ΚΑΛΗ….. ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΛΟΥΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2016

Με την ανατολή του 2016 η πολιτική ηγεσία της χώρας, μέσω του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα δήλωσε κατηγορηματικά και περήφανα την σημασία του να είναι ο πολίτης προσανατολισμένος ‘αριστερά’.
Εξακολουθούν να με προβληματίζουν σοβαρά οι πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας και γι αυτό προσπαθώ να εμβαθύνω λίγο περισσότερο στους λόγους και τις παθογένειες που προξένησαν και συνεχίζουν να προξενούν την κατάρρευση της οικονομίας της χώρας.
Προσπαθώ να κατανοήσω τις πραγματικές διαφορές μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών παρατάξεων που δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αναλάβουν ούτε ακόμα και τους θεσμικούς ρόλους τους. Αναφέρομαι τόσο στην συμπολίτευση όσο και την αντιπολίτευση.
Θεωρώ ότι η συμπολίτευση προσπαθεί να μονοπωλήσει, η ακόμα περισσότερο να σφετεριστεί, βασικές έννοιες μίας φιλολαϊκής πολιτικής που εκφράζεται με την αριστερή ιδεολογία αγνοώντας ή παρακάμπτοντας τους κανόνες λειτουργίας της σύγχρονης οικονομίας.
Η ‘αριστερά’ όμως, ειδικά σήμερα, είναι μία αμφιλεγόμενη έννοια που εύκολα μπορεί ο κάθε ένας να ερμηνεύει κατά βούληση και ακόμα πιο προσχηματικά να την εκμεταλλεύεται κατά περίπτωση.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να προσδιορίζεται επακριβώς η πολιτική και ιδεολογική ερμηνεία της έννοιας, καθώς και οι επιδιωκόμενοι στόχοι αλλά και τα μέσα επίτευξης των στόχων αυτών. Αλλιώς τίθεται θέμα απόπειρας σφετερισμού μίας ευρύτερης έννοιας που έχει επικρατήσει στον λαό, σαν πολιτική της προστασίας του αδυνάτου και αποτελεί, αυτό που η δεξιά σήμερα αμφισβητεί, σαν την ηθική ηγεμονία της αριστεράς .
Ιδιαίτερα σε σημερινές συνθήκες, που οι ταξικές συγκρούσεις , τα συμφέροντα, (οικονομικά και εθνικά) εμπλέκονται και οι συνδυασμοί είναι πολύ περισσότερο πολύπλοκοι, οι υπεραπλουστεύσεις καταλήγουν να γίνονται παραπλανητικές. Οι απλοϊκές ερμηνείες και δογματικές απόψεις αναπόφευκτα καθίστανται αναχρονιστικά αποφθέγματα. Ακριβώς για το έλλειμμα αυτών των διευκρινήσεων, σε ότι αφορά τις αποφάσεις που λαμβάνονται, κατηγορώ την συμπολίτευση. Αλλά και η αντιπολίτευση υστερεί ουσιαστικά στην ολοκληρωμένη και πειστική αντιπαράθεση ιδεών και ρεαλιστικών εναλλακτικών λύσεων.
Πώς λοιπόν προσδιορίζεται η σημερινή έννοια της αριστεράς, έτσι που να ξεκαθαρίζει η δίκαιη αντιμετώπιση του οικονομικοκοινωνικού προβλήματος ;
Είναι η αριστερά που εκφράζεται από τον αγώνα της εργατικής τάξης; Είναι η αριστερά της αστικής τάξης που σήμερα έχει υποστεί και την μεγαλύτερη ζημιά; Είναι η αριστερά της Σοσιαλιστικής δημοκρατίας; Και ποια είναι τα όρια αυτής της αριστεράς με την φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία που εμπεριέχει και την δεξιά έκφραση του καπιταλισμού της αστικής τάξης; Είναι καιρός να σταματήσουμε να δαιμονοποιούμε κάθε διαφορετική άποψη, καθιστώντας υπόλογη την ιδιωτική πρωτοβουλία για κάθε πρόβλημα ή αδυναμία της δημόσιας διοίκησης να ελέγξει την σωστή λειτουργία τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα.
Κάτω από τις σημερινές οικονομικές συνθήκες ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από την ιδεοληπτική, αναχρονιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων από οποιοδήποτε άκρο και αν προέρχεται.
Σήμερα, περισσότερο από πολλές παλαιότερες περιόδους, βιώνουμε τις αντιφάσεις μεταξύ των κοινωνικοοικονομικών πολιτικών που εξαγγέλλονται και εφαρμόζονται.
