ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ.jpeg

Όσο παρατηρώ τ’ αναμμένα  κεριά του Καβάφη μπροστά μου να λιγοστεύουν, τόσο οι αναμνήσεις των σβησμένων κεριών ζωντανεύουν.

Στιγμές χαράς μοιάζουν με πράσινα  λιβάδια, γαλάζιες θάλασσες και πεύκα που ευωδιάζουν.

Στιγμές λύπης και απόγνωσης , τμήμα της ζωής κι αυτές αναπόφευκτες, μοιάζουν με πέτρες, άλλες μαύρες καπνισμένες, άλλες γκρίζες κι άλλες κάτασπρες  που καίνε σκορπίζουν πόνο και αγωνία στο μέσο μιας ερήμου που η ζέστη επίμονα χτυπά.

Στιγμές χαράς  είναι εικόνες πολύχρωμες με  μια μουσική επένδυση που ξεφυτρώνει άθελά σου μέσα από τα βάθη της λήθης.

Στιγμές λύπης γεμάτες από το γλυκόπικρο  αίσθημα της απώλειας, είναι εικόνες ανυπέρβλητων βράχων που υψώνονται  μπροστά ή ενός γκρεμού που βυθίζεται στο χάος.

Και όμως οι στιγμές χαράς είναι πολλές και πολύ απλές όπως το χάδι, μια ζεστή αγκαλιά, ένα γέλιο, μια ματιά, η μια αναπνοή  που νόμιζες  ότι αποτελούν καθημερινότητα.

Όχι αυτά αποτελούν την αιωνιότητα που την στιγμή εκείνη την αφήνεις να χαθεί και όμως αυτή είναι που μένει να σε ζεσταίνει όταν τ’ αναμμένα κεριά του Καβάφη λιγοστεύουν.

ΝΚ

Weide-Wiese-Vergleich.jpg

PETRES.jpg

ΚΓΡΕΜΟΣ.jpg