Ασυλία και μονιμότητα.

Asyleia.jpg

Ο αγώνας επιβίωσης και ανταγωνισμού σήμερα βρίσκει την χώρα μας σε μία πολύ κρίσιμη και επικίνδυνη περίοδο λόγω πολλών συγκρούσεων, οικονομικών , πολιτικών, γεωπολιτικών, κοινωνικών, ταξικών που γενούν νέους εχθρούς.

Ο νέοι εχθροί χρησιμοποιούν όπλα που η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έχει ακόμα μάθει να τιθασεύει.

Πολλά από αυτά τα ΄όπλα προέρχονται από το παρελθόν, αρκετά ανακαινισμένα και άλλα που είναι τελείως καινούρια.

Τα παλαιά ανακαινισμένα είναι αναγνωρίσιμα όπως ο λαϊκισμός, το γνωστό μας ‘Θα’, ο ‘αυταρχισμός’, ο ‘ψιθυρισμός’, η καταστροφολογία, η δημιουργία φανταστικών εχθρών, η τρομοκρατία, η συνωμοσιολογία, η σκανδαλολογία, η ανεξέλεγκτη παραβατικότητα, η έλλειψη ανταποδοτικότητας και ελέγχου και τέλος οι παντοδύναμες πελατειακές σχέσεις,

Στο παρελθόν, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν μεν παρόντα, αλλά οι επιπτώσεις τους ήταν σχετικά διαχειρίσιμες και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις περισσότερο καταστροφικές συνέπιες που τα νέα μέσα και οι συνθήκες μπορούν να επιφέρουν

Οι νέοι παράγοντες που έχουν υπεισέλθει στην νεότερη μεταμοντέρνα δική μας εποχή παρέχουν καταλυτικές ιδιότητες πολλαπλασιασμού τόσο των αρνητικών όσο και των πιθανών θετικών επιπτώσεων που καθιστούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία περισσότερο ευάλωτη στα όπλα της εποχής.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά και πλεονέκτημα, κατά την γνώμη μου, είναι η εύκολη πρόσβαση στα καινούρια μέσα αλλά και η γενικότερη διάχυση πληροφοριών.

Η κακή εκμετάλλευση των μέσων αυτών μειώνει την αξιοπιστία της πληροφορίας από οπουδήποτε και αν προέρχεται.

Αυτό σημαίνει ότι η βασική αρχή του “Μακάριοι οι κρατούντες’ δίνει το περιθώριο στην εκάστοτε κυβέρνηση να αυθαιρετήσει απροκάλυπτα κάτω από συνθήκες αμφισβήτησης κάθε αντικειμενικής κρητικής ή άποψης της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών παραβιάσεων του συντάγματος και άλλων νόμων και ανεξάρτητων αρχών.

Αυτό οδηγεί σε ατιμωρησία, που σε συνδυασμό με το καθεστώς της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και της ασυλίας των βουλευτών, που έχουμε στην Ελλάδα, μας καταντά εκεί που φτάσαμε σήμερα. Δηλαδή στο καθεστώς του κοινοβουλευτικού πελατειακού φασισμού. Αυτό δεν είναι δημοκρατία.

Η θετική πλευρά βέβαια είναι ότι η αντιπολίτευση ΄έχει και αυτή την δυνατότητα χρήσης των μέσων αυτών, για τον λόγο αυτό παρατηρήσαμε πρόσφατα τον αγώνα της κυβέρνησης να ελέγξει τα μέσα αυτά με δικούς της επιχειρηματίες και τράπεζες, πέραν της δημόσιας και ελεγχόμενης ΕΡΤ.

Τι αντίκτυπο όμως έχει η κατάφορη και απροκάλυπτη παραβίαση του συντάγματος και οι αποπήρες κατάργησης των ανεξαρτήτων αρχών και των απροκάλυπτων επεμβάσεων στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης;

Πώς θα μπορούσε να προφυλαχτεί η δημοκρατία από αυτού του είδους την κοινοβουλευτική αυθαιρεσία;

Νομίζω ότι την απάντηση την είχαν δώσει για μια ακόμη φορά οι αρχαίο πρόγονοί μας, οι πολιτικοί ενεργούν διακυβεύοντας την δική τους περιουσία η ακόμα και την ζωή τους.

Είπες ψέματα; Είσαι υπόλογος!

Δεν χωρούνε εδώ το: Είχα αυταπάτες!!!!,

Ούτε κουβέντες εκδίκησης, ‘το κάνω, αλλά εσείς το κάνατε περισσότερο.

Ούτε αντιφατικές απόψεις όπως, ‘Τώρα υπάρχει συνέχεια του κράτους’, ενώ εμείς ‘θα τα σκίζαμε όλα’ τα μνημόνια,

Αυτή η νοοτροπία είναι καταστροφική, ανεξάρτητα από την αξία των απόψεων του κάθε πολιτικού ανδρός προδίδει ένα κατώτερο επίπεδο και ελλιπές ηθικό ανάστημα, που αν μένει ατιμώρητο οδηγεί στην κατάρρευση της υπόστασης του ισχύοντος πολιτικού συστήματος.

Σε κάνει να αναλογίζεσαι, σε τι να δώσω μεγαλύτερη αξία, στην ποιότητα και την ηλεικρύνια η στην διαχείριση της σκοπιμότητας:

ΝΚ

Advertisements