Καθημερινά γινόμαστε υποκείμενα συνεχούς βομβαρδισμού προπαγανδιστικών απόψεων, οικονομικής πολιτικής, που άλλοτε προπαγανδίζουν υπέρ της φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής (που μειώνει την ανεργία αλλά αυξάνει το κέρδος και την ιδιωτική περιουσία) άλλοτε προπαγανδίζουν υπέρ της εφαρμογής κοινωνικών παροχών και υποστήριξης των αδυνάτων. Οι παροχές αυτές όμως, έχουν σαν συνέπεια την υψηλή φορολογία που μεταβιβάζει την εξουσία της οικονομικής διαχείρισης στο κράτος και το οποίο τελικά ανακατανέμει την ιδιωτική περιουσία προς το συμφέρων των αδυνάτων.
Αρκετά απλό;
Και βέβαια όχι, πίσω από αυτή την απλοϊκή ιδεολογική εξίσωση κρύβονται και εναλλάσσονται η υποκρισία, η διαφθορά, η συναλλαγή, η ανικανότητα, η σκοπιμότητα και η ιδεοληψία.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαχωρίσει κανείς την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα της όποιας πολιτικής, ιδιαίτερα, είναι δύσκολο να δει κανείς ξεκάθαρα την αποτελεσματικότητα, όταν δεν μπορεί να απαλλαγεί από την ιδεοληψία που κυριαρχεί σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις στην πολιτική σκηνή σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Στο σημείο αυτό ‘παίζεται το δράμα’ της πολιτικής αλλά και της δημοκρατίας γενικότερα.
Ο Λαός είναι πάντα εύπιστος, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης από την στέρηση και την ένδεια.
Ας θυμηθούμε τους αγανακτισμένους του 2014.
Ο Λαός είναι εύπιστος σε υποσχέσεις και θετικές εξαγγελίες και αυτό αποδείχτηκε πολύ δελεαστικό για τις πολιτικές ηγεσίες τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την φθορά και τον εκφυλισμό της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Στις τελευταίες εκλογές ψήφισε μόνο το μισό εκλογικό σώμα. Αυτό Θα πρέπει να προβληματίσει τους πολιτικούς μας.
Αλλά πέραν αυτής της πραγματικά εκφυλιστικής διαδικασίας θέλω να προσεγγίσω το θέμα και με πιο ουσιαστικό τρόπο , από την σκοπιά της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Τι έχουμε μπροστά μας σήμερα;
Μπροστά μας έχουμε ένα συνασπισμό αριστεράς με ένα τμήμα αποσχισθείσας δεξιάς με βασικό συνδετικό κρίκο συνεργασίας την αντί- μνημονιακή πολιτική. Αυτή τελικά μεταλλάχτηκε σε μνημονιακή πολιτική με γνώμονα πλέον την διατήρηση στην εξουσίας των δύο αυτών ετερογενών σφιχταγκαλιασμένων πολιτικών κομμάτων.
Η Κυβερνητική αριστερά εκτοξεύτηκε από ένα αμελητέο και περιθωριακό ποσοστό σε κυρίαρχο κόμμα που μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση για πρώτη φορά μεταπολεμικά.
Αυτή η εκτόξευση δεν ήταν τυχαία, ήταν αποτέλεσμα του άθλιου δικομματισμού και μιας κρατικοδίαιτης πελατειακής διαχείρισης που κατασπατάλησε τεράστια ποσά από δάνεια και επιδοτήσεις που δόθηκαν από την Ευρώπη με σκοπό την δημιουργία υποδομών και όχι εξυπηρέτησης κομματικής πελατείας, όπως δυστυχώς κατέληξε να είναι. Αυτή η κακοδιαχείριση αποτέλεσε την απαρχή για την μετέπειτα κρίση.
Όμως μια τέτοια κυβέρνηση, που αναδείχτηκε από την συγκυριακή λαϊκή αντίδραση, ήταν και συνεχίζει να αποτελεί εύκολο αντίπαλο (εύκολη λεία) για τους δανειστές που προστατεύουν τα δικά τους συμφέροντα.
Εύκολη ‘λεία’ γατί είναι ιδεολογικά απομονωμένη από τις κυρίαρχες πολιτικές τάσεις που χαρακτηρίζουν το Ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο.
Ως εκ τούτου υποχρεώνεται να υποκύπτει και να εξαναγκάζεται στη υιοθέτηση μίας καθαρά εισπρακτικής πολιτικής που δεν έχει αναπτυξιακή βάση.
Κάτω από αυτή την πίεση των δανειστών η κυβέρνηση περιορίζεται σε δύο επιλογές, είτε να θυσιάσει τον ιδιωτικό τομέα και την ανάπτυξη είτε να συμπιέσει τον δημόσιο τομέα. Μεταξύ των δύο επιλογών προτιμά να προστατεύσει την πελατειακή της βάση στον δημόσιο τομέα.
