Ο ‘Μίτος της Αριάδνης’

clip_image001

Μία ακόμη από τις παθογένειες της λειτουργίας του δημοσίου τομέα πέρα από την έλλειψη αποτελεσματικότητας, την έλλειψη αξιοκρατίας, το πελατειακό κράτος είναι και αυθαιρεσία απέναντι στον πολίτη τόσο των υπαλλήλων που το εξυπηρετούν αλλά και της νομοθετικής η όποιας άλλης εξουσίας που καλείται να τον λειτουργήσει.

Μόνο όταν αποκτήσει  κανείς εμπειρία σαν συναλλασσόμενος με το κράτος, κάτω από οιαδήποτε ιδιότητα, οφειλέτου, η προμηθευτή, ασφαλισμένου, εργοδότη η εργαζόμενου μπορεί να κατανοήσει τους λόγους που με προέτρεψαν να γράψω τούτο το άρθρο.

Αναρωτιέμαι, ποιο πολιτικό σύστημα, ποιο κόμμα, ποιον Πρωθυπουργό, ποιας περιόδου, ποια Τρόικα, ποιον οργανισμό, ντόπιο η διεθνή,  θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς για εκείνα τα ανοσιουργήματα που υφίσταται ο Έλληνας πολίτης, όταν καλείται να πληρώσει για τα λάθη πολιτικής τριών δεκαετιών αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα την χρόνια παθογένεια του ανάλγητου εξουσιαστή..

Πολλοί και ανώνυμοι πολίτες δεν πολιτικοποιούνται, δεν διαδηλώνουν, δεν ανήκουν σε κάποια πολιτική, συντεχνιακή η συνδικαλιστική ομάδα και δεν προστατεύονται, ιδιαίτερα δεν προστατεύονται σε φάσεις που γίνονται στόχοι και θύματα υπερβολών η λανθασμένων επιλογών του κράτους η ακόμα και λανθασμένων ενεργειών και συμπεριφοράς των εκπροσώπων του.

Τι υφίστανται όλοι αυτοί, και από που αντλούν προστασία όταν εμπλακούν στα γρανάζια αυτού του, κατά περιόδους, ανάλγητου, ανώνυμου, υπερμεγέθους, αποκρουστικού κράτους που τρέφεται από φόρους, και δεν σταματά μπροστά στις υπερβολές ούτε και αναγνωρίζει ακόμα και τα ποιο εξόφθαλμα λάθη του;

Δεν πρόκειται να αναφερθώ στην ευρύτερη εικόνα της όποιας πολιτικής, αυτές αναλύονται, σχεδόν εξαντλητικά, στον ημερήσιο τύπο και στα τηλεοπτικά παράθυρα που άλλοτε μεγεθύνουν άλλοτε αποσιωπούν τα προβλήματα, ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Δεν θα αναφερθώ ούτε στις συνέπειες που είναι μεν δραματικές αλλά οφθαλμοφανείς, και τις ζούμε καθημερινά, την ανεργία, τα συσσίτια, τους άστεγους, τις κατασχέσεις, τις αυτοκτονίες, την υπερβολική και άδικη φορολόγηση, τους αγανακτισμένους, τους παράνομους μετανάστες, την εγκληματικότητα, τον κακό συνδικαλισμό, τις συντεχνιακές συμπεριφορές, τα ελλείμματα, την διαφθορά, την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, την ανικανότητα, την αναγκαιότητα η μη επιβολής μνημονίου, την τρομοκρατία, την εκμετάλλευση.

Όλα αυτά πιστεύω αποτελούν συμπτώματα, ενώ η αναζήτηση των αιτιών είναι μια ποιο πολύπλοκη υπόθεση και δεν μπορεί να είναι αντικείμενο αυτού του τρισέλιδου άρθρου.

Θα επικεντρωθώ μόνο στον τρόπο που πρέπει να αναζητηθεί για να αντιμετωπιστούν οι καθημερινές, αφανείς αδικίες που βασανίζουν εξοντωτικά τον ανώνυμο πολίτη, που εκδηλώνονται χωρίς  να έχουν κανένα πολιτικό χρώμα, αλλά είναι φωναχτές παραφωνίες του συστήματος που προέρχονται από την ανεπάρκεια, και την αδιαφορία, που ξεπερνούν τα όρια του κοινού νου και μπορεί να φτάσουν, μερικές φορές, σε σημείο να καταστρέψουν απλούς αθώους ανθρώπους και οικογένειες, χωρίς να γίνουν αντιληπτές η να αποκτούν ευρύτερη δημοσιότητα, και το χειρότερο να θεωρούνται δεδομένα και αναπόφευκτα.

