκισμού, διότι η μόνη λύση που παραμένει για την Ελλάδα είναι η διατήρηση της υποδομής ολόκληρη  την διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης με συμβιβασμούς όσον αφορά το κόστος λειτουργίας και συντήρησης.

Μετά από την διαπίστωση αυτή μας μένει η ελπίδα για την  ταχύτερη δυνατή ολοκλήρωση των ερευνητικών εργασιών της επιστημονικής κοινότητας.

Νικητές λοιπόν θα είναι  οι πραγματικοί Μαραθωνοδρόμοι.