mporoume-svisoume-anamniseis-ponoun (1).jpeg

 

Λένε ότι για κάθε άνθρωπο, την στιγμή τ ου κινδύνου,  η ζωή περνά από το μυαλό σαν μια ταινία η ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων.

Ίσως αυτό να μην είναι απόλυτα ακριβές αλλά ίσως η ζωή που τελικά αποτυπώνεται στην μνήμη να  αποτελείται από σκηνές σαν από ταινία που πάντα μένουν χαραγμένες στο μυαλό του  διότι παίζονται ξανά και ξανά έτσι που τελικά δεν σβήνονται και αποτελούν τον σκελετό της ύπαρξής σου.

 

Γιατί πραγματικά, αν αναλογιστεί κανείς τι μένει, από εκείνες τις εκατομμύρια στιγμές, είναι εκείνες που παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στην μνήμη και ανακαλούνται πάντα ίδιες και ξεχωριστές χωρίς να γίνεται συνειδητά κάποια επιλογή όταν κανείς ανατρέχει σε διάφορες φάσεις και περιόδους της ζωής του, από την πρώτη στιγμή που σαν νήπιο θυμάσαι μέχρι και την στιγμή που θα νιώσεις το τέλος σου να έρχεται.

 

Είναι στιγμές σε μορφή εικόνας, ήχος ή φωνές, αισθήσεις ή αφή αισθήματα, αλλά και μορφές, ονόματα που πολλές φορές δεν μπορείς συνειδητά να  αποδεχθείς ότι αποτελούν μέρος, σημαντικό ή μη της δικής σου ζωής και ύπαρξης.

 

Κι’ όμως  αυτές είναι οι στιγμές  που τελικά αποτελούν το εσύ και εγώ της ύπαρξης σου. Οι υπόλοιπες χάνονται στο άπειρο του χρόνου και είναι σχεδόν σαν να μην υπήρξαν.

ΝΚ