Γελιογραφία Μητρόπουλου

Στον απόηχο των εκλογών της 20 Σεπτεμβρίου 2015

Οι εκλογές της 20 Σεπτεμβρίου 2015 ανέδειξαν κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού τον κ Αλέξη Τσίπρα.

Ταυτόχρονα ανέδειξαν σαν πρώτο κόμμα το κόμμα της ‘αποχής’ με πάνω από 45%, αλλά και της εποχής της κοινοβουλευτικής  πολυφωνίας που δεν εκφράζεται αναλογικά με μία δικομματική κυβέρνηση συνεργασίας του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Αυτό το ακούω σαν μία κραυγή του ανώνυμου λαού που εκφράζει  μία μεγάλη απογοήτευση για τα αποτελέσματα της εποχής της μεταπολίτευσης.

Αλλά δεν , μπορώ να μην την συσχετίσω τα παραπάνω  με τις λαϊκές κραυγές της δεκαετίας 1960, την εποχή που κυριαρχούσαν οι διαμαρτυρίες για την ‘φαυλότητα’ των πολιτικών της εποχής με τις ταξικές συγκρούσεις, τις συγκρούσεις με το κατεστημένου του  παλατιού , τις αποστασίες, τα Ιουλιανά, τα πολιτικά εγκλήματα όπως η δολοφονία του Λαμπράκη και τόσα άλλα που κατέληξαν στην επιβολή της δικτατορίας της 21ης  Απριλίου 1967.

Θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά, σήμερα βρισκόμαστε στο 2015, την εποχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της εποχής της παγκοσμιοποίησης και της ανταγωνιστικότητας.

Και όμως ανησυχώ γιατί είμαι μελετητής της Ελληνικής ιστορίας, ας φανταστεί ο φίλος αναγνώστης πως ο ρους της Ιστορίας θα άλλαζε αν σε συγκεκριμένες στιγμές της ιστορίας μας τα πράγματα γινόντουσαν διαφορετικά.

Η ρεαλιστική θεώρηση των γεγονότων που βιώνουμε σήμερα θα μας βοηθούσε να προλάβουμε τις πιθανές αρνητικές και απρόβλεπτες εξελίξεις  που ενδεχομένως έρχονται.

Δεν παριστάνω την Κασσάνδρα , αν και οι πολιτικοί μας αναφέρονταν σε αυτήν σαν να διαψεύδετο για αυτά που προέβλεπε, αντίθετα η κατάρα της Κασσάνδρας ήταν ότι οι προβλέψεις της έβγαιναν πάντα αληθινές αλλά ποτέ δεν ήταν πιστευτές.

Λοιπόν εύχομαι αυτήν τη φορά να μην επαναληφτούν τα τόσα τραγικά αντιμετώπισε η Ελλάδα στην νεώτερη ιστορία της.

Όμως τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό μου.

Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας εκβιάστηκε να αποδεχτεί ένα μνημόνιο που ό ίδιος προξένησε με την σύγκρουση με το Ευρωπαϊκό κατεστημένο που έβλεπε τον ίδιο και αυτό που εκπροσωπεί σαν μίασμα για τις Ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Ήθελαν να τον μειώσουν και να τον καταστήσουν συνυπεύθυνο για αυτό που θα επακολουθούσε, την σχεδόν αδιέξοδη πολιτική της υπερβολικής λιτότητας.

Αλλά είναι πραγματικά αποκλειστικά υπεύθυνος γι αυτό που έγινε ;

Αποκλειστικά όχι βέβαια. Ήταν υπεύθυνος για τους τακτικισμούς  που μεταχειρίστηκε για να αναρριχηθεί στην εξουσία,   είναι υπεύθυνος για την υιοθέτηση στρατηγικής αθέτησης των δεσμεύσεων της Ελλάδας από τις διεθνείς υποχρεώσεις της, παίζοντας τον ρόλο  του αριστερού επαναστάτη απέναντι στο διεθνές νομικό και πολιτικό κατεστημένο που τελικά, όπως απεδείχθη,  δεν μπορούσε να ξεπεράσει.

Ήταν και αυτό τακτικισμός; Μόνο ο ίδιος θα γνωρίζει.

Όποια και αν είναι η ευθύνη του δεν είναι αποκλειστική. Ευθύνη έχει και η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά γιατί, στην αντίδραση με βάση την απογοήτευση λόγω της αναφαινόμενης εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και της εκβιαστικής τακτικής πάνω στο θέμα της εκλογής Προέδρου, αντέδρασε αντεθνικά πετώντας  την καυτή πατάτα στην επερχόμενη κυβέρνηση ενώ , κατά την γνώμη μου, θα μπορούσε να διασφαλίσει την πιστωτική γραμμή και ας έχανε τις εκλογές, δηλαδή αντί καυτής πατάτας θα έστρωνε με ροδοπέταλα την διέλευση στον αριστεριστικό σχήμα.

