Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ

Theseus_Minotaur_BM_Vase_E84_n3

Πάντα η αρχαία Ελληνική ιστορία και σκέψη,  είτε αυτή αφορά την φιλοσοφία, την μυθολογία, την πραγματική ιστορία, πολιτική, είτε το θέατρο, λειτουργεί σαν πηγή εμπνεύσεων για τον παραλληλισμό των σημερινών  εξελίξεων.

Ο παραλληλισμός που μου έρχεται στο μυαλό την περίοδο αυτή αφορά την Ελληνική οικονομία, και τους εκατέρωθεν κυβερνητικούς σχηματισμούς , τις σχολές οικονομικής σκέψεις εσωτερικού και εξωτερικού.

Οι εικόνες μου θυμίζουν τον μυθολογικό ‘Προκρούστη’, αν είσαι ψιλότερος σε κονταίνουν κόβοντας τα πόδια που περισσεύουν αν είσαι κοντύτερος σε τεντώνουν μέχρι εξάρθρωσης.

Ο Προκρούστης εκπροσωπεί τις  δύο αντίθετες ιδεοληψίες του απόλυτου νεοφιλελευθερισμού και στην άλλη πλευρά του Μαρξισμού, είτε αυτές εκφράζονται καλυμμένα είτε ανοιχτά.

Η Ελλάδα για μία ακόμη φορά γίνεται το θύμα των αντίθετων κοσμοθεωριών με πλήθος παράπλευρων επιπτώσεων που προέρχονται από την παγκόσμια κρίση αλλά και τις τοπικές ανεπάρκειες.

Θύμα γιατί οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ή ιδεοληψία και αν επιβιώσει αποτελεί αντικείμενο πολλών δεκαετιών στα πλαίσια κοσμογονικών εξελίξεων που δεν έχουν σχέση με την αναγκαιότητα  ρεαλιστικών συμβιβασμών που είναι απαραίτητο να γίνουν σήμερα.

Είμαι βέβαιος ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών θα συμφωνεί με αυτά που διατυπώνονται μέχρι τώρα, το πρόβλημα ξεκινά από εδώ και πέρα όπου θίγονται θέματα ερμηνειών και αξιολόγησης τόσο των παράπλευρων επιπτώσεων και τακτικής αντιμετώπισης των άμεσων προβλημάτων.

Είναι γεγονός ότι όλοι συμφωνούν ότι το Ελληνικό κράτος  έχει ανάγκη αναδιάρθρωσης και αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για οποιαδήποτε μορφή ανάπτυξης.

Το πρόβλημα αυτό είναι καθαρά πολίτικο και όλες οι πολιτικές παρατάξεις ευθύνονται για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το δημοκρατικό πολίτευμα, είτε από την θέση κυβερνόντων η και αντιπολιτευομένων.

Για τον λόγο αυτό ανεξάρτητα από το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε σήμερα  το θεμελιώδες πρόβλημα  του κράτους πρέπει να αντιμετωπιστεί αλλιώς θα συνεχίζουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο επαναλαμβανόμενο στο διηνεκές με αλλαγή στους ρόλους  με απλώς νέα πρόσωπα.

Ήρθε η ώρα της αναμόρφωσης του πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος της Ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η μεταμόρφωση δεν μπορεί να επιτελεστεί χωρίς  ευρύτατη συναίνεση.

Η αδυναμία να γίνει αποδεκτή αυτή η άποψη είναι ο πραγματικός λόγος  που συνεχώς αναπτύσσεται ένα περιβάλλον αντιθέσεων που διέπεται από  ιδεοληψίες, φανατισμό, προφάσεις, δογματισμό, υπεκφυγές, απόκρυψη,  μέχρι ψεύδους.

Πως ο τυχαίος πολίτης θα συνταιριάσει τις τοποθετήσεις πολιτικών που ανάλογα με την περίσταση αλλάζουν θέσεις απέναντι στα προβλήματα και στις αναγκαίες στρατηγικές που θα πρέπει να ακολουθηθούν ; Η πως θα διαχωρίσει ο ίδιος τυχαίος πολίτης τον ρεαλιστή πολιτικό που αναζητά να εφαρμόσει την αρχή του εφικτού από τον φανατικό ακόλουθο μίας δογματικής ιδεοληψίας που έντεχνα προσπαθεί να αποκρύψει είτε αυτή προέρχεται από την ακραία νεοφιλελεύθερη η Μαρξιστική προσέγγιση;

Η συναίνεση λοιπόν είναι απαραίτητη για να αποτρέψει τις ακραίες συμπεριφορές, ώστε να επιτευχθεί  η πραγματική και αναγκαία αναμόρφωση της Ελληνικής κοινωνίας.

Εχθρούς  της συναίνεσης αποτελούν η υποκρισία, ο φανατισμός και το ψεύδος.

Δυστυχώς τα αρνητικά παραδείγματα  είναι πολλά και αφορούν τόσο τα κοινοβουλευτικά κόμματα στην Ελλάδα  όσο και τους δανειστές και εταίρους μας στην Ευρώπη.