Οι αδικίες όμως αυτές, αρκετές φορές, καλύπτουν πραγματικά εγκλήματα του κοινού ποινικού κώδικα, η ακόμα και της συνταγματικής τάξης, γιατί σε τελική ανάλυση  αφορούν κλοπές, εκβιασμούς, παραβίαση των δικαιωμάτων του πολίτη που γίνονται από το ίδιο το κράτος η τους εκπροσώπους του, η κάτω από την ανοχή του κράτους. Οι πράξεις αυτές όμως είναι, ύπουλες και υποδόριες που επιβαρύνουν το αίσθημα αδικίας χωρίς ο απροστάτευτος πολίτης να τολμά να τις καταγγείλει ή να τις αντιμετωπίσει.

Η  απαρίθμηση βέβαια των περιπτώσεων αυτών θα ήταν αντικείμενο ξεχωριστής μελέτης , μόνο ενδεικτικά παραδείγματα θα μπορούσαν να αναφερθούν, άλλωστε οι περισσότεροι τις βιώνουμε, στην καθημερινότητα μας.

Στόχος μου στην φάση αυτή πάνω απ’ όλα, είναι να παροτρύνω την πολιτική ηγεσία, συμπολίτευση και αντιπολίτευση να ευαισθητοποιηθούν προς την κατεύθυνση μείωσης των περιπτώσεων αυτών γεγονός που θα αποτελούσε μία  λυτρωτική κίνηση για τα θύματα και την  κοινωνία ολόκληρη, ανεξάρτητα από τις συνέπειες της κρίσης.

Οι οικονομολόγοι τονίζουν συχνά ότι η πτώχευση μίας επιχείρησης γίνεται εύκολα αντιληπτή από την έλλειψη ρευστότητας.

Η έλλειψη ρευστότητας αποτελεί την διάγνωση  του επερχομένου κίνδυνου η της συντελούμενης πτώχευσης, αυτή αποτελεί την άκρη του νήματος, που οδηγεί στο αναπόφευκτο.

Κατ’ αναλογία εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει την  χρεοκοπία ενός κοινωνικού συστήματος, από ενδείξεις που και εδώ αποτελούν την άκρη του νήματος.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι ενδείξεις δεν είναι άλλες  παρά η απίστευτη γραφειοκρατία, οι ατέλειωτες ουρές και πολύπλοκες διαδικασίες που ταλαιπωρούν , οι πολυετείς αναμονές στη εκδίκαση δικαστικών υποθέσεων που έτσι απαξιώνουν την όποια προσφυγή, ο λαβύρινθος των νόμων, των διαταγμάτων και ερμηνευτικών εγκυκλίων, η συνεχής μεταβλητότητα του φορολογικού πλαισίου, η έλλειψη ελέγχου και υπευθυνότητας, η ατιμωρησία των υπευθύνων και πολλά άλλα αυτονόητα πράγματα που δεν άπτονται κάποιας οικονομικό-πολιτικής θεωρίας αλλά είναι υπολείμματα της έλλειψης υποδομής και πολιτισμικού υπόβαθρου, κατάλοιπα του ραγιαδισμού και της υποτέλειας αιώνων.

Οι ελλείψεις αυτές επιτρέπουν την δημιουργία θυμάτων. Αυτή την αδυναμία αξιοποιούν τα συγκρουόμενα παραταξιακά τμήματα της κοινωνίας μας, πολιτικά, ταξικά, οικονομικά.

Η ίδια αδυναμία δημιουργεί τα καινά που εκμεταλλεύονται και οι κατά καιρούς εξωτερικοί εχθρικοί παράγοντες.

Διψά η Ελληνική κοινωνία να μειώσει τις ανεπάρκειες αυτές, έτσι, όλο και περισσότεροι πολίτες ελκύονται από  κάθε λογής νέες φωνές, η με μία άλλη μορφή αντίδρασης, μένουν απαθείς, αναποφάσιστοι θεατές της πολιτικής σκηνής, απογοητευμένοι από την αναποτελεσματικότητα που εξακολουθεί να σύρετε  μπροστά στα μάτια τους, ενώ στο αντίποδα λυσσομανούν οι φανατισμοί, οι ακρότητες η υποκρισία, οι δογματισμοί, η σκοπιμότητα, η γενικολογία, ο ξύλινος λόγος, η προχειρότητα στις πράξεις και τους σχεδιασμούς.