Με αυτή την συλλογιστική ποιος θα κρίνει την ορθότητα της επιλογής;
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αφορά στις ιδεοληπτικές συγκρούσεις όσον αφορά στην εφαρμογή των δεσμεύσεων του Μνημονίου που αναγκάστηκε να υιοθετήσει ο Τσίπρας είναι η διατήρηση του φόρου ΕΝΦΙΑ τον οποίο αποκαλούσε άδικο και έπρεπε να καταργηθεί.
Το ψέμα δεν ήταν μόνο συνειδητό για να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία ήταν και διπλό ψέμα διότι υφάρπαζε την λαϊκή ψήφο ενώ στην πράξη οδηγούσε στο αντίθετο , δηλαδή οδηγούσε στην υιοθέτηση των βαθύτερων ιδεοληπτικών απόψεών του που αφορά την αναδιανομή του υποτιθέμενου πλούτου. Πραγματικά διαβολική τακτική.
Με αυτή την πραγματικά διαβολική μεθόδευση, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι, είναι σε θέση να ξεχωρίζει τις αληθινές προθέσεις του ;
Πως είναι δυνατόν να αναγνωρίσουμε αν μία απόφαση της κυβέρνησης αφορά την εφαρμογή μίας κοινωνικής πολιτικής αναδιανομής που μόνιμα εξαγγέλλεται σαν βασικό στοιχείο της αριστερής πολιτικής της ή αφορά υποχρεωτική μη διαπραγματεύσιμη μνημονιακή δέσμευση;
Τα προβλήματα συνεχίζουν να συσσωρεύονται. Η σημασία της επιλογής μεταξύ μίας πολιτικής που βασίζεται στις μειώσεις των κρατικών δαπανών ή της εφαρμογής κανόνων ανάπτυξης των παραγωγικών τομέων όπως επιβάλλονται από την ιδιωτική οικονομία, γίνεται πιο επιτακτική..
Ποιος θα αποφασίσει από πού θα αντλούνται τα έσοδα για την επιβίωση του ασφαλιστικού;
Ο εύκολος τρόπος εξακολουθεί να είναι η φορολογία της ακίνητης περιουσίας. Η υπερφορολόγηση αυτή μοιάζει σαν να προεξοφλείται ότι η απόκτηση ακίνητης περιουσίας είναι αποτέλεσμα κλοπής και όχι επένδυση ή αποταμίευση από κόπους μιας ή και περισσότερων γενεών .
Άλλα διλήμματα αφορούν στην υιοθέτηση εφαρμογής περισσότερων οριζόντιοι φόρων της ιδιωτικής οικονομίας και των συνταξιούχων αντί του περιορισμού του πελατειακού και κομματικού κράτους και των συνδικάτων των ΔΕΚΟ, (συστήματος που καλά κρατεί….)
Εδώ όμως εγκυμονεί και ο θανάσιμος κίνδυνος που προκύπτει από την συμπεριφορά ενός ιδεοληπτικού ηγεμόνα.
Ο γνωστός σύγχρονος μελετητής συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος σε πρόσφατη συνέντευξη , στην προσπάθειά του να εξηγήσει την συμπεριφορά του Τσίπρα μεταξύ πολλών έδωσε την πάρα κάτω ερμηνεία:
‘Όταν ένας ιδεολόγος πολιτικός καταλήγει να εφαρμόζει αντίθετες πολιτικές από τα βαθύτερα πιστεύω του, βιώνει μία τραυματική και οδυνηρή ψυχική σύγκρουση. Ας θυμηθούμε τον έρπη που παρουσίασε ο Τσίπρας το καλοκαίρι.
Το ψέμα σκοπιμότητας που χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, παύει να είναι μία απόλυτα συνειδητή κατάσταση, γίνεται μία άρρωστη ψυχασθενική ιδεατή πραγματικότητα.
Η συνειδητοποίηση της αποτυχίας από την εφαρμογή των ιδεοληπτικών κανόνων μοιάζει με την αποκαθήλωση της εικονικής πραγματικότητας, οδηγεί δε σε πραγματικά ανεξέλικτες καταστάσεις σε ότι αφορά την διακυβέρνηση της χώρας.
Υπάρχουν ιστορικές εμπειρίες που δεν θα αποπειραθώ να απαρυθμίσω, απλά θα υπενθυμίσω ότι πολλές απολυταρχικές καταστάσεις και καθεστώτα εξελίχτηκαν από απόλυτα θεμιτά και κοινωνικά αποδεκτά συστήματα. .
Φοβάμαι ότι αρχίζουμε να ζούμε αυτή την φάση της εξέλιξης της πολιτικής προσωπικότητας του Τσίπρα.
ΝΚ