Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΟΝΤΟΣ ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΤΟΥ 2015:

Η Ελλάδα έμελε για μία ακόμα φορά να ζήσει τις συνέπειες του διχασμού που έζησε το 1895, την περίοδο  Δεληγιάννη-Τρικούπη , την περίοδο 1920-22 Βενιζέλου Βας Κωνσταντίνου, και τελικά, την σύγκρουση  Γ Παπανδρέου και Βας Παύλου που προξένησε την λεγόμενη ‘αποστασία’ και  το πραξικόπημα της  21 Απριλίου.

Μετά τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους και την  αποκατάσταση των υποδομών στην κατεστραμμένη Ευρώπη με την συνδρομή των ΗΠΑ που παρέσχε οικονομική βοήθεια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ,  σχηματίστηκε η Ευρωπαϊκή  Ένωση.

Κάτω από τις συνθήκες μίας ψυχροπολεμικής περιόδου μεταξύ της δύσης και του Σοβιετικού “Block” η Ευρωπαϊκή  Ένωση αποτέλεσε  ένα “φάρο”  σταθερότητας κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε πόλο έλξης σε όλους τους δορυφόρους της Σοβιετικής Ένωσης με την σοβαρότερη συνέπεια την επανένωση της Γερμανίας που άλλαξε τις ισορροπίες, μετατρέποντας πάλι την Γερμανία σε ηγεμονική δύναμη  στην Ευρωπαϊκή Ένωση που κάτω από τις συνθήκες  της Νομισματικής  Ένωσης  και  του συντηρητικού  νέο φιλελευθερισμού  επέβαλε συνθήκες λιτότητας στα μέλη κράτη της δυτικής Ευρώπης κυρίως στον νότο. Αυτό βόλεψε την Γερμανία  που βρήκε καινούριες αγορές και ήθελε να αξιοποιήσει το χαμηλό κόστος εργασίας που ερχόταν από την ανατολή.

Σε αυτό ήρθε να προστεθεί η “παγκοσμιοποίηση” που επέτρεψε στις  αναπτυσσόμενες  χώρες να ανταγωνιστούν τις αναπτυγμένες της δύσης ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την έννοια της ανταγωνιστικότητας που επέτρεψε στην Γερμανία να επιβάλει ακόμη περισσότερο τις αρχές της λιτότητας.

Η λιτότητα, όπως ήταν αναμενόμενο, δημιούργησε αντιδράσεις στα λαϊκά στρώματα που ήταν ποιο έντονες στον Νότο και στην Ελλάδα που αποτελούσε τον πιο αδύνατο κρίκο.

Η αντίδραση στη λιτότητα, ειδικά στην Ελλάδα, είχε πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί περισσότερο, δεδομένου ότι τις προηγούμενες δεκαετίες η διακυβέρνηση από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα βασίστηκε στο πελατειακό κράτος  και τον λαϊκισμό που ενισχύθηκε από  τα συνδικαλιστικά κινήματα  που αγνόησαν την ευκαιρία που τους δινόταν για την δημιουργία ενός παραγωγικού μοντέλου του κράτους.

Σαν αποτέλεσμα της βαριάς λιτότητας , της ανεργίας , που έφθασε σε μη αποδεκτά επίπεδα και των σκληρών όρων των μνημονίων που επιβλήθηκαν από τους δανειστές εταίρους και το ΔΝΤ για πρώτη φορά κάτω από συνθήκες λαϊκής απόγνωσης και απελπισίας αναλαμβάνει την  διακυβέρνηση της χώρας, για πρώτη φορά, ένα κόμμα της αριστεράς που πριν από λίγα χρόνια είχε μόνο 4% ενώ στις εκλογές του 2015 κατάφερε να έχει 36% και να σχηματίσει κυβέρνηση σε συνεργασία με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων που επέτυχε ένα 4,75%.

Από την στιγμή ανάληψης της εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε μία νέα διαπραγμάτευση με τους δανειστές που δημιούργησε σοβαρή αντιπαλότητα 18 προς 1, με τα μέλη της Νομισματικής Ένωσης, σε σημείο απώλειας  της αξιοπιστίας των μελλών της Ελληνικής Κυβέρνησης, που οριστικοποιήθηκε με την διακήρυξη δημοψηφίσματος με αντικείμενο την συμφωνία η μη με τις προτάσεις της Τροίκα  .

