greek-crisisΙΔΕΟΛΟΓΙΑ Ή ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ;

Ήρθε ο καιρός στην Ελλάδα να βιώσουμε ποιο έντονα τις επιπτώσεις  των χρόνιων παθογενειών της Ελλάδας που μας βασανίζουν σχεδόν από την σύσταση του Νεοελληνικού κράτους.

Ποιος πλέον δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει ποιο ενδιαφέρον τηλεοπτικό θέαμα, το τελευταίο διάστημα, από το σήριαλ των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους εταίρους και δανειστές;

Για πολλούς από εμάς όμως το ενδιαφέρον αυτό μετατράπηκε σε μία ανούσια ιλαροτραγωδία με ένα βαρετό ‘αναμάσημα’ των ιδίων θέσεων που έχει χάσει την υπόσταση κάποιας αντικειμενικότητας.

Ακόμα και η αρτιότερη ιδεολογία χάνει την αξία της αν δεν προσαρμόζεται στις συνθήκες του πραγματικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο είναι υποχρεωτικό να λειτουργήσει. Έτσι μετατρέπεται μία ιδεολογία σε ιδεοληψία.

Δυστυχώς βιώνουμε μία περίοδο μετατροπής των ιδεολογιών σε ιδεοληψίες σε όλο το φάσμα των πολιτικών και οικονομικών θεωριών.

Η αριστερά θεωρεί την αποτυχία σαν έλλειψη της θέλησης να φτάσει σε μία ακόμα ποιο ακραία επαναστατική αριστερή προσέγγιση, η δε νεοφιλελεύθερη δεξιά προσέγγιση αρνείται να αποδεχτεί τον ρόλο που παίζουν τα συγκρουόμενα συμφέροντα.

Γι’ αυτό και η διατύπωση και των θέσεων και των δύο πλευρών ακούγεται σαν μία σύγκρουση ιδεοληπτικών απόψεων που καμία από τις δύο δεν πείθει τον πραγματιστικά σκεπτόμενο και απαλλαγμένο από ιδεοληψίες άνθρωπο.

Προσεγγίζοντας, από αυτή την σκοπιά, και απαλλαγμένοι από ιδεοληπτικές προκαταλήψεις, τα τρέχοντα δραματικά Εθνικά μας προβλήματα πρέπει να αντιληφτούμε τα πραγματικά μεγέθη και τις γενεσιουργικές αιτίες των προβλημάτων αυτών.

Σε πολλά πράγματα η αριστερά έκανε σωστές εκτιμήσεις, όπως η διαπίστωση ότι η διαπραγμάτευση πρέπει να αναβαθμιστεί σε πολιτικό επίπεδο και να ξεφύγει από το καθαρά τεχνοκρατικό επίπεδο των ¨θεσμών’, όμως στην προσπάθειά της αυτή τις διαφεύγει το πραγματικό θεσμικό πρόβλημα που είναι πολύ σοβαρότερο από το τεχνοκρατικό και οικονομικό.

Το μεγάλο θεσμικό πρόβλημα που η αριστερά προσπερνά είναι ότι δεν είναι δυνατόν να παρακάμψουν τις υφιστάμενες βασικές αρχές που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις μέσα αλλά και έξω από την Ευρώπη και αυτές είναι η τήρηση τω υπογεγραμμένων διακρατικών συμφωνιών ανεξάρτητα των εναλλαγών στις κυβερνήσεις. Αν αυτό αμφισβητηθεί ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου για όλες τις  συμφωνίες κάθε φορά που θα αλλάζουν οι κυβερνήσεις σε οποιαδήποτε  από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πρόταξης της λαϊκής εντολής σαν αδιαπέραστη δημοκρατική αρχή δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα ιδιαίτερα αν μία κυβέρνηση καλλιεργεί την λαϊκή βούληση προς μία κατεύθυνση που ενδεχομένως να αποδειχθεί ουτοπική.

Για να είμαι όμως συνεπής και αντικειμενικός δεν μπορώ να μην αντιπαραθέσω την υποκριτική συμπεριφορά και της λαϊκής δεξιάς που προφασίζεται ότι ενεργεί πάντα με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον όταν κάτω από την πίεση των γεγονότων πετάει την ‘ζεστή πατάτα’ στη επόμενη κυβέρνηση της αριστεράς ενώ θα μπορούσε να πάρει εκείνη όλα τα απαιτούμενα αντιλαϊκά μέρα διασφαλίζοντας την συνέχιση ενός προγράμματος που εκ των πραγμάτων θα είχε θωρακίσει την χώρα τουλάχιστον χρηματοοικονομικά για το χρονικό διάστημα που θα ήταν αναγκαίο για την επερχόμενη κυβέρνηση να διαπραγματευτεί.

Αλλά ακόμη περισσότερο μέμφομαι την δεξιά, γιατί δεν  εκθέτει στη επιφάνια τα πραγματικά συγκρουόμενα συμφέροντα μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης αλλά και εκτός, που επηρεάζουν τις διακρατικές συμφωνίες, πχ. τις πελατειακές σχέσεις, διαπλοκή, εσωτερικούς ανταγωνισμούς, τουριστικό ανταγωνισμό, εξοπλισμοί, ενεργειακή πολιτική, προοπτική πολιτικής ενοποίησης και πολλά άλλα θέματα που δεν φαίνεται να  έχουν αξιοποιηθεί κατά την δική τους διαπραγμάτευση.

Έχουμε λοιπόν κουραστεί από τα  ανώφελα ιδεολογήματα περί της οικονομίας όταν η αριστερά, στο όνομα της μείωσης της λιτότητας, επιβάλει φόρους για να εξυπηρετεί την επαναφορά του κρατισμού και από την άλλη πλευρά την δεξιά να περηφανεύεται για την μείωση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, προσλαμβάνοντας για το κράτος, βλέπε περίοδο του Κώστα Καραμανλή, αλλά και να ξεκινά τον αντί μνημονιακό αγώνα για να καταλήξει στον ποιο ένθερμο υποστηριχτή του μνημονίου, μετεκλογικά , βλέπε Αντώνη Σαμαρά.

Κανείς δεν ομιλεί για την ‘ταμπακέρα’ που είναι η άνάπτυξη και αυτό είναι εντυπωσιακό, ούτε η αριστερά εμφανίζει συγκεκριμένες απόψεις και πρόγραμμα,  ούτε η δεξιά  τόλμησε, αλλά ούτε και στις πρόσφατες απόλυτα εισπρακτικές Ευρωπαϊκές προτάσεις  υπάρχουν αναπτυξιακά κίνητρα, όλα δείχνουν σαν να ζητούν να αποκρύψουν κάποιο κοινό μυστικό, πολύ σοβαρότερο από τα 350 δις € του Ελληνικού χρέους.

Μήπως μπορεί κανείς να το αποκαλύψει;

ΝΚ