17 Νοέμβρη.jpg

Όπως για πολλά χρόνια η Ελληνική πολιτική εικόνα μέσα ατο 2019 εξακολουθεί να είναι αντιφατική και να προκαλεί σοβαρό σκεπτικισμό.
Ένας πραγματικά ουδέτερος παρατηρητής προβληματίζεται.
Ο τρόπος που ερμηνεύει η κάθε πολιτική παράταξη τα γεγονότα είναι αντιφατικά τόσο που είναι αδύνατο ο απλός πολίτης να βγάλει κάποιο συμπέρασμα.
Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου έχει μετατραπεί από μια εορτή ηρωισμού της Ελληνικής νεολαίας κατά της φασιστικής δεξιάς σε εκδήλωση μίας αναρχικής μειονότητας η οποία ενισχύεται από πολλαπλές ομάδες διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων που περιλαμβάνουν αντιφρονούντες αντιστασιακούς, ακροαριστερούς άτομα της εξωκοινοβουλευτικούς αριστεράς, τραμπούκους κλπ΄
Το λυπηρό είναι ότι αρκετά κόμματα της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας για λόγους κάποιας περίεργης σκοπιμότητας στηρίζουν τις ομάδες αυτές.
Σαν αποτέλεσμα δημιουργούνται παράπλευρες επιπτώσεις όπως κατηγορίες των πολιτικών αντιπάλων ότι επιβάλουν αστυνομοκρατία σε κάθε προσπάθεια καταστολής σε άνομες πρακτικές.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πολύ δύσκολο για τον απλό πολίτη να βγάλει ξεκάθαρα συμπεράσματα.
Αναρωτιέμαι ποια θα πρέπει να είναι τα όρια της νομιμότητας ΄΄ώστε να μην αμφισβητείται η κάθε προσπάθεια της αστυνομίας και να μην θεωρείται υπέρβαση εξουσίας.
Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσει αποτελεσματικά η αστυνομία αν στο επίπεδο της πολιτικής αντιδικίας υπάρχει διαφωνία;
Είναι ή δεν είναι απόφαση της συγκλήτου ενός Πανεπιστημίου να κλείσει προληπτικά συγκεκριμένες μέρες το πανεπιστήμιο όταν υπάρχουν ενδείξεις για επερχόμενες παράνομες πράξεις;
Εάν αμφισβητεί η αντιπολίτευση την δικαιοδοσία της συγκλήτου στο δικαίωμα αυτό πως είναι δυνατόν να επιβληθεί η έννομη τάξη στους παραβάτες;
Και αν αμφισβητείται το δικαίωμα της πλειοψηφίας από την μειοψηφία , να ψηφίζει νόμους πως θα λειτουργήσει η δημοκρατία;
Έτσι παρέχεται στήριξη και δικαιολογία σε κάθε είδους παραβατικές ομάδες να επιλέγουν πότε θα εκτελούν παρανομίες και πότε όχι.
Αυτό δεν είναι δημοκρατία.

ΝΚ