Τελικά την χαριστική βολή στην αξιοπιστία της Ελληνικής Κυβέρνησης έριξε η αθέτηση πληρωμής της δόσης του ΔΝΤ την30 Ιουνίου που συνέπιπτε με την λήξη της προθεσμίας που είχε δοθεί στην Ελλάδα για να βρίσκεται κάτω από το πρόγραμμα της Νομισματικής Ένωσης.

Η εκπνοή αυτή ξεκίνησε αλυσιδωτές επιπτώσεις, όπως η διακοπή χρηματοδότησης από τον  ELA που άφησε ακάλυπτες τις Ελληνικές Τράπεζες γεγονός που  οδήγησε στον περιορισμό κίνησης κεφαλαίων με δραματικές επιπτώσεις στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της Ελληνικής επικράτειας.

Η Ευρώπη σταμάτησε την όποια εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις μέχρι ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος.

Το ίδιο το δημοψήφισμα εξώθησε τον λαό σε διχασμό με τα πάρα κάτω διακυβεύματα:

  1. Τμήμα του Λαού που πρεσβεύει ότι το “ΝΑΙ” σημαίνει στην ουσία παραμονή στην Νομισματική ένωση το Ευρώ και την Ενωμένη Ευρώπη, ανεξάρτητα από την πρόταση της “Τρόικα” η οποία έχει αποσυρθεί. Οι ίδιοι θεωρούν την διακήρυξη του ΟΧΙ σαν τον “Δούρειο”  Ίππο της επιστροφής στην Δραχμή της δεκαετίας του 40.
  2. Το τμήμα του Λαού που πρεσβεύει ότι το “ΟΧΙ” είναι η απάντηση εναντίον της Λιτότητας που έφερε τον λαό σε απόγνωση. Σε αυτό το τμήμα του λαού περιλαμβάνονται και οι Έλληνες που πρόλαβαν να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικού που υπολογίζονται σε 300 δις € και που μερικοι από αυτούς καραδοκούν μαζί με ξένους επενδυτές να αγοράσουν τα assets της Ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.
  3. Ένα τρίτο τμήμα είναι τελείως αδιάφορο για το “ΝΑΙ” η το “ΟΧΙ” δεδομένου ότι δεν πιστεύουν ότι το αποτέλεσμα θα επηρεάσει το καπιταλιστικό περιβάλλον που ούτως η άλλως θα αγοράσει το..οικόπεδο “Ελλάς” που αποτελεί μόνο το 2% της Ευρωπαϊκής οικονομίας  αλλά διαθέτει σοβαρά Assets.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος.

Ο πραγματικός μελλοντικός ιστορικός θα κλείσει το κείμενο αυτό ανάλογα με τα αποτελέσματα.

 Τότε η υστεροφημία των ονομάτων Βαρουφάκης,  Τσίπρας , Τσακαλότος, Παππάς. Καμένος  κλπ  θα αποκτήσουν την θέση τους στην Ιστορία.

 Υστερόγραφο από την εποχή:

Κώστας Χρυσόγονος (Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) – Επιστολή στον Α. Τσίπρα

  • Έχει ήδη διαφανεί ότι η προεκλογική μας ρητορική, περιλαμβανομένου και του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από τη δυσάρεστη πραγματικότητα, την οποία υποχρεωνόμαστε τώρα να αντιμετωπίσουμε.
  • Η «λύση» της παύσης πληρωμών και ενδεχομένως της εξόδου από την ευρωζώνη, για την οποία έχει γίνει τόσος λόγος μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, κατ’ ουσία δεν υφίσταται.
  • Η ρήξη με τους δανειστές είναι μια ανέφικτη επιλογή και αν επιχειρηθεί, η κατάληξη θα είναι η χώρα να επιστρέψει στον μνημονιακό εγκλωβισμό υπό χειρότερους όρους (σαν τον κρατούμενο που επιχειρεί απόδραση και αφού αποτύχει καταλήγει στην απομόνωση της φυλακής).
  • Η λαϊκή εντολή προς την κυβέρνηση είναι εντολή για σκληρή διαπραγμάτευση και όχι για χρεοκοπία και έξοδο από την ευρωζώνη και ενδεχομένως και την Ένωση.

Φρανσουά Ολάντ (Πρόεδρος Γαλλίας)

 

  • Το ερώτημα είναι κατά πόσον οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη ή να πάρουν το ρίσκο της εξόδου. Είναι δημοκρατία, έχει δικαίωμα ο ελληνικός λαός να αποφασίσει τι προτιμά για το μέλλον του.