Ουδείς αναμάρτητος.

Παρόμοια λάθη έγιναν επανειλημμένα, το έκανε και ο Κώστας Καραμανλής όταν περηφανευόταν για την μείωση της ανεργίας σαν το μοναδικό θετικό αποτέλεσμα την περίοδο της πρωθυπουργίας του ενώ και αυτό το επίτευμα, ήταν αποτέλεσμα λαϊκισμού απέναντι στον μέγα λαϊκιστή Παπανδρέου. Ο τελευταίος, με δάκρυα προσπαθούσε να αντιπαλέψει την ιδιωτικοποίηση, μέρους του λιμένα του Πειραιά, με την υπόθεση  COSCO, η οποιία τελικά απεδείχθη μία από τις καλύτερες κινήσεις  της περιόδου.

Πρόσφατα λάθη έκανε και ο Σαμαράς, προσφέροντας την διακυβέρνηση στον Τσίπρα κυριολεκτικά στο πιάτο.

Υπήρχε πραγματικά ανάγκη να απολυθούν οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών;  Θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τις υπερβολικές αμοιβές, δεδομένου ότι μερικές έπαιρναν μισθούς ακόμα και 2.500€;

Ακόμα και το «μαύρο» στην ΕΡΤ ήταν λάθο., Ηταν απόδειξη πυγμής, ενώ θα μπορούσε να αποφευχθεί και να μετατραπεί σε πόλεμο κατά της διαφθοράς, που για χρόνια γνωρίζουμε ότι υπήρχε. Αυτές οι πρακτικές πέρασαν μηνύματα στον Ελληνικό λαό ότι η μνημονιακή  Νέα Δημοκρατία ήταν ακατάλληλη για να οδηγήσει την Ελλάδα στην αποδέσμευση από την πολιτική της λιτότητας.

Αλλά ο στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι να υποδείξει τα λάθει που έκαναν την Νέα Δημοκρατία για να χάσει τα λαϊκά ερείσματα της.

Το κύριο μέλημα μου είναι, να εκφράσω τους φόβους μου για τα μελλούμενα.

Ο  Τσίπρας  έχει παγιδευτεί σε μία ‘μέγγενη’ μεταξύ της ιδεολογικής του ιστορίας και του ρεαλισμού αντιμετώπισης ενός αδιέξοδου προγράμματος που δεν μπορεί να πετύχει χωρίς την υιοθέτηση καθαρά αντιφατικών  και αντιθέτων με την βασική ιδεολογία του στρατηγικών.

Πως θα το πετύχει αυτό;

Κατάφερε να απαλλαγεί από τα εσωκομματικά βαρίδια που προσπάθησαν να τον ρίξουν, αλλά το πρόβλημα των φόρων που στραγγαλίζουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα και η αναφαινόμενη κοινωνική έκρηξη από τα βάρη και τις επιπτώσεις του ασφαλιστικού κλπ είναι μπροστά.

Δυστυχώς τα ιδεοληπτικά προσχήματα δεν χρησιμεύουν πλέον.

Ο κ Σταθάκης πρόσφατα    δήλωσε:

‘Είναι αναμενόμενο από μία αριστερή  Σοσιαλιστική κυβέρνηση να αναζητά φόρους να στηρίξει την λειτουργία και κοινωνική υπόσταση του κράτους’  Καμία κουβέντα για ανάπτυξη της ιδιωτικής δραστηριότητας’.

Εύλογα λοιπόν να αναρωτιέται κανείς, από πού θα προέλθουν τα χρήματα για την υλοποίηση μίας κοινωνικής  πολιτικής.

Πώς θα αναπτυχθεί ανταγωνιστική πολιτική όταν οι Έλληνες των νησιών μας επισκέπτονται την Τουρκία για αγορές κηπευτικών, ρουχισμού, υποδημάτων κλπ. Ακόμα και οι ντομάτες είναι εκεί πολλαπλά φθηνότερες.

Μήπως έχετε παρατηρήσει τις τιμές των ξενοδοχείων στη γείτονα; Υπάρχουν τιμές στο επίπεδο των 25 € την ημέρα.

Καλά, καταστρέψαμε την βιομηχανία, τα ναυπηγία και πτωχεύσαμε   τις τράπεζες.  Τι θα κάνουμε όμως με τις υπηρεσίες;

Δίπλα μας έχουμε Βουλγαρία, Κύπρο και Μάλτα, με συντελεστές φορολογίας 15%.

