kyr

Γιατί οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να ‘τα βρουν’ σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα. όπως έγινε επανειλημμένα σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη που έτσι κατάφεραν να ξεπεράσουν την οικονομική ύφεση;
H απάντηση φαίνεται να μην είναι αυτονόητη:
“Μα πως είναι δυνατόν άτομα η κόμματα που έχουν διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες η ακόμα ποιο σημαντικό διαφορετική κοινωνική ευαισθησία, διαφορετικό πολιτισμικό επίπεδο, διαφορετικά πολιτικά η οικονομικά πιστεύω η συμφέροντα να ομονοήσουν;
Αντιπαρέρχομαι τους προεκλογικούς διαξιφισμούς που τους θεωρώ ενέργειες σκοπιμοτήτων. Αντιπαρέρχομαι ακόμα και το υπαρκτό πρόβλημα του λαϊκισμού. Στο κάτω κάτω η ίδια η δημοκρατία είναι και από την φύση της ένα λίγο ψηφοθηρικό σύστημα.
Προσπαθώ να αναλύσω το πρόβλημα κάτω από μία βασική αλλά θεωρητική προϋπόθεση, ότι οι πολιτικοί μας είναι απόλυτα ειλικρινείς και προσπαθούν να πείσουν και να εφαρμόσουν λύσεις για τις οποίες μάχονται και στην αποτελεσματικότητα των οποίων πραγματικά πιστεύουν.
Ήδη διαβλέπω χαμόγελα σε πολλούς από τους φίλους αναγνώστες , αυτή η προϋπόθεση που προτάσσω αποδυναμώνει, από τη αρχή, την σημασία των συμπερασμάτων της προσπάθειάς μου. Εμφανίζομαι ως μη ρεαλιστής.
Επιμένω όμως γιατί δεν θέλω να αποδεχθώ τον απόλυτο κυνισμό σαν τον κυρίαρχο παράγοντα που διέπει την εποχή μας.
Θα αποδεχτώ λοιπόν ότι ένας αυθεντικός κουμουνιστής δεν μπορεί να συνεργαστεί με ένα καπιταλιστή αφού ο κουμουνιστής ευαγγελίζεται ότι όλα τα δεινά οφείλονται στην απληστία του κεφαλαίου και η οριστική λύση είναι η μεταφορά των μέσων παραγωγής στον εργαζόμενο.
Επίσης θα αποδεχτώ ότι τα λιγότερο δογματικά αριστερά κόμματα προσπαθούν να εφαρμόσουν πολιτικοοικονομικές θεωρίες που προστατεύουν τα αδύνατα λαϊκά στρώματα από την Καπιταλιστική απληστία και εκμετάλλευση, που υιοθετούν συστήματα που γενούν την διαφθορά είτε με την εξαγορά συνειδήσεων ή την καθαρή κλοπή στο όνομα του κέρδους, ή την παραβίαση των κανόνων που προσπαθεί να επιβάλει η κοινωνία.
Θα αποδεχτώ ότι οι κρατιστές πραγματικά πιστεύουν στην δυνατότητα καλύτερης διαχείρισης του εθνικού κεφαλαίου από την εκχώρηση δραστηριοτήτων η εξάρτηση από ιδιώτες επιχειρηματίες.
Θα αποδεχτώ ότι οι σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν στη διατήρηση της κρατικής παρεμβατικότητας για να ισοζυγήσουν την αποδοτικότητα τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα.
Θα αποδεχτώ ότι τα κεντροδεξιά φιλελεύθερα κόμματα πιστεύουν ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία παράγει ανάπτυξη που μόνο αυτή μπορεί να δώσει διέξοδο σε μία οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση.
Θα φθάσω μέχρι του σημείου να αποδεχθώ την άποψη ακροδεξιών απόψεων ότι η Ελλάδα πρέπει να προφυλαχτεί από εξωτερικούς κινδύνους , απώλειας της Εθνικής της ταυτότητας και ανεξαρτησίας λόγω του χρέους και του μεταναστευτικού.
Πρόσφατα αναπτύχθηκαν και πρόσθετες οικονομικό-πολιτικές αντιθέσεις ανεξάρτητες από τις καθαρά οικονομικές θεωρίες όπως οι Μνημονιακοί και Αντι μνημονιακοί , η ακόμα οι Ευρωπαϊστές και οι Αντι Ευρωπαϊστές. Εγώ θα προσέθετα και δύο ακόμη κατηγορίες τους ιδεολόγους και τους ιδεοληπτικούς.
Αυτή η πανσπερμία ιδεολογιών και απόψεων έχει δημιουργήσει σήμερα μία αντίστοιχη πανσπερμία πολιτικών κομμάτων που καλείται να αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη εθνική και οικονομική κρίση από την εποχή της μεταπολίτευσης, ίσως και από την μεταπολεμική περίοδο.
Ποια λοιπόν η δυνατότητα σύγκλυσης όλων αυτών των αντιμαχόμενων ιδεολογιών για την εφαρμογή ενός γενικά αποδεχτού προγράμματος που θα αξιοποιεί ότι θετικό μπορεί να δημιουργήσει η κάθε επί μέρους τάση; Και εν πάση περιπτώσει είναι κάτι τέτοιο επιθυμητό;
Ειλικρινά, μέσα από συμβατικά πλαίσια και λογική αυτό φαίνεται αδύνατο. Όμως ζούμε μία καθαρά αντισυμβατική εποχή και ακόμα πιο σημαντικό οι προκλήσεις της εποχής είναι διαφορετικές λόγω της φύσης των διαφορετικών προβλημάτων που ανακύπτουν. Το πρόβλημα και το αδιέξοδο πιέζει για κάποια λύση.