Οι νέες αυτές φωνές και αντιδράσεις δεν είναι τίποτα άλλο  παρά η πρώτη ένδειξη του προβληματισμού και της αφύπνισης της κοινωνίας που προσπαθεί να ξεπεράσει τα πολιτισμικά καινά, που την υποχρέωσαν, τόσα χρόνια, να υφίσταται την κάθε είδους ταλαιπωρία και  εκμετάλλευση.

Επιτέλους, κύριοι πολιτευτές, σταματήστε τους δογματισμούς και την εκφώνηση λύσεων που παραπέμπουν σε  ‘θαυματοποιούς’, η χώρα αυτή δεν είναι τσίρκο η πεδίο ασκήσεων, ας ωριμάσει η κουλτούρα των σταδιακών βελτιώσεων και της συνεργασίας. Δεν αποτελεί προδοσία στα ιδανικά σας  ο προσωρινός συμβιβασμός και η εφαρμογή μίας συνισταμένης δύναμης που είναι ο συνδυασμός των αντιθέτων για να κατορθώσετε να δώσετε αυτονόητες λύσεις  σε προβλήματα μεγάλων αδικιών, που γίνονται αγκάθια στην  προσπάθεια επιβίωσης ενός Έθνους.

Δεν χρειάζεται καμία πολιτική φιλοσοφία για να μειώσετε την γραφειοκρατία, την φοροδιαφυγή, ούτε και να εφαρμόσετε μεθόδους επιβράβευσης της αποδοτικότητας. Μην μας υπόσχεστε το τέλειο δώστε μας το εφικτό.

Διαλέξτε και συμφωνήστε να συνεργαστείτε σε μερικούς κοινούς στόχους και διαφημίστε από κοινού την επιτυχία, όταν αυτή έρθει.

Όλοι θα κερδίσουν από αυτό. Πρώτα από όλα θα συμβάλετε στην αλλαγή της νοοτροπίας ενός λαού που δεν έχει μάθει να συνεργάζεται.

Δεν μπορεί να μην είναι δυνατόν να βρεθούν κοινοί στόχοι που θα επιλέξετε,  είναι τόσες πολλές οι αστοχίες στο σύστημα.

Δεν είναι δυνατόν να λύνονται όλα τα προβλήματα  με την εφαρμογή της πολιτικής του ενός, αυτό είναι μία παλαιομοδίτικη αντίληψη.

Αν πετύχετε μία ελάχιστη μορφή συνεργασίας θα αυξηθούν οι δυνατότητες να αντιμετωπίσετε και εξωτερικούς εχθρούς που δεν είναι λίγοι.

Ο λαός έχει την ευφυΐα να επικροτήσει μία τέτοια συμπεριφορά, την κατάλληλη στιγμή  της εκλογικής αναμέτρησης και θα αποδώσει την δίκαιη ανταμοιβή σας.

Είναι πολλοί οι  τομείς μέσα από τους οποίους θα βρείτε κοινούς στόχους.

Ψάξτε και επιλέξτε έστω και ένα μόνο στόχο να καλύψετε από κάθε ευαίσθητο τομέα, Φορολογικό, Ασφαλιστικό, Τραπεζικό, Πολεοδομικό, Επενδυτικό, Νομοθετικό, Εργατικό, Δικαστικό, Δημοσιονομικό κλπ

Προβάλετε αυτούς τους στόχους, σαν στόχους κοινής πολιτικής  και αφήστε να συγκρουστείτε στα υπόλοιπα μέτωπα.

Αξιολογήστε το αποτέλεσμα, κάτι θα έχει επιτευχθεί.

Θέλετε περισσότερη βοήθεια;  Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε μέσα από την πληθώρα των θυμάτων:

  • Τον συνταξιούχο η τον άνεργο που φορολογείτε με τα τεκμήρια διαβίωσης.
  • Την μονογαμική οικογένεια.
  • Τον ιδιώτη συνταξιούχο που περιμένει το επικουρικό για πέντε χρόνια, και αδυνατεί να πληρώσει το χαράτσι, ενώ ακούει υποταγμένος για το ‘Πλεόνασμα‘.
  • Τον φοιτητή της επαρχίας με το κλειστό Πανεπιστήμιο.
  • Τον δανειολήπτη που χρωστά στην τράπεζα περισσότερα από την αξία του ακινήτου που αγόρασε με το δάνειο.
  • Τον επαγγελματία που δεν μπορεί να πληρώσει το ασφαλιστικό του ταμείο
  • Τον νέο που ξεκινά μια νέα επιχείρηση.

Δεν μπορεί, κάπου θα βρείτε κοινό έδαφος, ίσως αυτό θα είναι και η άκρη του ’Μίτου της Αριάδνης’

3-3-2014

Ν Κούζος