Με ποιό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα θα αντεπεξέλθει μία Ελληνική επιχείρηση;

Που μας ωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Νομισματικό Ταμείο;

Από την άλλη ακούμε τους εύηχους στόχους της αριστεράς περί ανακατανομής πλούτου.  Ποιου πλούτου όμως; Aυτού που έχει φύγει στo εξωτερικό;  Της ακίνητης περιουσίας που έχει συσσωρευτεί από εργασία του Έλληνα για δύο γενιές, λόγω ανασφάλειας και έλλειψη εναλλακτικής επενδυτικής στρατηγικής;

Να βασιστούμε, λοιπόν, στην από- μείωση του υπέρογκου χρέους;  Μα αυτή, θα έχει επίπτωση, μετά από το 2022 .

Αυτές είναι οι σκέψεις ενός απλού Έλληνα πολίτη, ενώ οι απαντήσεις, μέχρι στιγμής, είναι αόριστες ή ακόμα και παραπλανητικές.

Τελικά, μέσα από το σύμπλεγμα όλων αυτών των καταστροφικών καταστάσεων και επιλογών, καταλήγω στο συμπέρασμα και κάνω τις έξεις προβλέψεις και προτροπές.

Η Ελλάδα πλησιάζει να καταστραφεί από την αποεπένδυση, την καταστροφή της μέσης αστικής τάξης,  την αποβιομηχανοποίηση λόγω του λαϊκισμού και του κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού.

Τέλος όλα αυτά έχουν επιβαρυνθεί ακόμα πιο πολύ, και από την ανάγκη συντήρησης ενός δυσανάλογα μεγάλου εξοπλιστικού προϋπολογισμού.

Ειρωνικά, αυτό το τελευταίο, είναι και ο βασικός λόγος γιατί δεν έχουμε καταρρεύσει ακόμα, και αποτελεί την ελπίδα, να μας στηρίξει η δύση για καθαρά γεωπολιτικούς λόγους.

Προβλέπω λοιπόν ότι, η μόνη διέξοδος για τον κ Τσίπρα, είναι η αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας για να ανατρέψει το αδιέξοδο για το οποίο και αυτός συνέβαλε, μαζί με πληθώρα άλλων πολιτικών  και συνθηκών.

Η παρουσία του κ Τσίπρα στην Νέα Υόρκη, όσο και ατυχής και αν ήταν, είναι η ένδειξη ότι ο κ Τσίπρας θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει μία φιλελεύθερη και φιλοδυτική πολιτική  ενάντια στα αρχικά πιστεύω του, τα οποία και τον ανέδειξαν.

Αυτό είναι μία μία πολύ δύσκολη και οδυνηρή μετάλλαξη που θα γίνει, γιατί η εναλλακτική λύση, θα σήμαινε μια εκπληκτικά αναχρονιστική και εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Επικίνδυνη γιατί, όταν η ιδεολογία δεν δικαιώνεται,  ο ιδεολόγος ή ιδεοληπτικός δεν αποδέχεται την αποτυχία και αναζητά άλλους τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.

Μήπως όμως,  η πρώτη φορά αριστερά,  ήρθε, όχι σαν μία παρένθεση, όπως θα επιθυμούσε το παλαιό… ‘διεφθαρμένο’ κατεστημένο να αποβεί, αλλά σαν μία μόνιμη εγκαθίδρυση ενός νέου οριστικού κρατικοδίαιτου κατεστημένου που αισθάνεται την ανάγκη  να  κερδίσει τον χαμένο χρόνο δεκαετιών που κατά την άποψή του καταπίεσε και εκμεταλλεύτηκε τις λαϊκές μάζες….;

Τέτοιες ανοιχτές η κρυφές φιλοδοξίες, τολμώ να πω,  ότι αποτελούν πραγματικό κίνδυνο, που μπορεί να αποφευχθεί μόνο με την σύγκλιση του ρεύματος Τσίπρα με την υπαρκτή πολιτική του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, αν του επιτραπεί από τους απομείναντες στον ΣΥΡΙΖΑ ιδεολόγους της αριστεράς, ομογάλακτους συντρόφους του.

Συμφωνώ λοιπόν με την διακοίνωση του Τσίπρα στην πρόσφατη ομιλία του  στην Νέα Υόρκη, ότι το Ελληνικό πρόβλημα μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για τον τρόπο αντιμετώπισης παρομοίων καταστάσεων στην Ευρώπη και ευρύτερα.

NK