Στο μέσο του κυκλώνα 

ΚΥΚΛ'ΩΝΑΣ.jpg

 

Με πιάνει κάθε λίγο η φιλοσοφική μου διάθεση και προβληματίζομαι προσπαθώντας κάθε φορά να βλέπω τα πράγματα απαλλαγμένος από τυχόν δικές μου προκαταλήψεις και το κατεστημένο του περιβάλλοντός μου, εθνικό, πολιτικό ακόμα και θρησκευτικό.

Δύσκολο πράγμα, θα έλεγα ακόμα και λίγο υπεροπτικό.

Προσπαθώ να αντιληφθώ τους λόγους που έφεραν την Ελλάδα σε αυτή την δραματική πτωχευτική κατάσταση χωρίς να επηρεάζομαι από καμία κομματική συνταγή ή σκοπιμότητα.

Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σε μία γενιά που ευνοήθηκε και βρίσκεται μεταξύ γενεών που από την μία πλευρά υπάρχει η γενιά που έζησε στα αποκαΐδια μεγάλων πολέμων, καταστροφών, και εθνικών ανακατατάξεων και από την άλλη πλευρά ακολουθεί η γενιά που  ακολουθεί, η οποία επιβιώνει σε  μία  κατάσταση που υποκρύπτει μία εικονική ‘Νιρβάνα’. Μία Νιρβάνα που μοιάζει με το κέντρο ενός κυκλώνα, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ακόμα τι ακολουθεί. Μια ‘νεολαία’ αιώνιων φοιτητών και μεσηλίκων ‘ηλικιωμένων’ που γεύεται το γλυκό επιδόρπιο ενός πλούσιου γεύματος, που μερικούς αποχαυνώνει, άλλους καταβάλει, άλλους, τους περισσότερο αφυπνισμένους, τους δραστηριοποιεί γιατί υποψιάζονται την επερχόμενη λαίλαπα αλλαγών που δεν μπορούν να ελέγξουν. Την τρέχουσα κρίση της Ελλάδας την θεωρώ ‘Νιρβάνα’ μπροστά στις αναστατώσεις που προβλέπω  ότι θα έρθουν.

Στους προβληματισμούς μου αυτούς με βοηθούν να εμβαθύνω, οι αντιφατικές απόψεις και συμπεριφορές συγχρόνων μου καθώς και οι μελέτες της ιστορίας, οι αφηγήσεις και εμπειρίες των μεγαλύτερων μου, και οι παρατηρήσεις των δραστηριοτήτων των νεότερων.

Το μείγμα των παρατηρήσεων και των συγκρούσεων συνθέτουν ένα πολύ παραγωγικό περιβάλλον, χωρίς, όμως, πάντα, να φτάνω σε τελικά συμπεράσματα.

Ποιοι είναι λοιπόν οι προβληματισμοί που με ταλαιπωρούν;

Δεν είναι πολύ μακριά από τους κοινούς προβληματισμούς, που αφορούν τα τρέχοντα προβλήματα και τις διαθέσιμες επιλογές που έχουμε σαν κοινωνία.

Πώς αντιμετωπίζει κανείς την τρομοκρατία, πολιτική ή θρησκευτική, την μετανάστευση που αλλοιώνει τα εθνικά χαρακτηριστικά ολόκληρων κρατών, την διαφορετικότητα, την τεχνολογική εξέλιξη, την εξάρτηση της οικονομίας από την πολεμική βιομηχανία, ποια είναι τα όρια του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού στην ανάπτυξη, σε συνδυασμό με τις κοινωνικές και ηθικές επιπτώσεις.

Ποια η ηθική των πολέμων ; Υπάρχει;

Πώς αντιμετωπίζεις τον θρησκευτικό φανατισμό σε συνδυασμό με τις πολιτισμικές αποστάσεις. Πώς αντιμετωπίζεις τον θρησκευτικό μεσαίωνα του ISIS, αλλά και άλλων ηπιότερης μορφής φανατισμούς.

Πως βοηθάς να φέρεις τις γενιές κοντύτερα; Μπορείς; Μήπως και δεν έχει σημασία;

Πολύ ανησυχώ  για την γενιά που θα χρειαστεί ν απαντήσει στα διλήμματα αυτά, ταυτόχρονα με πάρα πολλά πρακτικά προβλήματα, με κυριότερο απ’ όλα τον ταχύ ρυθμό των εξελίξεων και τον καταιγισμό των μεταβολών που θα έρχονται σε όλους τους τομείς.

Από πλευράς μου τείνω να επικεντρώνομαι στα γενικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά και στις επιπτώσεις τους όπως, για παράδειγμα, την θετική επίπτωση της αυτογνωσίας και αντίθετα, την αρνητική επίπτωση του φανατισμού.

Ξεκινώ από τα γενικά και ανθρώπινα χαρακτηριστικά, κυρίως των ανθρώπων που καθοδηγούν τις κοινωνίες μας γιατί αυτά είναι καθοριστικά στην διαμόρφωση των συνθηκών που επιτρέπουν την υιοθέτηση βέλτιστων επιλογών.

Δεν πιστεύω στους αιθεροβάμονες, ανερμάτιστους πολιτικούς, τους ανελαστικούς, δογματικούς και αμετροεπείς, θεωρητικούς, τους φανατικούς εκφραστές οιασδήποτε παράταξης η κοσμοθεωρίας.

Μου αρέσουν οι ρεαλιστές, οραματιστές πολιτικοί, που είναι σε θέση να αντιληφθούν την ταχύτητα με την οποία επέρχονται δραματικές αλλαγές που δεν προσομοιάζουν με τις παλαιότερες εμπειρίες που επέβαλαν λύσεις με μέσα και μεθόδους κατάλληλες για παρελθούσες εποχές .

Έχουμε μάθει να παρατηρούμε τις εξελίξεις των κοινωνιών, ανάπτυξη και πτώση πολιτισμών που χαρακτηρίζονται από συνθήκες ανεξάντλητων πόρων , μέσων και γης.

Για πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε προβλήματα με χαρακτηριστικά ‘κλειστού κυκλώματος’, πεπερασμένων μέσων , υπερπληθυσμού, ανεξέλεγκτης τρομοκρατίας, μέσων μαζικής καταστροφής κλπ.

Οι διάδοχες γενεές θα πρέπει να συμβιβαστούν με τις αλλαγές των παραδοσιακών αξιών όπως η αποδοχή των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, την ανοχή στην διαφορετικότητα αλλά και στην σκληρότητα νόμων που θα επιβάλλονται για την βιωσιμότητα σε περιβάλλοντα ‘κλειστών κυκλωμάτων’. Πρώτο θύμα των αλλαγών θα είναι το μοντέλο ανάπτυξης.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα προκύψει από το καινούριο μοντέλο ανάπτυξης, ελεγχόμενος καπιταλισμός, κατάργηση των δημοκρατικών πολιτικών συστημάτων, επιβίωση του ισχυρότερου, ισοπεδοτικές κοινωνίες ολοκληρωτικών καθεστώτων;

Πλησιάζουμε να διερωτηθούμε στα όρια επιστημονικής φαντασίας.

Όμως ακριβώς για τον λόγο αυτό χρειαζόμαστε πολιτικούς με διορατικότητα και ευρηματικότητα, απαλλαγμένους από αγκυλώσεις και προκαταλήψεις κολλημένους σε αρχέγονα πρότυπα που δεν προσφέρουν πολλά στην σημερινή εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας.

ΝΚ

Advertisements