χαφταρ-ερντογαν-696x418-1.jpg

Η σύγκρουση στην Λιβύη φαίνεται να αποκτά συμβολικά χαρακτηριστικά των σημείων και καιρών που διανύει ο κόσμος σήμερα.

Τα χαρακτηριστικά αυτά ξεπερνούν τα γεωγραφικά όρια της Μεσογείου και επεκτείνονται σε παγκόσμια κλίμακα και υποδηλούν την σύγκρουση δύο κόσμων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Εμπεριέχει τόσο στοιχεία γεωπολιτικών ανταγωνισμών  αλλά και στοιχεία αμφισβήτησης κοινωνικοπολιτικών αρχών που καθιερώθηκαν μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους και των ανακατατάξεων μετά την πτώση του κουμμουνιστικού καθεστώτος στην Σοβιετική Ένωση, αλλά και των εξελίξεων, της Αραβικής Άνοιξης, των πολέμων στο Ιράκ και την Συρία. Ειδικά ο πόλεμος Στην Συρία  συν έπεσε με τα πρώτα δείγματα των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής  που συνέβαλαν στην δημιουργία εκατομμυρίων προσφύγων και παράνομων οικονομικών μεταναστών που προσπαθούν να επιβιώσουν με καταφύγιο την Ευρώπη.

Είναι σπάνιο σχεδόν πρωτοφανές να βλέπουμε στην Λιβύη  να αποκτά νομιμότητα από τον ΟΗΕ μία Κυβέρνηση που δεν εκπροσωπεί το κοινοβούλιο της χώρας το οποίο, αντίθετα, στηρίζει μία στρατιωτική κυβέρνηση που υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας.

Ταυτόχρονα επεμβαίνουν ξένες δυνάμεις που στηρίζουν διαφορετικές παρατάξεις, Τουρκία και Ρωσία, η πρώτη στο όνομα της νόμιμης κυβέρνησης που παρέχει ο ΟΗΕ, ενώ η δεύτερη στηρίζει την στρατιωτική κυβέρνηση, και οι δύο κατά παράβαση των απαγορεύσεων που επιβάλει ο ΟΗΕ.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην σύσκεψη του Βερολίνου, και γιατί δεν προσεκλήθη η Ελλάδα στην σύσκεψη αυτή;

Είναι απόλυτα εμφανές ότι η Γερμανία και η Ελλάδα ανήκουν σε ξεχωριστά στρατόπεδα η μεν Γερμανία εξαρτάτε απόλυτα από την τροφοδοσία πετρελαίου από την Ρωσία, ενώ η υπόλοιπη Νότια Ευρώπη και κυρίως η Γαλλία και Ιταλία  εξαρτάτε από την Λιβύη και  Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα η Γερμανία έχει ειδικούς οικονομικούς δεσμούς με την Τουρκία. Αυτοί οι δύο λόγοι φέρνουν την Γερμανία σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως τις χώρες του Νότου και τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.

Η χειρότερη όμως συνέπεια της συμπεριφοράς της Γερμανίας δεν είναι οικονομική, κάτω από τις πιέσεις  αυτές, η Γερμανία σύρεται από την Τουρκία που παραβιάζει τις αρχές της διεθνούς νομιμότητας που καθιερώθηκαν μετά από την αιματοχυσία δύο παγκοσμίων πολέμων. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τον ΟΗΕ ούτε το Διεθνές Δίκαιο ούτε το Δίκαιο Θαλάσσης. Αντίθετα υιοθετεί την τακτική ‘κατ’ επιλογή’ εφαρμογή του νόμου ανάλογα με τα κατά περίπτωση   συμφέροντά της.