Γι αυτό απαιτείται σημαντικό θάρρος και γενναιότητα από όλες τις πλευρές  ώστε να πραγματοποιηθεί η συναίνεση που είναι αναγκαία για να επιτευχτεί η αναμόρφωση.

Θα προσπαθήσω επιγραμματικά να επισημάνω μερικά από τα χαρακτηριστικά θέματα που αποτελούν  την Αχίλλειο πτέρνα του εγχειρήματος  για κάθε ένα από τα αντιπαρατιθέμενα μέρη.

Για την απελθούσα κυβέρνηση ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΣΟΚ πρέπει να γίνει άμεσα αποδεκτό, μεταξύ άλλων, ότι η ωμή αλλαγή από ‘αντί μνημονιακή’ σε μνημονιακή τοποθέτηση ήταν δεοντολογικά απαράδεκτη.

Επίσης από τους ιδίου παράγοντες πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι έχουν υποκύψει επανειλημμένα σε πρακτικές κομματικού κράτους και σε αντιφάσεις σε σχέση με την μη τήρηση υπεσχημένων προεκλογικά.

Από την πλευρά του Σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποδεχτούν τις διαχρονικές αντιφάσεις μεταξύ της  ιδεολογικής βάσης σοσιαλιστικής οικονομικής πολιτικής και  της τελικά εφαρμοζόμενης από το ίδιο καθαρά Νέο φιλελεύθερης πολιτικής.

Είναι δε χαρακτηριστικό πως πρόσφατα αντέδρασε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλος σε ερώτηση νεαρού επιχειρηματία που του απαρύθμισε μία προς μία τις φορολογικές επιβαρύνσεις που υφίσταται σήμερα η σημερινή επιχείρηση που μαζί με το σταθερό ποσοστό φόρου εισοδήματος 26%,  το τελικό άθροισμα φόρων μαζί με την προείσπραξη φόρου, την αλληλεγγύη και  τον ΦΠΑ ο συνολικός φόρος φθάνει σε απαγορευτικά όρια για την ανάπτυξη της οποιασδήποτε Ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ πρέπει και αυτός να αποδεχτεί ότι η άνοδος του, από ένα καθαρά Μαρξιστικό κόμμα του 4%  στην εξουσία, έγινε λόγω του κύματος αγανάκτησης μεγάλου τμήματος του Ελληνικού λαού που έπεσε θύμα της κακοδιοίκησης που έγινε από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα μετά την μεταπολίτευση. Αυτή η επιτυχία δεν το νομιμοποιεί να εκπροσωπεί την πραγματική διαχρονική βούληση του Ελληνικού λαού ούτε και του δόθηκε λευκή επιταγή να διακινδυνεύσει την εκ βάθρων αλλαγή της Ευρωπαϊκής ιδέας, της οποίας η Ελλάδα υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Η εντολή δόθηκε με βάση την υπόσχεση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την δυνατότητα να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Η συγκυβέρνηση τμημάτων της άκρας δεξιάς με τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που απηχούν καθαρές Μαρξιστικές αρχές δεν αποτελούν  βιώσιμο πολιτικό σύμπλεγμα, που διαρκώς φάσκει και αντιφάσκει σε θέματα όπως η συμμετοχή  της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στη Ευρωπαϊκή ένωση. Αντίθετα η απόκλιση από την ακριβή έννοια της εντολής θα αποτελέσει σοβαρή παραβίαση της πραγματικής θέλησης του λαού.

Η υποκρισία βέβαια δεν περιορίζεται στο Ελληνικό κοινοβουλευτικό περιβάλλον, επεκτείνεται και στο Ευρωπαϊκό περιβάλλον των εταίρων και δανειστών  μας.

Η εμφανής εμμονή τους να εξολοθρέψουν μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση που όμως έχει σημαντική μαρξιστική επιρροή δεν είναι μία απόλυτα δημοκρατική πρακτική, αλλά και οι αντιφάσεις που προκύπτουν από άλυτα προβλήματα   συγκρουόμενων εθνικών και οικονομικών συμφερόντων δεν πείθουν για την απόλυτα αντικειμενική θεώρηση των προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας και όχι μόνο. Η προστασία του Χριστοφοράκου, τα σκάνδαλα των προμηθειών εξοπλισμών, η γεωπολιτική εκμετάλλευση, η ανταγωνιστική τοποθέτηση και τα οφέλη από την κρίση χρίζουν περισσότερης και αντικειμενικής ανάλυσης,  η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί ποιο αποτελεσματικά αν η Ελλάδα υιοθετήσει μία  συναινετική πολιτική μεταξύ των κομμάτων.

Τέλος δεν είναι τελείως άσχετα τα θέματα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου.

Η ιστορία μας διδάσκει, ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα είναι η διχόνοια δηλαδή ο εαυτός του.

ΝΚ