Papas.png

Μετά τον πανηγυρισμό για τις αποφάσεις του χθεσινού Eurogroup δεν ξέρω ποιον να μεμφθώ περισσότερο την Ελληνική κυβέρνηση , το ΔΝΤ η την Ευρώπη.
Μας δίνουν σκοινί για να κρεμαστούμε και η κυβέρνηση, για μία ακόμη φορά ψεύδεται ασύστολα με πλήρη συνείδηση ότι οδηγούν την χώρα στην τελική καταστροφή.
Είναι αδύνατο κατά την γνώμη μου να υπάρξει ανάπτυξη με φόρους που αποτρέπουν τις επενδύσεις, φόρους που θα οδηγήσουν στις κατασχέσεις των τραπεζικών λογαριασμών και αφού αδειάσουν αυτοί θα οδηγηθούμε σε κύμα κατασχέσεων των περιουσιακών στοιχείων με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Πως θα επιτευχθούν πλεονάσματα 3.5% κάτω από τις συνθήκες αυτές;
Το πρόσχημα της στήριξης με κεφάλαια για ανάπτυξη δεν διευκολύνουν την κατάσταση αν δεν συνδυαστούν με φορολογικές μειώσεις και πολιτική προώθησης των εξαγωγικών επιχειρήσεων.
Η αποταμίευση της μέσης αστικής τάξης που για μισό αιώνα, καλώς η κακώς, προσανατολίστηκε σε επενδύσεις ακίνητης περιουσίας, εξανεμίζεται και αφελληνίζεται, μετά τον αφελληνισμό της βιομηχανίας.
Δεν θυμάμαι χειρότερη κυβέρνηση, εξαιρουμένης της επταετίας των συνταγματαρχών, από αυτή που βιώνουμε σήμερα. Ήταν τελικά η μόνη που θα μπορούσε να περάσει τόσο καταστροφικά αντιλαϊκά μέτρα από οποιαδήποτε άλλη.

Όπως πάντα όμως, υπάρχει ένας μονότονα επαναλαμβανόμενος διάλογος. “Παραλάβαμε καμένη γη , τι περιμένατε να διορθωθούν όλες οι διαχρονικές παθογένειες σε δύο χρόνια;”

Εδώ όμως υπάρχει μία παράμετρος με σοβαρή ηθική διάσταση: Πως, δηλαδή, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ο πολιτικός που, είτε έχει κρυφή ατζέντα την οποία αποκρύπτει συνειδητά, ή ψεύδεται ασύστολα με στόχο την νομή της εξουσία ή τελικά πιστεύει σε αυτά που εξαγγέλλει από αφέλεια η αυταπάτη;

Αυτό ας το αντιμετωπίσει η συνείδησή των Ελλήνων ψηφοφόρων.

Advertisements