Για πρώτη φορά η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο φιλελευθερισμός, και βάση του οποίου λειτούργησε ο κόσμος που γνωρίζουμε δεν φαίνεται να παράγει εγγυημένα αποτελέσματα.
Παραδοσιακές αρχές του δυτικού πολιτισμού δεν παράγουν εγγυημένα αποτελέσματα.
Τα περισσότερα πράγματα και εξελίξεις φαίνονται σαν αποτελέσματα πειραμάτων. Η ίδια η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζει με πείραμα σε εξέλιξη. Παραδείγματα στην αντίθετη όχθη μπορεί να θεωρήσει κανείς την δημιουργία και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η μεταβλητότητα των συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε είναι τόσο έντονες, πολύπλοκες, ασταθείς, και απρόβλεπτες που κάνουν πολλούς από τους σημερινούς ιδεολόγους να φαίνονται σαν καρικατούρες ηρώων από απαρχαιωμένα καρτούν.
Τα παραδείγματα πάρα πολλά, η μετατροπή της Αραβικής Άνοιξης σε πολεμική ζώνη που ξεκίνησε το νέο κύμα μετανάστευσης προς την Ευρώπη, η κρίση στην Κίνα, η δημιουργία του Ισλαμικού κράτους, οι τάσεις του Ευρωσκεπτικισμού, το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, το περιβαλλοντολογικό, η αναφαινόμενη σταδιακή μείωση πρώτων υλών, υπογεννητικότητα, φυλετικές διακρίσεις, τρομοκρατία, η ανάπτυξη του τρίτου κόσμου, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα κλπ.
Από την άλλη πλευρά τα διαχρονικά προβλήματα της Ελλάδας, η αποβιομηχανοποίηση, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η ψηφοθηρία, οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, η διόγκωση του κράτους και η ανικανότητα διαχείρισης, η ανεργία, η έλλειψη προγραμματισμού και αποτελεσματικότητας, ο κακώς εννοούμενος συνδικαλισμός , η μετανάστευση παραγωγικών δυνάμεων, νέων επιστημόνων αλλά και η μετανάστευση επιχειρήσεων, η δημιουργία εταιριών off shore, η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.
Νομίζω πως η απλοϊκή μονομερής ιδεοληπτική αντιμετώπιση των προβλημάτων δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
Ο κόσμος είναι πολύπλοκος και τα προβλήματα πολύ σύνθετα ώστε να αναζητείται αντίστοιχα η υιοθέτηση σύνθετων λύσεων.
Καμία ιδεοληπτική μονομερής λύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία, ο κόσμος βρίσκεται σε μία δυναμική εξελικτική πορεία, ιδιαίτερα για την Ελλάδα που αποτελεί τον αδύνατο κρίκο και αισθάνεται πρώτη τους κλυδωνισμούς, απαιτούνται λύσεις που δεν θα υπαγορεύονται από καμία απηρχαιωμένη πρακτική παλαιολιθικής αντίληψης.
Έχουμε σημαντική ιστορία από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα για καταστροφές και επιτυχίες.
Δεν θα αναλωθώ αναλύοντας συγκεκριμένες λύσεις, απόψεις και πρακτικές.
Θα αναφερθώ μόνο σε λίγα παραδείγματα έστω αντιφατικά και που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν στην επικοινωνία .
Τα παράδειγμα είναι παλιά αλλά πολύ χαρακτηριστικό.
Στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο τελευταίος Έλλην Αυτοκράτωρ δεν είχε ουσιαστικά στεφτεί λόγω διαφωνιών αντιμαχομένων παρατάξεων.
Η Ελληνική κοινωνία φυλάκισε του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μέσα από αντιδικίες που προξένησαν τα συγκρουόμενα συμφέροντα των τότε μεγάλων δυνάμεων.
Ο Ελληνικός στόλος καταστράφηκε από τον ίδιο τον Μιαούλη από εσωτερικές αντιπαλότητες
Ο Μαυρομιχάλης δολοφόνησε τον Καποδίστρια.
Μετά την ήτtα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1896 και την πτώχευση, η Ελλάδα έφτασε να είναι νικηφόρος στους Βαλκανικούς πολέμους και να διπλασιαστεί ταυτόχρονα με την τήρηση μνημονίου υπό την επιτήρηση των δανειστών.
Ας μην ξεχνάμε την μάχη του Ναβαρίνου που χάρισε τη τελική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Οι ίδιοι σύμμαχοι αργότερα πρόδωσαν την Ελλάδα στην Μικρασία για τα πετρέλαια της Μοσούλης η Αγγλία και για την πίστη ότι ο Κεμάλ αντιπροσώπευε λαϊκή επανάσταση, η Ρωσία των Μπολσελβίκων. Τέλος τι κέρδος αποκομίσαμε από τον εμφύλιο του 1944;
Όλα αυτά και πολλά άλλα επιβεβαιώνουν ότι παραδοσιακές μέθοδοι και αντιμετώπιση των προκλήσεων δεν αποτελούν διασφάλιση της επιτυχίας, ούτε και η άποψη του ενός μπορεί να αποτελεί εγγύηση επιτυχίας. Σήμερα πρέπει να ξεπεράσουμε την ‘αλήθεια του ενός’.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ‘αλήθεια του ενός’ πλέον, ζούμε την εποχή των συναινέσεων.
Ας σταματήσουν λοιπόν οι σημερινοί πολιτικοί τους προεκλογικούς τακτικισμούς και ας αξιοποιήσουν τον εναπομείναντα χρόνο στην προσπάθεια να διαμορφώσουν ένα αποδεκτό κοινό πρόγραμμα. Αυτό θα είναι το πραγματικά νεωτεριστικό και προοδευτικό.
Επιτέλους. αυτό θα ήταν μία λύτρωση από το παρελθόν μας.
NK