Δεν μπορεί κανείς να μην  αναφερθεί , την περίοδο αυτή,  στην διαμάχη που προέκυψε μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης για το θέμα συμμέτοχης της Ελλάδας στο συνέδριο που διοργανώθηκε  την Τετάρτη 23 Αυγούστου στην  πρωτεύουσα Ταλίν της  Εσθονίας,  στο πλαίσιο της «Ευρωπαϊκής Μέρας Μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων», που έχει καθιερώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το θέμα της άρνησης του υπουργού δικαιοσύνης Κοντονή να πάρει μέρος στην εκδήλωση της 23ης Αυγούστου του 2017 δηλώνει τα βαθύτερα ιδεολογικά θεμέλιά της κυβερνούσας παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να ψηφοθηρήσει από δύο ακροατήρια, του παραδοσιακού καθαρόαιμου κουμμουνιστικού και του κεντροαριστερού σοσιαλιστικού ακροατηρίου που το θεωρεί απαραίτητο και αναγκαίο συνοδοιπόρο για τις επερχόμενες εκλογές. Ταυτόχρονα ανησυχεί για την ερμηνεία που θα δώσουν τα ευρωσοσιαλιστικά κόμματα.

Η διγλωσσία είναι αναπόφευκτη΄, διότι παρά την προσπάθεια να εμφανίσει την προσπάθεια της Ευρώπης ή κυρίως των κρατών της τέως Σοβιετικής Ένωσης σαν κατάλοιπα Ναζισμού, στην πραγματικότητα αντιμετωπίζει την ουσιαστική καταδίκη της κουμμουνιστικής κοσμοθεωρίας από το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σαν αποτέλεσμα ο κ Κοντονής δεν κερδίζει ψήφους ούτε από το ΚΚΕ ούτε από τα κεντροαριστερά κόμματα που σήμερα προσπαθούν να ανασυνταχθούν.

Από την άλλη πλευρά η προσπάθεια της ‘Αυγής’ να εμφανίσει την Νέα Δημοκρατία σαν ακροδεξιό κόμμα  την εκθέτει γιατί το πραγματικό θέμα που τίθεται δεν είναι η εξίσωση Ναζισμού και Κουμμουνισμού σαν κοσμοθεωρίες  αλλά τα εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν από τους Ναζιστές και τον Κουμμουνισμό σε διάφορες φάσεις της εξέλιξής του. Ο Κουμμουνισμός σαν πολιτική οντότητα έχει νομιμοποιηθεί από τον Κωσταντίνο Καραμανλή, μετά την μεταπολίτευση. Δεν τίθεται λοιπόν κανένα θέμα εξίσωσης του Ναζισμού με τον Κουμμουνισμού, τα εγκλήματα όμως είναι εγκλήματα και δεν πρέπει να αφήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να μας παρασύρει, για καθαρά λόγους αποπροσανατολισμού, από τα πραγματικά προβλήματα που η ιδεοληψία του μας οδηγεί.